My Bonjour

ΣΠΥΡΟΣ ΘΕΟΤΟΚΗΣ

Ο Σπύρος Θεοτόκης ήταν Έλληνας πολιτικός που ανήκε στο χώρο της Δεξιάς.

Γεννήθηκε το 1908 στην Αθήνα και ήταν γιος του πρωθυπουργού Ιωάννη Θεοτόκη.

Καταγόταν από την παλιά αρχοντική οικογένεια Θεοτόκη (κλάδος Θεοτόκη-Daviazzo) και ήταν εγγονός του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη, ανιψιός του Νικολάου Θεοτόκη και πρώτος εξάδελφος του πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη.
Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Λωζάννη και το Παρίσι.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε σε αντιστασιακές οργανώσεις, αναγκάστηκε όμως να διαφύγει στη Μέση Ανατολή, όπου έλαβε μέρος ως αντιπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος στο συνέδριο του Λιβάνου.
Συμμετείχε ως υπουργός Επισιτισμού στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, από την οποία παραιτήθηκε μετά τη διεύρυνσή της με εκπροσώπους του ΕΑΜ.

Ασχολήθηκε με την πολιτική σε νεαρή ηλικία και το 1934 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην περιφέρεια Κέρκυρας.
Επανεξελέγη το 1935, το 1936, το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα, το 1951 και το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό, το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και το 1964 με την Ε.Ρ.Ε, της οποίας και διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος.
Με το ξέσπασμα της Χούντας των Συνταγματαρχών συνελήφθη, για να απελευθερωθεί αργότερα με αμνηστία και εγκατέλειψε την Ελλάδα.
Κατά τη διάρκεια της Χούντας αποτέλεσε έναν από τους βασικούς συνδετικούς κρίκους μεταξύ Βασιλιά και Καραμανλή.
Το 1974 εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με την Νέα Δημοκρατία, αξίωμα από το οποίο παραιτήθηκε υπερασπιζόμενος τον βασιλικό θεσμό.
Στη συνέχεια μαζί με τον Στέφανο Στεφανόπουλο ίδρυσε την Εθνική Παράταξη, το οποίο στις εκλογές του 1977 συγκέντρωσε 7% με αποτέλεσμα να εκλεγεί βουλευτής. Με την άνοδο στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας του εξαδέλφου του Γεωργίου Ράλλη, επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία και εντάχθηκε στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας, με το οποίο και εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής το 1981.

Είχε διατελέσει υπουργός Δημόσιας Τάξεως το 1946 στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 1955–1956 στην κυβέρνηση Καραμανλή, θέση από την οποία αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω αντιδράσεων ως προς την πολιτική που ακολουθούσε στο Κυπριακό, υπουργός Γεωργίας το 1957 στην κυβέρνηση Καραμανλή, θέση από την οποία παραιτήθηκε λόγω άρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή να χρηματοδοτήσει ένα σχέδιό του για το ελαιόλαδο, υπουργός Οικονομικών (1961) στην Κυβέρνηση Καραμανλή καθώς και υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Κανελλόπουλου.
Το 1952 διορίστηκε υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Παπάγου, διορισμό όμως τον οποίο δεν αποδέχθηκε.

Πέθανε από απώλεια όλου του αίματός του, λόγω αυτόματης ρήξης ανευρύσματος της θωρακικής αορτής, στις 7 Σεπτεμβρίου 1988.

Κηδεύτηκε από τη Μητρόπολη στην Κέρκυρα, όπου και ετάφη στις 10 Σεπτεμβρίου 1988.
 

ΑΡΤΕΜΗΣ ΜΑΤΣΑΣ

Ο Αρτέμης Μάτσας γεννήθηκε το 1930 και ήταν Έλληνας ηθοποιός, κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης.
Έπαιξε στο θέατρο και σε σημαντικό αριθμό κινηματογραφικών ταινιών και στην τηλεόραση από το 1949 μέχρι και το 1988.

