My Bonjour

Ο Λεωνίδας Δερτιλής ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός. Από το 1948 και ως το 1952 ήταν πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1904 στη Νεάπολη της Λακωνίας.

Απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Α΄ Αθηνών με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) καθώς πήρε 5.640 ψήφους. Έλαβε μέρος σε αποστολές της Βουλής στη Γιουγκοσλαβία και στη Σοβιετική Ένωση, όπως και στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ, που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

Η πρώτη του συμμετοχή σε κυβέρνηση έγινε ως υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου από τις 15 Δεκεμβρίου 1954 ως τις 6 Οκτωβρίου 1955.

Στην πρώτη κυβέρνηση του Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών, από τις 6 Οκτωβρίου 1955 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956. Ήταν υπουργός Εμπορίου την περίοδο από τις 28 Φεβρουαρίου 1958 ως τις 5 Μαρτίου 1958 (και προσωρινά υπουργός Βιομηχανίας) και ξανά από τις 17 Μαΐου 1958 ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961 στην κυβέρνηση Κ. Γ. Καραμανλή.

Ο Δερτιλής εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και στις εκλογές των ετών 1956, 1958, στις 1961 και του 1963 με την ΕΡΕ.

Απεβίωσε στις 14 Νοεμβρίου του 1980.

Η Ελένη Νικολαΐδη ήταν Ελληνίδα μεσόφωνος με διακεκριμένη σταδιοδρομία στο εξωτερικό.

Γεννήθηκε στη Φώκαια της Μ. Ασίας ή στη Σμύρνη στις 15 Ιουνίου 1909 ή κατά άλλους το 1906.

Το 1913, λόγω των διωγμών, η οικογένειά της κατέφυγε στη Μυτιλήνη. Σπούδασε μονωδία στο Ωδείο Αθηνών με την Αργυρή Γκίνη. Εισήλθε στο Ελληνικό Μελόδραμα το 1929, εμφανιζόμενη στο Θέατρο Κεντρικόν. Το 1930 έλαβε μέρος στην παράσταση του έργου Το Στοιχειωμένο Γεφύρι του Θεοφράστου Σακελλαρίδη. Το 1933 τραγούδησε στην παράσταση της όπερας Το Δακτυλίδι της Μάνας του Μανώλη Καλομοίρη. Το 1936 έλαβε μέρος στην παράσταση της Κάρμεν στην Κέρκυρα από θίασο του Ελληνικού Μελοδράματος.

Το 1936 ταξίδεψε στη Βιέννη για να πάρει μέρος στον φωνητικό διαγωνισμό Belvedere όπου επέτυχε την τέταρτη θέση. Με την υποστήριξη του μαέστρου Μπρούνο Βάλτερ, τραγούδησε Ντον Κάρλος (Έμπολι) του Βέρντι στην Κρατική όπερα της Βιέννης στις 16 Δεκεμβρίου 1936. Αργότερα τραγούδησε σε πολλά λυρικά θέατρα της Ευρώπης.

Το 1949 πρωτοτραγούδησε στις Η.Π.Α., στο Κάρνεγκι Χολ, με αρχιμουσικό τον Δημήτρη Μητρόπουλο, τη Βοστώνη, το Σικάγο, τη Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο κ.α. Το 1951 έγινε μόνιμο στέλεχος της Μ.Ε.Τ.

Από το 1960 δίδαξε μονωδία στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα. Το 1977 δίδαξε και στο Χιούστον του Τέξας. Αποσύρθηκε από τη διδασκαλία το 1994.

Είχε παντρευτεί του λυρικό τραγουδιστή Θάνο Μέλλο με τον οποίο είχαν έναν γιο, τον Μιχαήλ.

Πέθανε στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού στις 14 Νοεμβρίου το 2002.

Αναγνωρίσθηκε ως μία από τις καλύτερες μονωδούς του κόσμου για τον ρόλο τίτλου στην "Κάρμεν". Ο βασιλεύς της απένειμε το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος.

