My Bonjour

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ 

Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν Έλληνας πολιτικός της Αριστεράς και είχε εκλεγεί πολλές φορές βουλευτής.

Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1924 στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Ήταν γιος του πολιτικού Μιχάλη Κύρκου και της Ιωάννας Θαλασσινού.
Ο πατέρας του μαζί με τον Ιωάννη Πασαλίδη και άλλες προσωπικότητες από τον χώρο της Αριστεράς είχε ιδρύσει την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.).

Από το 1932 η οικογένεια του Λεωνίδα Κύρκου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ο ίδιος φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1942 εισήχθη και φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, εξαιτίας των επανειλημμένων πολιτικών διώξεων.
Έλαβε μέρος στα Δεκεμβριανά στις μάχες στην περιοχή Εξαρχείων-Νεάπολης.

Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου φυλακίστηκε κατ' επανάληψη, το 1946 για 8 μήνες και μετέπειτα το 1948, ενώ το 1949 καταδικάστηκε μαζί με άλλα στελέχη της Αριστεράς σε θάνατο.
Μεταξύ των καταδικασθέντων ήταν και ο Μανώλης Γλέζος.
Η απόφαση του Εκτάκτου Στρατοδικείου Αθηνών δεν εκτελέστηκε λόγω της διεθνούς αντίδρασης και η θανατική ποινή μετατράπηκε σε ποινή δεκαετούς καθείρξεως.
Τελικά, ο Κύρκος αποφυλακίστηκε το 1953 με απονομή χάριτος. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στην πολιτική αριστερή εφημερίδα «Η Αυγή», αρχικά ως ρεπόρτερ (1953-59), ενώ αργότερα διατέλεσε διευθυντής (1959-62) και εκδότης της (1962-67).

Ο Κύρκος μπήκε στην πολιτική και εξελέγη μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου το 1961, το 1963 και το 1964 με την Ε.Δ.Α..
Κατά τη διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας το 1968, ο Κύρκος πήρε το μέρος των λεγόμενων ανανεωτικών δυνάμεων και συνέβαλε στη δημιουργία και καθιέρωση του ευρωκομμουνιστικού Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού.
Στις 21 Απριλίου 1967, συνελήφθη και παρέμεινε στη φυλακή για 5 χρόνια.

Κατά τη μεταπολίτευση εξελέγη βουλευτής, το 1974, με το ψηφοδέλτιο της Ενωμένης Αριστεράς και το 1977 με την Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων, δύο πολιτικούς σχηματισμούς στους οποίους συμμετείχε το Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού.

Ο Λεωνίδας Κύρκος εξελέγη ευρωβουλευτής με το Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού το 1981 και το 1984.
Το 1985 παραχώρησε την έδρα του στο Ευρωκοινοβούλιο στον Κώστα Φιλίνη, προκειμένου να ηγηθεί του κόμματος στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, όπου και κατέλαβε την μοναδική έδρα που κέρδισε το κόμμα.

Ο Κύρκος ήταν πρόεδρος και γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Εσωτερικού μέχρι το 1987, οπότε επήλθε η διάσπασή του. Μέσω αυτής και μετά την απομάκρυνση των διαφωνούντων, που ίδρυσαν υπό τον Γιάννη Μπανιά το Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά, δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 1987 η Ελληνική Αριστερά, της οποίας ο Κύρκος διατέλεσε εκλεγμένος πρόεδρος στα πέντε χρόνια της ύπαρξής της. Προκειμένου να αφιερωθεί στην ίδρυση και οργάνωση της Ελληνικής Αριστεράς, ο Κύρκος στις αρχές του 1987 παραιτήθηκε της βουλευτικής του έδρας υπέρ του Αντώνη Μπριλλάκη.

Πριν από τις εκλογές του Ιουνίου 1989 ίδρυσε μαζί με τον γενικό γραμματέα του Κ.Κ.Ε. Χαρίλαο Φλωράκη τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, του οποίου υπήρξε γραμματέας μέχρι τον Μάρτιο του 1991.
Από το 1989 μέχρι το 1993 διατέλεσε βουλευτής του κόμματος και στις τρεις κοινοβουλευτικές περιόδους που μεσολάβησαν, εκλεγόμενος πέρα από τις εκλογές του Ιουνίου 1989 και σε αυτές του Νοεμβρίου 1989 και Απριλίου 1990.
Ο Λεωνίδας Κύρκος έγινε στόχος σφοδρής κριτικής από το χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τη συμμετοχή του Συνασπισμού στην κυβέρνηση Τζαννετάκη.

