My Bonjour

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΣΒΩΚΟΣ

Ο Αντώνιος Σβώκος υπήρξε Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας ως τον θάνατό του.

Γεννήθηκε το 1903 στο χωριό Χόμορη της Ναυπακτίας και ήταν γόνος μεγάλης οικογένειας.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες της πρωτεύουσας ("Τύπος", "Καθημερινή") και ως διευθυντής στο "Ελληνικόν Αίμα").
Αναδείχθηκε ως από τους πιο μαχητικούς λειτουργούς του Τύπου στην εποχή του τόσο ως συντάκτης, όσο και ως αρθρογράφος.
Κατά την παραμονή του στο Κάιρο υπηρέτησε ως αξιωματικός και συνέχισε να δημοσιογραφεί, καταγράφοντας παράλληλα τις εντυπώσεις του από τις ωμότητες των Ναζί στην Ελλάδα κατά την περίοδο της Κατοχής.

Ως νομάρχης προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες και ήταν αποφασιστικός και εργατικός, με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζεται γόνιμη η νομαρχία του τουλάχιστον στην Πιερία.
Το 1950 ήταν Νομάρχης Αργολίδας και επίσης υπηρέτησε νωρίτερα (1946) ως Νομάρχης Χίου.
Στις 10 Φεβρουαρίου 1955 διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας.
Με την ανάληψη των εκεί καθηκόντων του κάλεσε τους δημάρχους και κοινοτάρχες του νομού να θέσουν ως μία από τις ευγενέστερες φιλοδοξίες τους να γίνουν "παραμυθηταί εις τον πόνον των δυστυχούντων" (αναφέρεται στην εγκύκλιο του νομάρχη).

Στις 20 Οκτωβρίου 1956 και ενώ υπηρετούσε ως νομάρχης στην Πιερία, υπέστη εγκεφαλική συμφόρηση και απεβίωσε τρεις ημέρες μετά στην Κατερίνη (23 Οκτωβρίου 1956)
Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 24 Οκτωβρίου στη Φιλοθέη.

Πέρα από τη δημοσιογραφική και πολιτική του σταδιοδρομία, ο Αντώνιος Σβώκος συνέγραψε και λαϊκά μυθιστορήματα. Κυριότερα έργα του είναι: "Μπροστά στο Απόσπασμα" και "Οι λήσταρχοι Ρεντζαίοι και η ληστεία της πέτρας : ολόκληρη η αιματηρά δράσις των : 96 φόνοι και ληστείαι" (Αθήναι : Αφοι Αλέκος και Ευάγγ. Παπαδημητρίου).

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΥΠΑΛΔΟΣ

Ο Στυλιανός Τυπάλδος ήταν Έλληνας εφοπλιστής, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Ληξουρίου. Πέθανε εν ενεργεία δήμαρχος, σε ηλικία 99 ετών.

Γεννήθηκε το 1858 στην Κεφαλονιά.

Εξελέγη δήμαρχος Ληξουρίου το 1951 και επανεξελέγη, στις εκλογές του 1954. Ήταν επίσης πρόεδρος του Δ.Σ. της ατμοπλοϊκής εταιρείας Αιγαίου και πατέρας των εφοπλιστών αδερφών Τυπάλδου[1].

Το Σεπτέμβριο του 1957, αναφέρεται ως ο γηραιότερος Δήμαρχος στον κόσμο σε ηλικία 98 ετών.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 23 Οκτωβρίου 1957 σε ηλικία 99 ετών, (σύμφωνα με τον Τύπο) τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" και η σορός του μεταφέρθηκε με το πλοίο "Αιγαίο" στο Ληξούρι την επομένη, όπου έγινε η ταφή.

Τον επικήδειο εκ μέρους της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων εκφώνησε ο Χρήστος Ευαγγελάτος, γενικός γραμματέας της.

Την ημέρα του θανάτου του, ο Στυλιανός Τυπάλδος ήταν ο γηραιότερος Έλληνας δήμαρχος.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΟΥΖΙΑΝΗΣ

Ο Γιώργος Μπουζιάνης ήταν σημαντικός Έλληνας εξπρεσιονιστής ζωγράφος.

Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1885 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη γειτονιά της Νεάπολης.

Ο πατέρας του καταγόταν από τα Μπουζιανέικα της Τρίπολης και ήταν έμπορος κρασιών και δημητριακών.
Η μητέρα του Χρυσάνθη, το γένος Προκοπίου, ήταν αθηναϊκής καταγωγής.