Ο Σπύρος Μελετζής ήταν Έλληνας φωτογράφος.

Γεννημένος στο χωριό Άγιοι Θεόδωροι Ίμβρου, στις 20 Ιανουαρίου 1906 ο Μελετζής ήταν πρωτότοκος γιος (από έξι αδέλφια) του Μενελάου Μελετζή και της Καλλιόπης Γιαννάκη.

Ο πατέρας του Μελετζή ήταν φτωχός - ντενεκετζής στο επάγγελμα ενώ η μητέρα του δεν είχε φοιτήσει σε σχολείο. Ο Μελετζής παρακολούθησε το σχολαρχείο και η οικογένειά του τον προόριζε για δεσπότη. Όμως επειδή ο πατέρας του Μελετζή πεθαίνει από επιδημία γρίπης το 1919, σε ηλικία 13 χρονών αναγκάζεται να βιοποριστεί.

Σε ηλικία 17 ετών, το 1923 (Συνθήκη της Λωζάνης - παραχώρησης της Ίμβρου στους Τούρκους) έφυγε για την Αλεξανδρούπολη όπου εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος σε υφασματοπωλείο και αργότερα στο φωτογραφείο του Αλέξανδρου Παναγιώτου (ο οποίος ήταν συγγενής του Μελετζή). Σταθμός στη φωτογραφική του καριέρα αποτέλεσε η φωτογραφία του με τα καΐκια στην παραλία της Αλεξανδρούπολης για την οποία κέρδισε το πρώτο βραβείο στην έκθεση της Θεσσαλονίκης το 1924. Το 1927 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Έμαθε φωτογραφία από τον Γεώργιο Μπούκα - φωτογράφο της βασιλικής οικογένειας. Το 1937 φωτογραφίζει την ελληνική ύπαιθρο στην Ήπειρο.

Στην Αντίσταση του '40 ακολουθεί και φωτογραφίζει τους αντάρτες στην Πελοπόννησο και Ευρυτανία. Ο Μελετζής θεωρείται ο φωτογράφος της Αντίστασης. Στο βιβλίο Με τους αντάρτες στα βουνά παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από τους αντάρτες στα βουνά της Ευρυτανίας την περίοδο 1941-1944. Πολλές από αυτές τις φωτογραφίες χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα ως ιδανικές αναπαραστάσεις του αγώνα της Αριστεράς. Το 1948 φωτογραφίζει τη Σαμοθράκη και την Αλεξανδρούπολη. Λόγω των αριστερών φρονημάτων και την εμπλοκή του στον αντιστασιακό αγώνα αντιμετωπίζει προβλήματα στην εύρεση εργασίας. Ο Μελετζής συνεχίζει μεταπολεμικά να φωτογραφίζει: φωτογραφίζει αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία και τη δεκαετία του 50' φωτογραφίζει πολιτικούς όπως τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, Γεώργιο Ράλλη, Γεώργιο Παπανδρέου όπως και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και Ιάκωβο αλλά και προσωπικότητες της τέχνης. Το 1953 το έργο του Μελετζή παρουσιάζεται και λαμβάνει τιμητικές διακρίσεις στο Ρότσεστερ, Μπέρμινχαμ και στο Μπουένος Άιρες. Το 1955 μέσω σύμβασης με το δημόσιο, φωτογραφίζει δημόσια έργα στον Έβρο. Αργότερα με εντολή του υπουργείου Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων το 1957 εργάζεται ως φωτογράφος δημόσιων έργων και περιοδεύει φωτογραφίζοντας σε όλη την Ελλάδα (από την Πελοπόννησο, Ρούμελη μέχρι τη Θράκη). Στα τέλη της δεκαετίας του '70 σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ με θέμα την Εθνική Αντίσταση για λογαριασμό της σουηδικής τηλεόρασης.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 14 Νοεμβρίου 2003.

Ο Αλέξανδρος Αβραμίδης ήταν Έλληνας πλοίαρχος, οικονομολόγος και βουλευτής.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαΐου 1927.

