My Bonjour

ΑΓΓΕΛΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

Η Αγγέλα Παπάζογλου ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 8 Νοεμβρίου το 1899.

Ανήκε σε οικογένεια λαΐκών μουσικών.
Ο πατέρας της Δημήτριος Μαρωνίτης έπαιζε βιολί και σαντούρι.
Πρωτοτραγούδισε σε ηλικία 16-17 ετών στην μπίρα Μέλης, που ήταν και κινηματογράφος και θέατρο μαζί.
Τραγούδησε επίσης στα κέντρα του Αράπογλου, του Τζίζικα, του Αυταρά και στη Σκάλα του Κορδελιού.
Την φώναζαν Αγγελίτσα για να την ξεχωρίζουν από μιαν άλλη ονομαστή τραγουδίστρια την Αγγελάρα.

Το 1928, λίγο μετά το γάμο της με τον Βαγγέλη Παπάζογλου, τυφλώθηκε από πάθηση που είχε στα μάτια της από μικρή.
«Η αυστηρότητα των ηθών και η επιμονή του άντρα της την απομάκρυναν οριστικά από το τραγούδι».

Πέθανε στις 17 Αυγούστου του 1983 στην Κοκκινιά.
Ηχογραφημένα τραγούδια της είναι μόνο έξι αμανάδες και η Δερβίσαινα του Παπάζογλου.
 

ΣΑΚΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΑΣ

Ο Σάκης (Διονύσης) Καράγιωργας ήταν οικονομολόγος, ακαδημαϊκός και πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ στην περίοδο της Χούντας είχε αναπτύξει έντονη αντιδικτατορική δράση.

Γεννήθηκε το 1930 στον Πύργο Ηλείας.

Εισήχθη στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά (σημερινό Πανεπιστήμιο Πειραιώς) και αργότερα και στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών Αθήνας (σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Τον Φεβρουάριο του 1955, συμμετείχε σε Διαγωνισμό του Υπουργείου Συντονισμού για την πρόσληψη 5 «ειδικών οικονομολόγων».

Τον Αύγουστο του ίδιου έτους συμμετέχει σε διαγωνισμό της Τράπεζας της Ελλάδος, η οποία αναζητά οικονομολόγους για τη Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών.

Ακολουθώντας άλλους συναδέλφους του, αποφασίζει να μεταβεί για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Επιλέγει ως γνωστικό αντικείμενο τα Δημόσια Οικονομικά και ως πανεπιστήμιο το London School of Economics.

Το 1962 γίνεται διδάκτορας και επιστρέφει στη Ελλάδα στην Τράπεζα της Ελλάδος όπου συνεχίζει την ερευνητική του δραστηριότητα.

Το 1965 συμμετέχει μαζί με άλλους διανοούμενους στην ίδρυση του πολιτικού ομίλου «Αλέξανδρος Παπαναστασίου» και αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Νέα Οικονομία», που καθιερώνεται την εποχή εκείνη ως το κατεξοχήν βήμα τεκμηρίωσης και υποστήριξης κοινωνικών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών, συμμετείχε ενεργά στη συγκρότηση της αντιδικτατορικής οργάνωσης «Δημοκρατική Άμυνα».

Στις 14 Ιουλίου του 1969 τραυματίστηκε βαριά από έκρηξη αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού, ο οποίος προοριζόταν για χρήση εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος. Η έκρηξη οδήγησε στον ακρωτηριασμό του δεξιού του χεριού και σε τραύματα στο κεφάλι.
Μόλις μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο συνελήφθη από πράκτορες της χούντας, οι οποίοι, παρά την κατάσταση της υγείας του, τον ανέκριναν και τον υπέβαλλαν σε βασανιστήρια.
Έως τα τέλη του 1969, ακολούθησαν συνεχείς μεταγωγές του σε κρατητήρια, μέχρις ότου τέθηκε σε απομόνωση στις φυλακές Αβέρωφ.

Τον Απρίλιο του 1970 δικάστηκε μαζί με άλλους 34 αντιστασιακούς από το Έκτακτο Στρατοδικείο της Αθήνας.

Στην ίδια δίκη, ο Σάκης Καράγιωργας προέβη στην περίφημη απολογία του, η οποία είναι μια μνημειώδης αναφορά στους λόγους που τον ώθησαν να αναλάβει αντιστασιακή δράση.
Μέσα από την απολογία, ο Καράγιωργας συσχέτισε την δράση του με την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας.
Επίσης, άσκησε κριτική προς την Χούντα τόσο για τις πρακτικές της στον καθημερινό βίο των Ελλήνων όσο και την άσκηση οικονομικής και διεθνούς πολιτικής. Τέλος, αναφέρθηκε σε αυτό που θεωρούσε χρέος του ιδίου για την υπεράσπιση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα.

