My Bonjour

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος ήταν Έλληνας διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας και συνθέτης που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1896 στην Αθήνα.

Καταγόταν από τη Μελισσόπετρα του νομού Αρκαδίας από την πλευρά του πατέρα του και από την Άνδρο από την πλευρά της μητέρας του.

Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή.
Σπούδασε πιάνο και σύνθεση στο Ωδείο Αθηνών και στις 22 Μαρτίου 1913 έδωσε την πρώτη του συναυλία. Από το 1920 σπούδασε στις Βρυξέλες και το Βερολίνο επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1924.

Μέχρι και το 1937 συνέθεσε διάφορα έργα (για πιάνο, ορχήστρα, μουσική δωματίου κ.α.), μελοποιώντας και ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη.
Έπειτα αφιερώθηκε αποκλειστικά στη διεύθυνση ορχήστρας.
Ήταν για χρόνια (1927 - 1937) αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ωδείου Αθηνών διευθύνοντας ενίοτε και άλλες ορχήστρες στο εξωτερικό.

Το 1936 και το 1937 διηύθυνε τις συμφωνικες ορχήστρες της Βοστώνης και της Μινεάπολης και το 1938 ανέλαβε μόνιμος μαέστρος της δεύτερης, διευθύνοντας κατά καιρούς και άλλες σημαντικές ορχήστρες των ΗΠΑ.
Το 1949 ανέλαβε τη διεύθυνση της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1958 για να παραμείνει σ' αυτήν ως μαέστρος.
Παράλληλα διεύθυνε περιστασιακά και άλλες σημαντικές ορχήστρες όπως π.χ. της Βιέννης.
Το 1955 η παρουσία του με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης ήταν το κορυφαίο γεγονός της παρθενικής διοργάνωσης του Φεστιβάλ Αθηνών.

Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Δημήτρης Μητρόπουλος μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.

Στην προσωπική του ζωή, ο Μητρόπουλος καταπίεζε την ομοερωτική του επιθυμία και φημολογείται πως είχε σχέση με τον Λέοναρντ Μπερνστάιν.

Στις 2 Νοεμβρίου του 1960, ο Δημήτρης Μητρόπουλος υπέστη καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια πρόβας της Τρίτης Συμφωνίας του Γκούσταβ Μάλερ με την ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου.

Πέθανε στο Μιλάνο, στις 2 Νοεμβρίου 1960 σε ηλικία 64 ετών με την μπαγκέτα στο χέρι.

Η σποδός του μαέστρου μεταφέρθηκε με αεροσκάφος της Βασιλικής Αεροπορίας από το Μιλάνο.
Στο αεροδρόμιο ήταν παρατεταγμένη η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας, εκπρόσωποι από το χώρο της τέχνης και πλήθος κόσμου.

Το κιβώτιο με την τέφρα καλύφθηκε με τη σημαία της Ελλάδας και μεταφέρθηκε με πομπή στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, όπου πραγματοποιήθηκε τιμητική εκδήλωση στη μνήμη του.

Το 1996 εορτάστηκαν, με εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, τα 100 χρόνια από τη γέννησή του.
Η επέτειος ετέθη υπό την αιγίδα της UNESCO, για να αποδοθεί η τιμή που αρμόζει σε έναν διεθνή καλλιτέχνη.

Το 2016 κυκλοφόρησε προς τιμήν του αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ από την Ελληνική Δημοκρατία, για τα 120 χρόνια από τη γέννησή του.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΡΗΣ

Ο Ιωάννης Σπαθάρης (1904-1961), του Κυριάκου, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης.

Γεννήθηκε στο Βόλο το 1904 και από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία.
Ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας "Το Φως" μετά τον θάνατο του ιδρυτή της, Δημήτρη Ρίζου, το 1940 και μέχρι την αναστολή της έκδοσης της εφημερίδας. Εξελέγη βουλευτής Υπαίθρου Θεσσαλονίκης με την ΕΡΕ στις ελκογές του 1958.

Ήταν ξανά υποψήφιος βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1961 αλλά απέτυχε να εκλεγεί.

Πέθανε από συγκοπή καρδιάς στη Θεσσαλονίκη στις 2 Νοεμβρίου 1961 και ο θάνατός του πιθανότατα να οφειλόταν στη συγκίνηση και τη λύπη του έπειτα από την ήττα του στις εκλογές, όπως έγραψε ο Τύπος.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΣΤΡΙΝΟΣ

Ο Μανώλης Καστρινός (πραγματικό όνομα: Μανώλης Παπάζογλου, ήταν σπουδαίος Έλληνας χορευτής και χορογράφος.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το Σεπτέμβριο του 1917 και ήταν γιος του Σοφοκλή Παπάζογλου. Σπούδασε δραματική τέχνη στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1935), χορό στις Σχολές Γριμάνη-Ζουρούδη, Μοριάνωφ (1936-194]) και στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι στις σχολές μπαλέτου "Olga Preobrajenska", "Antonio Alcaraz" (φλαμένκο), "Bergère" (μοντέρνο χορό) και στην Σχολή "Myrio et Decha" (αισθητικό χορό).

