My Bonjour

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ  ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

Ο Δημήτριος Λαμπράκης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης εφημερίδων.

Γεννήθηκε το 1886 στον Βάμο των Χανίων και το 1906, μόλις ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του, έφυγε για τη Μακεδονία όπου πήρε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα με πλούσια πατριωτική δράση στην περιοχή Φλώρινας και Μοναστηρίου, εμφανιζόμενος ως δάσκαλος.

Εντοπίσθηκε από τις τουρκικές αρχές και συνελήφθη, με αποτέλεσμα να φυλακισθεί μέχρι το 1911.
Μόλις απελευθερώθηκε πήγε στην Κρήτη και από εκεί στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νοτίου Αφρικής, όπου εξέδωσε μια εβδομαδιαία ελληνόγλωσση εφημερίδα.

Όταν κηρύχθηκε ο Α' βαλκανικός πόλεμος επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχθηκε εθελοντής.
Το 1914 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και προσλήφθηκε δημοσιογράφος στην εφημερίδα Πατρίς, στην οποία αργότερα έγινε διευθυντής.
Εν τω μεταξύ κατά την περίοδο που άρχισε να εκδηλώνεται ο Εθνικός Διχασμός υπήρξε συνεργάτης της δημοκρατικής κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου και όταν η εφημερίδα του δημοσίευσε ένα έγγραφο σχετικό με την προδοσία και παράδοση του οχυρού Ρούπελ στους Γερμανούς από τον Κωνσταντίνο, φυλακίσθηκε από τους βασιλόφρονες ως ο υπεύθυνος συντάκτης του δημοσιεύματος.

Μετά την αποφυλάκισή του το 1917 ανέλαβε τη διεύθυνση της «Πατρίδος», που την διατήρησε μέχρι το 1922.
Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, στις οποίες ηττήθηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος και αποχώρησε από την Ελλάδα, ο Δ. Λαμπράκης προτάθηκε για να αναλάβει την αρχηγία του Κόμματος Φιλελευθέρων.
Στις αρχές του 1922, με χρηματοδότηση ομάδας ηγετικών προσωπικοτήτων του Κόμματος Φιλελευθέρων, εξέδωσε την εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» που σύντομα έφθασε να διεκδικεί την πρώτη κυκλοφορία.
Το 1926 εξέδωσε τον εβδομαδιαίο «Οικονομικό Ταχυδρόμο» και το 1929 τα «Αθηναϊκά Νέα», ενώ για ένα σύντομο διάστημα εξέδωσε το 1932 τη «Φωνή του Λαού».

Συνέχισε να εκδίδει τις εφημερίδες, παρ’ όλες τις πολιτικές εξελίξεις που κατά καιρούς σημειώθηκαν στα χρόνια του Μεσοπολέμου, και όταν άρχισε η Κατοχή οι Ναζί τον εξανάγκασαν να παραχωρήσει την ιδιοκτησία τους σε τρία από τα στελέχη του συγκροτήματος, τους δημοσιογράφους Α. Ζαφειρόπουλο και Γ. Συριώτη πατέρα της σοπράνο Ευγενείας και τον οικονομικό διαχειριστή Ιορδάνη Τζαρτίλη, οι οποίοι πρόδωσαν τον Λαμπράκη και συνεταιρίσθηκαν με ημικρατική γερμανική εταιρία και συνέστησαν την Α.Ε. «Ελεύθερον Βήμα».
Ως εκ τούτου οι εφημερίδες μετά την Απελευθέρωση τέθηκαν υπό μεσεγγύηση ως εχθρική περιουσία και απαγορεύθηκε η επανέκδοσή τους, γεγονός που οδήγησε τον Δημήτριο Λαμπράκη να μετατρέψει τους τίτλους σε «Βήμα» και «Τα Νέα» αντίστοιχα.