To 2000, προτάθηκε τιμητικά από το κόμμα του Συνασπισμού για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, όμως η Βουλή εξέλεξε τον ανθυποψήφιό του Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.
Το 2010, με επιστολή του δήλωσε στήριξη στο νέο κόμμα Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜ.ΑΡ.),.

Το τελευταίο διάστημα της ζωής του τα προβλήματα υγείας τον οδήγησαν στην αποστασιοποίηση από την ενεργό πολιτική, αν και συχνά κατέθετε την άποψή του δημόσια.
Έτσι, παρά τις δυσκολίες που γεννούσε η οικονομική κρίση, δήλωνε πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και πως θα πρέπει να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε, να κοιτάξουμε τις δυσκολίες κατάματα και να ξεπεράσουμε την κρίση.

Στο τελευταίο του γράμμα ο Λεωνίδας Κύρκος έγραψε πως ο αγώνας για τον σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον άνθρωπο πρέπει να συνεχίσει, γιατί δεν υπάρχει άλλη λύση για τον κόσμο.
Ακόμα απέρριψε για άλλη μια φορά απόλυτα τη βία και τη μισαλλοδοξία ως αδιέξοδες, προτρέποντας σε σύγκρουση ιδεών. Από τον γάμο του το 1952 με την γιατρό Καλλισθένη Σμπαρούνη († 1994) απέκτησε δύο γιους, τον Μιχάλη και τον Μίλτο.
Ο Μίλτος Κύρκος υπήρξε ευρωβουλευτής του κόμματος Το Ποτάμι.
Ο Λεωνίδας Κύρκος πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή ως κάτοικος των Εξαρχείων, ενώ για μια δεκαετία περίπου αποτέλεσε έναν από τους αρκετούς επώνυμους ενοίκους της περίφημης μπλε πολυκατοικίας].

Πέθανε στις 28 Αυγούστου 2011 σε ηλικία 86 ετών.
Ο θάνατός του προκάλεσε συγκίνηση σε σχεδόν σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο, ο οποίος τον τίμησε με χαρακτηρισμούς, όπως «του πολιτικού, που έβαζε το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό» και που «δίδαξε ευπρέπεια», «εμβληματική φυσιογνωμία», «μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της Αριστεράς στην Ελλάδα», ενώ ο Συνασπισμός τον αποχαιρέτησε τονίζοντας μεταξύ άλλων πως ήταν «ένας πρωτοπόρος, ακαταμάχητος, διορατικός και ασυμβίβαστος ηγέτης της αριστεράς».

ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ

Ο Μίμης (Δημήτριος) Πλέσσας ήταν Έλληνας μουσικός, συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και πιανίστας με διεθνείς διακρίσεις.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου 1924. 

Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε Χημεία στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πήγε στις ΗΠΑ για συνέχιση των σπουδών του.
Σε μικρή ηλικία έγινε ο πρώτος σολίστ πιάνου στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας.
Το 1952, σε ηλικία 28 ετών, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο μουσικής του Πανεπιστημίου της Μινεσότα και την επόμενη χρονιά κατετάγη πέμπτος πιανίστας στις ΗΠΑ. Το 1952 άρχισε την ενασχόληση του με τη σύνθεση και από το 1956 ως μαέστρος και συνθέτης.

Η καλλιτεχνική και συνθετική του δραστηριότητα καλύπτει όλους τους τομείς της μουσικής, στο θέατρο, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
Έχει συνεργαστεί με πληθώρα κορυφαίων τραγουδιστών, πολλούς από τους οποίους ανέδειξε με τα τραγούδια του.
Ασχολήθηκε επίσης με τη σύνθεση μουσικής για ταινίες και θεατρικές παραστάσεις, έχοντας στο ενεργητικό του 104 ταινίες και 70 παραστάσεις.
Έγραψε επίσης τη μουσική και τα τραγούδια για την τηλεοπτική σειρά Τα παιδιά της Νιόβης.
Έχει διευθύνει πολλές από τις μεγαλύτερες ορχήστρες στον κόσμο, σε έργα του και διακρίθηκε αφενός για τη θεατρική του προσφορά στο Παρίσι το 1958, και για την κινηματογραφική του στο Εδιμβούργο και τις ΗΠΑ το 1964 και 1965 αντίστοιχα. Αυτών ακολούθησαν πάμπολλες διακρίσεις ελληνικές και ξένες.

