My Bonjour

ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ο Νίκος Χατζηαποστόλου ήταν Έλληνας συνθέτης, αρχιμουσικός και βαθύφωνος.
Μαζί με τον Θεόφραστο Σακελλαρίδη θεωρούνται ως οι βασικοί εκπρόσωποι της ελληνικής οπερέτας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου το 1884 (άλλες πηγές αναφέρουν το 1879, πράγμα το οποίο φαίνεται να είναι λάθος.

Από μικρή ηλικία λέγεται ότι τραγουδούσε καντάδες παρέα με το μετέπειτα διάσημο βαρύτονο Γιάννη Αγγελόπουλο στους δρόμους της παλιάς Αθήνας. Συστηματικά μουσική σπούδασε στο Ωδείο Λόττνερ.
Αρχικά συνεργάστηκε ως χορωδός στο Ελληνικό Μελόδραμα του Διονυσίου Λαυράγκα. Παράλληλα όμως συνέθετε και τραγούδια.
Πασίγνωστα είναι τα «Κοραλλένια χείλη σου» (σε στίχους Αντ. Χατζηαποστόλου) και το «Θα κόψω ρόδα μυρωμένα» (σε ποίηση Ιωάννη Πολέμη).

Ως αρχιμουσικός της ελληνικής οπερέτας περιόδευσε σε διάφορες γειτονικές χώρες. Από το 1912 ως το 1922, υπήρξε διευθυντής της χορωδίας του ναού της Αγίας Ειρήνης των Αθηνών. Τότε συνέθεσε και την τετράφωνη εκκλησιαστική μουσική (λειτουργίες, χερουβικά, ακολουθίες γάμου κ.ά.)

Το 1916, ακολούθησε το δρόμο που άνοιξε ο Σακελλαρίδης και έγραψε την πρώτη του οπερέτα την «Μοντέρνα Καμαριέρα».
Συνολικά συνέθεσε γύρω στις 40 τρίπρακτες οπερέτες.
Κορυφαία θέση κατέχουν Οι Απάχηδες των Αθηνών.
Πρωτοανεβάστηκαν με μεγάλη επιτυχία στις 17 Αυγούστου 1921 στο θέατρο Αλάμπρα.
Το λιμπρέτο ήταν του Γιάννη Πρινέα.
Παίζονταν επί 3 συνεχόμενα χρόνια και παίζοται ακόμη από την Εθνική Λυρική Σκηνή τακτικά, ενώ έγιναν και ταινία.

Το 1928, μαζί με άλλους, ταξίδεψε στη Βιέννη και διευθύνοντας την εκεί ορχήστρα, ηχογράφησε δίσκους.
Σύζυγός του υπήρξε η σοπράνο Μίνα Κυριακού και γιος τους ο Ανδρέας Χατζηαποστόλου, επίσης συνθέτης τραγουδιών.

Η διαφορά της μουσικής του σε σχέση με αυτήν του Σακελλαρίδη, του άλλου «συμβασιλιά» της αθηναϊκής οπερέτας, είναι ότι η δικιά του είναι συνήθως λαϊκότερη, ενώ η υπόθεση των οπερετών του λιγότερο κωμική.
Ο Χατζηαποστόλου θεωρείται ως ο συνεχιστής του Νίκου Κόκκινου, παλιού συνθέτη αθηναϊκής καντάδας και καντσονέτας.

Τραγούδια του Νίκου Χατζηαποστόλου, που δεν ανήκουν σε οπερέτες και αγαπήθηκαν πολύ είναι ο «Αγωγιάτης», «Σαν παραμύθι», ο «Κατάδικος» (Αγάπησα ιδού το έγκλημά μου), «Καινούργια αγάπη» (Το αιώνιο το παράπονο), Μια μαργαρίτα, «Στις εκκλησιάς τα σκαλοπάτια», η «Καρδιά της μάνας», το «Μαντήλι», «Το νερωμένο κρασί», «Ο Προδωμένος», «Στον Αργαλειό» κ.α.
Τα έργα του, ερμηνεύτηκαν μεταξύ άλλων από τους: Γιάννη Αγγελόπουλο, Τίτο Ξηρέλλη, Πέτρο Επιτροπάκη, Οδυσσέα Λάππα κ.α.
Ο Νίκος Χατζηαποστόλου έφυγε στις 9 Αυγούστου του 1941, έχοντας αφήσει πίσω του έργο μεγάλο και αξιόλογο.
Στην Πλάκα έχει στηθεί η προτομή του.
 

