My Bonjour

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΛΥΤΡΑΣ

Ο Νικηφόρος Λύτρας γεννήθηκε στον Πύργο της Τήνου, το 1832 και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους και δασκάλους της ζωγραφικής κατά τον 19ο αιώνα.

Ήταν γιος ενός λαϊκού μαρμαρογλύπτη, ο οποίος περιπλανήθηκε σ' όλες τις μεγάλες πόλεις των Βαλκανίων αναζητώντας την τύχη του και τελικά κατέληξε στην Τήνο.
Ο πατέρας μετέδωσε στο γιο του τη μεγάλη αγάπη του προς την καλλιτεχνία και ο Νικηφόρος Λύτρας από μικρή ηλικία είχε εκπλήξει με το πλούσιο ταλέντο του όσους έτυχε να τον γνωρίσουν.

Το 1850, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, πήγε στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του και γράφτηκε στο Σχολείο των Τεχνών (η μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών).
Στο Σχολείο των Τεχνών, σπούδασε ζωγραφική με δασκάλους τον Γερμανό διευθυντή της Σχολής, Λουδοβίκο Θείρσιο, τους αδερφούς Μαργαρίτη και τον Ιταλό Ραφφαέλο Τσέκκολι.

Το 1860, με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα, πήγε στο Μόναχο για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία των Καλών Τεχνών και έτσι βρέθηκε στην καρδιά της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής.
Εκεί δάσκαλός του ήταν ο Καρλ φον Πιλότυ, ο βασικός εκπρόσωπος της ιστορικής ρεαλιστικής ζωγραφικής στη Γερμανία.

Το 1862, με την έξωση του βασιλιά Όθωνα, το ελληνικό κράτος διέκοψε την υποτροφία που του χορηγούσε, αλλά ο εύπορος βαρώνος Σιμών Σίνας, πρέσβης της Ελλάδας στη Βιέννη, ανέλαβε τα έξοδα των σπουδών του.
Το καλοκαίρι του 1865, λίγο πριν αναχωρήσει για την Ελλάδα, συνάντησε τον φίλο του Νικόλαο Γύζη, που μόλις είχε φθάσει στο Μόναχο για να σπουδάσει και αυτός κοντά στον Πιλότυ.
Μαζί με τον Γύζη επισκέφθηκαν εκθέσεις και μουσεία και πήγαν για λίγες ημέρες στις εξοχές του Μονάχου, σε γραφικά χωριά της Βαυαρίας.

Με την επιστροφή του στην Αθήνα, ο Λύτρας διορίστηκε καθηγητής στο Σχολείο Καλών Τεχνών, στην έδρα της Ζωγραφικής, την οποία κατείχε για 38 ολόκληρα χρόνια διδάσκοντας με υποδειγματική ευσυνειδησία και ζήλο.
Το 1873, μαζί με τον Γύζη, έκανε ένα τρίμηνο ταξίδι στη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία. Τον επόμενο χρόνο πήγε πάλι στο Μόναχο και επέστρεψε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1875.
Τον Σεπτέμβριο του 1876, μαζί με τον Γύζη πάλι, αναχώρησε για το Μόναχο και το Παρίσι.
Το 1879 επισκέφθηκε την Αίγυπτο και τον χειμώνα του ίδιου έτους παντρεύτηκε την Ειρήνη Κυριακίδη, κόρη εμπόρου από τη Σμύρνη.
Τον επόμενο χρόνο γεννήθηκε το πρώτο από τα έξι παιδιά τους.

Ο Λύτρας εργάστηκε ευσυνείδητα και ως ζωγράφος και ως καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών και γνώρισε νωρίς την αναγνώριση και τη δόξα.
Κοντά του μαθήτευσαν πολλοί ζωγράφοι, που αργότερα ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους και διακρίθηκαν.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 13 Ιουνίου 1904 σε ηλικία 72 ετών, μετά από σύντομη ασθένεια που εικάζεται ότι οφειλόταν σε δηλητηρίαση από τις χημικές ουσίες των χρωμάτων. Λίγους μήνες αργότερα, την έδρα του στο Σχολείο Καλών Τεχνών (Πολυτεχνείο), ανέλαβε ο παλαιός μαθητής του Γεώργιος Ιακωβίδης.
 