Ο Μίμης Πλέσσας υπήρξε ο παραγωγός της ιστορικής ραδιοφωνικής εκπομπής του ΕΙΡ, Σε 30 δευτερόλεπτα, που ήταν μια εκπομπή βράβευσης γνώσεων με διάφορα δώρα (ραδιόφωνα και βιβλία), στη δεκαετία του 1960 - 1970.

Το μουσικό άλμπουμ Ο Δρόμος, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1969 από την Lyra, σε μουσική δική του και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου υπήρξε ο πιο εμπορικός δίσκος βινυλίου στην Ελλάδα, με πάνω από 1.000.000 πωλήσεις.
Ο Δρόμος έχει ως κύριο ερμηνευτή το Γιάννη Πουλόπουλο, ενώ συμμετέχουν, επίσης, η Ρένα Κουμιώτη και η Πόπη Αστεριάδη.

Συμμετείχε σε πλείστες διεθνείς και ελληνικές επιτροπές κρίσης καλλιτεχνικών γεγονότων. Ήταν μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρίας Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος, της ΕΡΓΗΜ (σύγχρονης μουσικής) και πολλών άλλων καλλιτεχνικών συλλόγων.
Από τις 4 Ιανουαρίου 1986 έως τις 20 Ιουλίου 1988 ήταν συμπαρουσιαστής μαζί με τον Κώστα Φέρρη και τον Βασίλη Τσιβιλίκα της εκπομπής της ΕΡΤ, Το Καλλιτεχνικό καφενείο, όπου καλούνταν διάφορες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού και κοινωνικού χώρου και μοιράζονταν ιστορίες από το πώς ξεκίνησαν και την ζωή τους γενικότερα.

Ο Μίμης Πλέσσας με το άριστο παίξιμο του πιάνου συνόδευε συνήθως τους τραγουδιστές που ψυχαγωγούσαν τον καφενέ. 
Αυτή η εκπομπή είχε ιδιαίτερη επιτυχία.

Το 2010 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Πατρών ενώ είναι διδάκτωρ Χημείας του Πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ.

Το 2016 ο Μίμης Πλέσσας, με αφορμή την επέτειο 50 χρόνων από την εμφάνισή του στην δισκογραφία με τον δίσκο Ραντεβού στον αέρα για την ομώνυμη ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη, παρουσίασε το τελευταίο πλήρες έργο του Διάφανος σταυρός με ερμηνευτή τον Θάνο Ολύμπιο. Ο δίσκος τους έγινε πλατινένιος.

Ομιλούσε αγγλικά και γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Καλλιτεχνούπολης Αττικής.

Ο Μίμης Πλέσσας είχε κάνει τρεις γάμους. Ο πρώτος με την Κλειώ Μουζίνα ενώ ήταν ακόμα φαντάρος, ο δεύτερος με την Τζέλλα Πλέσσα με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον μουσικοσυνθέτη Αντώνη Πλέσσα, και ο τρίτος με την δημοσιογράφο Λουκίλα Καρρέρ με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Ελεάνα.

Απεβίωσε το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου 2024, μία εβδομάδα πριν γίνει 100 ετών.

 Η πολιτική κηδεία του τελέστηκε στις 9 Οκτωβρίου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Κατόπιν, η σορός του αποτεφρώθηκε.

ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ

Η Δόμνα Σαμίου  ήταν Ελληνίδα ερευνήτρια και ερμηνεύτρια, που συνετέλεσε στη διάσωση και διάδοση, της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.[

Γεννήθηκε στην Καισαριανή της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου 1928.

Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Ζούσαν σε ένα χωριό έξω από τη Σμύρνη, το Μπαϊντίρι.
Η μητέρα της ήρθε στην Ελλάδα το 1922 με την Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ ο πατέρας της το 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Από εκεί είχε τα πρώτα ακούσματα της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, όπως η ίδια είπε σε συνέντευξή της. Έτσι μεγάλωσε και αγάπησε το δημοτικό τραγούδι.