Την άνοιξη του 1944 ο Λαμπράκης αποφάσισε να διαφύγει στη Μέση Ανατολή, αλλά οι συμμαχικές αρχές τον θεώρησαν ύποπτο και τον φυλάκισαν στη Συρία, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες μελών της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης.
Μετά την Απελευθέρωση επανήλθε στην Αθήνα, διατηρώντας την πρωτοκαθεδρία στον εκδοτικό χώρο, ενώ μετά τη λήξη του Εμφυλίου παρουσίασε μια πολιτική μεταστροφή, υποκινώντας και υποστηρίζοντας την κάθοδο στην πολιτική του στρατάρχη Παπάγου, αν και παραδοσιακά μέχρι τότε είχε υποστηρίξει τους βενιζελικούς.

Το 1954 ίδρυσε το περιοδικό «Ταχυδρόμος».

Πέθανε στις 12 Αυγούστου 1957.
Μετά τον θάνατό του, τον διαδέχθηκε ο γιος του Χρήστος Λαμπράκης.
 

ΘΕΟΦΥΛΑΤΟΣ ΦΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ

Ο Θεοφύλακτος Θεοφυλάκτου ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός με καταγωγή από τον Πόντο.

Γεννήθηκε στο χωριό Τσίτη της Αργυρούπολης το 1885.

Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Θεοφυλάκτου.
Έκανε γυμνασιακές σπουδές στο Γυμνάσιο της Τραπεζούντας (τις οποίες ολοκλήρωσε με άριστα) και στη συνέχεια εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Αναγορεύτηκε διδάκτορας της Χειρουργικής και Μαιευτικής, ενώ συνέχισε τις σπουδές του και στο Παρίσι, όπου ειδικεύτηκε στην ωτορινολαρυγγολογία και στην οφθαλμολογία.
Αφού έλαβε το πτυχίο του, επέστρεψε στην πατρίδα του.
Στον Πόντο ανέλαβε γραμματέας της Φιλόπτωχου Αδελφότητας και αργότερα εμπνεύστηκε την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, που είχε πρόεδρο τον Μητροπολίτη Χρύσανθο.
Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε τις ιατρικές του υπηρεσίες στο Βατούμ.
Στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου ήταν υπουργός γενικός διοικητής Θράκης από τις 13 Ιουλίου 1928 ως την παραίτησή του, στις 7 Ιουνίου 1929.

Ήταν αγωνιστής για την ανεξαρτησία του Πόντου.
Εξέδιδε την εφημερίδα "Ελεύθερος Πόντος" και το 1934 ίδρυσε την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης.
Κατά την Κατοχή, βοήθησε με συσσίτια τους πρόσφυγες και τα άσιτα παιδιά στην Καλαμαριά και αλλού, ενισχύοντας το έργο του Ερυθρού Σταυρού.
Άφησε και συγγραφικό έργο, με σημαντικότερο το "Γύρω από την άσβεστη φλόγα".

Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Αυγούστου 1961.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Γ. Βουδούρης ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1889.
Σπούδασε Νομικά και ασχολήθηκε αρχικά με τη δημοσιογραφία.
Στη συνέχεια άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα και ανέλαβε διευθυντής στο Υπουργείο Περιθάλψεως.
Το 1922 διορίστηκε Νομάρχης Αργολιδοκορινθίας, θέση στην οποία έμεινε ως το 1923.

Εξελέγη βουλευτής Ολυμπίας (1923, 28) και αργότερα (1932, 51) Μεσσηνίας.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1923 και μετά στις εκλογές του 1928 με το Εθνικόν Δημοκρατικόν Κόμμα του Κονδύλη.
Επανεξελέγη βουλευτής με το Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα στις εκλογές του 1932. Στην κυβέρνηση Παπαναστασίου υπηρέτησε ως υφυπουργός Συγκοινωνίας από τις 26 Μαΐου 1932 ως τις 5 Ιουνίου 1932.

Ήταν επίσης αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 2 Νοεμβρίου 1932 ως τις 29 Ιανουαρίου 1933.

Το 1946 κατήλθε υποψήφιος βουλευτής Μεσσηνίας με τον Συνδυασμό Κόμματος Φιλελευθέρων και δεν εξελέγη, συγκεντρώνοντας 1.489 ψήφους.
Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με την ΕΠΕΚ και το 1956 με το ΔΚΕΛ.

Από το 1945 ως το 1947 ήταν πρόεδρος του ΙΚΑ.

