My Bonjour

ΗΡΩ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου ήταν μαθήτρια Γυμνασίου, μέλος της ΕΠΟΝ και ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης, που εκτελέστηκε από τις ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής σε ηλικία 17 ετών.

Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1927 κι έζησε στην Αθήνα.

Οι γονείς της ήταν από τη Σπάρτη. Ήταν μαθήτρια Γυμνασίου και οργανωμένη στην ΕΠΟΝ, όπου είχε αναπτύξει έντονη απελευθερωτική δράση, παρά το νεαρό της ηλικίας της.
Μιλούσε τέσσερις γλώσσες και όταν τη βασάνιζαν οι χιτλερικοί στην οδό Μέρλιν, όπου βρισκόταν το αρχηγείο της Κομαντατούρ, αναφέρεται ότι τους «μαστίγωνε» στη γλώσσα τους.

Όταν συλλαμβάνεται για πρώτη φορά, ο εύπορος πατέρας της καταφέρνει να την ελευθερώσει.
Λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών, συμμετέχει στην ανατίναξη ενός τρένου που μετέφερε πυρομαχικά και ξανά συλλαμβάνεται στις 31 Ιουλίου 1944.
Εκείνη τη μέρα είχε τελειώσει τις απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου.
Επί τέσσερα μερόνυχτα τη βασάνιζαν να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της, αλλά ούτε τα βασανιστήρια ούτε οι δελεαστικές προτάσεις που της έκαναν απέδωσαν.

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944, μαζί με άλλους 49 αριστερούς κρατούμενους, οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και εκτελέστηκε.
Η ζωή της έγινε ταινία το 1981 με τίτλο «17 σφαίρες για έναν άγγελο, η αληθινή ιστορία της Ηρώς Κωνσταντοπούλου».

Σήμερα πολλές οδοί στην Αθήνα και αλλού φέρουν το όνομά της, η μνήμη της έχει τιμηθεί με την ανέγερση αγαλμάτων σε διάφορες πόλεις, ενώ στην Ηλιούπολη το 20ο Δημοτικό Σχολείο έχει λάβει το όνομά της.
Επίσης, στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, που λειτουργεί στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, σε μία αίθουσα που είναι αφιερωμένη στο όνομά της εκτίθενται τα έπιπλα του δωματίου της από την πατρική οικία της.
 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Κώστας Κολιγιάννης ήταν ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), του οποίου διετέλεσε α΄ γραμματέας από το 1956 έως το 1972, στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου.

Γεννήθηκε το 1909 στην Ελλοπία Βοιωτίας.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έγινε μέλος αρχικά της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) και στη συνέχεια του ΚΚΕ την περίoδο που ήταν φοιτητής της Νομικής.
Μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, συνελήφθη και κλείστηκε αρχικά στη φυλακή της Ακροναυπλίας και αργότερα στη φυλακή της Πύλου, απ' όπου κατάφερε να δραπετεύσει το 1943.
Αμέσως πέρασε στις γραμμές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ), με το ψευδώνυμο «Κώστας Αρβανίτης».

Το 1945 εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος και το 1949 τακτικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής (ΚΕ) του ΚΚΕ.

Είχε πρωταγωνιστικό και κρίσιμο ρόλο στον Εμφύλιο Πόλεμο ως ανώτατος Πολιτικός Επίτροπος (κομισάριος) του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) για την Ήπειρο. Επειδή στην Ήπειρο ο ΔΣΕ κατάφερε να κατακτήσει και να ελέγξει πολλά χωριά και κωμοπόλεις την περίοδο 1946-48, ο Κολιγιάννης εγκατέστησε θεσμούς κομμουνιστικής εξουσίας στις περιοχές αυτές. Μετά την τελική ήττα του ΔΣΕ το 1949, διέφυγε στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Τον Νοέμβριο του 1952 εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του κόμματος.

Μετά τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν, την αποσταλινοποίηση και την σταδιακή επικράτηση του Νικίτα Χρουστσόφ, ο Κολιγιάννης, έχοντας λάβει και εγγυήσεις υποστήριξης από την νέα χρουστσοφική σοβιετική εξουσία, τάχθηκε πλέον ανοικτά κατά του Νίκου Ζαχαριάδη θέτοντας ζήτημα ηγεσίας.

