My Bonjour

Η Μαρία Ιορδανίδου, το γένος Κριεζή 6 Νοεμβρίου 1989) ήταν Ελληνίδα πεζογράφος. Στα έργα της υπάρχει αμεσότητα, απλό ύφος, ζωντανοί διάλογοι και νοσταλγική διάθεση.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1897, κόρη του Υδραίου Νικόλα Κριεζή, μηχανικού του εμπορικού ναυτικού και της Πολίτισσας Ευφροσύνης Μάγκου.

Έμεινε για οκτώ χρόνια στον Πειραιά για να επιστρέψει πάλι στην Κωνσταντινούπολη όπου εκεί φοίτησε στο Αμερικάνικο Κολέγιο.
Το 1914 βρέθηκε στο Βατούμ της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας καλεσμένη από ένα θείο της για διακοπές, αλλά αποκλείστηκε εκεί με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και την Οκτωβριανή Επανάσταση στη συνέχεια. Έμεινε πέντε χρόνια εκεί και σε αυτό το διάστημα φοίτησε στο Γυμνάσιο της Σταυρουπόλεως Ρωσίας.

Το 1919 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και εργάστηκε σε αμερικανική εμπορική εταιρεία.
Το 1920 πήρε μετάθεση για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου ήρθε σε επαφή με τους πνευματικούς κύκλους, έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος Αιγύπτου και το 1923 παντρεύτηκε τον εκπαιδευτικό Ιορδάνη Ιορδανίδη, καθηγητή στο Victoria College.
Μετά τον γάμο της εγκαταστάθηκε με τον σύζυγο και τη μητέρα της στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στην πρεσβεία της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 1931 χώρισε από τον Ιορδανίδη, με τον οποίο είχε στο μεταξύ αποκτήσει δυο παιδιά.
Το 1939 απολύθηκε από την πρεσβεία και ξανάρχισε να ασχολείται με τα μαθήματα ξένων γλωσσών.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής καταστράφηκε το σπίτι της και η ίδια διώχτηκε και κλείστηκε σε διάφορα στρατόπεδα.

Εξαιτίας των συνθηκών της ζωής της η Ιορδανίδου απέκτησε μεγάλη γλωσσομάθεια και εργάστηκε ως ιδιωτική υπάλληλος.
Έγινε γνωστή στο λογοτεχνικό χώρο με το έργο Λωξάντρα, που έγραψε σε ηλικία 65 χρονών, το 1962, και γνώρισε πολλές επανεκδόσεις.
Η Λωξάντρα περιγράφει με μεγάλη ζωντάνια και χιούμορ τα έθιμα και τη ζωή των Ελλήνων της Πόλης και βασίζεται στις αναμνήσεις της Ιορδανίδου πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είναι ουσιαστικά η ιστορία της γιαγιάς της.
Τη ζωή της στη Ρωσία περιγράφει η Ιορδανίδου στο βιβλίο της Διακοπές στον Καύκασο (1965), στο Σαν τα τρελά πουλιά (1978) μιλά για τα χρόνια στην Αλεξάνδρεια ενώ στο βιβλίο της Στου κύκλου τα γυρίσματα (1979) μιλά για την Αθήνα κατά το Μεσοπόλεμο.
Τελευταίο της έργο είναι Η αυλή μας (1981).

Τα έργα της γνώρισαν μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Βραβεύτηκε το 1978 από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με τον Χρυσό Σταυρό και το Οφίκιο της Αρχόντισσας του Οικουμενικού Θρόνου.

Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου του 1989 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.

Ο Δημήτριος Αλιπράντης του Νικήτα γεννήθηκε στην Πάρο στις (21 Νοεμβρίου 1909.
Υπήρξε Έλληνας πολιτικός, επί σειρά ετών βουλευτής και τέλος υφυπουργός.
Ήταν παντρεμένος με τη Ματίνα Στυλιανού και απέκτησαν 2 γιους.

Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής το 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, για να ακολουθήσουν το 1951 και οι επαναληπτικές εκλογές Μαρτίου του 1953 με τον Ελληνικό Συναγερμό, εν συνεχεία δε από το 1956 έως το 1967 με την ΕΡΕ.
Διετέλεσε σε κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως υφυπουργός Εμπορίου 1955–1956 και Οικονομικών 1956–1958 και 1961–1963.
Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων, ενώ στις αντίστοιχες του 1977 για την Α' περιφέρεια Πειραιά.
Επίσης υπήρξε επίτιμος πρόεδρος του Εθνικού Πειραιά.

Απεβίωσε το 1990 στις 6 Νοεμβρίου και άφησε συγγραφικό έργο.
Κηδεύτηκε στις 8 Νοεμβρίου 1990 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.

Ο Γεώργιος Β. Μαγκάκης ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός και βουλευτής.

Γεννήθηκε το 1906 στη Νάξο.

Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Άρχισε να δικηγορεί το 1930 και παρέμεινε στο δικηγορικό στίβο επί 60 χρόνια.
Κατά τον πόλεμο του 1940 πολέμησε εναντίον των Ιταλών ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και έπειτα ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με την Ιερά Ταξιαρχία.

Η δράση αυτή υπέρ της εθνικής αντίστασης συνεχίστηκε και στη διάρκεια της χούντας, όταν υπερασπίστηκε με μαχητικότητα τα μέλη αντιδικτατορικών οργανώσεων, την Αμαλία Φλέμινγκ, τον Τάσο Μήνη και άλλους αγωνιστές.

Ο στενός φίλος του Παναγιώτης Κανελλόπουλος,, τον συμπεριέλαβε στην κυβέρνησή του. Υπηρέτησε ως υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ από τις 5 Νοεμβρίου 1945 ως τις 22 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου.

Μετά τη Μεταπολίτευση εξελέγη βουλευτής (στην Αναθεωρητική Βουλή) στις βουλευτικές εκλογές του 1974 με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις στην Α΄ Αθηνών.

Ήταν ο εισηγητής της μειοψηφίας στο κεφάλαιο του Συντάγματος για τη δικαιοσύνη, όταν ήταν βουλευτής της Αναθεωρητικής Βουλής.
Συνέβαλε ακόμα στη διαμόρφωση διατάξεων που αφορούν τις πολιτικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα.

Ο Γεώργιος Β. Μαγκάκης συνέχισε να δικηγορεί και μετά την αποχώρησή του από το Κοινοβούλιο.

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών στην Αθήνα το 1991 στις 6 Νοεμβρίου. 

Ο Τζων Σωσσίδης ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Γεννήθηκε το 1924 στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του πλούσιου καπνοβιομήχανου και γαιοκτήμονα Νικολάου Σωσσίδη, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1948 από κομμουνιστές αντάρτες σε ενέδρα έξω από τον Λαγκαδά, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.

Το πρώτο διακεκριμένο μέλος της οικογένειας υπήρξε ο Θεόδωρος Γ. Σωσσίδης (1779 - 1846) που ασχολήθηκε με το εμπόριο καπνού, έχοντας από το 1818 ως έδρα την Κωνσταντινούπολη, όπου τον ακολούθησαν σταδιακά οι 4 από τους 6 γιους του, ένας από τους οποίους, ο Γεώργιος, απέκτησε τεράστια περιουσία ως εργολάβος ολόκληρων συνοικιών της Κωνσταντινούπολης και προμηθευτής του Οθωμανικού Στρατού.

Η οικογένεια επεκτάθηκε με νέα καπνεργοστάσια στην Αμβέρσα του Βελγίου και στο Κάιρο της Αιγύπτου, ενώ από το 1870 και μετά αγόρασε μεγάλες γεωργικές εκτάσεις σε όλη τη Μακεδονία με προτροπή του ελληνικού κράτους, ιδρύοντας επίσης και τα κλωστοϋφαντουργεία «Βέρμιον» στη Βέροια.