Απεβίωσε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" στις 12 Αυγούστου το 1962 έπειτα από μακρά και επώδυνη ασθένεια και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Τον νεκρό αποχαιρέτησε ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου εκ μέρους της Ένωσης Κέντρου.
 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΝΗΣ

Ο Στέφανος Παπουτσάνης ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από τη Λέσβο.

Γεννήθηκε το 1908, ήταν γιος του Παναγιώτη Παπουτσάνη, σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος.

Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου το 1946 με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) λαμβάνοντας 3.473 ψήφους. Είχε μία κόρη και έναν γιο και ήταν παντρεμένος με τη Ρηνούλα Σ. Παπουτσάνη.

Πέθανε στα 12 Αυγούστου το 1968 και κηδεύτηκε στις 13 Αυγούστου από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Αμαρουσίου.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ιωάννης Μελετόπουλος ήταν Έλληνας ιστορικός.

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1903 και εργάστηκε αρχικά ως δικηγόρος.

Καταγόταν από ιστορική και πλούσια οικογένεια του λιμανιού.
Πατέρας του ήταν ο μελετητής της πειραϊκής ιστορίας, Αλέξανδρος Μελετόπουλος. Ο ίδιος ο Ιωάννης επιδόθηκε στην ιστοριογραφία.
Οργάνωσε το Ιστορικό Εθνολογικό Μουσείο των Αθηνών και συνετέλεσε στην ίδρυση του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδας.
Ανάμεσα στα άλλα τιμήθηκε από το Ιστορικό Αρχείο Πειραιώς.

Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 77 ετών στις 12 Αυγούστου 1980 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Σπυρίδωνα στον Πειραιά.
 

ΤΑΣΟΣ ΧΑΛΚΙΑΣ

Ο Τάσος Χαλκιάς γεννήθηκε στη Γρανιτσοπούλα Ιωαννίνων, το 1914 και ήταν διάσημος Έλληνας μουσικός - κλαρινίστας, καταγόμενος από Ηπειρώτικη οικογένεια μουσικών της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Είναι διαπρεπής λαϊκός εκτελεστής (κλαρινίστας) από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του μουσικού παραδοσιακού Χώρου όλων των εποχών.
Σε ηλικία 6 ετών σχεδόν έμαθε μόνος του να παίζει χωρίς να γνωρίζει να διαβάζει παρτιτούρα.
 Μετά από περιπέτειες και αποσπασματική μαθητεία στα αδέλφια του (όλοι μουσικοί) έγινε δεκτός στην περίφημη Κομπανία των «Χαλκιάδων», δίπλα στα 5 αδέλφια του· ήταν τότε 17 ετών.
Η «Κομπανία», το μεν καλοκαίρι έπαιζε στα πανηγύρια της Ηπείρου· τον δε χειμώνα ήταν εγκατεστημένη στην Αθήνα (στον Βοτανικό).
Στο έπος του 1940 ο Αναστάσιος Χαλκιάς πολέμησε και τραυματίστηκε.
Το 1941 σε γερμανικό βομβαρδισμό σκοτώθηκαν η γυναίκα και τα 2 του παιδιά.
Τότε εκείνος εντάχτηκε στην Αντίσταση και πολέμησε τον Κατακτητή από τις γραμμές του ΕΛΑΣ.
Μεταπολεμικά, η Κομπανία των Χαλκιάδων επανασυστάθηκε και περιόδευσε ανά τα πανηγύρια της χώρας, ενώ αρχισε και να δισκογραφεί στην «Κολούμπια».
Το 1950 ο Τάσος Χαλκιάς επισκέφτηκε το Κάιρο με μεγάλη επιτυχία.
Κατόπιν, επισκέφτηκε την Αμερική (παρέμεινε εκεί στο διάστημα 1958-63 και κάθισε στο ίδιο «πάλκο» με τους: Γ. Παπαϊωάννου, Στ. Τζουανάκο, κ.ά.), όπου γνωρίσθηκε με τον διεθνούς φήμης κλαρινίστα Τζαζίστα Μπένι Γκούντμαν (Benny Goodman).
Ο Γκούντμαν όταν άκουσε τον Χαλκιά έμεινε άναυδος και έσπευσε να τον συγχαρεί ως τον καλύτερο κλαρινίστα του πλανήτη.
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, σχημάτισε το 1964 νέο «οικογενειακό» συγκρότημα και εμφανίστηκε σε γνωστά Κέντρα της Αθήνας («Μαυρομμάτη», «Ζούγκλα»,κ.λπ.). Όμως ξανάφυγε για την Αμερική, μένοντας εκεί άλλα 3 χρόνια και σ’ αυτό το διάστημα ηχογράφησε περί τα 180 τραγούδια («Βασιλικέ μου τρίκλωνε», «Έρωτα πανάθεμά σε», «Το παράπονο του τσοπάνου»,κ.λπ..).
Επέστρεψε στην Αθήνα και το 1970 εμφανίστηκε με τους Δ. Σαββόπουλο.
Το 1972 ανέλαβε τη μουσική του «Αίαντα» που ανέβασε το ΚΘΒΕ.
Δέκα χρόνια αργότερα, ήταν ο «κουμανταδόρος» στις 3 πανηγυρικές συναυλίες που διοργανώθηκαν στο Θέατρο Λυκαβηττού (για να τιμηθούν τα 125 χρόνια των «Χαλκιάδων») στις οποίες μετείχαν όλοι «οι δυνάμενοι φέρειν όπλα» συγγενείς του. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του έπαιξε σε δεκάδες δίσκους και ηχογράφησε εκατοντάδες μουσικούς σκοπούς (για την Ακαδημία Αθηνών, το Γ΄ Πρόγραμμα και τη δισκογραφία).

