My Bonjour

ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Ο Φρέντυ Γερμανός ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας, γνωστός για τις τηλεοπτικές παραγωγές του και τα ευθυμογραφήματα του.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Σεπτεμβρίου 1934 με καταγωγή από τη Λέσβο όπου σε ηλικία οκτώ ετών έβγαλε την πρώτη του εφημερίδα, με τίτλο Όλα για όλους την οποία κυκλοφορούσε σε είκοσι με εικοσιπέντε αντίτυπα και στην οποία η μητέρα του έγραφε το ερωτικό διήγημα.

Μεγάλωσε στα Εξάρχεια και στην Κυψέλη. Πήρε απολυτήριο Γυμνασίου από το Βαρβάκειο. Έγινε πλασιέ υφασμάτων και υπάλληλος λογιστηρίου.
Στράφηκε στη δημοσιογραφία, κρατώντας όλα τα κείμενα και διηγήματα που έγραψε σε ηλικία 17 με 26 ετών στο συρτάρι, μέχρι το 1998, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στην τότε Πάντειο Ανωτάτη Σχολή και στη Σχολή Δημοσιογραφίας Όλσον.
Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών.
Ήταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.

Απεβίωσε στα 64 του χρόνια, την Παρασκευή 21 Μαΐου 1999 από γενικευμένη κακοήθη νεοπλασία.

Είχε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία στιγμή τη σύζυγο του, ηθοποιό και χορεύτρια Μαρία Ιωαννίδου, και την κόρη του την στιχουργό και δημοσιογράφο Ναταλία Γερμανού, από την πρώτη του σύζυγο, την διαφημίστρια Εριέττα Μαυρουδή.

Ο Φρέντυ Γερμανός ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας, γνωστός για τις τηλεοπτικές παραγωγές του και τα ευθυμογραφήματα του.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Σεπτεμβρίου 1934 με καταγωγή από τη Λέσβο όπου σε ηλικία οκτώ ετών έβγαλε την πρώτη του εφημερίδα, με τίτλο Όλα για όλους την οποία κυκλοφορούσε σε είκοσι με εικοσιπέντε αντίτυπα και στην οποία η μητέρα του έγραφε το ερωτικό διήγημα.

Μεγάλωσε στα Εξάρχεια και στην Κυψέλη. Πήρε απολυτήριο Γυμνασίου από το Βαρβάκειο. Έγινε πλασιέ υφασμάτων και υπάλληλος λογιστηρίου.
Στράφηκε στη δημοσιογραφία, κρατώντας όλα τα κείμενα και διηγήματα που έγραψε σε ηλικία 17 με 26 ετών στο συρτάρι, μέχρι το 1998, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στην τότε Πάντειο Ανωτάτη Σχολή και στη Σχολή Δημοσιογραφίας Όλσον.
Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών.
Ήταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.

Απεβίωσε στα 64 του χρόνια, την Παρασκευή 21 Μαΐου 1999 από γενικευμένη κακοήθη νεοπλασία.

Είχε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία στιγμή τη σύζυγο του, ηθοποιό και χορεύτρια Μαρία Ιωαννίδου, και την κόρη του την στιχουργό και δημοσιογράφο Ναταλία Γερμανού, από την πρώτη του σύζυγο, την διαφημίστρια Εριέττα Μαυρουδή.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΕΝΤΑΚΗΣ

Ο Ανδρέας Λεντάκης ήταν Έλληνας πολιτικός, στοχαστής και συγγραφέας με σημαντική αντιδικτατορική δράση.

Γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1935 στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας έχοντας οικογενειακές καταβολές από την Κάρπαθο.

Ο Ανδρέας Λεντάκης υπήρξε το μικρότερο τέκνο της οικογένειάς του έχοντας δύο ακόμη μεγαλύτερα απ' αυτόν αδέλφια.
Είχε την ατυχία να ορφανέψει τριών χρονών από μητέρα και έκτοτε τον μεγάλωσε η θεία του και αδελφή της μητέρας του Ευδοξία Μιχ. Νουάρου με τον σύζυγό της Ανδρέα Κουσουμπέση, καταγόμενο από την Πορταριά του Πηλίου.
Η συνεισφορά του άτεκνου αυτού ζεύγους στην ανατροφή του Αντρέα ήταν καθοριστική, αφού στα εννέα του χρόνια έμεινε ορφανός και από πατέρα. Μεγαλώνοντας φοίτησε στα Ελληνικά Κοινοτικά Σχολεία της Αντίς Αμπέμπα, από το Γυμνάσιο των οποίων αποφοίτησε, αριστεύοντας μάλιστα, το έτος 1953.