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΥΡΕΑΣ

Ο Κυριάκος Μαυρέας γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1902 και  ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Ήταν αυτοδίδακτος και πολύπλευρο ταλέντο.
Εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή αρχικά ως τενόρος στον θίασο Παπαϊωάννου με την επιθεώρηση «Παναθήναια» το 1920.
Αργότερα μεταπήδησε σε κωμικούς ρόλους και στράφηκε στην απόδοση διαφόρων τύπων της εποχής.
Διακρίθηκε ως ηθοποιός της επιθεώρησης, ενώ συμμετείχε και σε πολλές ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες.

Ο Μαυρέας άφησε επίσης στη δισκογραφία πολλές κωμικές ηχογραφήσεις τη δεκαετία του 1930.

Πέθανε στις 9 Αυγούστου 1957 από κίρρωση του ήπατος και κηδεύθηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΑΛΑΝΟΣ

Ο Δημήτριος Σίμου Μπαλάνος ήταν Έλληνας θεολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 1877, ως γόνος επιφανούς ηπειρωτικής οικογένειας.

Αποφοίτησε από το 1o Πειραματικό Λύκειο Αθηνών.
Σπούδασε νομική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας για δύο χρόνια προτού εγκαταλείψει και συνεχίσει με σπουδές θεολογίας όπου το 1899 αναγορεύτηκε διδάκτωρ.
Τα επόμενα τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γερμανία σπουδάζοντας φιλοσοφία, φιλολογία και θεολογία στα Πανεπιστήμια της Ιένας, της Λειψίας και της Χάλλε.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής στο Αρσάκειο, καθώς και σε διδασκαλεία δημοτικής και μέσης εκπαίδευσης (1904–1918), ενώ διετέλεσε καθηγητής θρησκευτικών του βασιλέα Γεωργίου Β΄ (1908–1909).

Το 1905 εξελέγη υφηγητής δογματικής στη Θεολογική Σχολή ενώ από το 1923 διετέλεσε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, στην έδρα της Πατρολογίας και της Ερμηνείας των Πατέρων (1924–48).
Διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1945–1946, αντιπρύτανης το ακαδημαϊκό έτος 1944–1945 και κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κατά το ακαδημαϊκό έτος 1929–1930.
Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο το 1948 εξαιτίας του ορίου ηλικίας, και ονομάστηκε ομότιμος καθηγητής.

Το 1931 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και υπήρξε πρόεδρός της το 1939. Μεταξύ 1951 και 1956 διατέλεσε γενικός γραμματέας της Ακαδημίας.

Διετέλεσε Υπουργός θρησκευμάτων και Παιδείας στην κυβέρνηση Δεμερτζή, παραιτήθηκε όμως λόγω διαφωνίας του με τον πρόεδρο της κυβερνήσεως Κωνσταντίνο Δεμερτζή για το πανεπιστημιακό ζήτημα.
Αργότερα, έγινε υπουργός Παιδείας και προσωρινά Εφοδιασμού στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη το 1945.

Ήταν ισόβιος διευθυντής του Ορφανοτροφείου Χατζηκώστα από το 1915 έως τον θάνατό του.

Πέθανε στις 9 Αυγούστου 1959, από πνευμονία στην Αθήνα, και η κηδεία του έγινε στον ιερό ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου στις 11 Αυγούστου 1959.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δημήτριος Αθαν. Θανόπουλος ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1910 στην Καρδίτσα και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος.
Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων για πρώτη φορά στις εκλογές του 1946 με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων (Εθνικό Κόμμα Ελλάδας), με την οποία επανεκλέχθηκε το 1950.
Στις εκλογές του 1952 στην εκλογική περιφέρεια Καρδίτσας-Τρικάλων εξελέγη με τον Ελληνικό Συναγερμό αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε και διεξήχθησαν επαναληπτικές εκλογές στις 29 Μαρτίου 1953 με απόφαση του Εκλογοδικείου. Νικητής της έδρας αναδείχθηκε τελικά ο Αθανάσιος Ταλιαδούρος με τη μαζική χρήση ψηφοδελτίων της ΕΔΑ, καθώς ο τότε εκλογικός νόμος επέτρεπε και την χειρόγραφη προσθήκη του ονόματος και του επωνύμου ενός ακόμα υποψηφίου από άλλο κόμμα (διαφορετικό από εκείνο που επέλεγε ο ψηφοφόρος).