Έγινε ευρέως γνωστός λόγω της ερμηνείας του σε ρόλους καταδότη - δωσίλογου σε έργα που διαδραματίζονταν κατά την Κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αδελφός του ήταν ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Νέστορας Μάτσας. Χαρακτηριστική είναι η χρήση του ονόματός του σε δημοσιεύματα αρκετά χρόνια μετά την ενεργό του δράση, για να υποδηλώσει τον προδότη ή τον καταδότη.

Ο πατέρας του πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της εβραϊκής του καταγωγής.
Ο Αρτέμης Μάτσας είχε σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και εργάστηκε με την ιδιότητα του κινηματογραφικού και καλλιτεχνικού συντάκτη σε εφημερίδες και περιοδικά.
Οι πρώτες ταινίες στις οποίες έπαιξε στον κινηματογράφο ήταν το Ερωτικό ταξίδι (1949) και Αρραβωνιάσματα (1950).
Ως σκηνοθέτης είχε τον θίασο «Στούντιο Ονείρων».

Πέθανε σε ηλικία 73 ετών στις 7 Σεπτεμβρίου 2003 στην Αθήνα.
Οι νεκρολογίες για τον Μάτσα έκαναν αντιπαραβολή του ρόλου του κακού που είχε παίξει και λόγω των οποίων ήταν γνωστός, με το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν καλόκαρδος και «χρυσή καρδιά», «ένας πραγματικά καλός, ένας σπάνιος άνθρωπος».
 

ΒΟΥΛΑ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ 

Η Βούλα Ζουμπουλάκη ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1924 στο Κάϊρο από Αιγυπτιώτες γονείς καταγόμενους από τη Συκέα Λακωνίας και τη Τήνο.

Αδελφός της είναι ο ζωγράφος Πέτρος Ζουμπουλάκης, ξάδελφος της ήταν ο γκαλερίστας Τάσος Ζουμπουλάκης και ανιψιός της είναι ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Ζουμπουλάκης.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στη Σχολή Μονωδίας του Εθνικού Ωδείου, και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εμφανίστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή το 1952 και δύο χρόνια αργότερα στην πρόζα.
Πρωταγωνίστησε: «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» (Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα), «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» (Λουίτζι Πιραντέλλο), «Ρέκβιεμ για μια μοναχή» (Γουίλιαμ Φώκνερ), «Λυσσασμένη γάτα» (Τένεσι Ουίλιαμς) κ.ά.

To 1955, μετά από πρόταση της φίλης της Μελίνας Μερκούρη, εμφανίστηκε στην ταινία Στέλλα παίζοντας το ρόλο της «Αννέτας» και τραγουδώντας το τραγούδι «Εφτά τραγούδια θα σου πω».
Είχε λάβει μέρος στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου στη Λισαβόνα το 1964 και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1966.

Το 1951 παντρεύτηκε τον δάσκαλο της στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου τον ηθοποιό Δημήτρη Μυράτ.
Δεν απέκτησαν παιδιά. Μαζί έζησαν έως τον θάνατό του Μυράτ το 1991.

Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο στο σπίτι της στην Αθήνα στις 7 Σεπτεμβρίου 2015, δυο εβδομάδες πριν τα 91α γενέθλιά της.
Ενταφιάστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 11 Σεπτεμβρίου.
 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΟΣ

Ο Δημήτρης Βάρος ήταν Έλληνας ποιητής, δημοσιογράφος και φωτογράφος.

Γεννήθηκε στη Χίο το 1949.

Σπούδασε δημοσιογραφία στο Λονδίνο και διετέλεσε διευθυντής σύνταξης και διευθυντής στις εφημερίδες Χιακός Λαός (τοπική), Ακρόπολη, Έθνος, Πρώτη, Έθνος της Κυριακής, Τύπος της Κυριακής (πανελλαδικές) και σε οικονομικά, πολιτικά και τεχνικά περιοδικά όπως Ελληνική Ναυτιλιακή, Χρόνος, Κεφάλαιο κ.ά. Δημιούργησε πολλά περιοδικά όπως το Logistics & Management, το Car & Truck, το Ecotec, το TV Έθνος, το New Gen, to Relax κ.ά.