Ενώπιον του στρατοδικείου, ο Σάκης Καράγιωργας ουδέποτε αρνήθηκε την αντιστασιακή δράση του, τουναντίον επικαλέστηκε το καθήκον του ως πνευματικού ανθρώπου να αγωνισθεί για την ελευθερία του ελληνικού λαού μέσω της Δημοκρατικής Άμυνας.
Ως εκ τούτου, παραδέχθηκε την συνεργασία του με τον Κώστα Σημίτη για την τοποθέτηση κροτίδων σε πρατήριο ESSO-PAPAS επί της Κηφισίας, την οποία χαρακτήρισε «ἐκδήλωσι ἐντόνου διαμαρτυρίας ἐναντίον τῆς δικτατορικῆς κυβερνήσεως [...] καὶ ἐναντίον τῶν παραγόν­των, ὅπως ὁ Τὸμ Πάπας, οἱ ὁποῖοι στηρίζουν τὴν δικτατορικὴν κυβέρνησιν».

Αυτή την κατηγορία την αποδέχτηκε ο ίδιος, ωστόσο αναφορικά με άλλα κακουργήματα που του πρόσαψε το κατηγορητήριο, ο Καράγιωργας τόνισε ότι πέραν αυτών «τὸ κατηγορητήριον καὶ αἱ καταθέσεις μου ἀναφέρουν [...] πράξεις τὰς ὁποίας ἐξηναγκάσθην νὰ ὁμολογήσω κατόπιν ἀσκήσεως ὑπὸ τῶν ὀργάνων τῆς Ἀσφαλείας Προαστίων ἀπανθρώπου ψυχολογικῆς βίας καὶ σωματικῶν βασανιστηρίων».

Συσχετίζοντας την δράση του με την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας, ο Καράγιωργας αναφέρθηκε στην ουσιαστική κατάργηση του Συντάγματος του 1952, μέσω του νόθου Δημοψηφίσματος του 1968 με το οποίο «ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἐξηναγκάσθη νὰ ἀπαλλοτριώση τὰ βασικὰ ἀνθρώπινα δικαιώματά του.

Ως επιστήμων οικονομολόγος ο Σάκης Καράγιωργας δεν δίστασε να αναφερθεί στον τρόπο λειτουργίας της ελληνικής αγοράς κατά την διακυβέρνηση της Χούντας.

Κατά τον Καράγιωργα, το αποτέλεσμα των πρακτικών αυτών υπήρξε η αύξηση του ελληνικού χρέους, ενώ θεωρούσε την Χούντα υπεύθυνη για την οικονομική αφαίμαξη της Ελλάδας, η οποία θα καθίστατο εμφανής στο μέλλον.

Ο Καράγιωργας αναφέρθηκε στην διεθνή κατακραυγή που έχει δεχτεί η Ελλάδα από πλήθος οργανισμών όσον αφορά τις πρακτικές της Χούντας για την φίμωση αντίπαλων φωνών.
 

Προς το τέλος της απολογίας επικαλέστηκε το χρέος που είχε να συμμετάσχει στον αντιστασιακό αγώνα εναντίον της Χούντας.

Η ανάδειξη όλων αυτών των ζητημάτων από τον Σάκη Καράγιωργα έκανε τον επίτροπο του στρατοδικείου να ζητήσει την επιβολή θανατικής ποινής. Ωστόσο, η προβολή που είχε λάβει έφερε το στρατοδικείο αντιμέτωπο με την πανελλήνια και διεθνή κατακραυγή.
Τελικώς, αποφασίστηκε η καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη και 18 χρόνια φυλάκιση με βάση το Νόμο 509 για «ανατροπή του καθεστώτος».

Μετά την καταδίκη του ο Καράγιωργας κρατήθηκε διαδοχικά στις φυλακές Αβέρωφ, Καλαμίου Χανίων (Ιτζεδίν), Αλικαρνασσού και Κορυδαλλού, όπου και παρέμεινε έως τον Αύγουστο του 1973.
Απελευθερώθηκε με τη χορήγηση αμνηστίας, μαζί με την πλειονότητα των αντιστασιακών κρατουμένων.

Μετά την πτώση της δικτατορίας επιστρέφει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα συμμετέχει στην ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1974.
Σύντομα και λόγω διαφωνιών θα διαγραφεί μαζί και με άλλα στελέχη από το ΠΑΣΟΚ χωρίς όμως να πάψει να συμμετέχει και να παρεμβαίνει στην καθημερινή πολιτική, δίνοντας μεγάλη έμφαση στην εκπαιδευτική, ερευνητική και θεσμική παρέμβαση στο χώρο της ανώτατης παιδείας.

Το 1975 θα πρωταγωνιστήσει στην ίδρυση του πολιτικού σχηματισμού Σοσιαλιστική Πορεία μαζί με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, δεν κατάφερε όμως να εκλεγεί βουλευτής.