Σε ηλικία 13 ετών είχε την πρώτη διδακτική επαφή με την μουσική. Πήγε στο Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής, όπου και μαθήτευσε κοντά στον δημιουργό του, Σίμωνα Καρά.
Εκεί πήρε τα πρώτα μαθήματα Βυζαντινής μουσικής και της αποκαλύφθηκαν τα μυστικά του παραδοσιακού τραγουδιού. Παράλληλα παρακολουθούσε νυχτερινό Γυμνάσιο.

Το 1954 άρχισε μία μακρά σχέση με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) που τερματίστηκε το 1971.
Παράλληλα συνεργάστηκε με την Ελληνική Τηλεόραση (Ε.Ρ.Τ.) για μία σειρά μουσικών ντοκιμαντέρ με το τίτλο Μουσικό Οδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου.

 Αυτή η προεργασία την βοήθησε να αποκτήσει ένα πλούσιο μουσικό υλικό, που αποδείχθηκε σημαντικό, με απώτερο στόχο την διαφύλαξη της ελληνικής μουσικής παράδοσης.

Το 1971, χρονιά ορόσημο για την μετέπειτα πορεία της, παρουσιάστηκε δίπλα στον Διονύση Σαββόπουλο συνερμηνεύοντας παραδοσιακά τραγούδια επί σκηνής.
Την ίδια χρονιά διασκεύασε το τραγούδι Γαλανή Γαλαζιανή με τον μουσικό Γιώργο Κοντογιώργο, για το δίσκο Ωτοστόπ του Θανάση Γκαϊφύλλια, ενώ συχνές ήταν και οι παρουσίες της σε μπουάτ της εποχής. Ήδη όμως κυκλοφορούσαν δίσκοι της σε Ελλάδα, Γαλλία και Σουηδία, που σηματοδοτούσαν την απήχηση του έργου της στον κυρίως ελληνισμό και στην ελληνική ομογένεια.

Αντιστρατευόμενη την εμπορική εκμετάλλευση και εκλαΐκευση της ελληνικής παράδοσης, άρχισε να παρουσιάζει επί σειρά ετών την όσο πιο αυθεντική εκτέλεσή της.
Έτσι έκανε αμέτρητες συναυλίες στις οποίες τραγουδούσε η ίδια, αλλά και παρουσίαζε αυθεντικούς καλλιτέχνες και δημιουργούς του δημοτικού τραγουδιού.
Η άκρως χαρακτηριστική φωνή της την καθιστά με πολλούς άλλους μία εκ των αυθεντικώτερων μεγαλύτερων ελληνικών φωνών όλων των εποχών.

Απεβίωσε στις 10 Μαρτίου 2012, σε ηλικία 83 ετών. Κηδεύτηκε με παρουσία πλήθους κόσμου στο Νεκροταφείο Νέας Σμύρνης.

ΜΑΡΘΑ ΒΟΥΡΤΣΗ

Η Μάρθα (Μάρθα Φρόσω) Βούρτση ( είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου 1937.
Η μητέρα της, Ελένη, ήταν ζωγράφος και ο πατέρας της, Μιχάλης, ήταν μαέστρος, από τους ιδρυτές της Λυρικής σκηνής το 1942.
Η οικογένειά της εγκαταστάθηκε από την Οδησσό στην Αθήνα. Η ίδια έλαβε αυστηρή ρωσική ανατροφή.

Εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες ερμηνεύοντας κυρίως δραματικούς ρόλους στα λεγόμενα "μελό" της εποχής, (Αυτή που δεν λύγισε, Είναι μεγάλος ο καημός, Απόκληροι της κοινωνίας, Καρδιά μου πάψε να πονάς, Με πόνο και με δάκρυα), αλλά και σε διαφορετικού ύφους ταινίες, όπως Τα κίτρινα γάντια και Ο σκληρός άνδρας.
Αρκετά χρόνια αργότερα έκανε και κάποιες εμφανίσεις στην τηλεόραση, όπως στη σειρά Οδός Ανθέων (1987-1988) της κρατικής τηλεόρασης, στις κωμικές σειρές του Mega Channel Η Ελίζα και οι άλλοι, Και οι τέσσερις ήταν υπέροχες, Επτά θανάσιμες πεθερές.

