My Bonjour

ΑΝΘΗ ΜΗΛΙΑΔΟΥ

Η Ανθή Μηλιάδου γεννήθηκε το 1889 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Ήταν κόρη των ηθοποιών Παντελή και Ελπινίκης Ρούσσου και αδερφή των επίσης ηθοποιών Ευαγγελίας Νίκα-Ρούσσου (1881-1902) και Χριστίνας Καλογερίκου (1885-1968).

Γαλουχημένη από την παιδική της ηλικία, όπως οι αδερφές της, με τα θεατρικά ιδεώδη ακολούθησε την ίδια πορεία και εξελίχτηκε αργότερα σε μια έξοχη καρατερίστα της ελληνικής σκηνής.
Το 1905 εμφανίστηκε στο Θέατρο "Βαριετέ" με το όνομα Ανθή Μαρά.
Χωρίς να υπάρχουν εξακριβωμένες πληροφορίες, εκφράζεται με δισταγμό η γνώμη ότι επρόκειτο για ψευδώνυμο ή ότι είχε παντρευτεί κάποιον με αυτό το όνομα.

Στο "Βαριετέ" έπαιξε στο έργο του Γ. Βώκου "Η κατοχή", όπου πρωταγωνιστούσε η αδερφή της Χριστίνα Κουκούλα (Χριστίνα Καλογερίκου).
Στο μεταξύ, είχε παντρευτεί τον ηθοποιό Νίκο Μηλιάδη (πατέρα του Τάκη Μηλιάδη, που τον απέκτησε με τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Μαρίκα Ανθοπούλου) και αργότερα χώρισε.
Εντούτοις, κράτησε το όνομά του σε όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Η Μηλιάδου είχε πάρει μέρος στην ταινία Η θύελλα πέρασε σε σενάριο και σκηνοθεσία Τάκη Μπακόπουλου.

Η Ανθή Μηλιάδου σκοτώθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1952 στη Λούτσα σε ηλικία 63 ετών, όταν το αυτοκίνητο που τη μετέφερε για συμπληρωματικό γύρισμα για τις ανάγκες της ταινίας Εύα, προσέκρουσε σε ξεχασμένη ισχυρή αντιαρματική νάρκη από τον πόλεμο.
Μαζί της σκοτώθηκε και ο παραγωγός της ταινίας Δημήτρης Κομίνης, ενώ ο νεαρός οδηγός του αυτοκινήτου τραυματίστηκε.
 

ΤΙΝΑ  ΛΙΒΑΝΟΥ

Η Τίνα (Αθηνά) Λιβανού  ήταν σύζυγος των Αριστοτέλη Ωνάση, Σταύρου Νιάρχου και Τζον Σπένσερ - Τσώρτσιλ, 11ου Δούκα του Μάρλμπορο.

Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1929 στο Λονδίνο και ήταν κόρη του Σταύρου Λιβανού, εφοπλιστή και πατριάρχη της εφοπλιστικής οικογένειας Λιβανού, και της Αριέττας Ζαφειράκη.

Αδέρφια της ήταν οι Γιώργος Σ. Λιβανός και Ευγενία Λιβανού.
Φοίτησε στο μοναστήριο Villa Maria στο Μόντρεαλ και στη συνέχεια σε οικοτροφείο στο Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ.
 Το 1946 παντρεύτηκε τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση, με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά τον Αλέξανδρο και την Χριστίνα.
Το 1960 θα χωρίσει με τον σύζυγό της και έναν χρόνο αργότερα θα παντρευτεί τον Τζων Σπενσερ - Τσώρτσιλ, Μαρκήσιο του Μπλάντφορντ και μετέπειτα 11ο Δούκα του Μάρλμπορο, με τον οποίο όμως θα χωρίσει το 1971.
Το ίδιο έτος παντρεύεται τον Σταύρο Νιάρχο, πρώην σύζυγο της αδερφής της, Ευγενίας, η οποία είχε αποβιώσει έναν χρόνο νωρίτερα.

Πέθανε ξαφνικά στις 10 Οκτωβρίου το 1974, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του γιου της Αλέξανδρου.
Ο θάνατός της αποδόθηκε σε χρήση βαρβιτουρικών.
 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ  ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Νικόλαος Παυλόπουλος ή Νικόλας γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας Μαγνησίας, στις 13 Δεκεμβρίου 1909 και ήταν Έλληνας γλύπτης και χαράκτης.