Όπως προαναφέρθηκε, ο Τάσος Χαλκιάς απεβίωσε από παθολογικά προβλήματα στον Πειραιά, στις 12 Αυγούστου το 1992.
Σύμφωνα με τα ηπειρώτικα παλιά έθιμα αλλά και με την επιθυμία του, στην τελετή της ταφής του ομάδα από τριάντα κλαρινίστες συναδέλφους του έπαιξαν ένα Ηπειρώτικο μοιρολόι πάνω από τον τάφο του.
Η σκηνή αυτή έχει φωτογραφηθεί και δημοσιευθεί στον τύπο.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Ο Γιώργος Ζωγράφος γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 4 Αυγούστου 1936 και ήταν Έλληνας ηθοποιός και τραγουδιστής, από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του Νέου Κύματος.

Η πρώτη του εμφάνιση στην μουσική έγινε στην μπουάτ της Μυκόνου «Θαλάμη», ενώ αργότερα εμφανιζόταν σε διάφορες μπουάτ της Πλάκας, ανάμεσά τους και η μπουάτ «Συμπόσιο» όπου την περίοδο 1962-63 τραγουδούσε μαζί με τους Δήμο Μούτση, Ντόρα Γιαννακοπούλου και Διονύση Σαββόπουλο.
Το 1965 εμφανίσθηκε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι "Το χαμένο βράδυ" σε μουσική και στίχους Γιώργου Κοντογιώργου.

Συνεργάστηκε με γνωστούς Έλληνες συνθέτες της εποχής του. Ανάμεσα στα γνωστά τραγούδια που ερμήνευσε είναι το «Άκρη δεν έχει ο ουρανός» του Νότη Μαυρουδή, το «Πέρα από τη θάλασσα» του Γιάννη Μαρκόπουλου, το «Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος» του Μάνου Χατζιδάκι, τα Μαουτχάουζεν και Γράμματα από τη Γερμανία του Μίκη Θεοδωράκη, τα «Συλλογή ποιητών» και «Μπολιβάρ» του Νίκου Μαμαγκάκη, το «Μικρό παιδί σαν ήμουνα» του Λίνου Κόκοτου και άλλα.

Επίσης είχε λάβει μέρος στο θρυλικό θεατρικό έργο του Μάνου Χατζιδάκι «Οδός Ονείρων», που ανέβαινε στο θέατρο «Metropolitan», με συμμετοχή στα τραγούδια «Αερικό» και «Οι αδελφές Τατά» μαζί με τις Μάρω Κοντού, Ζωή Φυτούση, Σούλα Μπάστα και Νίκη Λεμπέση.

Συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες του νέου κύματος και της πρώτης φάσης του ελληνικού ροκ, όπως Αρλέτα, Λάκης Παππάς, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Καίτη Χωματά κ.ά.