Απεβίωσε στις 17 Αυγούστου 1985 μετά από μετεμφραγματική επιπλοκή.
Ο δήμος Πύργου τον τίμησε ως τέκνο του δίνοντας το όνομα του στη Κεντρική Πλατεία της πόλης (Επαρχείο).

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΡΝΑΒΟΣ

Ο Νικόλαος Κούρναβος του Λεωνίδα και της Ασπασίας, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Διετέλεσε Νομάρχης κυρίως στη Θράκη και στη Μακεδονία.

Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1912 στον Δίλοφο Κοζάνης και σπούδασε νομικά και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.

Ξεκίνησε τη νομική του σταδιοδρομία ως δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Έβρου και παρά τω Πρωτοδικείω Θεσ/νίκης το 1940.
Διορίστηκε αρχικά Νομάρχης Ροδόπης το 1962 και υπηρέτησε στον εκεί νομό έως το 1964. Τον Ιούνιο του 1964 τοποθετήθηκε Νομάρχης Θεσσαλονίκης όπου παρέμεινε έως τον Μάιο του 1967.
Ως νομάρχης εγκαινίασε τη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης το 1965, καθώς εξαιτίας του τεταμένου πολιτικού κλίματος έπειτα από τα Ιουλιανά, δεν μετέβη κανείς πρωθυπουργός για να εγκαινιάσει την έκθεση.
Στη συνέχεια διετέλεσε Νομάρχης Θεσπρωτίας από τον Μάιο του 1967 έως το 1968, Δράμας από το 1968 έως το 1969, Τρικάλων από τον Οκτώβριο του 1969 έως το 1970, Καβάλας από το 1970 έως το 1973 και ξανά Νομάρχης Θεσσαλονίκης από το 1973 έως το 1974.

Ήταν παντρεμένος με την Ελπινίκη Γ. Παπαναστασίου και απέκτησαν μία κόρη και έναν γιο.

Πέθανε σε ηλικία 77 ετών στις 17 Αυγούστου 1989 και κηδεύτηκε στον ιερό ναό Αγίας Σοφίας.
Τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό της Χιλιετηρίδος Αγίου Όρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΑΛΙΔΟΝΗΣ

Ο Νικόλαος Χελιδόνης ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στα Δελέρια Τυρνάβου το 1941.

Σε πολύ μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στον Τύρναβο για σπουδές στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο. Αποφοίτησε με άριστα από την Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης.
Παντρεύτηκε την Κατίνα Κόκρα και απέκτησε δύο γιους και μια κόρη.

Δάσκαλος υπηρέτησε σε σχολεία του Τυρνάβου εκπαιδεύοντας και γαλουχώντας γενιές νέων. Ασχολήθηκε με τα κοινά αναπτύσσοντας μεγάλη συνδικαλιστική δράση, βοηθώντας έτσι στην επίλυση των προβλημάτων του κλάδου των εκπαιδευτικών.
Ήταν επί σειρά ετών σύμβουλος στο σύλλογο δασκάλων και νηπιαγωγών του Ν. Λάρισας και διετέλεσε και Πρόεδρος αυτού.
Η μακρόχρονη προσφορά του στα συνδικαλιστικά επιβραβεύτηκε τέλος με την εκλογή του ως μέλος, στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ).

Η προσωπικότητά του και η θέλησή του ως ενεργός πολίτης τον ώθησαν να ασχοληθεί με την συμμετοχή του στη διοίκηση της πόλης στην οποία μεγάλωσε.
Οι εκλογείς του Τυρνάβου τον εξέλεξαν για πρώτη φορά ως δημοτικό σύμβουλο την τετραετία 1990 – 1994 και ως Δήμαρχο την επόμενη τετραετία 1995 – 1998.

Στη σύντομη θητεία του ως Δήμαρχος Τυρνάβου, από τον Ιανουάριο του 1995 μέχρι την ημέρα του θανάτου του, στις 17 Αυγούστου 1996, έθεσε τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας νέας πόλης, όπου κυρίαρχο στοιχείο ήταν η ισοβαρής ανάπτυξη του κέντρου και της περιφέρειας.

Με συνεχείς παραστάσεις κατόρθωσε να κατασκευαστεί σε οικόπεδο που παραχώρησε ο Δήμος Τυρνάβου, ο Β’ οικισμός των εργατικών κατοικιών. Οριστικοποίησε την ένταξη του έργου της αποχέτευσης του Τυρνάβου στο Ταμείο Συνοχής.
Εκτέλεσε πολλά έργα οδοποιίας και κατασκευής πλατειών. Με τις επιλογές του, συνετέλεσε γενικότερα στην ανάπτυξη του πνευματικού, μορφωτικού, κοινωνικού, βιοτικού και οικονομικού επιπέδου της πόλης, αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Το Δημοτικό Συμβούλιο για την μεγάλη προσφορά του στη σύντομη θητεία του, τίμησε τον Νικόλαο Χελιδόνη, ονομάζοντας πλατεία της πόλης σε «πλατεία Δημάρχου Νίκου Χελιδόνη».
 