Μετά την αποφοίτησή του από το Ελληνικό εξατάξιο Γυμνάσιο της Αντίς Αμπέμπα ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για σπουδές στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ως υπότροφος της Ελληνικής Κοινότητας Αιθιοπίας.
Στη διάρκεια των σπουδών του διακρίθηκε ως ηγετική μορφή στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος με έντονη κοινωνική παρουσία και γνωστικούς προβληματισμούς, εξαιτίας των οποίων του αφαίρεσαν ήδη στη λήξη του πρώτου χρόνου σπουδών του την υποτροφία.
Η γλωσσομάθειά του ήταν χαρακτηριστική. Μιλούσε άπταιστα, εκτός της ελληνικής, την αγγλική, την γαλλική, την ισπανική, την ιταλική και την αιθιοπική γλώσσα (γλώσσα αμχάρα) και ήταν βαθύς γνώστης της αρχαιοελληνικής και της λατινικής γραμματείας.

Ο Ανδρέας Λεντάκης με την εγκατάστασή του στην Αθήνα δραστηριοποιήθηκε στον πολιτικό χώρο της Αριστεράς.

Ήταν ο τελευταίος αρχισυντάκτης της "Πανσπουδαστικής", του δεκαπενθήμερου Πανσπουδαστικού δημοσιογραφικού οργάνου, από το 1965 μέχρι τη διάλυσή της από τη Δικτατορία το 1967, ενώ συνεργαζόταν ήδη από το 1956.

Υπήρξε επίσης Ιδρυτικό Μέλος και υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ) (1956-1957).
Εκπροσώπησε το Φοιτητικό Κίνημα σε διεθνή συνέδρια (Mόσχα, Πράγα, Kούβα, Λονδίνο, Γκάνα), ενώ στο παγκόσμιο forum νεολαίας της Mόσχας, τον Σεπτέμβριο του 1964 εκλέχτηκε Πρόεδρος του Προεδρείου για την προετοιμασία του Τελικού Ανακοινωθέντος και των αποφάσεων.
Στη συνέχεια με τον Τάκη Μπενά, Γραμματέα της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη (ΔΝΛ), επισκέφτηκε την Τασκένδη και ξαναγύρισαν στη Μόσχα, όπου επεξεργάστηκε το σχέδιο Διακήρυξης της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη.

Ο Ανδρέας Λεντάκης ήταν ανάμεσα στα Ιδρυτικά Μέλη της Κίνησης Λαμπράκη.

Το 1963 εκδόθηκε από την Δημοκρατική Κίνηση Νέων «Γρηγόρης Λαμπράκης» το βιβλίο του Νεοφασιστικές Οργανώσεις στην Νεολαία.
Από τους πρωτοπόρους της ίδρυσης του Κινήματος Ειρήνης, που εκφράστηκε με τη δημιουργία του Συνδέσμου Νέων για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό «Μπέρτραντ Ράσελ» το 1962, συνδιοργάνωσε τις απαγορευμένες Μαραθώνιες Πορείες Ειρήνης με το Μιχάλη Περιστεράκη, Πρόεδρο του Συνδέσμου και το Νίκο Κιάο, Γραμματέα.

Στην ιστορική διαδήλωση κατά την οποία σκοτώθηκε ο Σωτήρης Πέτρουλας, στα «Ιουλιανά» (1965), ο Ανδρέας Λεντάκης, που ήταν ήδη στοχοποιημένος από την Ασφάλεια, με την πληροφορία ότι είχε δοθεί συγκεκριμένη εντολή να τον «εξουδετερώσουν» την ημέρα εκείνη να έχει διαρρεύσει, -αν και προειδοποιήθηκε-, δεν εγκατέλειψε τις πρώτες γραμμές, τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε με ρήξη σπλήνας σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο.

Τον Φεβρουάριο του 1966 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και έγινε ο πρώτος φοιτητής πολιτικός κρατούμενος, που εκτοπίστηκε από την κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου με το πρόσχημα ότι είναι «άπατρις» στην Άνδρο και τη Μήλο. Ταυτόχρονα του αφαίρεσαν το laissez passer, επειδή ετοιμαζόταν να φύγει για νέο κύκλο σπουδών στο Παρίσι. Απολύθηκε στις αρχές του 1967.

Γνωστή σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η αντιστασιακή δράση του Ανδρέα Λεντάκη κατά την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών εξαιτίας της έντονης και θαρραλέας πολιτικής δραστηριότητας που ανέπτυξε από την πρώτη στιγμή στο Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) ενάντια στη δικτατορία μέχρι τη σύλληψή του τον Οκτώβριο του 1967, η οποία του στοίχισε τέσσερα χρόνια φυλακής και εξορίας.

