My Bonjour

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ

Ο Αναστάσιος Χρηστομάνος ήταν Έλληνας χημικός, θεμελιωτής της επιστήμης της χημείας στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε στη Βιέννη στις 22 Μαρτίου 1841, γόνος της γνωστής οικογένειας Μάνου (μετά τον θάνατο του Χρήστου Μάνου έγιναν γνωστοί ως Χρηστομάνοι) από το Μελένικο της Μακεδονίας, με απώτερη καταγωγή από την Κατράνιτσα (Πύργοι) Εορδαίας.
Το 1855 η οικογένεια του εγκατέλειψε τη Βιέννη αλλά ο Αναστάσιος παρέμεινε για να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Το 1858 πήρε το απολυτήριό του από το βιοτεχνικό γυμνάσιο της Βιέννης και έδωσε κατατακτήριες εξετάσεις στο Πολυτεχνείο της Βιέννης, το οποίο γρήγορα εγκατέλειψε για να συνεχίσει στο γερμανικό Πανεπιστήμιο του Γκίσεν και κατόπιν στο Βερολίνο.
Το 1859 εγκατέλειψε το Βερολίνο και συνέχισε τις σπουδές του στην Καρλσρούη, όπου σπούδασε μέχρι το 1861, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του τελικά στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε βοηθός αρκετών καθηγητών του, ενώ μετά την αποφοίτηση του, εργάστηκε σε εργοστάσια ως χημικός.

Το 1862, ως διδάκτωρ, επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε στο Εθνικό Διδασκαλείο.
Το 1863, μετά από παράκληση του τότε υπουργού παιδείας Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, προσελήφθη αρχικά σαν υφηγητής και έπειτα δίδαξε χημεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών έως το 1906, διετέλεσε μάλιστα πρύτανης του Πανεπιστημίου κατά την περίοδο 1897 με 1898.

Το 1866 συμμετείχε στην επιτροπή των Ελλήνων ειδικών που παρακολούθησαν την ηφαιστειακή δραστηριότητα στη Νέα Καμένη της Σαντορίνης.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Σαντορίνη προήχθη στις 13 Απριλίου 1866 από υφηγητής σε έκτακτος καθηγητής της Γενικής Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το χρονικό διάστημα από τις 18 Ιανουαρίου 1868 έως το 1906 ήταν καθηγητής της Γενικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1872-1873 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής και το 1905-1906 της Σχολής Θετικών Επιστημών.

Το 1887 ιδρύθηκε το «Μεγάλο Χημείο» στην οδό Σόλωνος της Αθήνας (σήμερα Παλαιό Χημείο), στο οποίο ο Αναστάσιος Χρηστομάνος επέβλεψε την κατασκευή. Πρωτολειτούργησε το 1889. Στις 24 Οκτωβρίου του 1895, ο Αναστάσιος Χρηστομάνος μαζί με τους καθηγητές Κωνσταντίνο Μητσόπουλο, Τιμολέοντα Αργυρόπουλο, Σπυρίδωνα Μηλιαράκη, Νικόλαο Αποστολίδη και Αναστάσιο Δαμβέργη κατέθεσαν υπόμνημα προτείνοντας την ίδρυση Φυσικομαθηματικής Σχολής, με απόσπαση των Τμημάτων Φυσικής και Μαθηματικών από τη Φιλοσοφική Σχολή.
Ο διαχωρισμός πραγματοποιήθηκε τελικά με Βασιλικό Διάταγμα στις 3 Ιουνίου του 1904.
Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε αρκετά διεθνή επιστημονικά συνέδρια, όπως στο Παρίσι, το Βερολίνο, τη Βιέννη, τη Βουδαπέστη καθώς και τη Ρώμη.
Στο τελευταίο μάλιστα, εξελέγη και αντιπρόεδρος.
Το 1883 ανέλαβε και επόπτευσε το έργο του δημόσιου φωτισμού της Αθήνας.