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ο Ευστράτιος Δημητρίου ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, πολυοργανίστας και μουσικός ερευνητής.

Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1945 στην Αλεξάνδρεια από Έλληνες της Αιγύπτου.

Έζησε έως τα 13 του χρόνια στην Αλεξάνδρεια, όπου σπούδασε πιάνο και ακορντεόν στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και την Αγγλική γλώσσα στο British Boys School.
Το 1962 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Μιλάνο της Ιταλίας και γράφτηκε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Πολυτεχνείου.
Το 1963 δημιούργησε το πρώτο του μουσικό συγκρότημα και με την ιδιότητα του πιανίστα/οργανίστα εμφανίστηκε αρχικά στο Casa dello studente Festival του Μιλάνου και έπειτα σε τοπικές παμπ.

Το 1967 προσχώρησε σαν οργανίστας και τραγουδιστής στην Ιταλική beat band «I Ribelli» (Ι Ριμπέλι-"Οι Επαναστάτες").

Το 1972 ο Δημητρίου και ο ντράμερ Giulio Capiozzo ίδρυσαν τους Area, ένα progressive rock, jazz fusion μουσικό συγκρότημα, το οποίο έως και σήμερα θεωρείται ένα εκ των σημαντικότερων και δημοφιλέστερων στην Ιταλία.

Το 1974, οι Area συμμετείχαν σε φεστιβάλ της Γαλλίας, της Πορτογαλίας και της Ελβετίας.

Τον Απρίλιο, ο Δημητρίου διαγνώστηκε με σοβαρή περίπτωση απλαστικής αναιμίας. Στις 2 Απριλίου νοσηλεύτηκε στην Πολυκλινική του Μιλάνου, η κατάσταση της υγείας του όμως επιδεινώθηκε δραματικά και μεταφέρθηκε στο Memorial Hospital της Νέας Υόρκης για θεραπεία.
Την ίδια στιγμή, οι φίλοι του στην Ιταλία διοργάνωσαν συναυλία, σαν αρωγή προς τα ιατρικά έξοδα της νοσηλείας του και πολυάριθμοι καλλιτέχνες αποδέχθηκαν την πρόσκληση να εμφανιστούν στις 14 Ιουνίου, ημερομηνία στην οποία τοποθετήθηκε το γεγονός.

Επρόκειτο να μετατραπεί σε συναυλία μνήμης για τον Demetrio Stratos, στην οποία πάνω από εκατό καλλιτέχνες εμφανίστηκαν σε κοινό 100.000 ατόμων, στην Arena του Μιλάνου, γεγονός που θεωρείται πως αποτέλεσε την πρώτη και σημαντικότερη ενωτική συνάθροιση για τη νεολαία της Ιταλίας.
Ο Δημητρίου απεβίωσε την προηγούμενη ημέρα από τη συναυλία, στις 13 Ιουνίου του 1979, σε ηλικία 34 ετών, αναμένοντας τη μεταφορά μοσχεύματος μυελού των οστών.
Ως επίσημο μοιραίο αίτιο αναφέρθηκε το μυοκαρδιακό έμφραγμα, γνωστότερο και ως καρδιακό επεισόδιο.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΖΩΡΑΣ

Ο Γεώργιος Ζώρας ήταν Έλληνας φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου.

Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1908 στον Πύργο Ηλείας και σπούδασε νομική, φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια της Ρώμης, Νάπολης και της Σιένα.
Το 1931 έλαβε το διδακτορικό και εργάστηκε ως τακτικός καθηγητής νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης.
Όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, επέστρεψε στην Ελλάδα για να πολεμήσει.
Το 1942 διορίστηκε στην τακτική έδρα της μεσαιωνικής και νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και το ακαδημαίκό έτος 1952-3 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου.
Παρέμεινε στη θέση του καθηγητή μέχρι το 1968, ενώ παράλληλα δίδασκε νεοελληνική λογοτεχνία στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Από το 1956 είχε επιστρέψει στην Ιταλία όπου εξέδιδε το περιοδικό Rivista Di Studi Bizantini e Neoellenici, ενώ υπήρξε και διευθυντής του Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Ρώμης.
Στο έργο του επικεντρώθηκε στη διάδοση των νεοελληνικών σπουδών τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ιταλία.
Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του ήταν τα Επτανησιακά μελετήματα (6 τόμ., 1959) και Έγγραφα του αρχείου Βατικανού περί της Ελληνικής Επαναστάσεως (1979).

Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 1982.
 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΖΙΩΝΗΣ

Ο Γρηγόριος Ζ. Παζιώνης ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1887 στο Μελένικο της Βουλγαρίας.

Καταγόταν από τη Δράμα και ο πατέρας του πέθανε όντας αιχμάλωτος των Βουλγάρων από τους οποίους ο ίδιος φυλακίστηκε.

Εξελέγη δήμαρχος Δράμας το 1929 και παρέμεινε στο αξίωμα έως το 1932.
Επίσης, διορίστηκε Νομάρχης Χαλκιδικής τον Οκτώβριο του 1935, για να παραιτηθεί τρεις μήνες μετά (Ιανουάριος 1936), προκειμένου να πολιτευτεί στις εκλογές του 1936.
Δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής σε εκείνες τις εκλογές.
Έπειτα από την κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά, διορίστηκε Νομάρχης Έβρου τον Αύγουστο του 1938, όμως δύο χρόνια αργότερα, το 1940, τέθηκε σε διαθεσιμότητα.

Ήταν υπαρχηγός του συμπατριώτη του Γεωργίου Σπυρίδη κατά την περίοδο της Κατοχής (περίοδος κατά την οποία ήταν διευθυντής Στεγάσεως και δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στη Θεσσαλονίκη, συνεργαζόμενος με τους Γερμανούς.
Τέθηκε επικεφαλής του Ναζιστικού Κόμματος Μακεδονίας και Θράκης.
 Φυλακίστηκε στο Γεντί Κουλέ και μετά την απελευθέρωση κατέφυγε στην Αυστρία και έπειτα στην Ελβετία, όπου συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη.
Το 1946 κρατήθηκε στις φυλακές του Παύλου Μελά.
Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 2,5 ετών ως δωσίλογος και αποφυλακίστηκε το 1948.

Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 1983 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΜΕΛΗΣ

Ο Βασίλης Κουρκουμέλης γνωστός ως Μπίλι Μπο, ήταν Έλληνας σχεδιαστής μόδας.

Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου το 1954 και καταγόταν από την συνοικία Καμίνια του Πειραιά, παιδί πολύτεκνης οικογένειας.

Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 σαν χορευτής σε διάφορες μπουάτ που έδρευαν στην Πλάκα της Αθήνας.
Το 1971 γνώρισε τον μετέπειτα συνεργάτη του Μάκη Τσέλιο.
Αποφάσισαν να συνεργαστούν επαγγελματικά και αρχικά ξεκίνησαν μια επιχείρηση εισαγωγής αρωμάτων από τη Γαλλία.
Σύντομα άλλαξαν κατεύθυνση και το 1973 ξεκίνησαν μια μπουτίκ υψηλής ραπτικής στην οδό Σόλωνος 1.
Ονόμασαν το κατάστημα Billy Bo, μια παραφθορά του τραγουδιού της Κατερίνα Βαλέντε «Billy Boy», και ο Κουρκουμέλης υιοθέτησε και για τον ίδιο το όνομα. Παράλληλα σπούδασε σχέδιο μόδας στη σχολή Βακαλό και, όταν το σχετικό τμήμα διέκοψε τη λειτουργία του, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη σχολή Βελουδάκη.

Η μπουτίκ είχε ήδη αρχίσει να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον, όμως η καριέρα του Μπο απογειώθηκε όταν κέρδισε το βραβείο του γυναικείου περιοδικού Γυναίκα. Σύντομα κέρδισε την εμπιστοσύνη των κοσμικών κύκλων της Αθήνας, καθώς και μεγάλο πλήθος θαυμαστών καθώς και την υποστήριξη των δημοσιογράφων. Ακολούθησαν και άλλα καταστήματα στη Θεσσαλονίκη, τη Μύκονο, το Ψυχικό και στο κέντρο της Αθήνας.
Το 1981 είναι η χρονιά που επιλέχθηκε να σχεδιάσει τις στολές των αεροσυνοδών της Ολυμπιακής Αεροπορίας, οι οποίες θα φοριούνταν για τα επόμενα πέντε χρόνια 1981-1986.
Το μεγαλύτερο επίτευγμα ήταν η δημιουργία καταστήματος στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης.
Στα εγκαίνια του τον Δεκέμβριο του 1986 ο Μπο δεν παρευρέθηκε λόγω της ασθένειας του.

