My Bonjour

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος ήταν ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ, αντιστασιακός και γραμματέας του ΕΑΜ Κεντρικής Μακεδονίας.

Γεννήθηκε στο Καρς του Καυκάσου το 1900 και ήταν γιος παπά.
Εγκαταστάθηκε ως πρόσφυγας με την οικογένειά του στην Κρυόβρυση Εορδαίας και μετά στην Πτολεμαΐδα όπου αρχικά εργάστηκε σαν εμπειρικός τοπογράφος. Μετέπειτα ασχολήθηκε με αγροτικές εργασίες.
Από το 1924 έγινε μέλος του ΚΚΕ και δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας.
Για την κομματική του δράση εξορίστηκε στη Γαύδο τον Οκτώβριο του 1931 με τον Ιδιώνυμο νόμο.
Αργότερα, το 1936 έγινε γραμματέας της περιοχής Ηπείρου.

Στις εκλογές του 1936 εκλέχτηκε βουλευτής Κοζάνης του ΚΚΕ με το Παλλαϊκό Μέτωπο.
Λίγους μήνες μετά την εκλογή του ως βουλευτή θα συλληφθεί από τη Δικτατορία του Μεταξά και θα μεταφερθεί στην Ακροναυπλία και έπειτα στην Ανάφη απ’ όπου και θα δραπετεύσει την περίοδο της Κατοχής και θα ενταχθεί στο ΕΑΜ.

Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Κοζάνης της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης.
Επίσης ήταν μέλος της ΔΕ Κεντρικής Μακεδονίας του ΕΑΜ (1944-1945).
Στην κατοχή εκτελέστηκε η γυναίκα του από τους Γερμανούς καθώς και ο αδερφός του.

Το 1945 στα πλαίσια της μεταβαρκιζιανής τρομοκρατίας εναντίον του ΕΑΜ δικάστηκε με ψευδή κατηγορία ως αίτιος φόνου του διαχειριστή του νοσοκομείου Γρεβενών, αλλά αθωώθηκε.
Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά 13 χρόνια.

Στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου διετέλεσε κυβερνητικός αντιπρόσωπος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης στη Δυτική Μακεδονία (1948).
Επίσης ήταν μέλος της ΚΕ του ΑΚΕ (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας).

Μετά την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας στις αρχές του 1950.

Πέθανε στη Σόφια την 1η Μαρτίου 1964.
Η σορός του μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε η κηδεία του.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης ήταν Έλληνας βιομήχανος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1929 και ήταν γιος του Ιορδάνη Αθανασιάδη.

Μετά τον θάνατο του θείου του, Πρόδρομου Μποδοσάκη - Αθανασιάδη, κληρονόμησε τις επιχειρήσεις του αναλαμβάνοντας διευθύνων σύμβουλος της Ανώνυμου Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων.

Κατοικούσε στην Εκάλη.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παναγιωτοπούλου και είχαν αποκτήσει δύο κόρες.

Την 1η Μαρτίου 1988 δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη μέσα στο αυτοκίνητό του, το οποίο ήταν ακινητοποιημένο προ φωτεινού σηματοδότη επί της λεωφόρου Κηφισίας στο ύψος του Ψυχικού. Δέχθηκε πέντε σφαίρες και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο "Υγεία", όπου και εξέπνευσε.
 

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ

Ο Ευάγγελος Σ. Σταμάτης ήταν Έλληνας φυσικομαθηματικός και στέλεχος αθλητικών σωματείων.

Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου το 1897 στις Ερυθρές Αττικής, επίσημα όμως αναφέρεται το 1898 στη Θήβα, όπου όντως εγκαταστάθηκε σε πολύ μικρή ηλικία και ολοκλήρωσε τη γυμνασιακή του εκπαίδευση.

Εν συνεχεία μετακινήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη μονοετή Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής.
Μεταξύ 1921 και 1922 έλαβε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ως οπλίτης.
Το 1923 απέκτησε το πτυχίο της Φυσικομαθηματικής –τότε– Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και από την ίδια περίοδο εργάστηκε ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής και έπειτα Φυσικών στη Μέση Εκπαίδευση, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1960.
Κατά τη δεκαετία του 1930 είχε πραγματοποιήσει επιπλέον φυσικομαθηματικές σπουδές στο Βερολίνο.