Πρωταγωνιστικό ρόλο είχε στο σηριαλ του Mega Channel 1 μήνας και κάτι, όπου έκανε την μητέρα της Άννας (Ζέτα Δούκα). 'Όπως και το 2008-2011 έπαιξε στην σειρά Η πολυκατοικία, ως Παναγιώτα Πετροχείλου. Τον θεατρικό χειμώνα 2004 εμφανίστηκε στο θέατρο Βεάκη στην παράσταση Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια. Οι κριτικές ήταν πολύ καλές.

Εμφανίστηκε επίσης στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού τον Ιούλιο του 2005 και τον Ιούνιο του 2006 στην τραγωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Κοριολανός στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Η Μάρθα Βούρτση παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτος της σύζυγος ήταν ο ηθοποιός Κώστας Πίτσιος (1931–2023) και δεύτερος από το 1970, ο στιχουργός και μακιγιέρ, Ξενοφών Φιλέρης (1929–2014), με τον οποίο έζησε έως το τέλος της ζωής του στις 19 Ιανουαρίου 2014.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΚΩΝΑΣ

Ο Κώστας Τσάκωνας ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. 

Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1943 στην Αθήνα.

Ο Κώστας Τσάκωνας τελείωσε τη Διπλάρειο Σχολή με την ειδικότητα του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου του Λεωνίδα Τριβιζά και στη δραματική σχολή «Βεάκη».

Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε με εντελώς τυχαίο τρόπο σε μια ταινία μικρού μήκους του Κώστα Ζυρίνη.

Στην συνέχεια έπαιξε σε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους στον κινηματογράφο, το θέατρο αλλά και στην τηλεόραση. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του στην ταινία Μάθε παιδί μου γράμματα.

Ο ηθοποιός τραυματίστηκε σοβαρά το 2004 όταν ένα δέντρο έπεσε στο κεφάλι του και σε συνδυασμό με διάφορα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν, δεν ήταν πλέον σε θέση να εργασθεί στο θέατρο. Τα προβλήματα υγείας και η δυσχερής οικονομική του κατάσταση τον οδήγησαν να σκεφτεί να κάνει απεργία πείνας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας το Πάσχα του 2011.

Ο Κώστας Τσάκωνας άφησε την τελευταία του πνοή το απόγευμα της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου του 2015 σε νοσοκομείο της Κορίνθου, πέντε χρόνια μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, που του προκάλεσε μεγάλη αστάθεια, ενώ πάλευε με τον καρκίνο.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

Ο Λευτέρης Βογιατζής ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης του θεάτρου.

Γεννήθηκε στην Καλλιθέα, στις 12 Οκτωβρίου 1944.
Ήταν αδερφός του σημαντικού λυρικού τραγουδιστή Σταμάτη Βογιατζή.
Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Παρακολούθησε για δύο χρόνια το Reinhard Seminar στη Βιέννη και τελείωσε τη σχολή Κωστή Μιχαηλίδη στην Αθήνα.
Για αρκετά χρόνια δίδαξε στην ιδιωτική εκπαίδευση ως καθηγητής Αγγλικών.
Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, και αργότερα με την Έλλη Λαμπέτη. Τα χρόνια αυτά, έπαιξε πολλούς ρόλους του κλασικού κυρίως ρεπερτορίου.

Το 1981 ίδρυσε την Εταιρία Θεάτρου «Η ΣΚΗΝΗ» με τον Βασίλη Παπαβασιλέιου, τη Σμαράγδα Σμυρναίου, την Άννα Κοκκίνου τον Δημήτρη Καταλειφό και τον Τάσο Μπαντή, και μετά την αποχώρησή τους το 1988, τη «νέα ΣΚΗΝΗ».