Πρωτοεμφανίστηκε στο Εθνικό Θέατρο σε κωμωδίες του Μολιέρου το 1935 και από το 1937 άρχισε τις εμφανίσεις του στο ελεύθερο μουσικό θέατρο. Το 1943] ο Μανώλης Καστρινός ήταν εκείνος που πρώτος δημιούργησε και λανσάρισε το πρώτο χορευτικό ζευγάρι "Πα ντε Ντε" ("Pas de deux") σε βάση ελληνικών λαϊκών χορών και ελληνικών κουστουμιών όπως στα έργα "Το ειδύλλιο στη βρύση", "Βουκολικό", "Ελληνική ραψωδία" και "Κρητικά πατήματα".

Το 1945, ερμήνευσε στην Εθνική Λυρική Σκηνή τον επώνυμο ρόλο, στο χορόδραμα του Πετρίδη, "Πραματευτής".
Το 1946, εμφανίστηκε στο Παρίσι, ως αρχιχορευτής στα μπαλέτα Φολί-Μπερζέρ και Kirsta. Από το 1949, άρχισε να χορεύει, με μόνιμη πλέον παρτενέρ, τη Χρυσούλα Ζώκα.

Μεγάλες χορογραφικές συνθέσεις του υπήρξαν: "Θησεύς και Αριάδνη", "Απολλώνιος Μελωδία", "Εύθυμη Χήρα", "Μπατερφλάυ", και άλλες εκτελέσεις. Επίσης υπήρξε χορογράφος πολλών έργων πρόζας μεταξύ των οποίων ο Ο πύργος του Φραντς Κάφκα, Όμηρος του Μπρένταν Μπίαν, Οδός ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι, Η όπερα της πεντάρας του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Λευκές νύχτες του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι κ.ά. Επίσης συνεργάσθηκε με το Ελληνικό Χορόδραμα σε έργα Σεργκέι Προκόφιεφ και Μπέλα Μπάρτοκ, χορογράφησε τον Κρητικό χορό του Μίκη Θεοδωράκη για τα σοβιετικά μπαλέτα του Ναυτικού στο Βεάκειο πρώην Σκυλίτσειο στον Πειραιά κ.ά.

Ο Μανώλης Καστρινός είχε επίσης αναλάβει την καλλιτεχνική οργάνωση της έναρξης και λήξης των Πανευρωπαϊκών Αγώνων και της υποδοχής της ολυμπιακής φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ.
Ίδρυσε τον "Πειραματικό Όμιλο Χορού Μ. Καστρινός" καθώς και το πολιτιστικό σωματείο "Φίλοι Πειραματικού Ομίλου Χορού" (1966).
Μιλούσε επίσης γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Χολαργού.

Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου το 1979.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΕΝΙΔΗΣ

Ο Σταύρος Ξενίδης  ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Ήταν μικρασιατικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις  8 Μαρτίουτο 1923 και υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαργαρίτα Λαμπρινού.

Η μητέρα του ήταν από την Καισάρεια και ο πατέρας του από την Άγκυρα της Μικράς Ασίας.
Ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν και έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1944.

Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες, σχεδόν πάντα σε δεύτερους ρόλους και συνήθως στο πλευρό κωμικών ηθοποιών, με πρώτη Το τραγούδι του πόνου (1953) και τελευταία το Γραφείο ιδεών (1989).

Ο Σταύρος Ξενίδης συνέδεσε τη θεατρική πορεία με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη με το οποίο συνεργάστηκε και πρωταγωνίστησε για περισσότερο από δύο δεκαετίες (δεκαετίες '50 και '60). "Οταν ένα ρόλο τον παίζει ο Σταύρος, θα αναδειχθούν χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές όλες οι πτυχές του. Είναι λαμπρός ηθοποιός, εξαιρετικός άνθρωπος. Στην σκηνή ακτινοβολούσε με το ταλέντο του και με το ήθος του. Είχαμε την μεγάλη τύχη να τον έχουμε μαζί μας", έλεγε ο Κώστας Μουσούρης (όπως αναφέρεται στο Λεύκωμα "Κώστας Μουσούρης-Πάθος Θεάτρου" του Μίλτου Λιδωρίκη).

Εμφανίστηκε και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές από τη δεκαετία του 1970 και μετά, με πιο χαρακτηριστικό το ρόλο του αστυνόμου Μπέκα του Γιάννη Μαρή, τον οποίο ενσάρκωσε 3 φορές: το 1987 στο Θάνατο του Τιμόθεου Κώνστα (ΕΤ2), το 1991 στο Μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη (Mega) και το 1992 στο Μια γυναίκα από το παρελθόν (ΑΝΤ1).

