My Bonjour

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΛΕΣΣΑΣ

Ο Γεώργιος Μπλέσσας ήταν αριστοκρατικής καταγωγής αξιωματικός του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού.

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας την 1η Ιανουαρίου του 1905 και σε ηλικία 12 χρονών γράφτηκε στην Ιόνιο Σχολή Αθηνών.

Τον Αύγουστο του 1919, μπήκε στη τότε Βασιλική Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και, τέσσερα χρόνια αργότερα ως τελειόφοιτος Ναυτικός Δόκιμος, υπηρετώντας στο εύδρομο Έλλη, πήρε μέρος στις επιχειρήσεις υποστήριξης της υποχωρήσεως του Ελληνικού Στρατού από την Μικρά Ασία.

Τον Δεκέμβριο του 1923 ονομάσθηκε αξιωματικός με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Τον Σεπτέμβριο του 1926, αντίστοιχα σε Ανθυποπλοίαρχο. Υπηρέτησε στα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος, στο Θωρακισμένο Καταδρομικό Αβέρωφ, στο εύδρομο Έλλη κ.ά.

Τον Ιανουάριο του 1931 προήχθη σε Υποπλοίαρχο. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης στα υποβρύχια Παπανικολής και Τρίτων και ως Πλωτάρχης (βαθμό που είχε προαχθεί από το 1935) στο τορπιλοβόλο Πέργαμος και στο αντιτορπιλικό Ύδρα.
Τοποθετήθηκε υπασπιστής του Αρχηγού Στόλου Αντιναυάρχου Δημητρίου Οικονόμου και τον Δεκέμβριο του 1938 ύπαρχος στο αντιτορπιλικό Βασιλεύς Γεώργιος.

Κατά την κήρυξη του πολέμου του 1940, ήταν κυβερνήτης του τορπιλοβόλου Κυδωνίαι.
Στις 10 Απριλίου 1941, παρέλαβε κυβερνήτης του τορπιλοβόλου Ασπίς, με το οποίο, μετά την κατάρρευση του μετώπου, απέπλευσε προς την Αλεξάνδρεια.

Στις 15 Οκτωβρίου του 1941, ανέλαβε κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Σπέτσαι και στις 28 Αυγούστου 1942 κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα.
Ως κυβερνήτης αυτού του αντιτορπιλικού, συμμετείχε στην απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στην Ιταλία (Σεπτέμβριος του 1943) και συνόδευσε τον ιταλικό στόλο, που είχε παραδωθεί στους Συμμάχους, στην Αλεξάνδρεια.

Μετά θάνατον προήχθη σε αντιπλοίαρχο και τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας και με το βρετανικό Πολεμικό Σταυρό. Επίσης προς τιμήν του δόθηκε το όνομά του σε ένα από τα Ταχέα Περιπολικά Κατευθυνομένων Βλημάτων (ΤΠΚ) του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδος.

Πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου 1943.

Προτομή του βρίσκεται τοποθετημένη στον λιμένα της γενέτειράς του.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

Ο Κωνσταντίνος Ταλιαδούρης ήταν Έλληνας πολιτικός και κτηματίας.
Υπήρξε ο πρώτος Θρακιώτης που χρημάτισε Υπουργός Βορείου Ελλάδος (του μετέπειτα Υπουργείου Μακεδονίας & Θράκης).

Γεννήθηκε στον Σκοπό Ανατολικής Θράκης το 1893.

Στα Γρεβενά εγκαταστάθηκε ως πρόσφυγας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Γρεβενών (πληρεξούσιος στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση) το έτος 1923 ενώ κατά διαστήματα επανεξελέγη βουλευτής Κοζάνης με το Κόμμα Φιλελευθέρων και με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου).

Διετέλεσε υπουργός Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964 κατά το διάστημα από τις 19 Φεβρουαρίου 1964 έως τις 6 Ιανουαρίου 1965. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Νομού Γρεβενών με νόμο τον Οκτώβριο του 1964. Λόγω της προσφοράς του στήθηκε προτομή στην κεντρική πλατεία των Γρεβενών και προς τιμήν του, δόθηκε το όνομα του σε δρόμο της πόλης (οδός Κωνσταντίνου Ταλιαδούρη).

Η προτομή του ανεγέρθηκε και στην πλατεία του Νέου Σκοπού Σερρών, καθώς ως τέως υπουργός ανέλαβε τα έξοδα για την ανέγερση ολόκληρου του 2ου ορόφου στο δημοτικό κτίριο "Ορφέας" που στεγάζει τη Βιβλιοθήκη-Αναγνωστήριο του χωριού και η οποία εγκαινιάστηκε στις 26 Μαΐου 1966.