Αυτή η προσθήκη λειτουργούσε ως σημαδεμένο ψηφοδέλτιο .
Ο Θανόπουλος στη συνέχεια πολιτεύτηκε με την ΕΡΕ και εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας- Τρικάλων το 1956 και Καρδίτσας το 1958, 1961 και 1963 και το 1964.
Ήταν υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 17 Μαΐου 1958 ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961.
Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος της Βουλής.
Συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του οικισμού της Πολιτείας Κηφισιάς.

Απεβίωσε στις  9 Αυγούστου το 1983.

Κηδεύτηκε στις 10 Αυγούστου 1983 από τον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου στην Καρδίτσα.
Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Κατσαρού και απέκτησαν 1 γιο, τον Αθανάσιο, και 1 κόρη, την Ελεονώρα.
Στην Κηφισιά ένας δρόμος φέρει το όνομά του.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΒΒΑΚΗΣ

Ο Γιώργος Σαββάκης ή Σαβάκης ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1922 στη συνοικία του Ψυρή, αλλά έζησε στην περιοχή της Πλάκας.

Κατά τη διάρκεια του Κατοχής ξεκίνησε να δημιουργεί σκίτσα από την καθημερινότητα.
Γνωστός έγινε με τα έργα του σχετικά με την παλιά Αθήνα.
Τα έργα του ταυτίζονται ειδικότερα με την Πλάκα όπου ζούσε.
Έργα του βρίσκονται σε συλλογές όπως αυτή της Εθνικής Τράπεζας, στο Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, στο Διεθνές Μουσείο Λαϊκής Τέχνης στη Γαλλία και σε ιδιωτικές συλλογές, ενώ τοιχογραφίες και οι πίνακες του κοσμούν παραδοσιακές ταβέρνες στην περιοχή της Πλάκας.

Έκανε πολλές εκθέσεις στο εξωτερικό (Γαλλία, Αγγλία και ΗΠΑ) και έγινε και επίτιμος πολίτης μιας μικρής γαλλικής πόλης που ζωγράφισε.
Πέθανε στις 9 Αυγούστου 2004.

Το 2010 η Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων διοργάνωσε έκθεση ζωγραφικής με τίτλο "Γιώργος Σαββάκης: Εικόνες από την παλιά Αθήνα" και το 2012 το Ιωνικό Κέντρο έδειξε μια έκθεση με έργα του.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ

Ο Γιώργος Λαζαρίδης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός, σκηνοθέτης και παραγωγός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου καθώς και θεατρικός συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927.

Όταν κηρύχθηκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ήταν 13 ετών και τα χρόνια της κατοχής που ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα δύσκολα για την οικογένειά του.
Παρά ταύτα το θέατρο και ο κινηματογράφος είχαν προλάβει να τον κεντρίσουν σχετικά.
Έτσι μετά την απελευθέρωση άρχισε ν' ασχολείται έντονα με τη δημοσιογραφία όπου το 1948 δημοσιεύει σε εφημερίδες της Αθήνας τα πρώτα του χρονογραφήματα, δοκίμια καθώς και θεατρικές κριτικές.
Τη δραστηριότητά του αυτή πολύ σύντομα την επεκτείνει και στον κινηματογραφικό χώρο, συνεργαζόμενος με εφημερίδες της Θεσσαλονίκης καθώς και της Νέας Υόρκης.
Για πολλά χρόνια υπήρξε μόνιμος συντάκτης του περιοδικού Κινηματογραφικός Αστέρας που ήταν και το μοναδικό περιοδικό του χώρου που κυκλοφορούσε στη Αθήνα.

Παράλληλα, από το 1948 άρχισε τη συνεργασία του ως βοηθός σκηνοθέτη με τους Νίκο Τσιφόρο και Αλέκο Σακελλάριο.
Λίγο αργότερα αρχίζει να γράφει σενάρια για τις εταιρείες Ανζερβός, Σπέντζος Φιλμ και Φίνος Φιλμ ενώ δεν αργεί να δημιουργήσει και δική του εταιρεία.

Ο Γ. Λαζαρίδης έγραψε ένα μεγάλο αριθμό έργων διαφόρων ειδών όπως επιθεωρήσεις, κωμωδίες, δράματα, θρίλερ κ.λπ.
Την υπογραφή του ως παραγωγού, συγγραφέα, ή σκηνοθέτη φέρουν πολλές θεατρικές, κινηματογραφικές ακόμα και τηλεοπτικές παραγωγές που ξεπερνούν τις πεντακόσιες.

