My Bonjour

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΕΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αντώνιος Κεραμόπουλος  γεννήθηκε στη Βλάστη Κοζάνης το 1870 και ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός, συγγραφέας και αρχαιολόγος.

Σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακά στη Γερμανία, Ιταλία και Αυστρία.
Αφού υπηρέτησε για ένα διάστημα στη Μέση Εκπαίδευση πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία.
Δίδαξε επανειλημμένα ιστορία της Τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών.
Διετέλεσε καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1904 έφορος αρχαιοτήτων με ειδικότητα τα αρχαία νομίσματα.
Μέλος της ακαδημίας Αθηνών από το 1926 (πρόεδρός της το 1938) και μέλος σε πολλά επιστημονικά ιδρύματα, συμμετείχε επίσης στη διάσκεψη για την ειρήνη που έγινε στο Παρίσι μετά το τέλος του Β΄παγκοσμίου πολέμου σαν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας.

Ως αρχαιολόγος συμμετείχε σε πολλές ανασκαφές όπως στην αρχαία Σαλαμίνα, στη Φλώρινα στη Καστοριά, στο Ζάκρο και αλλού.
Το 1932 ανακάλυψε τον λιμναίο οικισμό στο Δισπηλιό της Καστοριάς εντελώς τυχαία αφού είχε πέσει η στάθμη της λίμνης και διέκρινε υπολείμματα πασσάλων, και με νέα έρευνα το 1940 επιβεβαίωσε την ακριβή του θέση.

Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Μαΐου 1960,  και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στις 14 Μαΐου 1960.
 

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΑΧΛΑΔΙΩΤΟΥ

Η Δέσποινα Αχλαδιώτου  που είναι ευρέως γνωστή ως Κυρά της Ρω, ήταν Ελληνίδα κτηνοτρόφος, ηρωική μορφή της Αντίστασης κατά την περίοδο της Κατοχής.

Γεννήθηκε στο τότε οθωμανοκρατούμενο Καστελλόριζο το 1890, από τους Σταυριανό και Μαριγώ Σαρία (το γένος Τερέση) και ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας και η μόνη κόρη.

Σε νεαρή ηλικία, η Δέσποινα ερωτεύτηκε τον βοσκό του πατέρα της τον Κώστα Αχλαδιώτη από την Αστυπάλαια.
Για τα δεδομένα της εποχής αυτό ήταν κάτι το ανεπίτρεπτο, οπότε μόλις μαθεύτηκε η σχέση τους ο πατέρας της την αποκλήρωσε.
Μη έχοντας άλλη λύση, ο Κώστας, με τη συγκατάθεση της Δέσποινας προέβη στην απαγωγή της και παντρεύτηκαν.

Το 1927, η Δέσποινα και ο Κώστας εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην ιταλοκρατούμενη ερημική νησίδα της Ρω, όπου τότε ζούσαν ελάχιστες οικογένειες, προκειμένου να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία.
Το 1929 η Δέσποινα Αχλαδιώτου ύψωσε για πρώτη φορά μια αυτοσχέδια ελληνική σημαία, όταν ξύπνησε ένα πρωί και είδε στην κορυφή του νησιού να κυματίζει η τουρκική σημαία.
Πήγε στο σπίτι, πήρε ένα λευκό σεντόνι, μια γαλάζια κουρτίνα και έραψε μιά γαλανόλευκη.
Κατέβασε με τον σύζυγο της την τουρκική σημαία και τοποθέτησε στη θέση της την ελληνική.
Σταδιακά οι λίγες οικογένειες της Ρω εγκατέλειψαν το νησί, έτσι η Δέσποινα και ο Κώστας της έγιναν οι μοναδικοί κάτοικοι. Τη χρονιά εκείνη όμως, ο Κώστας αρρώστησε βαριά από σκωληκοειδίτιδα.
Η φωτιά που άναψε η γυναίκα του για να ειδοποιήσει με σινιάλα καπνού τους κατοίκους του Καστελλόριζου και τους παραπλέοντες ψαράδες δεν έγινε εγκαίρως αντιληπτή.
Ο σύζυγός της άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε μια ψαρόβαρκα που τον είχε παραλάβει καθυστερημένα για να τον μεταφέρει στον γιατρό του Καστελλόριζου.