Για διάστημα πολλών ετών, ο Ζωγράφος εμφανιζόταν στην πλακιώτικη μπουάτ «Απανεμιά» του Βαγγέλη Ντίκου.

Ο Ζωγράφος βρέθηκε νεκρός, μετά από δεκαπέντε μέρες όπου δεν είχε δώσει σημεία ζωής, στις 12 Αυγούστου του 2005, σε διαμέρισμα όπου έμενε μόνος τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΗΣ

Ο Αθανάσιος Καραμάνης ήταν Έλληνας ιεροψάλτης.

Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1911 στην Κρηνίδα (Βιτάστα) Αμφίπολης Σερρών και πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Αυγούστου 2012.

Ήταν το έκτο από τα επτά παιδιά της πολυμελούς οικογενείας του, και σε ηλικία 5 ετών (1915) έμεινε ορφανός από πατέρα.
Ο ιερέας του χωριού του και πρώτος του δάσκαλος στην Ψαλτική, ο π. Εμμανουήλ Πιπεριάς, διέκρινε από νωρίς την καλλιφωνία του μικρού Αθανασίου και τον βοήθησε να καλλιεργήσει αυτό το θείο τάλαντο.

Στη συνέχεια μαθήτευσε στον Πρωτοψάλτη Αθανάσιο Μπουρλέτσικα και στον μουσικοδιδάσκαλο Χρήστο Παρασχίδη.
Ο Κωνσταντινουπολίτης Χαράλαμπος Ανεστιάδης, Πρωτοψάλτης του Ι. Μητροπολιτικού Ναού Δράμας τον μύησε στην Πολίτικη Ψαλτική Τέχνη και Παράδοση. Στη συνέχεια έκανε αριστερός ψάλτης του Κωνσταντίνου Πρίγγου, από τον οποίο έμαθε πολλά.

Ο Καραμάνης ανέλαβε πρώτη του φορά στασίδι το 1927, σε ηλικία 17 ετών, στον Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής της Πρώτης Σερρών, ενώ στην συνέχεια έψαλλε σε ναούς των πόλεων Δράμας, Καβάλας, Βέροιας, Θεσσαλονίκης, Πύργου Ηλείας ενώ το 1952 ανέλαβε Πρωτοψάλτης και Χοράρχης του Μητροπολιτικού Ναού Θεσσαλονίκης Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, απ' όπου παραιτήθηκε συνταξιούχος το 1983.

Χάρις στη μεγάλη θεωρητική του κατάρτιση, το υπέροχο φωνητικό τάλαντο και το ευγενές του χαρακτήρος του, απ' όπου και αν πέρασε άφησε πλήθος μαθητών, ίσως τους περισσότερους από κάθε άλλο Δάσκαλο.
Υπήρξε συνιδρυτής, μαζί με τους Αβρ. Ευθυμιάδη, Χρυσ. Θεοδοσόπουλο και Χαρίλαο Ταλιαδώρο του Φροντιστηρίου "Άγιος Δημήτριος", στο οποίο δίδαξε για πολλά χρόνια.

Συνεργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα με τον Πρωτοψάλτη Αθ. Παναγιωτίδη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα σοβαρό έργο ψαλτικού ύφους που επικράτησε στη Θεσσαλονίκη και διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα. Υπήρξε δάσκαλος του εκφραστικού άρχοντα Σπυρίδωνα Α. Μαϊδάνογλου.

Τιμήθηκε για την πολυσχιδὴ προσφορά του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δια χειρών του Πατριάρχου Δημητρίου, ο οποίος του απένειμε το 1981 το Οφφίκιο του «Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κων/πόλεως».

Το 1955 ξεκίνησε το συγγραφικό του έργο, το οποίο περάτωσε σε διάστημα λίγων ετών, με την κυκλοφορία 7 τόμων υπό τον γενικό τίτλο «ΝΕΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ» και «ΝΕΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΥΨΕΛΗ», οι οποίοι περιλαμβάνουν όλη την ασματική υμνογραφία της Εκκλησίας μας με πρωτότυπες και μοναδικές για τα τότε δεδομένα μουσικές αναλύσεις.