Σκηνοθέτησε και έπαιξε σε πολλές παραστάσεις, ενώ το 1989 ιδρύει το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος με τον Σπύρο Σακκά, τον φιλόλογο Γ. Λεντάκη και τον ζωγράφο Αλέκο Λεβίδη. Στην αρχή της ενασχόλησής του με το αρχαίο ελληνικό δράμα σκηνοθέτησε την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή σε μετάφραση του ποιητή Νίκου Παναγιωτόπουλου.
Ακολούθησαν επιτυχημένες παραστάσεις, όπως τα «Με δύναμη από την Κηφισιά», ο «Μισάνθρωπος», «Ελένη», «Η νύχτα της κουκουβάγιας», «Πέρσες», «Τέφρα και σκιά», «Καθαροί, πια» και άλλες μεγάλες θεατρικές επιτυχίες με κύκνειο άσμα του τον «Αμφιτρύωνα» του Μολιέρου στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, τον Αύγουστο του 2012.
Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε σχεδόν αποκλειστικά στις ταινίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τον οποίο τον συνέδεε μεγάλη φιλία.

Ήταν μία από τις βασικές φωνές στην εκπομπή Εδώ Λιλιπούπολη στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ

Πέθανε στην Αθήνα, στις 2 Μαΐου 2013.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ

Ο Διονύσης Τσακνής  είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής τραγουδιών. 

Γεννήθηκε στην Καρδίτσα στις 12 Οκτωβρίου του 1954, όπου και μεγάλωσε. Πήγε στην Αθήνα όπου σπούδασε οικονομικά και μουσική.

Κατόπιν, για δύο χρόνια βρέθηκε και πάλι στην Καρδίτσα όπου δίδασκε θεωρητικά της μουσικής στο δημοτικό ωδείο της πόλης.
Η πρώτη δουλειά που κυκλοφόρησε ήταν το 1982 με τίτλο Η Μπαλάντα Του Ταξιδιώτη.

Το 1984 κέρδισε το Α' βραβείο θεατρικής μουσικής στο Διαγωνισμό Θεάτρου Ιθάκης και το Β' βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.

Το επόμενο έτος κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο του μαζί με τη Σοφία Βόσσου με τίτλο Καλή Ακρόαση.
Στη συνέχεια ακολούθησαν οι δίσκοι Τρίτο Μάτι το 1987, Φταίνε Τα Τραγούδια το 1989 και Φώτα Παρακαλώ το 1990.

Συνολικά έχει εκδώσει 30 δίσκους και 2 CD single, έγραψε μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Τ
ο 1995 έκανε την πρώτη του απόπειρα στο χώρο του βιβλίου, εκδίδοντας ένα διήγημα με τίτλο Υπό προθεσμία.
Επίσης, από εκείνη τη χρονιά συνεργάζεται ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Ο Τσακνής έχει κερδίσει τρία βραβεία για τη μουσική του —δύο για το θέατρο και ένα για το τραγούδι—, ενώ έχει να επιδείξει πλήθος συνεργασιών με σημαντικούς συνθέτες και στιχουργούς. Ξεχωριστής σημασίας είναι η δωδεκάχρονη συνεργασία του με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.
Συνεργάστηκε επίσης με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Πάνο Κατσιμίχα, τον Ορφέα Περίδη, τον Σωκράτη Μάλαμα και άλλους.

Συνεργάστηκε, επίσης, με τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος το 2000 του ανέθεσε τη μελοποίηση, εκ νέου, του έργο του Ο ήλιος και ο χρόνος.
Στις αρχές του 2001 έθεσε σε κυκλοφορία το άλμπουμ με τίτλο Παίζοντας Με Δυο Ορχήστρες, το οποίο περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις έργων του Τσακνή από τη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Υπήρξε μέλος του ΔΣ της ΑΕΠΙ (Ανώνυμη Εταιρεία Πνευματικής Ιδιοκτησίας), από όπου παραιτήθηκε, το 2014.[
Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ του πρότεινε την κάθοδό του στις αυτοδιοικητικές εκλογές 2010 για να διεκδικήσει τον Δήμο Αθηναίων, όμως απέρριψε την εν λόγω πρόταση, δηλώνοντας ότι στηρίζει τον υποψήφιο του ΚΚΕ, Νικόλαο Σοφιανό.
Διετέλεσε πρόεδρος της ΕΡΤ από τις 26 Μαΐου 2015 μέχρι τις 4 Οκτωβρίου 2017, θέση από την οποία παραιτήθηκε με δημόσια δήλωσή του.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 τοποθετήθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΚΚΕ στη 14η θέση.