Λίγο πριν πεθάνει ανέγειρε με δικά του έξοδα πτέρυγα μαιευτικής κλινικής στο νοσοκομείο των Γρεβενών.
Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη, στις 26 Σεπτεμβρίου 1978  έπειτα από ασθένεια, και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό της Αχειροποίητου, στη Θεσσαλονίκη, στις 26 Σεπτεμβρίου 1978.
 Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Ταλιαδούρη (1898-1989).
 

ΠΑΥΛΟΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Παύλος Μπακογιάννης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος με αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, πολιτικός και εκλεγμένος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Ευρυτανίας, ο οποίος δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη.

Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1935 στα Βελωτά της Ευρυτανίας.

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του παπα-Κώστα, ιερέα, και της Ειρήνης Μπακογιάννη. Γυμνάσιο πήγε στο Θέρμο Τριχωνίδας, για ένα χρόνο στο Καρπενήσι (1950) και το τελείωσε στην Πάτρα στο Β' Γυμνάσιο Πατρών.

Σπούδασε Πολιτικές και Κοινωνικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, παίρνοντας πτυχίο Πολιτικής Οικονομίας και Πολιτικών Επιστημών των Πανεπιστημίων Μονάχου, Τύμπιγκεν και Κωνσταντίας (Konstanz), στο Πανεπιστήμιο της οποίας ανακηρύχθηκε κατόπιν Διδάκτωρ των Κοινωνικών Επιστημών.Δίδαξε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 και για 10 περίπου χρόνια διηύθυνε το ελληνόφωνο πρόγραμμα της ραδιοφωνίας της Βαυαρίας. Από τη θέση αυτή αντιτάχθηκε στο δικτατορικό καθεστώς και έκανε εκπομπές με σχόλια και ειδήσεις που αναμεταδίδονταν και από την Deutsche Welle και πολύ γρήγορα έγιναν σημείο αναφοράς του αντιδικτατορικού αγώνα.

Στο Μόναχο γνώρισε τη Ντόρα Μητσοτάκη, κόρη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η οποία σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης και την οποία και παντρεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1974. Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, την Αλεξία και τον Κώστα.

Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974, επέστρεψε στην Ελλάδα. Εργάσθηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα» και το 1982 ανέλαβε εκδότης - διευθυντής του εβδομαδιαίου περιοδικού «Ένα» ως το Φεβρουάριο του 1985.
Από το Νοέμβριο του 1985 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1989 διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κωσταντίνου Μητσοτάκη.
Τον Ιούνιο του 1989 εκλέχθηκε βουλευτής της μονοεδρικής περιφέρειας Ευρυτανίας.
Ακολούθησε η Κυβέρνηση Τζαννετάκη, στο σχηματισμό της οποίας έλαβε ενεργό ρόλο, ως διαπραγματευτής μεταξύ του κόμματός του και του Συνασπισμού.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Ευρυτανίας.
Το πρώτο του μάλιστα βιβλίο είχε τίτλο: "Η Ευρυτανία και οι οικονομικές της δυνατότητες" (Αθήνα, 1960).
Κατήρτησε ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης της περιοχής, το οποίο υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως πολιτικός θεωρούνταν ήπιος και συναινετικός. Θεωρούσε επιβεβλημένη την υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών, την επούλωση των πληγών του Εμφυλίου και του Διχασμού και την Εθνική Συμφιλίωση. Στα πλαίσια αυτής του της πεποίθησης εργάστηκε για την επιτυχία του πρωτοποριακού, για την εποχή, εγχειρήματος συγκυβέρνησης Αριστεράς και Δεξιάς. Για τους ίδιους λόγους ήταν εισηγητής, εκ μέρους της Ν.Δ., του νομοσχεδίου για την απάλειψη των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου που υπερψηφίστηκε και έγινε Νόμος το καλοκαίρι του 1989.

Η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη δολοφόνησε τον Μπακογιάννη το πρωί της Τρίτης 26 Σεπτεμβρίου 1989 στην είσοδο της πολυκατοικίας της οδού Ομήρου 35 στην Αθήνα, όπου στεγαζόταν το γραφείο του.
Οι τρεις μεταμφιεσμένοι δράστες τον περίμεναν στις σκάλες που οδηγούσαν στο υπόγειο. Αφού αποβιβάστηκε από το όχημα που οδηγούσε ο αστυνομικός του, ο Μπακογιάννης εισήλθε στην πολυκατοικία. Όταν εμφανίστηκε, στις 07:58 το πρωί, τον πυροβόλησαν σχεδόν εξ επαφής πισώπλατα πέντε φορές με δύο διαφορετικά σαρανταπεντάρια πιστόλια.
Στη συνέχεια τράπηκαν σε φυγή με κλεμμένο αυτοκίνητο, το οποίο αργότερα παράτησαν στην οδό Λέοντος Σγουρού 11.
 Ο σοφέρ και αστυνομικός του Μπακογιάννη άκουσε τους πυροβολισμούς, τον είδε αιμόφυρτο στο πάτωμα και τον μετέφερε στις 08:20 στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου οι γιατροί προχώρησαν άμεσα σε διασωλήνωση της τραχείας.
Ο Μπακογιάννης χειρουργήθηκε εντός 10 λεπτών από την μεταφορά του στο νοσοκομείο, ωστόσο κατέληξε λίγη ώρα αργότερα. 