Από τις 27 Μαΐου 2008 ο Σταύρος Ξενίδης (καθώς και η σύζυγός του) φιλοξενείτο στο Γηροκομείο Αθηνών, έχοντας σοβαρά προβλήματα υγείας που του προκάλεσαν αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια. Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 2008.

Το 1989, στο 30ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονεμήθηκε στον Ξενίδη τιμητικό βραβείο για την προσφορά του στον ελληνικό κινηματογράφο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ο Γιώργος Βασιλείου ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1950 στη Λαμία.
Οι γονείς του χώρισαν και ο Γιώργος έζησε με τον πατέρα του Βασίλη μέχρι την ηλικία των 8, όταν εκείνος απεβίωσε, με αποτέλεσμα να χάσει την παιδική του ηλικία.
Από μικρό παιδί εργάστηκε σε διάφορες δουλειές του ποδαριού παράλληλα με το σχολείο, για να συντηρήσει οικονομικά την οικογένειά του.
Ο Γιώργος Βασιλείου είχε ύψος 1.90 και υπήρξε πολύ καλός στον κλασικό αθλητισμό, τερμάτιζε πρώτος σε όλα τα αγωνίσματα δρόμου και παράλληλα έπαιζε ποδόσφαιρο και αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας στην τοπική ποδοσφαιρική ομάδα της Λαμίας.
Σε ηλικία 22 ετών, τού προτάθηκε να συνεχίσει την καριέρα του στην ΑΕΚ, ωστόσο αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να σταματήσει το ποδοσφαιρικό του όνειρο.
Έμαθε μόνος του κιθάρα και στον στρατό, όπου ήταν έφεδρος υπαξιωματικός (λοχίας), συμμετείχε σε συγκρότημα και μπάντα.
Το 1967 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει υποκριτική και το πρώτο του βράδυ κοιμήθηκε σε μία οικοδομή σκεπασμένος με νάιλον για να μην κρυώσει, καθώς δεν είχε χρήματα για να βρει ξενοδοχείο ή σπίτι. Για να μπορέσει να καλύψει τα έξοδα των σπουδών του εργαζόταν ως οικοδόμος και οδηγός ταξί.
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Μπέλλου και την ολοκλήρωσε με άριστα.
Στις 17 Νοεμβρίου του 1973, ανήμερα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, γνώρισε τη σύζυγό του, Λία Θερμογιάννη, φοιτήτρια τότε της Νομικής Σχολής Αθηνών και μετά ο νεαρός ηθοποιός συνελήφθη και κακοποιήθηκε άγρια από τη Χούντα.
Παντρεύτηκε τη Λία μετά από 4 χρόνια και απέκτησε 2 παιδιά, το Βασίλη και την Ιουλιέττα.
Εργάστηκε δίπλα σε μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου, όπως οι Θανάσης Βέγγος, Ρένα Βλαχοπούλου, Στάθης Ψάλτης, κ.ά..
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και ύστερα από πολλές συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις, ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, γνώρισε τον Νίκο Φώσκολο, τον οποίο συνήθιζε να αποκαλεί από τότε δάσκαλο και πατέρα.
Εκείνος του εμπιστεύτηκε σπουδαίους ρόλους, με κυριότερο αυτόν του Στάθη Θεοχάρη στην καθημερινή σειρά Καλημέρα ζωή, όπου έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό.

Είχε συμμετάσχει και πρωταγωνιστήσει σε πολλά θεατρικά έργα, τηλεοπτικές παραγωγές και ταινίες. Επίσης, είχε δώσει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττίσεις και παιδικές παραγωγές, ενώ είχε διδάξει και στη Δραματική Σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα.

Στις εκλογές του 2004, εξελέγη βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Από το 2007, μετά το πέρας της βουλευτικής του ιδιότητας, συνέχισε να εργάζεται κατά καιρούς σε θέατρο και τηλεόραση.
Το Νοέμβριο του 2011, ανακοίνωσε την προσχώρηση του στο κίνημα της Δημοκρατικής Συμμαχίας και την απόφασή του να πολιτευτεί στην εκλογική περιφέρεια της Β' Πειραιώς. 
Τα τελευταία 12 χρόνια της ζωής του διέμενε μόνιμα στη Σαλαμίνα με τη σύζυγό του.

Θάνατος

Τους τελευταίους μήνες ο ηθοποιός αντιμετώπιζε τον καρκίνο του πνεύμονα. Στο πλευρό του ήταν η οικογένειά του, φίλοι και συνάδελφοι.

Ο Γιώργος Βασιλείου πέθανε τα ξημερώματα της Τετάρτης στις 2 Νοεμβρίου 2016 σε ηλικία 66 ετών.
Ο ηθοποιός κηδεύτηκε στις 3 Νοεμβρίου 2016, στο Νεκροταφείο (κοιμητήριο) Ζωγράφου.