My Bonjour

ΑΧΙΛΛΕΑΣ  ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός κι ευεργέτης της πόλεως των Πατρών.
Στην Πάτρα σήμερα υπάρχει οδός με το όνομά του.

Γεννήθηκε το 1850 στο Πάτερο Κατσανοχωρίων στην Ήπειρο και μετακόμισε με την οικογένεια του στην Πάτρα σε ηλικία 5 ετών όπου ήδη ζούσαν προ της επαναστάσεως συγγενείς του.

Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στην Πάτρα στο Α' Γυμνάσιο Πατρών σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας του οποίου έγινε αριστούχος διδάκτωρ και διορίσθηκε εισαγγελέας πρωτοδικών, αρνούμενος όμως την θέση πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε δίκαιο και έπειτα στην Ρώμη πολιτικές επιστήμες.
Επέστρεψε στην Πάτρα όπου άσκησε την δικηγορία.

Ήταν για πολλά χρόνια βουλευτής Πατρών και πολιτικά προσκείμενος στον Δεληγιάννη.
Πρώτη φορά ασχολήθηκε με την πολιτική το 1879 όπου κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής χωρίς επιτυχία με το Ρουφικό κόμμα.
Συμμετείχε και στην επόμενη βουλευτική αναμέτρηση του 1882 όπου πάλι δεν κατάφερε να εκλεγεί.

Διετέλεσε βουλευτής Αχαΐας το 1885, 1887, και το 1890 ενώ στις εκλογές του 1899 κατέβηκε σαν ανεξάρτητος.
Το 1890 έγινε μέλος της Κυβέρνησης Θεόδωρου Δηλιγιάννη και διορίστηκε υπουργός εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως (24 Οκτωβρίου 1890-Φεβρουάριος 1892.

Κατά την υπουργική θητεία του ανακαίνισε όλα τα επαρχιακά γυμναστήρια και τα εφοδίασε με τα απαραίτητα όργανα (ακόντια, δίσκους, εφαλτήρια, σφαίρες, αλτήρες κλπ).

Απεβίωσε στις 15 Φεβρουαρίου 1900 μετά από βαριά ασθένεια, (καρκίνος του στομάχου).
Την κηδεία του παρακολούθησαν πολλοί πολιτικοί της εποχής που μετέβησαν στην Πάτρα για αυτόν τον λόγο.

Ο Γεροκωστόπουλος έδωσε την περιουσία του για να γίνουν πολλά κοινωφελή έργα στην πόλη, και με διαθήκη του την άφησε στον Δήμο Πατρέων.
Σύμφωνα με την διαθήκη του άφησε χρήματα, διάφορα ποσά, στο Αρσάκειο Πατρών, στην Σχολή άπορων παίδων, στον Ηπειρο-Μακεδονικό σύλλογο.
Άφησε διάφορα ποσά στους υπηρέτες του και στους ανθρώπους που δούλευαν για αυτόν.
Άφησε διάφορα ποσά προίκα στις ανιψιές του, ενώ την οικία του την άφησε στους ανεψιούς του με τον όρο αν δεν κάνουν άρρενες απογόνους να περιέλθει στον Δήμο Πατρέων.
Χρηματικά ποσά άφησε στο Δημοτικό νοσοκομείο, στο πτωχοκομείο στο βρεφοκομείο αλλά και σε όλους τους ναούς της πόλης.
 

ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΦΗΣ

Ο Φοίβος Δέλφης ήταν Έλληνας ποιητής, ιδρυτικό μέλος της ΕΕΛ.

Γεννήθηκε το 1909 στους Δελφούς και το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Κανέλλος.

Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Είχε φιλικές σχέσεις με τον Σικελιανό, που επηρέασε και το έργο του. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα σε ηλικία 28 ετών με την ποιητική του συλλογή "Ειδύλλια".
Για το συνολικό του έργο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με τον α΄ έπαινο.
Έγραψε πολλά ποιήματα και ποιητικές συλλογές, όπως τα "Βουκολικά" (1938), "Όργος Οργής" (1948), "Η μοναξιά του λιθαριού" (1948), "Αχαοί" (1951), "Άνθρωπος της Γης" (1943), "Ρόδα του Απόλλωνα", "Θλιμμένο Πάσχα", "Ο γερο-Θωμάς", "Αγροτική συμφωνία" , "Πεσταλότσι" και άλλα.
Μερικά έργα του βραβεύτηκαν και στο εξωτερικό.

Πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1988.
 

ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΑΡΚΑΚΗΣ

Ο Μπάμπης Μαρκάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1933 και ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και συνθέτης.

Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Μάρκος Μπαλτόπουλος.
Καθιερώθηκε με συνθέσεις δικές του αλλά και του Μπάμπη Μπακάλη, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, όπως «Μες σε ξένους τόπους», «Πανικός», «Μεγάλη θλίψη», «Πληγωμένοι κι οι δυο», «Ένα αντίο πικρό», «Το τέλος», «Μαύρη κατάρα» κ.ά.
Η Μαριώ έκανε επιτυχία το περίφημο τραγούδι του «Μες στον πράσινο το μύλο». Το 1960 έκανε ρεκόρ σε πωλήσεις για δίσκο 45 στροφών με «Το σπαθί του Χατζημπαμπά».
Παράλληλα εμφανίστηκε στη δισκογραφία ως συνθέτης με το πραγματικό του όνομα.