Το 1973 πραγματοποίησε πείραμα χρήσης καυστικών κατόπτρων με τον Ιωάννη Σακκά.
Τιμήθηκε με μετάλλιο από την Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία και εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας της Ιστορίας των Επιστημών το 1966, όντας ο πρώτος από την Ελλάδα που πέτυχε τη συγκεκριμένη διάκριση. Μελέτησε τα αρχαία ελληνικά μαθηματικά και επιμελήθηκε εκδόσεις πολλών έργων, όπως τα Στοιχεία του Ευκλείδη, ενώ ο ίδιος συνέγραψε περισσότερα των 150 βιβλίων.

Πέθανε στην 1 Μαρτίου 1990, στην Αθήνα.

Το όνομά του φέρει σήμερα ο διαγωνισμός της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (παράρτημα Βοιωτίας).
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Ο Γεώργιος Δασκαλάκης ήταν Έλληνας νομικός, καθηγητής του Δημοσίου και Συνταγματικού Δικαίου και συγγραφέας. Διετέλεσε Πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (με πληρεξούσιο υπουργού) στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Γ. Καραμανλή καθώς και στις τρεις μετέπειτα Κυβερνήσεις του. Επίσης, διετέλεσε υπουργός των Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη στις 17 Σεπτεμβρίου του 1981.

Γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου του 1912 στη Αθήνα και καταγόταν από ιστορικές ελληνικές οικογένειες. '

Ήταν γιος του Δημητρίου Γ. Δασκαλάκη, γενικού οικονομικού επιθεωρητή της Τράπεζας της Ελλάδος με βαθμό γενικού γραμματέα, και δισέγγονος εκ πατρός της ηρωίδας της Κρητικής Επανάστασης του 1866 Χαρίκλειας Δασκαλάκη. Επίσης, πρόγονος του εκ μητρός (Ζωη Χ. Οδυσσεύς) είναι ο ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης Οδυσσέας Ανδρούτσος. Είχε μια αδελφή, την Καίτη Δασκαλάκη Τριανταφυλλίδη. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Αθήνα, όπου και έμαθε τα πρώτα του γράμματα, ενώ τις γυμνασιακές του σπουδές τις έκανε στην Τρίπολη και την Αθήνα. Υπηρέτησε 56 μήνες ως έφεδρος αξιωματικός εις την ζώνη των πρόσω κατά τους πολέμους 1940-1941 και καθ' όλην την διάρκεια του εμφυλίου. Είχε τιμηθεί με πολλές πολεμικές διακρίσεις.

Το 1946 νυμφεύεται την Ιφιγένεια Κ. Φωστηροπούλου, με την οποία αποκτά 2 κόρες και 4 εγγόνια.

Σπούδασε νομικά, οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το οποίο τελείωσε με άριστα και το 1937 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Σχολής.
Την ίδια εποχή, υπηρέτησε για λίγο στο ιδιαίτερο γραφείο του Πρωθυπουργού, Ελευθερίου Βενιζέλου (καλοκαίρι του 1932).
Έκανε σπουδές και σε διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ (Μπέρκλεϊ, Χάρβαρντ, Σικάγο), ενώ επιπρόσθετα σπούδασε Φιλοσοφία στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου.

Εργάσθηκε ως καθηγητής Εισαγωγής του Δημοσίου και του Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών από το 1943 έως και το 1981 και αποχώρησε με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.

Από το 1936 ασκούσε δικηγορία στην Αθήνα και για την προσφορά του τιμήθηκε από τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών με τον τίτλο του "Επίτιμου Δικηγόρου."

Την ακαδημαϊκή του καριέρα άρχισε στην Πάντειο, στην οποία εκλέχτηκε το 1941 καθηγητής των μαθημάτων της Εισαγωγής εις το Δημόσιο Δίκαιο και το Συνταγματικό Δίκαιο.
Με την ιδιότητα του Καθηγητή του Δημόσιου και του Συνταγματικού Δικαίου υπηρέτησε ως Συνταγματικός Σύμβουλος της Βουλής των Ελλήνων από το 1964 έως και το πραξικόπημα της 21η Απριλίου 1967.
Αποχώρησε από την Πάντειο το 1981 με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.

Το 1964 διορίστηκε για πρώτη φορά από την Κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού.

