My Bonjour

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΙΖΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γιώργος Ριζόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη, το 1935 και ήταν ποιητής και δημοσιογράφος.
Γιος δικαστικού υπαλλήλου, εγκαταστάθηκε στην Κατερίνη, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο.
Σπούδασε Νομικά και πολύ νέος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο «Φτερουγίσματα».
Τον κέρδισε η δημοσιογραφία και διακρίθηκε για τις αντιαυταρχικές του θέσεις.
Τέθηκε στο πλευρό των φτωχών, ενώ ο αλτρουισμός του του στοίχισε διώξεις από τις αστυνομικές αρχές. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα, κοντά στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, σε ηλικία μόλις 29 ετών, στην  Αθήνα, στις 19 Οκτωβρίου 1964.
Ειδικότερα, τραυματίστηκε θανάσιμα από διερχόμενο όχημα όταν σταμάτησε μαζί με άλλους δύο δημοσιογράφους για να παράσχουν βοήθεια στους τραυματισθέντες σε άλλο τροχαίο, Παυσανία Λυκουρέζο, πρώην υπουργό και στην σύζυγό του.
Και στα δύο δυστυχήματα εμπλεκονται αμερικανοί εκ των οποίων ο ενας διπλωμάτης.
Το 1990 εκδόθηκε από το Δήμο Κατερίνης το ποιητικό έργο του Ριζόπουλου, σε επιμέλεια του καθηγητή Χρίστου Τσολάκη.
Επίσης, το όνομα του δημοσιογράφου και συγγραφέα δόθηκε σε δρόμο της Ανδρομάχης στην Πιερία.

ΠΑΥΛΟΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ

Ο Παύλος Σαντορίνης του Ελευθερίου ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, φυσικός, ομότιμος καθηγητής του Ε. Μ. Πολυτεχνείου.

Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1893 στην Οδησσό της Ρωσίας και απεβίωσε στις 19 Οκτωβρίου 1986 στην Αθήνα.

Σπούδασε στην Ελβετία (1905-1919) στο Πολυτεχνείο και Πανεπιστήμιο στη Ζυρίχη και στη συνέχεια αναδείχθηκε τακτικός καθηγητής και διευθυντής των εργαστηρίων της Φυσικής ΙΙ του Ε. Μ. Πολυτεχνείου, καθώς και της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής.

Υπήρξε επιστήμονας και ερευνητής πολλών περιοχών της επιστήμης και ιδιαίτερα στη Στατιστική, Υδραυλική, στην έρευνα των φυσικών πηγών ενέργειας ενώ εκτέλεσε πολλές πρωτοποριακές κατασκευές τσιμέντου (1919-1925).
Σύμφωνα με τους δικούς του ισχυρισμούς «επινόησε και κατασκεύασε πρώτος το ελληνικό μικροκυματικό ραντάρ» που εφευρέθηκε αργότερα και ανεξάρτητα από τους Βρετανούς.

Κηδεύτηκε στις 20 Οκτωβρίου 1986, από το Γ' Νεκροταφείο.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟϊΝΗΣ

Ο Γεώργιος Κοΐνης ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε βουλευτής Φωκίδας.
Το 1964 τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Φοίνικα.

Γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1906 στο Κουπάκι Φωκίδας και σπούδασε Νομικά, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Το 1934 άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου. Στις βουλευτικές εκλογές του 1950 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1964 εξελέγη ξανά βουλευτής, με την Ένωση Κέντρου στην εκλογική περιφέρεια Φωκίδας.

Πέθανε στις 19 Οκτωβρίου 1997 και κηδεύτηκε στις 20 Οκτωβρίου 1997, από το ναό του Αγίου Λαζάρου, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

 Ήταν παντρεμένος με τη Θάλεια Χατζοπούλου και είχαν ένα γιο και μια κόρη.
 

ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΓΙΑΛΑΜΑΣ

Ο Ασημάκης Γιαλαμάς ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος.

Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1909 στην Άνω Μέλπεια της Μεσσηνίας.

Τελείωσε το γυμνάσιο στον Μελιγαλά και στη συνέχεια ήρθε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στη Νομική Σχολή αλλά διέκοψε τις σπουδές του και στράφηκε στη δημοσιογραφία.
Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και στον παράνομο εαμικό τύπο, ήταν μάλιστα γραμματέας του ΕΑΜ Δημοσιογράφων.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη σάτιρα, το χρονογράφημα και το σατιρικό στίχο.
Συνεργάσθηκε με πολλές εφημερίδες όπως Ακρόπολις, Εσπερινή, Ημερήσιος Κήρυξ όπου εργάστηκε σαν αρχισυντάκτης, Η ΩΡΑ, στην οποία διατηρούσε την στήλη "όταν η ζωή κάνει χιούμορ, Βραδυνή, Ριζοσπάστη, Αυγή, Ελεύθερη Ελλάδα, Αλλαγή, Δημοκρατική και Δημοκρατικός.
Ασχολήθηκε και με τον περιοδικό Τύπο, όπου γράφει ευθυμογραφήματα, σατιρικούς στίχους και διηγήματα στα περιοδικά Έργο και Θησαυρό και δημιούργησε χαρακτηριστικούς τύπους όπως τον Οδυσσέα Ομηρικό, το Γερο-Παρατατικό το Ποιητή του Κάρου και τον Κλεόβουλο.

Με το θέατρο άρχισε να ασχολείται από το 1940. Έγραψε μαζί με τους Γιώργο Οικονομίδη και Γιώργο Θίσβιο τις Πολεμικές Καντρίλιες που παίχτηκε από τον θίασο της κυρίας Κατερίνας, μετά τις οποίες ακολούθησαν περισσότερες από 100 επιθεωρήσεις και έργα πρόζας.
Στα καλύτερα των έργων του περιλαμβάνονται τα Γιούπι γιούπι, Μιας πεντάρας νειάτα, η Κόμισσα της φάμπρικας, η Δεσποινίς διευθυντής, Ένας ιππότης για τη Βασούλα, Βίλα γιάφκα και Μπαμπά, ποιος είναι ο μπαμπάς μου; -πολλά από αυτά σε συνεργασία με τον Κώστα Πρετεντέρη, με τον οποίο δημιούργησε γονιμότατο κωμωδιογραφικό δίδυμο.

Έγραψε επίσης και κινηματογραφικά σενάρια όπως το Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση; που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Πολλά έργα του έχουν περιληφθεί σε χιουμοριστικές ανθολογίες και ορισμένα εκδόθηκαν σε βιβλία με τον τίτλο Η εποχή μας.
Ο ίδιος έγραψε αρκετά βιβλία, όπως: Ε! κάτι κάναμε κι εμείς, Οι διπλανοί μας άνθρωποι, Διηγώντας τα, να κλαις και να γελάς, Εις μνήμην ανθρώπων, Έμμετρα και άλλα.

Υπήρξε μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων καθώς και της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων στην οποία υπήρξε και σύμβουλος.
Το 2004 τιμήθηκε για το συνολικό του έργο από την ΕΣΗΕΑ μαζί με τους Αλέκο Λιδωρίκη, Αλέκο Σακελλάριο και Δημήτρη Ψαθά.

Πέθανε στις 19 Οκτωβρίου 2004.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΕΜΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Γιώργος Ανεμογιάννης ήταν Έλληνας σκηνογράφος, ενδυματολόγος και διακοσμητής.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 16 Δεκεμβρίου του 1916.

Είχε παρακολουθήσει μαθήματα διακοσμητικής στη Kunst Geverbe Schule στη Βιέννη και στη συνέχεια φοίτησε στην ειδική θεατρική σχολή του Max Reinhart στο Reinhardt-seminar και στη Spezialschule fur Buhnenbild του καθηγητή Rottmayer στο Πολυτεχνείο της Βιέννης. Και από τις τρεις παραπάνω σχολές αποφοίτησε με άριστα.