Το 1866 ο Χρηστομάνος παντρεύτηκε την κόρη του αυλικού Βαυαρού γιατρού Λιντερμάγιερ, Αγγέλικα Λιντερμάγιερ (Angelika Lindermayer), το γένος Βενιζέλου. Από τον γάμο του απόκτησε τέσσερις γιούς και μια κόρη.
Οι γιοι του Κωνσταντίνος (1867 - 1911) και Αντώνιος (1871 - 1933), διέπρεψαν σαν συγγραφέας και γιατρός, αντίστοιχα.
Ο Χρηστομάνος είχε συγγένεια με τον βιομήχανο Νικόλαο Δούμπα, από τις μητέρες τους (μεσω της οικογένειας Τίρκα).

Πέθανε στην Αθήνα στις 2 Οκτωβρίου 1906 από καρκίνο των νεφρών.
Γιος του ήταν ο λογοτέχνης Κωνσταντίνος Χρηστομάνος.
 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΡΑΛΛΗΣ

Ο Θεόδωρος Ιακώβου Ράλλης γεννήθηκε την Κωνσταντινούπολη, στα 16 Φεβρουαρίου 1852 και ήταν Έλληνας ζωγράφος της «γαλλικής ακαδημαϊκής σχολής» του ύστερου 19ου αιώνα.

Γόνος πλούσιας οικογένειας μεγαλεμπόρων από την Κωνσταντινούπολη και με ρίζες χιώτικες, ο Ράλλης άρχισε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Χάλκη και τις συνέχισε στο Λονδίνο, όπου για ένα διάστημα εργάστηκε ως υπάλληλος στις επιχειρήσεις Ράλλη-Μαυρογιάννη.
Το 1875 πήγε στο Παρίσι και άρχισε σπουδές ζωγραφικής στη Σχολή Καλὠν Τεχνών, στο εργαστήριο του Ζαν-Λεόν Ζερόμ ζωγράφου και γλύπτη ηθογραφικών και ιστορικών θεμάτων κι ακαδημαϊκών τύπων.
Έργα του εκτέθηκαν για πρώτη φορά στο Σαλόνι του Παρισιού το 1875.
Ήταν μέλος της Εταιρείας Γάλλων Ζωγράφων η οποία τον τίμησε με εύφημο μνεία το 1885 και με αργυρό μετάλλιο το 1889.
Έγινε επίσης μέλος της γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής, ενώ το 1900 διετέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής της Διεθνούς Εκθέσεως του Παρισιού.
Με τη διαθήκη του άφησε ορισμένα έργα στην Εθνική Πινακοθήκη.

Πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια στην Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, προκειμένου να συγκεντρώσει υλικό για τα έργα του.
Μοίρασε τη ζωή του ανάμεσα στο Παρίσι και το Κάιρο της Αιγύπτου, όπου διατηρούσε δεύτερο εργαστήριο.

Το 1881 νυμφεύθηκε την Ιουλία Μαυροκορδάτου, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Αικατερίνη (1882–1948), μετέπειτα σύζυγο Νικολάου Πολίτη.
Η σύζυγός του πέθανε το 1888, σε ηλικία μόλις 29 ετών, και το 1895 ξαναπαντρεύτηκε με τη Μαρία Μαυρομιχάλη, αλλά χώρισε λίγο καιρό αργότερα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 και μέχρι τον θάνατό του, εξέθεσε κατ' επανάληψη πίνακές του στην Αθήνα, λόγω και της στενής φιλίας του με τον Δημήτριο Βικέλα.

Πέθανε στο Λονδίνο, στις 2 Οκτωβρίου 1909.

ΑΛΕΚ ΙΣΗΓΟΝΗΣ

Ο σερ Άλεκ (Αλέξανδρος Αρνόλδος Κωνσταντίνος) Ισηγόνης ήταν Έλληνας σχεδιαστής αυτοκινήτων.
Η πιο γνωστή δημιουργία του είναι το Mini του 1959.

Γεννήθηκε  στις 18 Νοεμβρίου 1906 στη Σμύρνη.

Ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Ισηγόνης, και ο παππούς του ήταν Έλληνες μηχανικοί, ενώ η μητέρα του ήταν από τη Βαυαρία.
Η οικογένεια του κατείχε ένα εργοστάσιο παραγωγής λεβήτων. Ο Αλέξανδρος δεν είχε δει αυτοκίνητο μέχρι την ηλικία των 12 ετών.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατά την πολυτάραχη περίοδο που η Τουρκία αποκτούσε τη σύγχρονη μορφή της, η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει στη Μάλτα το 1922, και ο πατέρας του πέθανε στο νησί.
Τότε η μητέρα του τον πήγε στην Αγγλία, όπου δύο χρόνια αργότερα κατάφερε να αγοράσει το πρώτο του αυτοκίνητο, ένα Singer με αμάξωμα Weymann, με το οποίο ταξίδεψε με τη μητέρα του στην Ευρώπη το 1925 αντιμετωπίζοντας – όπως ο ίδιος σχολίαζε συχνά σε φίλους και τους συναδέλφους του – ότι το Austin 1800 (ADO17) ήταν το σχέδιο για το οποίο ήταν πιο περήφανος, παρόλο που ποτέ δεν ήταν τόσο εμπορικά επιτυχημένο όσο τα τρία προηγούμενα σχέδια του, που, σύμφωνα με τα λόγια του, ήτανε αν μία "ατέλειωτη σειρά μηχανικών βλαβών".
Η εμπειρία αυτή τον ώθησε να ξεκινήσει ένα τριετές πρόγραμμα σπουδών σαν μηχανολόγος μηχανικός στην πολυτεχνική σχολή του Μπάτερσι (Battersea) στο Λονδίνο.

Το 1934 ο Ισηγόνης προσχώρησε στην ομάδα σχεδίασης της Χάμπερ (Humber Ltd.) στο Κόβεντρι (Coventry), όπου εργάστηκε για τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης ανάρτησης.
Μόλις δύο χρόνια αργότερα, το 1936, η Μόρρις Μότορς (Morris Motors) τον προσέλαβε, λόγω των εξαιρετικών ικανοτήτων του και της τεχνογνωσίας του στον τομέα εξέλιξης των πλαισίων (σασί).

Παράλληλα δημιούργησε ένα ανεξάρτητο εμπρόσθιο σύστημα ανάρτησης για το Morris 10, αλλά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν επέτρεψε την παραγωγή αυτού του τύπου.
Το σύστημα χρησιμοποιήθηκε αργότερα στον τύπο MG Υ. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, ο Άλεκ ανέλαβε να βοηθήσει τον στρατό με τη σχεδίαση ενός ελαφρού αναγνωριστικού οχήματος της Morris και άλλων στρατιωτικών οχημάτων κάθε τύπου. Κυρίως πειραματιζόταν με διάφορα στρατιωτικά οχήματα, τα οποία, με το πρακτικό πνεύμα και την ευφυΐα του, τα χρησιμοποίησε για τεστ, δοκιμάζοντας έτσι νέα τεχνικά χαρακτηριστικά και ιδέες. Χάρη σε αυτές του τις εργασίες ο Ισηγόνης απέφυγε τη στράτευση και δεν συμμετείχε στον Πόλεμο.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Morris και η Austin συγχωνεύθηκαν για τη δημιουργία της British Motor Corporation (BMC), όπου ο Ισηγόνης δεν έβλεπε περαιτέρω προοπτικές για τις δημιουργικές ανησυχίες του.
 Έτσι το 1952, προσχώρησε στην Άλβις (Alvis) με στόχο την εξέλιξη ενός πολυτελούς αυτοκινήτου υψηλών επιδόσεων. Αλλά επειδή αυτό το πρόγραμμα κατασκευής δεν ολοκληρώθηκε για οικονομικούς λόγους, η BMC προσέλαβε εκ νέου τον Ισηγόνη το 1955, ως αναπληρωτή τεχνικό διευθυντή στο εργοστάσιο της Austin στο Λόνγκμπριτζ (Longbridge).
Αποστολή του, αυτή τη φορά, ήταν η δημιουργία τριών νέων μοντέλων, για τη μικρή, μεσαία και πολυτελή/υψηλών επιδόσεων κατηγορία αντίστοιχα, προκειμένου να διασφαλιστεί το μέλλον της μεγαλύτερης, εκείνη την εποχή, ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Ειδικότερα στο πρότζεκτ για το νέο μικρό αυτοκίνητο, ο βασικός στόχος ήταν να είναι ευρύχωρο, για 4 άτομα και παράλληλα να χρησιμοποιεί έναν από τους ήδη υπάρχοντες κινητήρες με κωδικό ADO15.
Το προϊόν αυτής της συντονισμένης προσπάθειας ήταν το BMC Mini, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1959.