Ο Μπουζιάνης σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) από το 1897 μέχρι το 1906, με δασκάλους τον Γ. Ροϊλό, τον Νικηφ. Λύτρα, τον Κ. Βολανάκη και τον Δ. Γερανιώτη.
Το 1907, έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές ζωγραφικής στη Γερμανία, αρχικά κοντά στον ζωγράφο Walter Thor.
Από το 1908 κ.ε. σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών (Akademie der bildenden Künste) του Μονάχου ως μαθητής του Όττο Ζάιτς (Otto Seitz) και του Γκέοργκ Σίλντκνεχτ (Georg Schildknecht).
To 1909 εργάστηκε για έναν χρόνο στο ατελιέ του γερμανού ιμπρεσιονιστή Μαξ Λίμπερμαν (Max Liebermann).
Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στο Μόναχο, όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Ντε Κίρικο.

Κατεξοχήν αντικείμενο της τέχνης του υπήρξε το ανθρώπινο σώμα και πρόσωπο, αντικείμενα μέσω των οποίων θεματοποίησε, μέσω δυνατών χρωμάτων και μέσω παραμορφώσεων, την τραγικότητα της ζωής.
Εξέθεσε πίνακες του στη Λέσχη Τέχνης (Kunstverein) και στη Συντεχνία Καλλιτεχνών (Künstler Genossenschaft). Από το 1917 έως το 1921 πραγματοποίησε εκθέσεις στην Γκαλερί Άντον Ρίττάλερ (Anton Ritthaler), παρουσιάζοντας εξπερεσσιονιστικά έργα του.
Στα χρόνια 1920-1923, είχε την υποστήριξη της Γκαλερί Μπάρχφελντ (Barchfeld) στη Λειψία, η οποία του παρείχε ένα ατελιέ στο Eichenau.
Το 1927, πραγματοποιήθηκε στην Kunsthütte στην πόλη Κέμνιτς αποκλειστική έκθεση έργων του.
Tην ίδια χρονιά έγινε μέλος της Secession στο Μόναχο, ενώ το 1928 συμμετείχε σε μια έκθεση των μελών της Secession στο Glaspalast του Μονάχου.

Οι εκθέσεις του συζητήθηκαν ενθουσιωδώς από τους κριτικούς και ο Heinrich Barchfeld τον υποστήριξε οικονομικά για να συνεχίσει την καλλιέργεια της τέχνης του στο Παρίσι.
Έζησε εκεί από το 1929 έως 1932 και δημιούργησε μια σειρά από υδατογραφίες.
Επιστρέφοντας στη Γερμανία, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον στιγματισμό του εξπρεσιονισμού από τους Ναζί ως «παρηκμασμένης τέχνης» (entartete Kunst). Επέστρεψε, έτσι, στην Αθήνα το 1935.

Πριν επιστρέψει στην Ελλάδα, ο Έλληνας πρέσβης στο Βερολίνο, Αλέξανδρος Ρίζος-Ραγκαβής, μεσολάβησε για να διοριστεί καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Ο διορισμός αυτός τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Ο Μπουζιάνης βρέθηκε αντιμέτωπος με τη φτώχια.
Επιπλέον, ο αθηναϊκός καλλιτεχνικός περίγυρος τον αντιμετώπισε αρχικά με αδιαφορία έως εχθρότητα.

Ο Μπουζιάνης εξακολούθησε να δημιουργεί ψυχολογικά διεισδυτικά πορτρέτα και παρέδιδε ιδιωτικά μαθήματα ζωγραφικής.
Τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου ήταν πολύ δύσκολα για τον ζωγράφο.
Μόνο το 1949, όταν πραγματοποίησε μεγάλη αναδρομική έκθεση στον «Παρνασσό», άρχισε η πρόσληψη του έργου στην Ελλάδα.
Το φιλότεχνο κοινό ενθουσιάστηκε με το ύφος και την τεχνοτροπία του Μπουζιάνη. Την ίδια χρονιά (1949), έγινε ιδρυτικό μέλος της ομάδας Σταθμοί.
Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε με την ομάδα αυτή ή μόνος σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το 1950 συμμετείχε στη Μπιεννάλε της Βενετίας.
Το 1956 έλαβε το βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Γκούγκενχάιμ - το πρώτο που απονεμήθηκε σε έλληνα καλλιτέχνη.
Διετέλεσε μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Πέθανε στην  Αθήνα, στις 23 Οκτωβρίου 1959.

Μετά τον θάνατό του, το σπίτι του ζωγράφου στην Δάφνη Αττικής αγοράστηκε από τον Δήμο Δάφνης και έχει μετατραπεί σε μουσείο. Έργα του Μπουζιάνη υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη καθώς και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός Ελλάδας.
Αναδρομικές εκθέσεις με έργα του πραγματοποιήθηκαν στην Εθνική Πινακοθήκη το 1977 και το 1985 , και στο Μουσείο Μπενάκη το 2005.