Ο πατέρας του ήταν ξυλογλύπτης εκκλησιαστικών επίπλων και κοντά του έλαβε τα πρώτα μαθήματα ξυλογλυπτικής.
Στα μαθητικά του χρόνια στον Βόλο ασχολήθηκε με την καλλιγραφία, τη μουσική και το θέατρο.
Όταν τελείωσε το Πρακτικό Λύκειο του Βόλου, πήγε στην Αθήνα, για να σπουδάσει γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Θωμά Θωμόπουλο.

Καταπιάστηκε κυρίως με τη γλυπτική ακαδημαϊκού ύφους στο ξύλο, στον ορείχαλκο και στο μάρμαρο, και φιλοτέχνησε περίπου 1.500 αγάλματα, μικρών και μεγάλων διαστάσεων.
Ως χαράκτης ασχολήθηκε κυρίως με την ξυλογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων.
Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Λονδίνο, Ουάσιγκτον, Μόντρεαλ, Τόκυο, Σύδνεϋ, κ.ά.).
Τιμήθηκε επίσης με βραβεία σε διεθνείς εκθέσεις που έγιναν στο Παρίσι, τη Ρώμη, τη Φλωρεντία, κ.ά.

Το 1969, φιλοτέχνησε το ολόσωμο άγαλμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, στην ομώνυμη πλατεία της Πρέβεζας, καθώς και προτομή της Πρεβεζάνας ευεργέτιδας Αγγελικής Μπάλκου, στον προαύλιο χώρο του Μπάλκειου Γηροκομείου Πρέβεζας. Το 1975, φιλοτέχνησε κατά παραγγελία προτομή του Γιώργου Σεφέρη για να τοποθετηθεί σε πλατεία της Νέας Σμύρνης στην Αθήνα.
Η προτομή δεν ικανοποίησε τη χήρα του ποιητή και το γεγονός αυτό έγινε αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια παλαιότερες κατηγορίες πως ο Παυλόπουλος ήταν φιλοναζιστής και πως είχε φιλοτεχνήσει προτομές του Χίτλερ και του Μουσολίνι στα χρόνια της Κατοχής.
Πέθανε στην Αθήνα, στις 10 Οκτωβρίου 1990.

Μετά τον θάνατό του, με τη διαθήκη του, δημιουργήθηκε το «Δημοτικό Μουσείο Γλύπτη Νικόλα» στη γενέτειρά του, όπου φυλάσσονται μερικά από τα καλύτερα έργα του.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΕΝΕΚΙΔΗΣ

Ο Γεώργιος Τενεκίδης ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός, διεθνολόγος, νομικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 30 Αυγούστου το 1910.

Με τη Μικρασιατική καταστροφή ήλθε στην Ελλάδα και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στο Γυμνάσιο της Κυψέλης.
Στη συνέχεια μετέβη στο Αιξ της Προβηγκίας για νομικές και φιλολογικές σπουδές. Στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού έκανε μεταπτυχιακές σπουδές απ' όπου έλαβε δύο μεταπτυχιακά στο Δημόσιο και στο Ιδιωτικό Δίκαιο, ενώ υπέβαλε διδακτορική διατριβή με θέμα Η θέση του ατόμου στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο.
Το 1933 ανακηρύχθηκε doctorat d'etat του Πανεπιστημίου του Παρισιού.
Το 1938 εξελέγη υφηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών με διατριβή Η ισχύς των πράξεων εσωτερικού δικαίου των αντικειμένων προς τα διεθνή νόμιμα.
Συμβολή εις την μελέτην των σχέσεων εσωτερικού και διεθνούς δικαίου (1936). Το 1941 εξελέγη εντεταλμένος υφηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1944 έκτακτος καθηγητής του δημοσίου διεθνούς δικαίου στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Οι γερμανικές αρχές κατοχής τον συλλαμβάνουν το 1944 για τη δράση του στην Εθνική Αντίσταση και τον φυλακίζουν για τρεις μήνες.
Το 1946 λόγω της αντιστασιακής του δράσης παύεται από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Το 1951 εκλέγεται έκτακτος καθηγητής του δημοσίου διεθνούς δικαίου στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, ενώ το 1957 εκλέγεται τακτικός καθηγητής στην ίδια σχολή και το 1966-1967 πρύτανης στην ίδια σχολή.
Το 1968 η στρατιωτική δικτατορία τον απολύει και εκλέγεται καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Παρισιού, όπου διδάσκει ως το 1976.
Μετά την πτώση της δικτατορίας επανέρχεται στο Πάντειο επανεκλεγείς πρύτανης το 1976-1977.
Από το 1977 είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών και το 1988 πρόεδρός του.
Στα 1956, 1963 και 1980 διδάσκει στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, όπου το 1968 διευθύνει το Κέντρο Μελετών και Ερευνών.
Το 1975 εκλέγεται μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ το 1977 εταίρος και το 1983 τακτικό μέλος του Ινστιτούτου Διεθνούς Δικαίου.
Το 1978 εκλέγεται μέλος της δεκαοκταμελούς Επιτροπής του ΟΗΕ για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων.