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (1973-1985) έζησε στην Αμερική και συγκεκριμένα στην Βοστόνη με την οικογένειά του.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε στα Μετέωρα Νεαπόλεως Θεσσαλονίκης.
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 15 Φεβρουαρίου 2003.
 

ΝΤΟΛΛΥ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ

Η Ντόλλυ Γουλανδρή (πατρικό όνομα Αικατερίνη Κουμάνταρου), ήταν πρόεδρος του ιδρύματος Γουλανδρή και ιδρύτρια του Μουσείου Κυκλαδικής Tέχνης στην Αθήνα.

Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1921 και ήταν κόρη του Ιωάννη Κουμάνταρου, γόνου γνωστής οικογένειας εφοπλιστών, και της Φλώρας Νομικού.

Από το 1960 άρχισε να δημιουργεί συλλογή αρχαίων αντικειμένων, την οποία και δώρισε στο ίδρυμα Γουλανδρή που ιδρύθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας της το 1985. Το ίδρυμα Γουλανδρή σκοπό έχει την μελέτη, την διάδοση και την προβολή του πολιτισμού του Αιγαίου.
Επίσης, ίδρυσε το 1986 το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το οποίο σήμερα φιλοξενεί περισσότερα από 3.000 αντικείμενα.
Για την προσφορά της στον πολιτισμό τιμήθηκε το 2003 από τον Σύνδεσμο Ελληνίδων Επιστημόνων με το βραβείο ΥΠΑΤΙΑ.

Απεβίωσε στις 15 Φεβρουαρίου 2008 στην Αθήνα.

Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στον ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στην οδό Σκουφά και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών.
Για τον θάνατό της ο υπουργός πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης δήλωσε χαρακτηριστικά: «Ο ελληνικός πολιτισμός έχασε μια σημαντική προσωπικότητα. Η Ντόλλυ Γουλανδρή δημιούργησε ένα από τα πλέον σύγχρονα και σημαντικά Μουσεία της Ελλάδας».

Ήταν παντρεμένη με τον Νίκο Γουλανδρή και μαζί απέκτησαν ένα παιδί, τον Πέτρο Ν. Γουλανδρή.
 

ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ

Ο Σάββας Αγουρίδης ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και θεολόγος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Νοεμβρίου 1921.

Αποφοίτησε ως αριστούχος από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1943 και έπειτα διετέλεσε καθηγητής θρησκευτικών στην ιδιωτική εκπαίδευση. Μετεκπαιδεύτηκε με υποτροφία του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών στο Πανεπιστήμιο Ντιούκ (University of Duke) της Βόρειας Καρολίνας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπου και πήρε το διδακτορικό του το 1950.
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, εργάσθηκε ως καθηγητής στη μέση εκπαίδευση, στην Χριστιανική Αδελφότητα Νέων Αθηνών ως κοινωνικός λειτουργός και στη Διεθνή Κοινωνική Υπηρεσία για την αποκατάσταση προσφύγων.

Ταυτόχρονα, αναγορεύθηκε Διδάκτωρ της Ορθόδοξης θεολογίας με τη μελέτη «Το πρόβλημα των Προσθηκών της Σλαβονικής Μεταφράσεως του Ιουδαϊκού Πολέμου και της Μαρτυρίας των περί του Βαπτιστού και του Ιησού» (Αθήνα, 1954), και το 1956 εξελέγη υφηγητής στην έδρα της Καινής Διαθήκης με τη μελέτη «Ο χαρακτήρ της Εσχατολογίας εις το Α΄ Βιβλίον του Ενώχ».

Εκείνο το έτος εξελέγη έκτακτος, και τρία χρόνια αργότερα τακτικός, καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1956-1968), ενώ στην ενδιάμεση περίοδο 1962-1963 δίδαξε με αποστολή στην Ελληνική Θεολογική Σχολή της Βοστώνης.
Από το 1969 ως το 1982 υπηρέτησε ως καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όταν και παραιτήθηκε.
Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1974-1975.