Η κυρά της Ρω φρόντισε μόνη της για την ταφή του συντρόφου της.
Έπειτα, γύρισε πάλι στη Ρω, αυτή τη φορά με τη γηραιή και τυφλή μητέρα της, όπου πέρασε τα χρόνια της Κατοχής.
Εκεί θα προσέφερε υπηρεσίες σε στρατιώτες του Ιερού Λόχου.
Με «δυνατή φωνή και γοργή περπατησιά», όπως την περιγράφει ο βιογράφος της Κυριάκος Χονδρός, δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησί, ακόμα κι όταν το Καστελλόριζο, που βομβαρδίστηκε από τους Άγγλους στη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943, ερήμωσε σχεδόν από τους κατοίκους του, εκ των οποίων οι περισσότεροι εξαναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1943, για πρώτη φορά Ελληνικό αντιτορπιλικό, το «Παύλος Κουντουριώτης», κατέπλευσε στο Καστελλόριζο, όπου βομβαρδίστηκε μέχρι τις 19 Νοεμβρίου 1943 από Γερμανικά στούκας.
Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν πάλι να φύγουν με συμμαχικά πλοία και να βρεθούν πρόσφυγες, άλλοι στις τουρκικές ακτές και άλλοι στο προσφυγικό στρατόπεδο Νουζεϊράτ στη Γάζα της Παλαιστίνης, όπου μεταβήκαν μέσω Κύπρου.
Ωστόσο, η Κυρά της Ρω παρέμεινε στο νησί να υψώνει κάθε πρωί την Ελληνική σημαία, προσφέροντας τη βοήθεια της σε Ιερολοχίτες που βρήκαν καταφύγιο εκεί.
Με τη λήξη του πολέμου, ορισμένοι κάτοικοι επέστρεψαν στο Καστελόριζο κατά ομάδες.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Δωδεκάνησα και μαζί μ' αυτά και το Καστελλόριζο και όλες οι παρακείμενες νησίδες και βραχονησίδες, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947, περιήλθαν στην Ελλάδα.
Η μοίρα της Ρω ήταν λοιπόν αναπόσπαστα συνδεδεμένη μ' αυτήν του Καστελόριζου.

Οι περιπέτειες για την Κυρά της Ρω δεν τελείωσαν με την απελευθέρωση.
Τον Αύγουστο του 1975, ο Τούρκος δημοσιογράφος Ομάρ Κασάρ και δύο ακόμα άτομα, παρακολουθώντας τη Ρω και εκμεταλλευόμενοι την ολιγοήμερη απουσία της Δέσποινας Αχλαδιώτου για λόγους υγείας, αποβιβάστηκαν εκεί και τοποθέτησαν πάνω σ' ένα κοντάρι 4 μέτρων τη σημαία τους.
Η Κυρά της Ρω την κατέβασε αμέσως, όταν γύρισε.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1975, κατέπλευσε στο Καστελλόριζο το ανθυποβρυχιακό σκάφος «Γ. Πεζόπουλος» με κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Ι. Παπασιλέκα για συμπαράσταση στην κυρά της Ρω, όμως μια άλλη τουρκική σημαία τοποθετήθηκε στη νήσο Στρογγυλή απέναντι στα νότια του Καστελλόριζου.

Μετά από τρίμηνη νοσηλεία εξαιτίας εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη, απεβίωσε σε νοσοκομείο της Ρόδου στις 13 Μαΐου 1982, σε ηλικία 92 ετών.
Η κηδεία της τελέστηκε την επομένη ημέρα δημοσία δαπάνη στο Καστελλόριζο, παρουσία του τότε υφυπουργού Άμυνας Αντώνη Δροσογιάννη.
Το φέρετρο της ήταν σκεπασμένο με την Ελληνική σημαία.
Η σορός της μεταφέρθηκε στη Ρω και ενταφιάστηκε κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.

Σήμερα στη νησίδα της Ρω υπάρχει ο τάφος της, τα δύο μικρά σπιτάκια όπου διέμενε και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗΣ

Ο Κώστας Καραγιώργης γεννήθηκε στην  Άνδρο, στις 12 Μαρτίου 1938 και ήταν Έλληνας ζεν-πρεμιέ, ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.

Πτυχιούχος της Παντείου, ήταν, παράλληλα, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Ωδείου, ενώ σπούδασε και πιάνο.
Το 1960 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στη θεατρική σκηνή.
Πήρε μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικά έργα, όπως και σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές (Εν τούτω νίκα, Κοκορόμυαλη, Δέκατο τρίτο ανακριτικό Γραφείο, Το κανάλι των παρανόμων).
Προηγούμενα, είχε διακριθεί ερμηνεύοντας το ρόλο του λοχαγού του ελληνικού στρατού Έκτορα Ψάχου, στο δημοφιλές σίριαλ του Νίκου Φώσκολου Άγνωστος πόλεμος.
Ήταν νυμφευμένος με την Στέλλα Λιβανίου, καλλιτέχνιδα του χορού.

Πέθανε αιφνίδια και πρόωρα, στις 13 Μαΐου 1989 στο Τορόντο του Καναδά όπου βρισκόταν για επαγγελματική υποχρέωση (καλλιτεχνική περιοδεία με τον Νίκο Παπαναστασίου), από ανακοπή της καρδιάς.
Ηθοποιός είναι και ο γιος του, Νίκος Καραγιώργης, πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από τις 18 Μαΐου 2024.
 

ΦΡΟΣΩ ΚΟΚΚΟΛΑ

Η Φρόσω Κοκκόλα  γεννήθηκε στη Σμύρνη Τουρκίας στις  6 Φεβρουαρίου 1912 και  ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και η πρώτη ερμηνεύτρια δημοτικών τραγουδιών στο θέατρο και στο ραδιόφωνο.