Ο Ανδρέας Λεντάκης στην μεταπολίτευση υπήρξε Ιδρυτικό Μέλος της νέας ΕΔΑ, την διακήρυξη της οποίας συνέταξε και διατέλεσε Πρόεδρος του κόμματος από το έτος 1987 έως το 1993.

Το έτος 1978 εκλέχτηκε Δήμαρχος Υμηττού. Στη θέση αυτή επανεκλέχτηκε άλλες δύο φορές (1982 και 1986).

Η προσφορά του ως δημάρχου συνεχίστηκε με τους αγώνες του για την τοπική αυτοδιοίκηση και μέσα στο Κοινοβούλιο, στο οποίο εισήλθε το 1989, εκπροσωπώντας την Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση επί τέσσερα χρόνια στο Συμβούλιο της Ευρώπης, όπου και εκλέχθηκε δύο φορές Αντιπρόεδρος της Πολιτιστικής Επιτροπής των Δήμων της Ευρώπης.

Οι αγορεύσεις του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο υπήρξαν εντυπωσιακές για τη δομή του λόγου τους και την τεκμηρίωσή τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Καθηγούμενοι των Ιερών Μονών των Μετεώρων του απέστειλαν ευχαριστήριες επιστολές για την καθοριστική παρέμβαση του και χαρακτήρισαν μνημειώδη το λόγο του στο θέμα της διατήρησης της ιερότητας του περιβάλλοντα χώρου των Μετεώρων, ώστε να μην επιτρέπεται εφεξής η εμπορική του εκμετάλλευση.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων έχει επίσης αναγνωρίσει τη σημαντική συνεισφορά του στη διάσωση της ιστορικής κληρονομιάς της χώρας με τις καθοριστικές παρεμβάσεις του μπροστά στις απειλούμενες καταστροφές μνημείων και χώρων με τελευταία την καταλυτική παρέμβασή του για την παρέκκλιση του ΜΕΤΡO στον Κεραμεικό και τη σωτηρία των μνημείων του.

Το 1989 πρότεινε με δημοκρατική συνείδηση και τόλμη την αποφυλάκιση των απριλιανών για λόγους ανθρωπιστικούς και πολιτικούς, παρότι ο ίδιος είχε υποστεί μαρτύρια στη διάρκεια της δικτατορίας.

Την ίδια πρόταση επανέλαβε στην Βουλή το 1996.

Παντρεύτηκε δυο φορές και απέκτησε δυο γιους. Με τη πρώτη του σύζυγο απέκτησε τον Βασίλη, Αναπληρωτή Καθηγητή Κλασσικής Φιλολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ από το γάμο του με την ψυχολόγο-φιλόλογο Έφη (Φωτεινή) Σαβουλίδου-Λεντάκη, Πρόεδρο του Ιδρύματος Πολιτισμού και Εκπαίδευσης "Ανδρέας Λεντάκης" απέκτησε τον Κωνσταντίνο, διδάκτορα Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικών Επιστημών-πρώην Σύμβουλο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 1997 από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 61 ετών.
Κηδεύτηκε με δημοσία δαπάνη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου Τριανταφυλλίδης είναι Έλληνας γενετιστής και πανεπιστημιακός.

Γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1940 στην Χαριτωμένη Δράμας.

Είναι παντρεμένος και έχει δυο παιδιά.
Διετέλεσε Πρόεδρος Τμήματος Βιολογίας Α.Π.Θ επί 6 έτη. Μέλος της Συγκλήτου του Α.Π.Θ, μέλος της ολομέλειας της Επιτροπής Ερευνών του Α.Π.Θ, δ/ντής του Τομέα Γενετικής, Ανάπτυξης και Μοριακής Βιολογίας, και δ/ντής Εργαστηρίου Γενικής Βιολογίας του Τμήματος Βιολογίας Α.Π.Θ. Κατέχει, επίσης τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή. Είναι περισσότερο γνωστός για την μελέτη γενετικού υλικού DNA της Ελλάδας και των κατοίκων της.

Έχει πάρει μέρος σε πληθώρα χρηματοδοτούμενων διεθνών καινοτόμων ερευνητικών προγραμμάτων που σχετίζονται με μοριακές (DNA) αναλύσεις σε πολλά ζωικά είδη (αγριόχοιρους, αγελάδες, πέρδικες και καλλιεργούμενα ψάρια) καθώς και τη γενετική ταυτοποίηση και διαχείριση αυτών.
Το επιστημονικό έργο αναφέρεται 4.000 φορές στη διεθνή βιβλιογραφία.

Επιπλέον, είναι συγγραφέας του βιβλίου: Η Γενετική Ιστορία της Ελλάδας - Το DNA των Ελλήνων.