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ  ΤΣΑΟΥΣΑΚΗΣ

Ο Πρόδρομος Τσαουσάκης (πραγματικό όνομα: Πρόδρομος Μουτάφογλου) ήταν δημοφιλής Έλληνας τραγουδιστής, στιχουργός και τραγουδοποιός του ρεμπέτικου/λαϊκού τραγουδιού.

Γεννήθηκε  στις 15 Σεπτεμβρίου το 1919 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και ήρθε οικογενειακώς στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη το 1922, σε ηλικία μόλις 3 ετών.

Από παιδί του άρεσε να τραγουδάει. Οι πρώτες όμως, επαγγελματικές δραστηριότητές του δεν είχαν σχέση με το τραγούδι. Σε νεαρή ηλικία έγινε επαγγελματίας παλαιστής.

Το 1940 πήγε εθελοντής φαντάρος. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος ήταν ήδη στρατιώτης. Πολέμησε γενναία και από τα ανδραγαθήματα του στη μάχη έγινε λοχίας. Τους λοχίες εκείνη την εποχή τους αποκαλούσαν και τσαούσηδες κι έτσι πήρε το προσωνύμιο Τσαουσάκης όπου έγινε γνωστός αργότερα στο ευρύ κοινό.
Στον πόλεμο πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς και βασανίστηκε. Άντεξε όμως τις κακουχίες, τον κίτρινο πυρετό και τα βασανιστήρια που υπέστη.

Τη γυναίκα του, Άννα Καδόγλου την γνώρισε στα χρόνια της Κατοχής. Κλέφτηκαν το 1942 και παντρεύτηκαν το 1943. Τότε, έπαιζε και τραγουδούσε με κομπανίες σε διάφορες ταβέρνες της Θεσσαλονίκης.
Εκεί γνωρίστηκε και με τον Βασίλη Τσιτσάνη και συνεργάστηκε για πρώτη φορά.
Η δισκογραφική πορεία του αρχίζει το 1946, από την "Odeon" (την μετέπειτα "Minos"). Στα τέλη της ίδιας χρονιάς συνεργάζεται και με την "Columbia", ενώ αργότερα θα συνεργαστεί και με άλλες δισκογραφικές.
Το 1946, ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι 15 χρονών και ο Τσαουσάκης θα αποτελέσει το πρώτο τραγουδιστικό του πρότυπο.

Έχει ερμηνεύσει πολλά τραγούδια του Τσιτσάνη αλλά και των Παπαϊωάννου, Μητσάκη, Καλδάρα, Μπακάλη και άλλων.
Το 1966 έγραψε τη μουσική της ταινίας Τζίμης ο τίγρης.
Μέχρι τον θάνατο του είχε εμφανιστεί σε πολλά κέντρα της Αθήνας και όχι μόνο.

Πέθανε στις 23 Οκτωβρίου του 1979 σε ηλικία 60 ετών και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Καλλιθεας.
Ήταν υποστηρικτής του Εθνικού Πειραιώς.

ΔΗΜΟΔ  ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ

Ο Δήμος Σταρένιος  ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1909  στο Κάιρο, από Αιγυπτιώτες γονείς.

Σε νεανική ηλικία εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και σπούδασε υποκριτική.
Έπαιξε σε πολλές ταινίες, μεταξύ άλλων μαζί με το Λάμπρο Κωνσταντάρα.
Διακρίθηκε σε ρόλους "κακών", όπως του τοκογλύφου ή του καταδότη. Σε αυτόν, άλλωστε, ανήκει η περιβόητη ατάκα: "Μας αγαπάνε οι Γερμανοί, σαν φίλοι ήρθανε", όπως μπορούμε να δούμε στην ταινία Η χαραυγή της νίκης.

Θρυλική θεωρείται η ερμηνεία του στη τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975) στο ρόλο του γερο-Λαδά.
Τον ίδιο ρόλο τον είχε πρωτοπαίξει το 1956 στο θέατρο με τον θίασο Μάνου Κατράκη αλλά και το 1957 στον κινηματογράφο, στην ομώνυμη ταινία του Ζυλ Ντασέν.

Πέθανε στις 23 Οκτωβρίου 1983.

Κηδεύτηκε στο Β' Νεκροταφείο Αθηνών. Δεν είχε παιδιά, ενώ σύζυγος του υπήρξε η ηθοποιός Νίνα Βαρβέρη-Σταρένιου η οποία πέθανε ένα χρόνο μετά από αυτόν.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Μιχάλης Παπαγιάννης ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός. Διατέλεσε βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.