 Γονείς του ο Αντιστράτηγος, τέως βουλευτής και τέως υπουργός Χρήστος Αβραμίδης και η Φωτεινή, το γένος Παρασκευά Παρασκευοπούλου.
Η οικογένεια εκ πατρός κατάγονταν από τις Τίκφες της Βόρειας Μακεδονίας (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία), με μεγάλη παράδοση στους εθνικούς αγώνες από την εποχή της Μακεδονικής επανάστασης του 1878 και του Μακεδονικού αγώνα. Μετά το 1913, η οικογένεια προσέφυγε στο Κιλκίς.

Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές, φοίτησε στη Σχολή Εμπορικής Ναυτιλίας της Ύδρας, από όπου απεφοίτησε το 1948. Στη συνέχεια ειδικεύθηκε σε θέματα ναυτικής τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Το 1960 πήρε το πτυχίο της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών των Αθηνών της οποίας το 1972 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ. Μιλούσε την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα μετά από ανάλογες σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η επαγγελματική σταδιοδρομία του, περιελάμβανε θητεία στη δημόσια διοίκηση, στον ιδιωτικό τομέα και 12ετή υπηρεσία σε ποντοπόρα πλοία με την ιδιότητα του πλοιάρχου. Στη συνέχεια εργάσθηκε ως επιτελικός στέλεχος – Αρχιπλοίαρχος, Διευθυντής και Διευθύνων Σύμβουλος - ναυτιλιακών επιχειρήσεων με αρμοδιότητες διοικητικές και μελέτης προβλημάτων εμπορίου και ναυτιλίας, στην Ελλάδα, στην Ελβετία και στη Δυτική Αφρική.

Εξελέγη βουλευτής Κιλκίς τους κόμματος της Νέας Δημοκρατίας τον Νοέμβριο του 1974 και επανεξελέγη το Νοέμβριο του 1977. Διετέλεσε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης (1977 - 1978) καθώς επίσης και μέλος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συνδέσεως Ελλάδας – ΕΟΚ (1978). Από τον Σεπτέμβριο του 1978 ανέλαβε καθήκοντα Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας. Ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, ο τότε πρωθυπουργός και εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, του εμπιστεύθηκε τον εθνικό ρόλο της ανάπτυξης της  Ελληνικής Πολεμικής Βιομηχανίας. Η πέμπτη σε προμήθεια στρατιωτικού υλικού χώρα στον κόσμο, θα αποκτούσε επιτέλους τη δική της βιομηχανία.

Για την ενεργό συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 1941 - 1945, έχει αναγνωρισθεί ως Αγωνιστής της Εθνικής Αντιστάσεως.

Ήταν παντρεμένος με τη Φλωρέττα, το γένος Στυλιανού Βουτσαρά και πατέρας δυο παιδιών, της Φωτεινής και του Χρήστου.

Απεβίωσε στις 15 Νοεμβρίου 2013.

Ο Γιάννης Κακουλίδης γεννήθηκε στον Πειραιά, το 1946 και   ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και στιχουργός. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και νομικά στο Παρίσι. Έγραψε πάνω από 500 γνωστά ελληνικά τραγούδια. Τιμήθηκε δυο φορές με το Α' βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (1965 και 1972). Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Γαλλικής Εταιρείας Συγγραφέων, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Ελλήνων Σεναριογράφων και της Ένωσης Μουσικοσυνθετών-Στιχουργών Ελλάδας. Ως αρθρογράφος συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και υπήρξε αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΑ, υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές του 1982 και υποψήφιος Επικρατείας του Συνασπισμού στις εκλογές του 1996. Ήταν επίσης σύμβουλος της ΔΗΜΑΡ.

Είχε εργαστεί με επιτυχία στο χώρο τής διαφήμισης, τόσο ως ελεύθερος συνεργάτης όσο και ως επί κεφαλής τής διαφημιστικής εταιρείας Upset, η οποία είχε βραβευτεί αρκετές φορές γιά τις δουλειές της.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 14 Νοεμβρίου 2015.