Η 17Ν έγραψε στην προκήρυξη της «Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη.
Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής, αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης».

Η δολοφονία του Μπακογιάννη διατάραξε την πολιτική επικαιρότητα εκείνων των ημερών, η οποία μονοπωλούνταν από την έναρξη της διαδικασίας για την παραπομπή των πολιτικών που κατηγορούνταν για συμμετοχή στο σκανδάλου Κοσκωτά.
Την ημέρα που δολοφονήθηκε συνέπεσε η έγκριση από την Ευρωπαϊκή Ένωση της χρηματοδότησης του προγράμματος για την Ευρυτανία, που ο ίδιος είχε καταρτίσει.

Ο Μπακογιάννης κηδεύτηκε στο Καρπενήσι στις 29 Σεπτεμβρίου παρουσία πολύ κόσμου, ο οποίος φώναζε συνθήματα κατά της τρομοκρατίας.
Στο Καρπενήσι οι αρχές της πόλης τον τίμησαν δημιουργώντας το ομώνυμο πάρκο, όπου έχει στηθεί ο ανδριάντας του, και δίνοντας το όνομά του σε κεντρικό δρόμο της πόλης.

Για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη καταδικάστηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 2003, από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, σε ισόβια κάθειρξη ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Ηρακλής Κωστάρης και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και σε 15 χρόνια κάθειρξη ο Σάββας Ξηρός και ο Βασίλης Τζωρτζάτος.
 

ΒΥΡΩΝ ΑΠΤΟΣΟΓΛΟΥ

Ο Βύρων Απτόσογλου (γνωστός και ως "Byron" γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκία, το 1923 ήταν Έλληνας σχεδιαστής και εικονογράφος του οποίου δουλειές περιέχονται σε κάθε είδους έντυπο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα.

Απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, εργάσθηκε ως ζωγράφος και γλύπτης αλλά έγινε πασίγνωστος ως καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων και θεωρείται από τους πρωτεργάτες του ελληνικού κόμικς.

Ξεκίνησε να εργάζεται ως εικονογράφος με την έναρξη της δεκαετίας του '50 και συνεργάσθηκε στενά με τον εκδότη Στέλιο Ανεμοδουρά δημιουργώντας τον "Υπεράνθρωπο".
Αρχειοθετήθηκε 2022-03-28 στο Wayback Machine., ένα χαρακτήρα βασισμένο στα Αμερικανικά πρότυπα των υπερηρώων.
Τρία χρόνια μετά (1953) η εντατική συνεργασία τους προσέφερε το εβδομαδιαίο περιοδικό ανάγνωσμα "Μικρός Ήρως" του οποίου η έκδοση διήρκεσε έως και το 1968, ενώ την επόμενη τριετία η ιστορία μεταφέρθηκε σε 15μερο έντυπο πλήρους εικονογράφησης (κόμικς), στο οποίο ο Απτόσογλου ήταν πάλι ο κύριος σχεδιαστής. Με τον Ανεμοδουρά ως συγγραφέα τους, ο Βύρων Απτόσογλου δημιούργησε οκτώ πρωτότυπες ελληνικές ιστορίες του Ιταλικής προέλευσης χαρακτήρας κόμικς Μπλεκ, οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο ομότιτλο, εβδομαδιαίο και στο μηνιαίο ("Μεγάλος Μπλεκ") περιοδικό.

Τις δεκαετίες του '70 και '80 ήταν τακτικός συνεργάτης στο εβδομαδιαίο περιοδικό Ρομάντσο, όπου και δημοσίευσε εκατοντάδες σχέδιά του, ιστορικού, κυρίως χαρακτήρα (συνήθως συνόδευαν αφιερώματα του Γιάννη Β. Ιωαννίδη).

Τη δεκαετία του 80 ο Απτόσογλου ίδρυσε τις εκδόσεις "Βύρων" μέσω των οποίων κυκλοφόρησε τον Εικονογραφημένο Καραγκιόζη με δικά του σχέδια και σενάριο.

Η σαφήνεια, η πλαστικότητα των γραμμών, η προσήλωση στη λεπτομέρεια και η απόδοση συναισθηματικών προεκτάσεων μέσω του σχεδίου ήταν μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του Έλληνα καλλιτέχνη που έφυγε από τη ζωή στις 26 Σεπτεμβρίου το 1990 σε ηλικία 67 ετών, πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη μεταφορά της Οδύσσειας σε κόμικς, όπως σχεδίαζε.