Στα περίπου 60 θεατρικά έργα που έγραψε, ο Γ. Λαζαρίδης, εκτός των πολλών επιθεωρήσεων, ξεχώρισαν ιδιαίτερα «Ο τρελός του Λούνα Παρκ», «Οδός ευκαιρίας», «Δώδεκα μήνες Καλοκαίρι» κ.ά.
Στον κινηματογραφικό χώρο υπήρξε σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε περισσότερες από 200 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Η Χιονάτη και τα εφτά γεροντοπαλλήκαρα», «Το κοροϊδάκι της Δεσποινίδος», «Ποιός Θανάσης!», «Λαός και Κολωνάκι» κ.ά.
Πολλά επίσης σενάρια έγραψε και για την τηλεόραση, συμμετέχοντας σε πολλές εκπομπές θεατρικού κυρίως αντικειμένου.

Ο Γ. Λαζαρίδης πέθανε στην Αθήνα στις 9 Αυγούστου του 2012, σε ηλικία 85 ετών και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Δήμου Χαλανδρίου.
 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΣ

Ο Μενέλαος Παλλάντιος του Γεωργίου ήταν σύγχρονος Έλληνας μουσουργός, διευθυντής Ωδείων και ακαδημαϊκός.

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 29 Ιανουαρίου του 1914.

Φοίτησε στην Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά και σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στα Ωδεία Πειραιώς και Αθηνών απ' όπου και έλαβε δίπλωμα αρμονίας (το 1933), καθώς και αντίστιξης και φούγκας (το 1936).
Παράλληλα σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών χωρίς όμως και να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη όπου και συνέχισε μουσικές σπουδές υπό τον καθηγητή Alfredo Casella.
Μετά την εκεί ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στον Πειραιά όπου και ανέλαβε καθηγητής του Ωδείου Πειραιώς (1933) και τρία χρόνια μετά αναλαμβάνει καθηγητής Ωδείου Αθηνών (1936).
Το 1947 ανέλαβε υποδιευθυντής του Ωδείου Πειραιώς και από το 1962 διευθυντής Ωδείου Αθηνών.
Επίσης το 1959 ανέλαβε διευθυντής της Χορωδίας Αθηνών.
Την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και την περίοδο 1974-1976 διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. αυτής.
Την ίδια αυτή περίοδο διετέλεσε και αρχιμουσικός του Εθνικού Θεάτρου.

Ο Μενέλαος Παλλάντιος έγραψε πολλά συμφωνικά έργα για πιάνο σόλο, κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, μουσική δωματίου, διάφορα τραγούδια, μουσική μπαλλέτου, μουσικές υποκρούσεις σε οκτώ αρχαίες τραγωδίες, όλη τη μουσική υπόκρουση στη τραγωδία "Αντιγόνη", ορατόριο, καθώς επίσης και μουσική για ελληνικές και αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες.
Επίσης έδωσε ένα μεγάλο αριθμό διαλέξεων σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, όπως ακόμη και πολλές ομιλίες από ραδιοφωνικούς σταθμούς. Παράλληλα ασχολήθηκε και με την ποίηση όπου μετέφρασε ποιήματα του Μπωντλαίρ και τελευταία με συγγραφή βιβλίων μουσικών αναμνήσεων.
Επίσης στο μεγάλο καλλιτεχνικό του έργο συγκαταλέγεται και η ίδρυση της Ελληνικής Μορφωτικής Εταιρίας της οποίας και υπήρξε πρόεδρος από το 1973.

Ο Μενέλαος Παλλάντιος διετέλεσε επίσης και γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Συνθετών.
Το 1969 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και τον επόμενο χρόνο ανέλαβε πρόεδρος της Τάξης Γραμμάτων και Τεχνών και από το 1977 ανέλαβε γραμματέας των πρακτικών της Ολομέλειας της Ακαδημίας.
Επίσης ο Μενέλαος Παλλάντιος έλαβε μέρος ως μέλος και σε πολλές διεθνείς μουσικές επιτροπές, και κυρίως σε μουσικούς διαγωνισμούς, όπως στη Ρουμανία, την Ιταλία, κ.ά.
Έχει τιμηθεί με πολλά μετάλλια και παράσημα ελληνικά και ξένα όπως με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β΄, με το Μετάλλιο της πόλεως του Παρισιού καθώς και με πλήθος άλλων διακρίσεων.

Ο Μενέλαος Παλλάντιος ομιλούσε επίσης γαλλικά και ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου (Αθήνα).

Απεβίωσε πλήρης ημερών, στις 9 Αυγούστου του 2012.