My Bonjour

Η Ελένη Χατζηαργύρη το γένος Γαρυφαλλίδου, γεννήθηκε  στη Χαλκίδα, στις  9 Νοεμβρίου 1923 και  ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Η οικογένειά της καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη.
Σπούδασε θέατρο με καθηγητή τον Κάρολο Κουν. Διακρίθηκε για τις ερμηνείες της κυρίως σε δραματικούς θεατρικούς ρόλους.

Ξεκίνησε την καριέρα της στο θέατρο ως φοιτήτρια, τον Νοέμβριο του 1942 και έχοντας ήδη παντρευτεί τον Κώστα Χατζηαργύρη, του οποίου το επίθετο κράτησε στην υπόλοιπη ζωή της. Πρωτομεφανίστηκε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στο θεατρικό έργο Rosmersholm του Χένρικ Ίψεν (Henrik Ibsen), στο ρόλο της Ρεμπέκα Γουέστ.
Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους για να φθάσει στο Εθνικό Θέατρο, το 1950, και όπου, αργότερα, προσελήφθη ως μόνιμη πρωταγωνίστρια και παρέμεινε επί εικοσαετία (1962 - 1981).
Οι θεατρικοί τύποι μέσα από τους οποίους η Ελένη Χατζηαργύρη διέπρεψε και καθιερώθηκε ως κορυφαία δραματική ηθοποιός ήταν το αρχαίο δράμα και το κλασικό ρεπερτόριο.
Από τους πρώτους της ρόλους ήταν της Ιούς με τον Αλέξη Μινωτή στον Προμηθέα Δεσμώτη και της Masha στις Τρεις αδελφές του Αντόν Τσέχωφ (Anton Chekhov), το 1951, που αποτέλεσαν σταθμούς στην καριέρα της.

Το 1945, σε ηλικία 20 ετών, έπαιξε στο Κρατικό (τότε Βασιλικό) Θέατρο Βορείου Ελλάδος και την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στο δυναμικό του θιάσου Κατερίνας Ανδρεάδη - Γιώργου Παππά, ερμηνεύοντας Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Πρέσλεϊ, Lillian Hellman και Ασημάκη Γιαλαμά.
Η επιστροφή της στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» σηματοδοτείται από την συμμετοχή της σε έργα Αισχύλου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Γρηγορίου Ξενόπουλου.
Παράλληλα συνεργάσθηκε με τους θιάσους Μανωλίδου - Παππά, Μουσούρη - Βεάκη - Παππά, Κοτοπούλη.

Τη δεκαετία του 1950 την υποδέχεται για πρώτη φορά το Εθνικό Θέατρο, όπου μοιράστηκε τη σκηνή με τον Αλέξη Μινωτή και την Κατίνα Παξινού. Στην συνέχεια δοκίμασε ποικιλία ρόλων και θεατρικών ειδών συνεργαζόμενη με τους θιάσους Νίκου Χατζίσκου, Κώστα Μουσούρη και Μίμη Φωτόπουλου. Θα παίξει Μ. Σκουλούδη, Σαίξπηρ, Δημήτρη Ψαθά, Πρίσλεϋ, Σακελλάριο - Γιαννακόπουλο, Γιαλαμά - Πρετεντέρη, Δημήτρη Γιαννουκάκη και Στέφανο Φωτιάδη.

Το 1962 προσλαμβάνεται ως μόνιμη πρωταγωνίστρια στο Εθνικό Θέατρο όπου παραμένει μέχρι το 1981. Έπαιξε στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, το 1978, που ήταν το κύκνειο άσμα του δασκάλου-σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη. Το Εθνικό Θέατρο θα την ξαναδεχθεί το 1996 ως πρωταγωνίστρια στους Αστέγους της Μαριέτας Ριάλδη και στους Βρυκόλακες του Ίψεν (1997), σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου.