Πέθανε στις 10 Οκτωβρίου 1990.
 

ΤΑΣΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ

Ο Τάσος Κουράκης ήταν Έλληνας πολιτικός, πανεπιστημιακός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Αναστάσιος (Τάσος) Κουράκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1948. Αποφοίτησε από το Ε' Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης και ήταν πτυχιούχος και διδάκτωρ της ιατρικής σχολής του ΑΠΘ.
Διετέλεσε αναπληρωτής καθηγητής της Ιατρικής σχολής του ΑΠΘ, στο εργαστήριο γενετικής, και είχε την ειδικότητα του παιδιάτρου, χωρίς όμως να ασκήσει την ιατρική ως επάγγελμα.
Ασχολήθηκε 27 χρόνια αποκλειστικά με τη διδασκαλία και την έρευνα, μετεκπαιδεύτηκε στην Σκωτία, Αγγλία και Ολλανδία, στην κυτταρογενετική, στην προγεννητική διάγνωση και στη συμβουλευτική γενετική.
Στον ερευνητικό τομέα ασχολήθηκε κυρίως με τις επιδράσεις του περιβάλλοντος στο γενετικό υλικό του ανθρώπου.
Οι εργασίες του που αφορούν στην επίδραση των φυτοφαρμάκων στο γενετικό υλικό των αγροτών είναι οι πρώτες που έχουν γίνει στην Ελλάδα.
Ήταν παντρεμένος με την Κάριν Γραμμενίδου, και είχε τρία παιδιά.

Πέρα από τις επιστημονικές εργασίες που έχει δημοσιεύσει σε έγκυρα περιοδικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές.

Επίσης, αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά για θέματα που αφορούν στην πολιτική, την παιδεία, την υγεία, τη γενετική, την κλωνοποίηση, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, τα ναρκωτικά κ.ά.

Εντάχθηκε στο ΚΚΕ ως μέλος από το 1975 έως το 1990.
Από το 1990 δραστηριοποιήθηκε στον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου και ήταν μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Θεσσαλονίκης.
Επί σειρά ετών υπήρξε πρόεδρος και μέλος νοσοκομειακών επιτροπών, καθώς και μέλος του Δ.Σ. του ιατρικού συλλόγου Θεσσαλονίκης, ενώ διετέλεσε γραμματέας του ίδιου συλλόγου την περίοδο 2000-2003.
Το 2002 και 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος του δήμου Θεσσαλονίκης ως επικεφαλής της δημοτικής κίνησης «Θεσσαλονίκη των Πολιτών και της Οικολογίας». Στο 4ο Συνέδριο του ΣΥΝ, το 2004, εκλέχθηκε μέλος της κεντρικής πολιτικής επιτροπής (ΚΠΕ).
Στις βουλευτικές εκλογές του 2007, του 2009, του Μαΐου 2012 και του Ιουνίου 2012 εκλέχθηκε βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τον Ιανουάριο του 2015 έγινε αναπληρωτής υπουργός Παιδείας.
Από τις 4 Οκτωβρίου 2015 κατείχε το αξίωμα του Α΄ Αντιπροέδρου του Ελληνικού κοινοβουλίου, ενώ ήταν και πρόεδρος των επιτροπών κοινοβουλευτικής δεοντολογίας και ευρωπαϊκών υποθέσεων της Βουλής.

Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 73 ετών, στις 10 Οκτωβρίου 2021 και κηδεύτηκε στις 11 Οκτωβρίου στα Κοιμητήρια της Θέρμης.