Στο θεατρικό χώρο της Ελλάδας εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1939 με μια έκθεση Σκηνογραφίας στη γκαλερί Στρατηγοπούλου.
Αμέσως μετά σκηνογράφησε το έργο "Το ταξίδι του κ. Περισσόν" για το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη.
Το 1948 ο Γιώργος Ανεμογιάννης ήταν το βασικό στέλεχος στο θίασο "Μουσούρης - Μόρντος - Ανεμογιάννης" στα έργα "Μποέμ", "Ερωτικό Γαϊτανάκι" κ.ά.
Από τότε συνεργάσθηκε με όλους σχεδόν τους ιδιωτικούς θιάσους της Αθήνας, καθώς και με το Εθνικό Θέατρο, την Εθνική Λυρική Σκηνή και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε κάθε είδους θεατρικά έργα.

Το 1955 συμμετέχει στο Φεστιβάλ Αθηνών στα έργα "Ορφέας" και "Ευριδίκη" του Γκλουκ.

Ο Γιώργος Ανεμογιάννης σκηνογράφησε και σχεδίασε κοστούμια για περισσότερα από 500 θεατρικά έργα όπως και σε έργα του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Επίσης έγραψε μελέτες για σκηνογραφία και υπήρξε θεατρικός κριτικός σε καλλιτεχνικά περιοδικά και στον ημερήσιο τύπο.
Υπήρξε μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου και του Σωματείου Ελλήνων Τεχνιτών Θεάτρου.
Είχε αναλάβει επίσης πολλές φορές τη διακόσμηση περιπτέρων σε εκθέσεις καθώς και σε πολλές διαφημιστικές μακέτες.
Το 1973 ο Γιώργος Ανεμογιάννης οργάνωσε το Μουσείο Αραβαντινού στον Πειραιά και πέντε χρόνια μετά, το 1978, το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη στη Κρήτη.
To 1999 εξέδωσε σε πολύ περιορισμένο κύκλο, καλλιτεχνικό λεύκωμα των έργων του με τον τίτλο "Διαδρομή στο Χρώμα και το Όνειρο".

Ο Γιώργος Ανεμογιάννης μιλούσε επίσης γερμανικά και γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου Αθηνών.

Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου του 2005 και κηδεύτηκε στη πατρίδα του στο Ηράκλειο, όπου και μία οδός φέρει σήμερα το όνομά του.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΙΑΝΙΑΣ

Ο Δημήτριος Νιάνιας του Γεωργίου υπήρξε Έλληνας διδάκτωρ φιλοσοφίας, καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και πολιτικός.
Διετέλεσε βουλευτής, ευρωβουλευτής και υπουργός.

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1921 και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη.

Αρχικά σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Πρωτοεμφανίσθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή το 1963 όταν τότε διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εθνικής Παιδείας στη κυβέρνηση Πιπινέλη. Το επόμενο έτος διορίστηκε υφυπουργός Προεδρίας (Τύπου και Πληροφοριών) στη Κυβέρνηση Ι. Παρασκευόπουλου, ενώ την περίοδο 1966 - 1967 ανέλαβε πρόεδρος του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων.

Το 1966 εξελέγη καθηγητής της έδρας Φιλοσοφίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Το 1967, λίγο μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, απολύθηκε από τη θέση του.
Το 1969 επανεξελέγη παμψηφεί ως καθηγητής Φιλοσοφίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου μετά από επαναπροκήρυξη της έδρας.
Η χούντα δεν τον διόρισε και ο καθηγητής προσέφυγε στο δικαστήριο.