Εκτός της μεγάλης κρατικής σκηνής, θα συμπρωταγωνιστήσει ως Αλίνα Σόλνες με τον Δημήτρη Χορν στο Αρχιμάστορας Σόλνες του Ίψεν, το 1983, και ως Άτοσσα με τον Αλέξη Μινωτή στη τραγωδία Πέρσες του Αισχύλου, το 1984. Από το 1987 συμμετείχε στο θίασο του Αμφιθέατρου του Σπύρου Ευαγγελάτου, όπου η παρουσία της κορυφώθηκε με τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας στην κατά Ευαγγελάτον ερμηνεία της τραγωδίας Ορέστεια του Αισχύλου, το 1990.

Επίσης το 1946 ξεκίνησε την εμφάνισή της στον Ελληνικό Κινηματογράφο και σχεδόν σαράντα χρόνια μετά στην ελληνική τηλεόραση. Τα πρώτα χρόνια, ο κινηματογράφος τής έδωσε ευκαιρίες, τις οποίες φαίνεται ότι δεν εκμεταλλεύτηκε, ίσως, διότι όπως και πολλοί άλλοι καταξιωμένοι ηθοποιοί την εποχή εκείνη, είχε συνείδηση ηθοποιού του θεάτρου.
Έπαιξε σε αρκετές ταινίες όπως Καταδρομή (1946) του Μ. Καραγάτση, Η αγνή του λιμανιού του Γιώργου Τζαβέλλα (1952) με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, Η μοίρα γράφει την ιστορία του Δημ. Ιωαννόπουλου, Έγκλημα στο Κολωνάκι του Τζανή Αλιφέρη (1959), Ήρθες αργά της πρώτης Ελληνίδας σκηνοθέτιδος Μαρίας Πλυτά - Χατζηνάκου (1961).

Επί σαράντα χρόνια ήταν καθηγήτρια σε πολλές δραματικές σχολές. Η κριτική έγραψε γι' αυτήν ότι υπηρέτησε τη θεατρική ιδέα με συνέπεια, σεμνότητα και αυτοσεβασμό.
Ο Κάρολος Κουν την είχε χαρακτηρίσει δραματική ντάμα.

Το 2001 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο και στις 17 Μαΐου 2003, σε ειδική συνεδρία στην Μεγάλη Αίθουσα Τελετών, η Ελένη Χαρζηαργύρη ανακηρύχθηκε επίτιμη διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, ο Δήμος Χαλκιδέων την τίμησε με έκθεση φωτογραφίας της Ε. Χατζηαργύρη από το θέατρο και τον κινηματογράφο και, σε ειδική τελετή το Σάββατο 19 Ιουλίου 2003, με ομιλία από τη δημοσιογράφο Ροζίτα Σώκου με θέμα «Η προσφορά της Ε. Χατζηαργύρη στο Ελληνικό Θέατρο και τον Κινηματογράφο».

Το 1942, μέσω του Κουν, γνώρισε και παντρεύτηκε τον χρηματοδότη της ίδρυσης του Θεάτρου Τέχνης και αργότερα πεζογράφο Κώστα Χατζηαργύρη και μαζί του απέκτησε έναν γιο, τον Δημοσθένη Χατζηαργύρη. Εγγονή της είναι η επίσης ηθοποιός Σάννυ Χατζηαργύρη.
Η διάρκεια του γάμου της ήταν σύντομη (1942-1946). Αργότερα συνδέθηκε επαγγελματικά (στο θέατρο και τον κινηματογράφο), αλλά και συναισθηματικά με τον επίσης ηθοποιό του κλασικού ρεπερτορίου Νίκο Τζόγια. Το 1966 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Νίκο Λίβα που πέθανε το 1982.

Ύστερα από σύντομη νόσηση με καρκίνο, η Ελένη Χατζηαργύρη πέθανε στην Αθήνα στη 1 Οκτωβρίου 2004 και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Η Μαίρη Λίντα (πραγματικό όνομα: Μαρία Δημητροπούλου,  ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του λαϊκού τραγουδιού.

Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1935 στον Πύργο Ηλείας και μεγάλωσε στον Κολωνό της Αθήνας.