Ο Ισηγόνης κατάφερε να αντέξει την πίεση που υπέστη η εξέλιξη του νέου μικρού αυτοκινήτου λόγω της κρίσης του Σουέζ το 1956.
Οδήγησε την ομάδα του σε κορυφαίες επιδόσεις, παραμένοντας ανένδοτος σε οποιοδήποτε συμβιβασμό για το αυτοκίνητο και την αποστολή του αυτή καθαυτή. Παρά την πίεση, το προσωπικό του τον σεβόταν κι αναπτύχθηκαν φιλίες ζωής μαζί του, καθώς ο Ισηγόνης για πολλούς αποτελούσε πρότυπο επαγγελματία.

Στις 26 Αυγούστου 1959, το Mini Classic παρουσιάστηκε επίσημα σε όλες τις χώρες στις οποίες είχε εκπροσώπηση η British Motor Corporation.
Αρχικά το αυτοκίνητο κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις, ως Morris Mini-Minor και Austin Seven, αν και τα μόνα στοιχεία διαφοροποίησης ήταν η μάσκα, οι αποχρώσεις του αμαξώματος και οι καλύπτρες στις ζάντες (τάσια).
Τα δύο μοντέλα συμπτωματικά προέρχονταν από διαφορετικά εργοστάσια παραγωγής, με το Austin να κατασκευάζεται στο Μπέρμιγχαμ και το Morris στην Οξφόρδη, αν και αργότερα η BMC κατασκεύαζε και τις δύο εκδόσεις και στα δύο εργοστάσια.
Με τιμή αγοράς £ 496 στη χώρα παραγωγής του, το Mini ήταν το δεύτερο πιο οικονομικό αυτοκίνητο που κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή.

Πολύ σύντομα, η μεγάλη επιτυχία του Mini έκανε και τον "πατέρα" του αυτοκινήτου διάσημο σε όλο τον κόσμο.
Αλλά ο Ισηγόνης τόνιζε συνεχώς «Δεν εφηύρα εγώ το Μίνι, το σχεδίασα». Το Μίνι έγινε το βρετανικό αυτοκίνητο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία και που κατασκευαζόταν μέχρι το 2000.

Τρία χρόνια μετά το Mini, ακολούθησε το 4-πορτο μεσαίο Morris 1100 και, τέλος, το 1964 κυκλοφόρησε το μεγάλο και ευρύχωρο Austin 1800.
Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ισηγόνης είναι και ο δημιουργός τριών από τα πέντε βρετανικά αυτοκίνητα με τις υψηλότερες πωλήσεις στην ιστορία, το Μόρρις Μάινορ, το Ώστιν 1100 και το Μίνι.

Το 1961 ο Ισηγόνης, ως τεχνικός διευθυντής, διορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Austin Motor Company, ενώ δύο χρόνια αργότερα προσχώρησε στο Δ.Σ. της BMC. Το 1967 έγινε μέλος της "Royal Society", της πιο διάσημης εταιρίας έρευνας στη Βρετανία και μετά από δύο χρόνια η βασίλισσα τον ονόμασε "σερ", ως δημιουργό του MINI Classic.
Ακόμα και όταν πήρε σύνταξη, το 1971, ο σερ Άλεκ Ισηγόνης συνέχισε να εργάζεται για την εταιρία ως σύμβουλος μέχρι το 1987.

Απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα, στις 2 Οκτωβρίου 1988, λίγο πριν τα 82ά του γενέθλια.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΚΑΛΟ

Ο Γιώργος Βακαλό ήταν Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης του 20ού αιώνα, που διακρίθηκε ιδιαίτερα στη σκηνογραφία και στη ζωγραφική.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1902 και το πραγματικό του επίθετο ήταν Βακαλόπουλος.

Πήρε τα πρώτα του καλλιτεχνικά μαθήματα στην Κωνσταντινούπολη με δάσκαλο τον Λύσανδρο Πράσινο, ο οποίος τον δίδαξε ζωγραφική και μικρογραφία και το 1922 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για σπουδές ζωγραφικής και σκηνογραφίας επηρεαζόεμενος από το σουρεαλισμό.
Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1928 και έπειτα παρέμεινε στη Γαλλία όπου εργάστηκε σε διάφορες θεατρικές σκηνές μέχρι το 1940 όταν λόγω της γερμανικής εισβολής αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ελλάδα όπου συνεργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος με εγχώριες θεατρικές σκηνές.
Το 1944, παντρεύτηκε την ποιήτρια και κριτικό τέχνης Ελένη Βακαλό.
Στα τέλη του 1949 συμμετείχε στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας Στάθμη.
Το 1957 ίδρυσε μαζί με τους Παναγιώτη Τέτση, τον Φραντζή Φραντζεσκάκη και τη σύζυγό του Ελένη, τη Σχολή Βακαλό που ήταν η πρώτη σχολή διακοσμητικής στην Ελλάδα ενώ παράλληλα έλαβε μέρος σε σημαντικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό ενώ πραγματοποίησε και σειρά ατομικών εκθέσεων.
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Πέθανε στις 2 Οκτωβρίου 1991 σε ηλικία 89 ετών και κηδεύθηκε στο Β΄ Νεκροταφείο, στα Πατήσια.

ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Η Λιλή Ζωγράφου γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 17 Ιουνίου το 1922, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια.

Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία.
Φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο Καθολικό Γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή.
Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση της δημοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου.
Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή από νουβέλες με τον τίτλο Αγάπη, γνωστή έγινε όμως εννιά χρόνια αργότερα με την έκδοση του βιβλίου της Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός, μια απομυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του κρητικού συγγραφέα.
Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίμιό της Αντίγνωση: Τα δεκανίκια του καπιταλισμού, στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισμού ως θεμελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο.
Το μυθιστόρημα Η Συβαρίτισσα έχει έντονα αυτοβιογραφικό χρώμα και εμφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία.
Το θεατρικό της έργο Τιμή ευκαιρίας για τον παράδεισο παραστάθηκε το 1976 από τη Β σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Πέθανε στις  2 Οκτωβρίου το 1998.
 

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η Αικατερίνη της Ελλάδας και της Δανίας ήταν το έκτο παιδί και η τρίτη κόρη του βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας και της Σοφίας της Πρωσίας, αδελφή τριών Βασιλέων των Ελλήνων και μιας Βασίλισσας της Ρουμανίας.

Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1913 στην Αθήνα και ανάδοχοι της ήταν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Θείος της ήταν ο Αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β' της Γερμανίας.

Η εξορία έγινε τρόπος ζωής για την πριγκίπισσα Αικατερίνη.
To 1917 ακολούθησε τους γονείς της στην Ελβετία, μετά τον εξαναγκασμό από την Αντάντ του Κωνσταντίνου σε παραίτηση. Το 1920 επιστρέφει στην Ελλάδα όπου μετά από δύο χρόνια ο πατέρας της παραιτείται του θρόνου και πηγαίνουν και πάλι εξορία αυτή τη φορά στη Σικελία, όπου ο Κωνσταντίνος πεθαίνει το 1923.