Το 1922, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, ήρθε στην Ελλάδα με την μητέρα της και την 4χρονη τότε αδελφή της, την Ιωάννα.
Υπήρξε μαθήτρια του Καρόλου Κουν στη "Λαϊκή Σκηνή", που ίδρυσε ο διακεκριμένος σκηνοθέτης μαζί με τον παλαιό ηθοποιό Διονύση Δεβάρη.

Το 1938 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Λαυρέντη Διανέλλο και είχαν μια κόρη, τη Μαρία που την απέκτησαν το 1948.
Το 1989 η Φρόσω Κοκκολα εκδώσε την αυτοβιογραφία της και τις αναμνήσεις της με τον Λαυρέντη Διαννελο.

Η Κοκκολα πέθανε στη Νέα Μάκρη Αττικής στις 13 Μαΐου 1999, ξεχασμένη από τον Τύπο και τα μέσα ενημέρωσης και κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο της Νέας Μάκρης.
 

ΝΙΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ

Η Νίκη Τριανταφυλλίδη γεννήθηκε στην Αθήνα  στις 27 Νοεμβρίου 1942 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας.

Ήταν κόρη του συνθέτη Πάνου Τριανταφυλλίδη.
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Πρωτοεμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1963, στο έργο «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα με τον θίασο της Αλέκας Κατσέλη.
Έπαιξε σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Αλέξης Μινωτής, ο Μίνως Βολανάκης, ο Λευτέρης Χαρωνίτης και άλλοι.

Το 1969 υπήρξε για ένα σύντομο διάστημα καλλιτεχνική διευθύντρια του θεατρικού οργανισμού «Χριστιανικό θέατρο», στο οποίο ανέβασε το έργο του Ευγένιου Ο' Νηλ, «Μέρες δίχως τέλος».

Το 1970 κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ταινία μικρού μήκους «Συνηθισμένο μου όνειρο» ενώ το 1971 τιμήθηκε από το «Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου» με το βραβείο «Μαρίκα Κοτοπούλη» ως η καλύτερη ηθοποιός της περιόδου 1970-71.

Δίδαξε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στη σχολή του Πέλου Κατσέλη και στη σχολή της Μαίρης Τράγκα.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Συνόλου και της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης και στη δεκαετία του '90 ίδρυσε το Θέατρο «Τριανταφυλλίδη» στην πλατεία Βάθης.

Έγραψε θεατρικά έργα τα οποία παρουσιάστηκαν με δική της σκηνοθεσία.
Επίσης είχε μεταφράσει και έκανε διασκευές σε γνωστά έργα του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου, αλλά και έργα του αρχαίου ελληνικού θεάτρου.
Όλο αυτό το σημαντικό υλικό το κληροδότησε στην κόρη της, την ηθοποιό και σκηνοθέτη Ζωή Μασούρα.

Αγαπούσε πολύ τον κόσμο του θεάτρου και ιδιαίτερα τους ηθοποιούς και ήθελε τα έργα που έγραψε, διασκεύασε και μετέφρασε να τα ανεβάζουν νέες θεατρικές ομάδες και παραγωγές.
Σημαντικότερη παράσταση των τελευταίων χρόνων που πραγματοποίησε υπήρξε η διασκευή και μετάφραση του θεατρικού έργου Πιρλιπλιν και Μπελίσσα του Λόρκα που αποδόθηκε ευπρόσδεκτα με δύο ρόλους από το Λεόντιο Πετμεζά και τη Ζωή Μασούρα.
Για την παράσταση έγραψαν θετικά, ευμενή και επιδοκιμαστικά σχόλια οι ακαδημαϊκοί Ευάγγελος Μουτσόπουλος, Νικόλαος Λάος, οι κριτικοί θεάτρου Γιάννης Βαρβέρης, Λέανδρος Πολενάκης, Ροζίτα Σώκου, Μηνάς Χρηστίδης, Νέστορας Μάτσας, Κώστας Γεωργουσόπουλος και πολλοί άλλοι πνευματικοί άνθρωποι.

Κύκνειο συγγραφικό της άσμα ήταν η μετάφραση-διασκευή του έργου του Αριστοφάνη Εκκλησιάζουσες που ανέβασε η Ζωή Μασούρα, αφιερώνοντας την παράσταση στη μνήμη της, με τη θεατρική ομάδα Πενίας Τέχνες τον Ιούνιο του 2013.

Τα τελευταία 20 χρόνια είχε αποσυρθεί λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας. Ήταν σύζυγος του ηθοποιού Κώστα Μεσσάρη.
Πέθανε στην  Αθήνα, στις  13 Μαΐου 2013.

Η Νίκη Τριανταφυλλίδη ανήκε πολιτικά στην Αριστερά και για ένα διάστημα υπήρξε δημοτική σύμβουλος με το ΚΚΕ.