Από το ακαδημαϊκό έτος 1969/70 ο καθηγητής Δ. Νιάνιας άρχισε να διδάσκει τα μαθήματα της Φιλοσοφίας του ΕΜΠ κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Επί τρία έτη δεν είχε στη διάθεσή του ένα γραφείο στα κτίρια του ΕΜΠ και επί δύο έτη εκτελούσε μόνος του όλες τις ακαδημαϊκές και εκπαιδευτικές υποχρεώσεις και λειτουργίες της έδρας χωρίς βοηθό ή επιμελητή. Επιπλέον, τα μαθήματά του -τα μόνα ανθρωπιστικά μαθήματα στο ΕΜΠ- τελούσαν υπό την παρακολούθηση της τότε δικτατορίας, από πολιτικά όργανα του τότε καθεστώτος.
Εν τούτοις, όχι μόνο εισήγαγε τις Ανθρωπιστικές σπουδές στο Πολυτεχνείο, αλλά εργάσθηκε εντατικά διδάσκοντας έως και είκοσι ώρες εβδομαδιαίως. Εισήγαγε επιπλέον τα μαθήματα της Ιστορίας του Πολιτισμού, της Κοινωνιολογίας και ειδικώς για τους Αρχιτέκτονες το μάθημα της Αισθητικής.

Δημιούργησε Σπουδαστήριο Φιλοσοφίας και οργάνωσε τη βιβλιοθήκη του Σπουδαστηρίου.
Ο καθηγητής Βασίλης Καρασμάνης αναφέρει επί λέξει: "Θυμάμαι τις συναντήσεις που είχαμε την περίοδο (1971-1974) μία ομάδα προβληματισμένων φοιτητών του, και συζητούσαμε φιλοσοφικά θέματα σε διάφορα σπίτια εκτός Πολυτεχνείου για τον φόβο των χαφιέδων. Οι συζητήσεις αυτές καθόρισαν τη ζωή πολλών από τους φοιτητές του.
Σε συνθήκες σκότους, τα μαθήματά του υπήρξαν νησίδες ελεύθερης σκέψης και προβληματισμού με ευρύτερη απήχηση, πέραν του Πολυτεχνείου."

Εκτός Πολυτεχνείου πρωτοστάτησε για τη δημιουργία της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας της οποίας εκλέχθηκε και πρώτος αντιπρόεδρος, επί προεδρίας Κ. Τσάτσου.

Στη μεταπολίτευση ανέλαβε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής του υπουργείου Συντονισμού, (την περίοδο 1974 - 1976), του υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών (1977), καθώς και γενικός εισηγητής της πλειοψηφίας για τα άρθρα του συντάγματος που αφορούσαν την Παιδεία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Στις εκλογές του 1974, 1977 και μεταγενέστερα, μέχρι το 1989, εκλεγόταν βουλευτής Λέσβου με τη ΝΔ.
Στις εκλογές του 1985 είχε εκλεγεί πρώτος στη λίστα.
Το 1978 ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών. Το 1985 διεγράφη από τη ΝΔ.
Την περίοδο 1989 - 1994 εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Δημοκρατική Ανανέωση.

Το 1988 ως βουλευτής είχε προτείνει για λόγους διοικητικούς, οικονομικούς και πολιτικούς, την ίδρυση αυτόνομου νομού Λήμνου, η πρότασή του όμως απορρίφθηκε από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΚΚΕ. 

Ο Δ. Νιάνιας υπήρξε μέλος πολλών εταιρειών ελληνικών και ξένων, όπως: γενικός γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής, αντιπρόεδρος του "Συναγερμού Ευρωπαίων Δημοκρατών" κ.ά., μόνιμος αντιπρόσωπος του ελληνικού κοινοβουλίου σε διασκέψεις της "Union Inter Parliamentary" στο Λονδίνο (1975), Μεξικό και Μαδρίτη (1976), Καμπέρα και Σόφια (1977) και Λισαβόνα και Βόννη (1978).

Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Ευρωπαϊκής Αξίας και είχε λάβει και πολλές άλλες διακρίσεις.

Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, όπου και πέθανε σε ηλικία 94 ετών, στις 19 Οκτωβρίου 2015.