Έτσι προκαλείται, το 1955, η λεγόμενη εξέγερση στην Τασκένδη, πόλη που φιλοξενούσε χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες, ανάμεσα στους οποίους και βασικά καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, με βίαιες συγκρούσεις ζαχαριαδικών και αντιζαχαριαδικών.
Ο Ζαχαριάδης τελικά καθαιρέθηκε το 1956 (αν και η πλειοψηφία των μελών του κόμματος παρέμεναν πιστά αφοσιωμένοι σ' αυτόν) και μετά από μία πολύ σύντομη μεταβατική θητεία του Απόστολου Γκρόζου, ο Κολιγιάννης πήρε τη θέση του, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του γραμματέα του κόμματος.
Από το 1961 ο τίτλος του ήταν α΄ γραμματέας και όχι γενικός γραμματέας, στα πλαίσια της αποσταλινοποίησης.

Το 1965, ο Κολιγιάννης ήρθε σε ρήξη με τον Μήτσο Παρτσαλίδη και άλλα στελέχη του ΚΚΕ για το θέμα της σύνθεσης της ΚΕ από εκπροσώπους του «εσωτερικού» (τα μέλη του εκτός νόμου ΚΚΕ που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα, κυρίως μέσω της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) και του παράνομου μηχανισμού που διατηρούσε το κόμμα) και εκπροσώπους του «εξωτερικού» (τους χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες στην Ανατολική Ευρώπη). Η ρήξη αυτή είχε ρίζες ιδεολογικές και σχετίζονταν περισσότερο με τις σχέσεις του ΚΚΕ με το αντίστοιχο κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης καθώς και τη θέση του ΚΚΕ απέναντι στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της εποχής εκείνης.

Κατά την 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, στη Βουδαπέστη τον Φεβρουάριο του 1968, ο φιλοσοβιετικός Κολιγιάννης και η ομάδα του κατάφεραν να επικρατήσουν, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί το κόμμα σε κρίση και τελικά διάσπαση και να δημιουργηθεί το ΚΚΕ Εσωτερικού από τους διαφωνούντες.

Το 1972 ο Κολιγιάννης, έχοντας πια χάσει τον έλεγχο του κόμματος, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη θέση του γραμματέα «για λόγους υγείας».

Η 17η Ολομέλεια της ΚΕ έγινε εν απουσία του τον Δεκέμβριο του 1972 και εξέλεξε ως αντικαταστάτη του τον Χαρίλαο Φλωράκη.

Έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στη Βουδαπέστη της τότε σοσιαλιστικής Ουγγαρίας, όπου και πέθανε ξαφνικά από καρδιακή συγκοπή στις 5 Σεπτεμβρίου 1979.

Η κηδεία του και η ταφή της σορού του έγιναν λίγες ημέρες μετά στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ελλοπία Βοιωτίας.
 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΣΑΠΑΡΑΣ 

Ο Στέφανος Τσαπάρας ήταν Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας.

Γεννήθηκε το 1915 στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης.

Έλαβε πτυχίο Νομικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έγινε δικηγόρος.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εντάχτηκε στη νεολαία του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Αλ. Παπαναστασίου. Πολέμησε στην Αλβανία στη Β΄ Πυροβολαρχία του Πυροβολικού Κοζάνης. Με την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Αξονα, διέφυγε, το 1941, στη Μέση Ανατολή. Από τις αρχές του 1943, με αναφορά του και προσωπική παρουσία του στον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και υπουργό Εθνικής Άμυνας Π. Κανελλόπουλο, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, προειδοποίησε για τις μετέπειτα εξελίξεις και το αβέβαιο μέλλον της Ελλάδας στην αντιπαράθεση των δημοκρατικών λαϊκών δυνάμεων με το παλάτι και τους ξένους. Ναυτεργάτης σε υπερατλαντικά ταξίδια για δύο χρόνια, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, γνώρισε όλους τους λαούς των χωρών του πλανήτη, με συνέπεια να αποκτήσει παγκόσμιες εμπειρίες. Δικηγόρος της μαχόμενης δικηγορίας, διακόνησε την επιστήμη του Δικαίου και ως συνήγορος σε καθοριστικές, μεγάλες δίκες (ΑΣΠΙΔΑ κ.λπ.).
Από το 1951 εκλέχτηκε οχτώ περιόδους βουλευτής με τα κόμματα ΕΠΕΚ, ΕΚ και ΠΑΣΟΚ και γνώρισε την ελληνική πολιτική πραγματικότητα των ημερών του και, από εμπειρίες παλαιότερων συναδέλφων, ολόκληρου του 20ού αιώνα. Αρθρογράφος στον ημερήσιο Τύπο για παγκόσμια επίκαιρα πολιτικά γεγονότα σε περιόδους πολιτικών εντάσεων, θεωρήθηκε πολιτικός με τεράστια εμβέλεια και εμπειρία. Παντρεύτηκε το 1952 τη Φωτεινή Τουρτόγλου και απέκτησε δυο κόρες την Φανή και τη Δωροθέα. Πέθανε το 2002 στη Θεσσαλονίκη.