Η μεστή εμπειριών από την μαχόμενη δικηγορία και την κατοχή ανώτερων και ανώτατων αξιωμάτων ακαδημαϊκή ζωή του και η συνεχής παρακολούθηση του επιστημονικού γίγνεσθαι στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών, καθώς και το μεγάλο ενδιαφέρον στην εξέλιξη και τη διασφάλιση των ανθρώπινων αξιών και των δημοκρατικών θεσμών, όπως εκφράστηκε με τη διδασκαλία του και το πλούσιο συγγραφικό του έργο, εντάσσουν τον καθηγητή Γεώργιο Δασκαλάκη μεταξύ των Μεγάλων Δασκάλων της γενιάς του.

Για τον θάνατό του, την 1η Μαρτίου 1994, ο ακαδημαϊκός Μεν. Παλλάντιος γράφει: "Μια παρουσία ενός αληθινού ευπατρίδη σε κάθε τομέα, χάθηκε από τα μάτια μας, παραχωρώντας τη θέση της τώρα της μνήμης των τόσων που τον γνώρισαν, τον έζησαν, τον συναναστράφηκαν, εκείνων που συνεργάσθηκαν μαζί του, αυτών που διδάχθηκαν από την έδρα της επιστήμης του."

ΜΑΝΟΛΗΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

Ο Μανόλης Χατζηδάκης ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος.

Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1909 στο Ηράκλειο Κρήτης.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1942, και συμπλήρωσε τις σπουδές του με υποτροφία του Αντώνη Μπενάκη στο Παρίσι και το Βερολίνο λαμβάνοντας δίπλωμα Μουσουλμανικής Τέχνης στη Σχολή του Λούβρου και κλασικής αραβικής γλώσσας στη Σχολή Ζωσών Ανατολικών Γλωσσών

Υπήρξε μέλος του Αρχαιολογικού Συμβουλίου, από το οποίο παραιτήθηκε το 1977.
Ίδρυσε το Κεντρικό Εργαστήριο Συντηρήσεως συμβάλλοντας στη διάσωση εκατοντάδων έργων τέχνης, καθώς και το Κέντρο Έρευνας της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Τέχνης της Ακαδημίας Αθηνών.
Είχε τιμηθεί με το βραβείο Gottfried von Herder, με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ καθώς και με τον Ταξιάρχη του Φοίνικος.

Απεβίωσε στην Αθήνα την 1η Μαρτίου 1998 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Βέη (1920 - 1979) και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.
 

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ

Ο Κώστας Μόντης  ήταν Κύπριος συγγραφέας.

Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου το 1914 στην κατεχόμενη σήμερα Αμμόχωστο, παιδί του Θεόδουλου Μόντη και της Καλομοίρας Μπατίστα.
Στα 18 του έφυγε για την Αθήνα για να σπουδάσει νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Επέστρεψε στην Κύπρο το 1937.
Συνέβαλε στον Κυπριακό Απελευθερωτικό Αγώνα (1955-59) συμμετέχοντας ως πολιτικός καθοδηγητής των μελών της ΕΟΚΑ.

Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Ποιητής, μυθιστοριογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συγγραφείς του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα της μεταπολεμικής περιόδου.
Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφρασθεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ολλανδικά, Σουηδικά, Ρωσικά και σε άλλες γλώσσες.
Το 1980 τιμήθηκε με τον τίτλο του «δαφνοστεφούς ποιητή» (Poet Laureate) από την Παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού.
Το 1984 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ.
Το 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Ανάλογη τιμή δέχτηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2001.

Συγγραφέας πολυγραφότατος, βαθιά προβληματιζόμενος για το παρόν και το μέλλον της ιδιαίτερής του πατρίδας, της Κύπρου.
Πολλά από τα έργα του αναφέρονται στον αγώνα των Κυπρίων για απελευθέρωση από την Αγγλία και ένωση με την Ελλάδα, την πορεία της νήσου μετά την Ανεξαρτησία, με σημαντικό σταθμό την Τουρκική Εισβολή και την έκτοτε κατοχή του 1/3 της Κύπρου.

Ο μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας, προσωπικός φίλος του ποιητή και επίσης καταγόμενος από την Κύπρο, μελοποίησε μερικά από τα έργα του Κώστα Μόντη αναφερόμενα στην τουρκική εισβολή του 1974.

Πέθανε στην 1 Μαρτίου 2004.

Το έτος 2014 ανακηρύχθηκε στην Κύπρο έτος Μόντη, σύμφωνα με την αλληλογραφία που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Φιλελεύθερος από το Μιχάλη Πασιαρδή και τον Υπουργό Παιδείας Και Πολιτισμού της Κύπρου Κυριάκο Κενεβέζο.