Ξεκίνησε το τραγούδι σε μικρή ηλικία από τα ταλέντα του Ορέστη Λάσκου, που της απέδωσε και το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο.
Συνέχισε στα βαριετέ και καμπαρέ της εποχής, ώσπου σε ηλικία 12 ετών συνάντησε το Μανώλη Χιώτη και δημιούργησαν ένα από τα δημοφιλέστερα καλλιτεχνικά ζευγάρια της δεκαετίας του 1960. Εμφανίστηκαν μαζί σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Η Λίντα και ο Χιώτης παντρεύτηκαν το 1958 και κουμπάρα τους ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου.
Χώρισαν το 1967 με αφορμή ένα βραχιόλι που ο Χιώτης της είχε κάνει δώρο και το ζήτησε πίσω, ενώ επίσης η Λίντα ανέφερε ότι ο Χιώτης της έκανε σωματική κακοποίηση.

Έκανε έναν δεύτερο γάμο, με τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, από τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Ευαγγελία. Όπως έχει δηλώσει η ίδια, ήταν σκληρός μαζί της και την κακοποιούσε και αυτός. Σε συνέντευξη το 2012, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου, τη φωνή μου». Έκανε και έναν τρίτο γάμο, που ήταν σύντομος και λιγότερο προβεβλημένος από τους δύο πρώτους.
Το 1961 στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, ο Μίκης Θεοδωράκης πήρε το πρώτο βραβείο με το τραγούδι «Απαγωγή», σε δική της εκτέλεση.
Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι του Κώστα Καπλάνη «Πικρό ποτήρι».

Το 1964, κατά τη διάρκεια περιοδείας της με τον Χιώτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, τραγούδησε στο Λευκό Οίκο για τα γενέθλια του προέδρου Λίντον Τζόνσον.Στον κατάλογο των δημοφιλών θαυμαστών του ζεύγους ανήκε επίσης ο θρυλικός Άντονυ Πέρκινς καθώς και η παγκοσμίου φήμης σοπράνο Μαρία Κάλλας.[Η Μαίρη Λίντα έχει επηρεάσει με την ερμηνεία της πολλές νεότερες σημαντικές τραγουδίστριες, όπως η Γλυκερία, η Χάρις Αλεξίου, η Άννα Βίσση, η Κωνσταντίνα και η Δήμητρα Γαλάνη, με τις οποίες είχε κιόλας συνεργαστεί στο παρελθόν.

Οι τελευταίες της εμφανίσεις σε νυχτερινά μαγαζιά ήταν: Την σεζόν 1995-1996 με την Χαρούλα Αλεξίου στο νυχτερινό κέντρο Νεφέλη, την σεζόν 2002-2003 με την Γλυκερία στο νυχτερινό κέντρο Χάραμα και την σεζόν 2011-2012 με την Άννα Βίσση στο νυχτερινό κέντρο Rex.

Απεβίωσε από επιπλοκές άνοιας στο Γηροκομείο Αθηνών όπου φιλοξενούνταν από το 2018 στις 22 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 90 ετών.

Η Γωγώ Τσαμπά  είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια δημοτικών τραγουδιών.

Γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1982   στον Ορχομενό Βοιωτίας, όπου και μεγάλωσε, ενώ ο πατέρας της κατάγεται από την Κυρτώνη Φθιώτιδας.

Είναι γνωστή για την ερμηνεία τραγουδιών όπως το «Δεν σου κάνω τον άγιο», τραγούδι το οποίο ερμήνευσε για πρώτη φορά ο Δημήτρης Κοντολάζος αλλά και για τα «Ρίξε μου το ραβασάκι», «Τα καγκέλια» κ.ά.

'Εχει συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες από πολλούς μουσικούς χώρους: Σταμάτης Κραουνάκης (ο οποίος και την προώθησε ιδιαίτερα), Φιλιώ Πυργάκη, Tus μεταξύ άλλων.

Ανήκει στο δυναμικό της δισκογραφικής εταιρείας NEXT RECORDS HELLAS.