Ξεκίνησε την πολιτική σταδιοδρομία του από πολύ νωρίς, εντασσόμενος στη νεολαία του Σοσιαλιστικού κόμματος, το οποίο ως ηγέτη είχε τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου.

Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο (1940-1941) και μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Διετέλεσε βουλευτής του Νομού Θεσσαλονίκης από το 1951 μέχρι και το 1989, με την εξαίρεση της επταετίας 1967-1974.
Υπήρξε από τα βασικά στελέχη της Ε.Π.Ε.Κ., της Ενώσεως Κέντρου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Λόγω προβλημάτων υγείας σταμάτησε την ενεργό κοινοβουλευτική δράση του τον Ιούνιο 1989 και κατεύθυνε τις πνευματικές δυνάμεις του στη συγγραφή.

Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2002 και η κηδεία του έγινε δύο ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη.
 

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ

Ο Νίκος Γεωργίου Νικολαΐδης ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός ταινιών, συγγραφέας, θεατρικός σκηνοθέτης, βοηθός σκηνοθέτη, παραγωγός δίσκων, διευθυντής τηλεόρασης, και εμπορικός διευθυντής.

Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1939 στην Αθήνα, όπου έζησε και δούλεψε μέχρι το θάνατό του.

Σεναριογράφος και παραγωγός των κινηματογραφικών ταινιών που σκηνοθέτησε. Έγραψε και σενάρια για άλλους σκηνοθέτες, όπως στην ταινία του Ορέστη Λάσκου Πράκτορες 005 εναντίον Χρυσοπόδαρου.
Για μεγάλο μέρος της ζωής του εργάστηκε στη διαφήμιση και σκηνοθέτησε 200 τηλεοπτικές διαφημίσεις.
Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Σταυράκου και απέκτησε γραφικές δεξιότητες σχεδίασης στο Vakalo College of Art and Design, μια ιδιωτική σχολή τέχνης. Το 1960 άρχισε να εργάζεται ως πρώτος βοηθός σκηνοθέτη για τον Βασίλη Γεωργιάδη και το 1962 σκηνοθέτησε την πρώτη μικρού μήκους ταινία Lacrimae Rerum.
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ήταν η ταινία Ευρυδίκη Β.Α. 2037 η οποία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στις 29 Σεπτεμβρίου 1975, όπου κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη, το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού και το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας.
Παρά την χλιαρή αντίδραση των θεατών, οι κριτικοί εκτίμησαν την καινοτόμο προοπτική της κλασσικής ελληνικής τραγωδίας του Ορφέα και της Ευρυδίκης και σημείωσαν την πρωτοτυπία των καλλιτεχνικών τεχνικών του Νικολαϊδη.
Ο Νικολαΐδης πίστευε ότι η Ευρυδίκη Β.Α. 2037 είναι η καλύτερη του ταινία.

Για την επόμενη ταινία του, Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1979), ο σκηνοθέτης μελέτησε τη μετατροπή των κοινωνικών αξιών, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα μιας ομάδας πέντε φίλων που συναντιούνται μετά από ένα μακροχρόνιο διαχωρισμό και μοιράζονται τις λεπτομέρειες της δύσκολης ζωής τους.
Η ταινία γυρίστηκε με ένα σουρεαλιστικό τρόπο με προτίμηση για την αισθητική του Μαρκήσιου Ντε Σαντ.
Για πρώτη φορά στη φιλμογραφία του Νικολαΐδη, μπορεί κανείς να δει τα χαρακτηριστικά στοιχεία του κινηματογραφικού νουάρ που συναντώνται στις περισσότερες ταινίες που ακολούθησαν.
Το 1990 γύρισε το Singapore Sling, μια αλλόκοτη μείξη φιλμ νουάρ και τρόμου με το σεξ να χρησιμοποιείται ως παιχνίδι εξουσίας.
Αυτή η ταινία έκανε το Νικολαϊδη γνωστό στο εξωτερικό.
Σκηνοθέτησε επίσης τη Γλυκιά συμμορία (1983), την Πρωινή Περίπολο (1987), το Θα σε Δω στην Κόλαση, Αγάπη μου (1999) και το Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα (2002).

Δημοσίευσε διηγήματα και έγραψε τρία μυθιστορήματα με πιο γνωστό το Οργισμένος Βαλκάνιος (1977), το οποίο έχει ανατυπωθεί πολλές φορές.
Ο Νικολαΐδης εργάστηκε και σε στούντιο ηχογράφησης.