ΕΛΛΗ ΣΕΡΑΙΔΑΡΗ

Η Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη γνωστή ως Nelly's από την αγγλική υπογραφή της, ήταν Ελληνίδα φωτογράφος με διεθνή αναγνώριση.

Γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1899 στο Αϊδίνι, αλλά έλαβε την πρώτη της μόρφωση στη Σμύρνη, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά της μετά την καταστροφή του Αϊδινίου.

Παρόλο που μετέβη στη Δρέσδη μαζί με τον αδελφό της για να σπουδάσει ζωγραφική, εντέλει την κέρδισε η φωτογραφία, στην οποία στράφηκε με δασκάλους τον Ούγκο Έρφουρτ διάσημο πορτρετίστα της Δρέσδης και τον Φραντς Φίλντερ.

Μετά την εγκατάσταση της οικογένειας στην Αθήνα του 1924, η Σουγιουλτζόγλου έφτιαξε το πρώτο της εργαστήριο επί της οδού Ερμού και ασχολήθηκε με τη φωτογράφιση πορτρέτων και θεματικών ενοτήτων κατ' ιδίαν ή επί παραγγελία του υπουργείου Πολιτισμού.
Πρόσφυγας ουσιαστικά η Ελληνίδα φωτογράφος απαθανάτισε πορτρέτα προσφύγων αλλά και σημαντικών προσώπων της εποχής της, όπως ο Κωστής Παλαμάς και ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Ιδιαίτερη θέση στο έργο της κατέχουν οι γυμνές ή ημίγυμνες φωτογραφίσεις στην Ακρόπολη της Μόνα Πάεβα (Mona Paeva), πρώτης μπαλαρίνας της Opera Comique, οι οποίες προκάλεσαν σκάνδαλο στην κοινωνία του μεσοπολέμου, όταν δημοσιεύθηκαν το 1929, στο γαλλικό περιοδικό Illustration.
Στη σειρά "Παραλληλισμοί" επιχειρεί να συγκρίνει προσωπογραφικά βοσκούς και χωριατοπούλες με κούρους και κόρες για να αποδείξει τη φυλετική συνέχεια των Ελλήνων.
Όταν το Υπουργείο Τύπου και Τουρισμού της δικτατορίας Μεταξά της αναθέτει το 1939 να διακοσμήσει με τις φωτογραφίες της το ελληνικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση της Νέας Υόρκης, η Σεραϊδάρη επιλέγει και χρησιμοποιεί αυτές ακριβώς τις φωτογραφίες κάνοντας ένα γιγαντιαίο κολάζ.
Παρόλο που αρκετοί κριτικοί θεώρησαν τους παραλληλισμούς της αφελείς και αρκετοί τους συνέδεσαν με τη ναζιστική ιδεολογία της εποχής (το Τρίτο Ράιχ και ο "Τρίτος Ελληνικός Πολιτισμός" του Μεταξά), η ίδια η Nelly ήταν εξαιρετικά περήφανη γι' αυτούς, και μάλιστα επιθυμούσε να τους εκδώσει σε αυτόνομο λεύκωμα.

Φωτογράφισε τις Δελφικές Εορτές του Σικελιανού και της γυναίκας του Εύας Πάλμερ το 1927 και κατ' αποκλειστικότητα το 1930, ενώ το 1936 μετέβη στο Βερολίνο για να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες, στους οποίους συμμετείχε ο αδελφός του συζύγου της Άγγελου Σεραϊδάρη.
Το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τη βρήκε στις ΗΠΑ, όπου έμεινε αναγκαστικά σχεδόν 27 χρόνια από το 1939 μέχρι το 1966.

Το 1949 ήλθε, για μικρό χρονικό διάστημα, στην Αθήνα και έφυγε πάλι για τις ΗΠΑ. Το 1966, επιστρέφοντας οριστικά στην Ελλάδα, έμεινε με τον σύζυγό της Άγγελο Σεραϊδάρη στη Νέα Σμύρνη διαμορφώνοντας το διαμέρισμά της σε φωτογραφικό μουσείο.
Το 1989 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της.
Δώρισε το μεγαλύτερο κομμάτι του έργου της στο Μουσείο Μπενάκη.
Έχει τιμηθεί με το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικα, με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ εξέδωσε πολλά λευκώματα με φωτογραφίες της και παρουσίασε τα έργο της σε πολλές εκθέσεις.

Η Έλλη Σεραϊδάρη πέθανε στη Νέα Σμύρνη Αττικής, στις 17 Αυγούστου του 1998.