Ο Δημήτρης Βάρος και ο Αλέκος Φιλιππόπουλος υπήρξαν οι πρωτεργάτες της εφημερίδας "ταμπλόιτ" στην Ελλάδα, επανεκδίδοντας το Έθνος το 1981 σε αυτή τη μορφή.
Ήταν επίσης η πρώτη έγχρωμη εφημερίδα και η πρώτη που η στοιχειοθεσία της γίνονταν με ψηφιακό τρόπο.
Σύντομα κατέκτησε την πρώτη κυκλοφορία στην Ελλάδα με συνέπεια όλες οι άλλες να ακολουθήσουν το δικό της στυλ σε εμφάνιση αλλά και στυλ γραφής.

Το 1986 ανέλαβε ως διευθυντής το "Εθνος της Κυριακής", αλλάζοντας με αυτό την νοοτροπία που υπήρχε μέχρι τότε, δηλαδή τα κυριακάτικα φύλλα να είναι απλώς η έβδομη και πιό παραμελημένη έκδοση της εβδομάδας.
Καθιέρωσε τα ένθετα (με πρώτο το "Τάϊμ Άουτ") και εν συνεχεία τα συνοδευτικά περιοδικά (με πρώτο το "TV Έθνος") ανοίγοντας έτσι μια νέα αγορά, την αγορά των πολυσυλλεκτικών κυριακάτικων εφημερίδων που από την δεκαετία του 1990 δεσπόζουν κυκλοφοριακά στην Ελλάδα.

Εξέδωσε τα βιβλία Φρύνη, Θηρασία, Ανδρομέδα, Ω ξειν (ποιήματα), We are Geeks, (ευθυμογραφήματα) Painting with a camera (φωτογραφίες) κ.α.
Ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος μελοποίησε ποιήματά του, που υπάρχουν στους δίσκους «Ηλεκτρικός Θησέας» και «Τολμηρή Επικοινωνία».

Πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 2017.
Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει οι Παύλος Σιδηρόπουλος, Μαρία Φωτίου, Νέοι Επιβάτες, Βασιλική Λαβίνα και Vox.
 

ΜΠΕΜΠΑ ΜΠΛΑΝΣ

Η Μπέμπα Μπλανς (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Αγγελικής Κωνσταντοπούλου), γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 21 Ιουνίου 1944 και ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Εμφανίστηκε στο τραγούδι το 1964, ερμηνεύοντας το τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα Καλώς όρισες βρε Γιώργη.
Δυο χρόνια αργότερα (1966), ερμήνευσε τα τραγούδια Μιας πεντάρας νιάτα και Το καράβι του ίδιου δημιουργού.
Με αυτά τα τραγούδια πέρασε στο πάνθεον του ελληνικού τραγουδιού και καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια.

Είχε συνεργαστεί με αρκετούς καλλιτέχνες όπως με την Μαρινέλλα, τον Στράτο Διονυσίου και τον Γιάννη Πουλόπουλο καθώς και με αρκετούς συνθέτες όπως με τον Γιώργο Μητσάκη, τον Γιάννη Καραμπεσίνη και τον Γιάννη Σπανό.

Η Μπέμπα Μπλανς τροφοδότησε την έμπνευση μεγάλων δημιουργών όπως του Γιώργου Ζαμπέτα ο οποίος την αποκαλούσε "Μπεμπέκα βελούδο" και με τον οποίο συνεργάστηκε σε πολλά τραγούδια.

Στο θέατρο συμμετείχε στην παράσταση "Πεθαίνω σαν Χώρα" του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, η οποία παρουσιάστηκε το 2013 στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 2017, μετά από χρόνια μάχη με βαριάς μορφής αναιμία σε ηλικία 73 ετών.

 [o1]