Οι ταινίες του έχουν διχάσει κοινό και κριτικούς. Λόγω των μεθόδων κινηματογράφησης και της θεματολογίας οι ταινίες του έχουν λάβει ελάχιστη δημοσιότητα, αν και μερικές έγιναν καλτ.
Τα θέματα που συναντά κανείς συχνά στις ταινίες του Νικολαΐδη είναι η δεκαετία του '50 και το φιλμ νουάρ, το παιχνίδι μεταξύ σεξ και θανάτου, η συντροφικότητα κι ο έρωτας, η πάλη με κάθε λογής εξουσίες αλλά και με φαντάσματα του παρελθόντος.
Ο Νικολαΐδης κινηματογράφησε πολλές ταινίες σε άσπρο και μαύρο.
Η τριλογία «Χρόνια της Χολέρας» ασχολείται με τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα.
Αρχίζει με Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1979), συνεχίζει με τη Γλυκιά συμμορία (1983), και τελειώνει με το Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα (2002).

Τον Νοέμβριο του 2005, μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας του ταινίας The Zero Years, μια ιστορία διαστροφής και σεξουαλικής κυριαρχίας, που δεν κατάφερε να επαναλάβει την επιτυχία του Singapore Sling (1990), ο Νικολαΐδης δήλωσε ότι θα σταματήσει να κάνει ταινίες προκειμένου να ασχοληθεί με τη μουσική.

Από το 1970 ζούσε με τη Μαρί Λουιζ Βαρθολομαίου με την οποία είχε δύο παιδιά.
Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2007, σε ηλικία 67 ετών, λόγω πνευμονικού οιδήματος στην Αθήνα.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε μια αναδρομική εκδήλωση προς τιμήν του το 2007 και η Ταινιοθήκη της Ελλάδος απέτισε φόρο τιμής από τις 26 Μαΐου ως την 1η Ιουνίου 2011 προβάλλοντας τις οκτώ μεγάλου μήκους ταινίες του.
Είναι ο μοναδικός Έλληνας σκηνοθέτης που κέρδισε πέντε φορές το Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ή στα Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το έργο του Νίκου Νικολαΐδη είχε σημαντική επιρροή στην επόμενη γενιά Ελλήνων κινηματογραφιστών, μερικοί από τους οποίους εμπνεύστηκαν από το στυλ των ταινιών του και τις ασυνήθιστες καλλιτεχνικές εικόνες που περιείχαν πολύπλοκες αλληγορίες και σύμβολα.

Πρωταγωνιστές των ταινιών του είναι συνήθως απόβλητοι και διαφωνούντες ή οι κυνικοί και οι περιθωριοποιημένοι άνθρωποι της κοινωνίας με εκτός των καθιερωμένων ψυχικές και σεξουαλικές διαθέσεις. Το κύριο χαρακτηριστικό της σκηνοθετικής προσέγγισης του Νικολαΐδη ήταν η κυριαρχία της μορφής πάνω στο περιεχόμενο. Στην πατρίδα του θεωρήθηκε ως πρωτοπόρος που αναζητούσε ασυνήθιστους τρόπους να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα του κινηματογράφου, καθώς και δημιουργός μιας μοναδικής αισθητικής που συνδυάζει την ομορφιά και την ασχήμια. Στο εξωτερικό, ο Νικολαΐδης κέρδισε τη φήμη του ως εκκεντρικός και αμφιλεγόμενος σκηνοθέτης. Η ταινία του Ουκρανού Ihor Podolchak Delirium (2013) συγκρίθηκε από τους κριτικούς της χώρας αυτής με τα έργα του Νικολαΐδη.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΓΚΑΚΗΣ

Ο Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης ήταν διαπρεπής Έλληνας νομικός, πανεπιστημιακός και πολιτικός, καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Γενήθηκε στις  25 Ιουνίου το 1922 στην Αθήνα και ήταν γιος του Αντωνίου Μαγκάκη από τη Νάξο, δικηγόρου και βουλευτή Κυκλάδων, που είχε διατελέσει και διευθυντής του πολιτικού γραφείου του αντιβενιζελικού πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη που τουφεκίστηκε στη Δίκη των έξι ως ένας από τους υπεύθυνους της Μικρασιατικής καταστροφής.

Φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μεταπολεμικά συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Ποινικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Μονάχου.
Νυμφεύθηκε την Αγγελική Γονατά, κόρη του στρατηγού και πρωθυπουργού Στυλιανού Γονατά.

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές της Πανελληνίου Ενώσεως Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ), όπου συνυπήρξε με τον Αναστάσιο Πεπονή, επίσης μετέπειτα κορυφαίο υπουργό των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου.