Ο Τζων Σωσσίδης σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο London School of Economics και μιλούσε 4 ξένες γλώσσες (γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά).

Υπηρέτησε εθελοντικά στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό (τότε Βασιλικό Ναυτικό) ως επίκουρος σημαιοφόρος στο υπασπιστήριο του αρχικά διαδόχου και μετέπειτα βασιλιά Παύλου, αρχικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και έπειτα στην Αθήνα (1945-47).
Νυμφεύθηκε τη Δανάη Κύρου, κόρη του εκδότη της εφημερίδας «Εστία» Αχιλλέα Κύρου.

Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα το 1952 φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του πρέσβη. Σχεδόν αμέσως μετά τον διορισμό του, ορίστηκε διπλωματικός γραμματέας του πρωθυπουργού Στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου (τον οποίο συνόδευσε σε όλες τις επισκέψεις του στο εξωτερικό). Το 1957 του απονεμήθηκε ο βαθμός του εφέδρου αντισυνταγματάρχη και τοποθετήθηκε προϊστάμενος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής στο Βερολίνο (1957-61). Επίσης διατέλεσε διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (1963-65) και διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού Στέφανου Στεφανόπουλου (1965-66).
Ως διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Παπανδρέου τον συνόδευσε στη συνάντηση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Λύντον Τζόνσον τον Ιούνιο του 1964, ενώ διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη σχετικά με το σχέδιο Άτσεσον.

Το ενδιαφέρον του για την πολιτική ξέφευγε από τα στενά όρια της διπλωματίας. Υπηρέτησε ως πρέσβης της Ελλάδας στο Νέο Δελχί, στο Μπουένος Άιρες και στη Μαδρίτη.

Απεβίωσε στις 6 Νοεμβρίου του 2005 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Την εξόδιο ακολουθία πραγματοποίησε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.[5] Γιος του είναι ο Νίκος Σωσσίδης.

Ο Παρασκευάς Φουντάς του Νικολάου ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1939 στη Σπάρτη και σπούδασε ιατρική. Εργάστηκε ως γιατρός.

Ήταν ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ το 1974, γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του κινήματος (1977-81) και εξελέγη δύο φορές κοσμήτορας του ελληνικού Κοινοβουλίου, το 1993 και το 1995.
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λακωνίας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1981 με το ΠΑΣΟΚ, επανεξελέγη το 1985, στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989 (αντικαθιστώντας στις 10 Μαρτίου 1990 τον Κωνσταντίνο Ντέρο), του 1990, του 1993 και τέλος στις εκλογές του 1996.
Στην κυβέρνηση Σημίτη υπηρέτησε ως υφυπουργός Γεωργίας από το 1998 ως το 2000.

Σύζυγός του υπήρξε η Ντίνα Καραντζά Φουντά.

Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου το 2014 και κηδεύτηκε στη Σπάρτη.

Ο Νικόλαος Κατσάνος ήταν Έλληνας χημικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Γεννήθηκε στη Νέα Αγαθούπολη Πιερίας το 1930 και σπούδασε Χημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), στο οποίο και αναγορεύτηκε διδάκτορας.
Έκανε μετεκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο στον τομέα της ραδιοχημείας και διετέλεσε διευθυντής ερευνητικής ομάδας στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών "Δημόκριτος".
Από τα έργα του κυριότερα είναι τα "Μαθήματα Οργανικής Χημείας" (1968) και "Φυσικοχημεία, βασική θεώρηση", (Έκδοση Τρίτη Συμπληρωμένη, Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1999.

Δίδαξε αρχικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας (Τμήμα Φυσικής και Χημείας), από το 1969 ως το 1997.

Απεβίωσε στις 6 Νοεμβρίου 2016 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Παναγιάς Παντανάσσης Πατρών.