Κατόπιν μαζί με τη μητέρα της και την αδελφή της Ελένη κατοικούν στη Φλωρεντία, στη Βίλλα Σπάρτα όπου μυείται στη ζωγραφική.
Την εκπαίδευσή της την έλαβε στην Αγγλία ως εσωτερική στο Broadstairs πριν πάει στο North Foreland Lodge. Το 1934 ήταν παράνυφος, μαζί με την τότε Πριγκίπισσα Ελισάβετ, στο γάμο της πρώτης εξαδέλφης της Μαρίνας με τον Γεώργιο, Δούκα του Κεντ.

Και οι τρεις αδελφοί της Αικατερίνης έγιναν Βασιλείς των Ελλήνων. Ο Αλέξανδρος Α΄ από το 1917 έως το 1920, ο Γεώργιος Β΄ από το 1922 έως το 1924 και από το 1935 έως το 1947 και ο Παύλος Α΄ από το 1947 έως το 1964. Η αδελφή της Ελένη έγινε βασιλομήτωρ της Ρουμανίας.

Στην παλινόρθωση του Γεωργίου Β΄ το 1935 επέστρεψε στην πατρίδα της, αλλά το ξεκίνημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου την ανάγκασε να φύγει για άλλη μια φορά.
Το 1941, με την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, έφυγε μαζί με τον αδελφό της Παύλο και τη σύζυγό του Φρειδερίκη στην Κρήτη και από εκεί στην Αίγυπτο και στη Νότια Αφρική.
Η Αικατερίνη εργάσθηκε ως νοσοκόμα σε νοσοκομείο στο Κέιπ Τάουν.
Για τέσσερα χρόνια δεν είχε καθόλου νέα της αδελφής της Ελένης, βασιλομήτορος της Ρουμανίας.

Με το τέλος του πολέμου επέστρεψε στην Αγγλία και το 1947 παντρεύτηκε τον Ταγματάρχη Ρίτσαρντ Μπράντραμ (5 Αυγούστου 1911- 5 Απριλίου 1994), παίκτη του ράγκμπυ.
Το ζευγάρι γνωρίστηκε εν πλω στο πλοίο «Ασκάνια», όταν και οι δύο επέστρεφαν στην Αγγλία από την Αλεξάνδρεια.
Ο Μπράντραμ υπηρετούσε στη Βαγδάτη. Είχαν ένα παιδί.

Ο αδελφός της Γεώργιος Β΄ πέθανε τρεις εβδομάδες πριν το γάμο της στην Αθήνα και έτσι το ζευγάρι πάντρεψε ο αδελφός της Παύλος Α΄.
Ο γάμος έγινε στα Ανάκτορα των Αθηνών στις 21 Απριλίου 1947. Μετά τον γάμο, ο 2ος εξάδελφός της Γεώργιος ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου (αδελφός του Γεωργίου, δούκα του Κεντ) της έδωσε τον τίτλο της Λαίδης, μιας και η Αικατερίνη έλαβε τη Βρετανική υπηκοότητα.
Το ζευγάρι στην αρχή έζησε στην Πλατεία Ήτον της αριστοκρατικής περιοχής Μπελγκρέιβια του Λονδίνου και μετά εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μάρλοου της Αγγλίας και απέκτησε έναν γιο, τον Ρίτσαρντ Πωλ Τζορτζ Άντριου (γεν. 1 Απριλίου 1948).

Η Αικατερίνη πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της ήρεμα στην αγγλική ύπαιθρο ασχολούμενη με τη ζωγραφική και μέχρι το θάνατό της είχε στενές σχέσεις με την υπόλοιπη οικογένειά της και τη βρετανική βασιλική οικογένεια.
Η τελευταία δημόσια εμφάνισή της ήταν το 2001, σε τελετή στο Ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Ουίνδσορ, για τα oγδοηκοστά γενέθλια του πρώτου εξαδέλφου της, Φιλίππου, δούκα του Εδιμβούργου.

Η Αικατερίνη απεβίωσε στο Λονδίνο στις 2 Οκτωβρίου 2007 σε ηλικία 94 ετών. Ετάφη στις 11 Οκτωβρίου 2007 στο Βασιλικό Κοιμητήριο στο Τατόι, στην Αθήνα.