Ο Μπίλι Μπο προσβλήθηκε από τον ιό HIV και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 νόσησε με AIDS.
Πριν πεθάνει, τηλεφώνησε από την Αμερική στη δημοσιογράφο Λένα Ζαννιδάκη, συντάκτρια του Ταχυδρόμου, με σκοπό να της δώσει μια τελευταία συνέντευξη.

Άφησε την τελευταία του πνοή στις 13 Ιουνίου του 1987 σε ηλικία 33 ετών.

Η ασθένεια και ο θάνατός του προκάλεσαν επιπλέον αίσθηση, καθώς η επιδημία του AIDS ήταν τότε ακόμα στην αρχή της στην Ελλάδα, και ο Μπίλι Μπο ήταν ο πρώτος διάσημος Έλληνας που έγινε γνωστό δημόσια ότι έχασε τη ζωή του από τη συγκεκριμένη ασθένεια.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΤΕΝΑΣ

Ο Γεώργιος Χρ. Κτενάς γεννήθηκε το 1938 και ήταν Έλληνας πολιτικός, εκ των πλέον ενεργών μελών του ΠΑΣΟΚ στη Λευκάδα, όπου εκλεγόταν βουλευτής.

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του κινήματος και κατήλθε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος, χωρίς να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 1.107 ψήφους. Στις επόμενες εκλογές, το 1977, απέτυχε ξανά να εκλεγεί.

Εξελέγη βουλευτής Λευκάδας με το ΠΑΣΟΚ αρχικά στις εκλογές του 1981 με 4.603 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές που οδήγησαν σε νέα νίκη το ΠΑΣΟΚ, στις 2 Ιουνίου 1985.
Υπηρέτησε ως τον Ιούνιο του 1989. Την περίοδο εκείνης της βουλευτικής θητείας του, συμπεριλήφθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση, ως αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων από τις 18 Νοεμβρίου 1988 ως τις 2 Ιουλίου 1989.

Στις 18 Ιουλίου 2002 έγινε ξανά βουλευτής, καταλαμβάνοντας την έδρα του αποβιώσαντος Ευάγγελου Βλασσόπουλου.
Χάρη στις δικές του προσπάθειες ιδρύθηκε Τμήμα Ασφαλείας στην Αστυνομική Διεύθυνση Λευκάδας, το 2003.
Παραιτήθηκε από την υποψηφιότητά του για τις εκλογές του 2004 για λόγους υείας.

Αν και τους τελευταίους μήνες υπέφερε από προβλήματα υγείας, είχε λάβει μέρος και στην προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ για τις ευρωεκλογές του 2004.

Πέθανε στις 13 Ιουνίου 2004 σε ηλικία 66 ετών, ανήμερα των ευρωεκλογών.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΑΡΚΑΔΑΣ

Ο Αλέξανδρος Ζαρκάδας ήταν αντιστράτηγος του ελληνικού Στρατού Ξηράς με συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Γεννήθηκε το 1931 στο Μαρούσι, όπου και μεγάλωσε.
Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1953 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού.
Ως αξιωματικός, ήταν από τους πρωτοπόρους της Αεροπορίας Στρατού (τότε ΕΠΑΡ). Υπηρέτησε στην Κύπρο το 1964 στις εκκαθαρίσεις τουρκοκυπριακών θυλάκων, μαζί με τον Σπύρο Μουστακλή.

Το 1967 ήταν από τους πρώτους αξιωματικούς που αποστράτευσαν οι χουντικοί μετά την επικράτησή τους.
Συμμετείχε στην αντιστασιακή οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες», συνελήφθη και φυλακίστηκε για τέσσερα χρόνια.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, διετέλεσε διαδοχικά, από το 1974 ως το 1979, νομάρχης Σάμου, Αιτωλοακαρνανίας και Κοζάνης, ενώ το 1981 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να εκλεγεί.
Στη συνέχεια διετέλεσε πρόεδρος του ΟΛΠ (1982-1985) και Κέρκυρας (1993-94).

Πέθανε στις 13 Ιουνίου του 2014.