Υπήρξε ένα από τα παλαιότερα μέλη της Studiorum Societas Novi Testamenti (Εταιρία Μελετών της Καινής Διαθήκης), μιας διεθνούς εταιρίας μελετητών της Καινής Διαθήκης, στην οποία συμμετείχε κάθε χρόνο.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος των Ενωμένων Βιβλικών Εταιριών στην Ευρώπη επί δύο επταετίες, καθώς επίσης ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Εταιρίας Βιβλικών Σπουδών.
Αποτέλεσε εσαεί μέλος της Βιβλικής Εταιρίας των ΗΠΑ.
Διετέλεσε, επίσης, αντιπρόεδρος της Academie Internationale des Sciences Religieuses (Διεθνής Ακαδημία Θρησκευτικών Επιστημών) στις Βρυξέλλες, ενώ υπήρξε επί χρόνια πρόεδρος του Εκπαιδευτικού και Φιλανθρωπικού Ιδρύματος «Άρτος Ζωής» του Λυμπεροπούλειου Ιδρύματος, της Κίνησης Πολιτών κατά του Ρατσισμού και της Εθνικής Επιτροπή Βιοηθικής.
Το 1996 εξελέγη επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Κραϊόβα στη Ρουμανία.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ορθόδοξης αντιπροσωπείας στην Κεντρική Επιτροπή του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (1968-1974). Εξέδιδε από τη δεκαετία του 1970 το εξαμηνιαίο Δελτίο Βιβλικών Μελετών, ενώ εξέδωσε πολλά βιβλία και έκανε την επιμέλεια και τη μετάφραση στα ελληνικά πολλών αξιόλογων καινοδιαθηκικών και θεολογικών γενικότερα έργων. Συμμετείχε ως μέλος της Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής της Ελληνικής Ομάδας για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων (ΕΟΔΜ), του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Ομάδας για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων (Minority Rights Group International) και εξέδωσε εκθέσεις σχετικά με θρησκευτικές κοινότητες στην Ελλάδα για το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι.

Χρημάτισε πρόεδρος της διοργανωτικής επιτροπής του 2ου Συνεδρίου Ορθόδοξης Θεολογίας που έλαβε χώρα στην Αθήνα το 1976.

Ασχολήθηκε σε βάθος με την αποκαλυπτική και απόκρυφη παλαιοδιαθηκική γραμματεία και έχει διακριθεί στον τομέα της ιστορικής εξέλιξης της χριστιανικής πίστης.
Η συμβολή του στην ανάπτυξη των βιβλικών σπουδών στην ελληνική ακαδημαϊκή θεολογία υπήρξε καθοριστική, εστιάζοντας ιδιαίτερα το ερευνητικό του ενδιαφέρον στον εσχατολογικό χαρακτήρα της χριστιανικής πίστης και εκκλησίας. Με την εργογραφία του έχει καλύψει ένα ευρύ φάσμα Βιβλικής θεολογίας, αφενός ξεπερνώντας προηγούμενες συντηρητικές θεωρήσεις και αφετέρου εντός των πλαισίων της Ορθόδοξης παράδοσης.
Παρά τις αντιδράσεις, η ανανεωτική ερμηνευτική γραμμή του διάνοιξε το χώρο της Θεολογίας προς τα σύγχρονα φιλοσοφικά και κοινωνικά ρεύματα.
Δεν παραθεώρησε την πατερική σκέψη, αλλά επικεντρώθηκε στη δυναμική της ερμηνευτικής των εκκλησιαστικών πατέρων.
Έδωσε έμφαση στον κοινωνικό χαρακτήρα του ευαγγελικού μηνύματος, στο ιουδαϊκό υπόβαθρο των συγγραμμάτων της Καινής Διαθήκης και στην επίδραση του γνωστικισμού.

Διετέλεσε Πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλίας Ελλάδας και Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2009.
 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΣΙΝΗΣ

Ο Γιάννης Καραμπεσίνης γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1931 και ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδοποιός και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού.

Ανάμεσα στους πιο σημαντικούς δίσκους που κυκλοφόρησε συναντούμε τους: «Τσιφτετέλι, Νο 2» (1971), «Μαίρη Μαράντη» (1971), «Αγάπες και παράπονα» (1984), «Θα φύγω μόνος μου» (1985), «Σε καινούρια τραγούδια» (1990).

Δημοφιλή τραγούδια του υπήρξαν τα ακόλουθα: «Πήραν τα στήθια μου φωτιά», «Κάψε με να ησυχάσω», «Εσένα δεν σου άξιζε αγάπη», «Η παντρεμένη», «Τα μελιτζανιά σου μάτια», «Θα φύγω κι ας πονώ», «Του φτωχού ο πόνος», «Τσιφτετέλι παιχνιδιάρικο», «Ξημερώνει η γιορτή σου», «Της φτώχειας τα παιδιά», «Τσιφτετέλι με μπουζούκι», κ.ά.

Συμμετείχε ως ερμηνευτής σε κινηματογραφικές ταινίες κατά τη δεκαετία του 1960, όπως: «Είναι σκληρός ο χωρισμός» (1963), «Ένα παιδί χωρίς όνομα» (1964), «Κάθε καημός και δάκρυ» (1964), «Απαγωγή» (1964), «Πόνεσα πολύ για σένα» (1965), «Παίξε, μπουζούκι μου γλυκό» (1965), «Ο επαναστάτης» (1965), «Το σπίτι των ανέμων» (1966), «Σήκω, χόρεψε συρτάκι» (1967), «Καταραμένη αγάπη» (1968) και «Αυτή που δεν λύγισε» (1968).

Ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Μαράντη, με την οποία αργότερα είχε πάρει διαζύγιο.

Ο Καραμπεσίνης έπαιξε με το μπουζούκι του ίδιου του Μανώλη Χιώτη το τραγούδι του, ""Ηλιοβασιλέματα" στη κηδεία του.

Πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 2011, σε ηλικία 80 ετών.