Το 1953 εξελέγη υφηγητής του Ποινικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ξεκίνησε να διδάσκει.
Κατά το διάστημα 1962 - 1963 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της Γερμανίας ως επισκέπτης καθηγητής, ενώ το 1968 εξελέγη παμψηφεί καθηγητής στην Έδρα του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών.

Όμως η χούντα δεν ενέκρινε τον διορισμό του. Τον Φεβρουάριο του 1969 τον απομακρύνει και από τη θέση του υφηγητή. Οι παραδόσεις του στη Νομική Σχολή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας αποτέλεσαν ευθείες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις, γεγονός που τον οδήγησε τον Ιούλιο του 1969 στη σύλληψη.
Για πέντε μήνες παρέμεινε σε απομόνωση και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, ενώ τον Απρίλιο του 1970 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 18 ετών ως μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας.

Από τη φυλακή γράφει αντιστασιακά κείμενα, καταγγέλλοντας το καθεστώς.
Ένα από τα κείμενα αυτά, το Γράμμα από τη φυλακή, δημοσιεύεται εκτενώς από τα ΜΜΕ του εξωτερικού, ενώ ένα άλλο με τίτλο Η Ελλάδα μου συμπεριλαμβάνεται στην αντιστασιακή έκδοση Νέα Κείμενα που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1971.
Το 1972, ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές, το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε τακτικό καθηγητή του Ποινικού Δικαίου και της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Τον Απρίλιο του 1972 αποφυλακίζεται, για λόγους υγείας και καταφεύγει στη Χαϊδελβέργη όπου διδάσκει Ποινικό Δίκαιο και Φιλοσοφία του Δικαίου.

Μετά την πτώση της δικτατορίας (1974) επιστρέφει στην Ελλάδα και αρχίζει ξανά τις παραδόσεις του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Συγκεκριμένα στην πανηγυρική έναρξη των παραδόσεων ξεκίνησε τον λόγο του προς τους φοιτητές με την περίφημη φράση: «Κύριοι και τώρα συνεχίζουμε από εκεί που μας σταμάτησαν».
Η φράση αυτή προκάλεσε ξέφρενο ενθουσιασμό και συγκίνηση όπου οι ακροατές του όρθιοι επί 15 λεπτά της ώρας τον χειροκροτούσαν, μη μπορώντας και ο ίδιος να κρύψει την συγκίνησή του.
Διετέλεσε, επίσης και αθλητικός παράγων, καθώς ήταν πρόεδρος στον Πανελλήνιο, στα μέσα της δεκαετίας του 1980.

Ταυτόχρονα, με την επιστροφή του, πολιτεύεται και συμμετείχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως υπουργός Δημοσίων Έργων (24 Ιουλίου 1974 - 9 Οκτωβρίου 1974).
Εξελέγη βουλευτής στο Υπόλοιπο Αττικής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις το 1974.

Το 1976 αποχώρησε από την ΕΚ-ΝΔ και συνίδρυσε το κόμμα Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία μαζί με τους Χαράλαμπο Πρωτοπαπά, Δημήτρη Τσάτσο και Τάσο Μήνη.
Η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία μαζί με το ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΔΑ υπό τον Ηλία Ηλιού, τη Σοσιαλιστική Πορεία του Νίκου Κωνσταντόπουλου και τη Χριστιανική Δημοκρατία υπό τον Νικόλαο Ψαρουδάκη, συγκρότησαν τη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων, η οποία στις ελληνικές βουλευτικές Εκλογές του 1977 έλαβε ποσοστό 2,72%, χωρίς να εκλεγούν εκπρόσωποι από την Πρωτοβουλία.
Το 1978, ύστερα από εισήγηση του Μαγκάκη, η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία ανέστειλε την ανεξάρτητη δράση της και συμπορεύτηκε με το ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα στελέχη, ο Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς εντάχθηκε στο ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ. του Γιάγκου Πεσμαζόγλου.

Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ το 1985, το Νοέμβριο του 1989, το 1992 (στην αναπληρωματική εκλογή στη Β' Αθηνών) και το 1993.
Διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας (Οκτώβριος 1981 - Ιούλιος 1982) και υπουργός σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ήταν μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ποινικού Δικαίου, της Διεθνούς Αμνηστίας, καθώς και της Διεθνούς Ένωσης Νομικών. Συμμετείχε σε πολλά διεθνή σοσιαλιστικά και επιστημονικά συνέδρια.

Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2011, σε ηλικία 89 ετών.

Λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή έγραψε σε ιδιόχειρο σημείωμα: «Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτός που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να 'στε όλοι καλά».