Γεννήθηκε στις  21 Απριλίου το 1937 στα Μέγαρα, γιος του Κανέλλου Παπαγιάννη.

Ήταν πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, παντρεμένος με την Αικατερίνη Τάντση και πατέρας δυο παιδιών, του Κανέλλου και του Γιάννη, γνωστού δημοσιογράφου και πολιτικού συντάκτη.

Το 1974 έγινε μέλος της ΝΔ και την περίοδο 1978-81 διετέλεσε γενικός διευθυντής και αντιπρόεδρος του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων. Επίσης, από το 1978 έως το 1982 υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ.

Το διάστημα 1985-89 υπήρξε μέλος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα υπουργεία Δημοσίων Εργων, Εμπορικής Ναυτιλίας και Εθνικής Οικονομίας.
Το 1991 υπήρξε διευθύνων σύμβουλος της Κτηματικής Κατασκευαστικής ΑΕ (ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ) θυγατρικής της Κτηματικής Τράπεζας.

Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αττικής, με τη ΝΔ, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου του 1974, ενώ επανεξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Αττικής στις εκλογές της 2ας Ιουνίου του 1985 και της 5ης Νοεμβρίου του 1989.
Το 1990 ανέλαβε πρόεδρος στο Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας.
Η προσφορά του στα Μέγαρα με την ανέγερση σχολείων, κλειστών γυμναστηρίων και σταδίων υπήρξε σημαντική.
Πολύ σημαντική υπήρξε επίσης η ανέγερση εκατοντάδων σχολείων σε όλη την Ελλάδα.

Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 70 ετών στις 23 Οκτωβρίου 2007.

ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Παπαγεωργόπουλος  ήταν αντιστράτηγος εν αποστρατεία του ελληνικού Στρατού Ξηράς και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ.

Γεννήθηκε το 1934 στην Ακράτα, αλλά μεγάλωσε στην Πάτρα.
 Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) το 1956 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού.
Επίσης, ήταν πτυχιούχος πολιτικών επιστημών.
Σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Πυροβολικού, ενώ διακρίθηκε και ως αθλητής του χειμερινού σκι.

Ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Παπαγεωργόπουλος, είχε προσωπική γνωριμία με τον Γεώργιο Παπανδρέου, και το Νοέμβριο του 1963, με την εκλογική νίκη της Ενώσεως Κέντρου, ο Τάκης Παπαγεωργόπουλος (τότε λοχαγός Πυροβολικού) τοποθετήθηκε στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ).
Μετά την πτώση του Γεωργίου Παπανδρέου τον Ιούλιο του 1965, απομακρύνθηκε από την ΚΥΠ και ήταν από τους αξιωματικούς που κύκλοι των Ανακτόρων και δεξιές εφημερίδες κατονόμασαν ως οργανωτές της υποτιθέμενης συνωμοσίας του ΑΣΠΙΔΑ.

Αντίθετα, ο Γεώργιος Παπανδρέου και οι αριστερές και κεντρώες εφημερίδες υποστήριξαν ότι η όλη υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ ήταν μια σκευωρία των Ανακτόρων που σκοπό είχε την εκκαθάριση του στρατεύματος από δημοκρατικούς αξιωματικούς.

Χρόνια αργότερα, ο βασικός κατηγορούμενος της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, Άρις Μπουλούκος, στο βιβλίο που έγραψε για το θέμα, υποστήριξε πως ο ίδιος με δική του πρωτοβουλία πλησίασε τον Παπαγεωργόπουλο, επειδή γνώριζε πως είχε άμεση πρόσβαση στους Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο Παπαγεωργόπουλος ανταποκρίθηκε και έφερε σε επαφή τους νεαρούς αξιωματικούς του ΑΣΠΙΔΑ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, όχι όμως και με τον Γεώργιο.
Ωστόσο, όταν ο Μπουλούκος εξέδωσε το βιβλίο είχε πια προσχωρήσει στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και οι ισχυρισμοί του αμφισβητήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ.

Μεταπολιτευτικά, στον Τάκη Παπαγεωργόπουλο απονεμήθηκε ο βαθμός του αντιστράτηγου, ενώ διετέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 ως το 1985, και από το 1986 ως το 1989. Στις εκλογές του 1985 αρχικά δεν εκλέχθηκε (ήταν πρώτος επιλαχών), αλλά το Φεβρουάριο του 1986, με το θάνατο της Αμαλίας Φλέμινγκ, την αντικατέστησε στη Βουλή.

Τη δεκαετία του 1990 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και για κάποιο διάστημα ήταν μέλος του ΔΗΚΚ που είχε ιδρύσει ο Δημήτρης Τσοβόλας.

Απεβίωσε στις 23 Οκτωβρίου 2015 σε ηλικία 81 ετών