My Bonjour

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΤΙΣΤΑΚΗΣ

Ο Βαγγέλης Κτιστάκης ήταν Κρητικός αγωνιστής από τα Χανιά.

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1907, γόνος εύπορης οικογένειας.

Έκανε νομικές σπουδές στην Αθήνα και στο Βερολίνο όπου το 1930 αναγορεύτηκε διδάκτορας του εκεί Πανεπιστημίου με τη διατριβή του "Η ευθύνη των εφοπλιστών".
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και όταν επέστρεψε στην Κρήτη το 1932 εντάχθηκε στο ΚΚΕ.
Ήταν από τα πλέον μορφωμένα στελέχη του ΚΚΕ και γνώριζε αρκετές ξένες γλώσσες.
Διώχθηκε επανειλημμένα και δούλεψε στον μηχανισμό της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. 
Το κομματικό του ψευδώνυμο ήταν Ι. Αλεξίου.

Ηγήθηκε της μοναδικής ένοπλης εξέγερσης εναντίον της δικτατορίας του Μεταξά το 1938 στην Κρήτη. Συνεργάτης του ως βασικός εμπνευστής της εξέγερσης και καθοδηγητής της ήταν ο Αριστομένης Μητσοτάκης και ο Εμμανουήλ Μάντακας.
Η αρχική επιτυχία της εξέγερσης είχε ως αποτέλεσμα να εφησυχάσουν οι αγωνιστές και τελικά να αποκατασταθεί ο έλεγχος από το καθεστώς.
Μετά την αποτυχία της εξέγερσης στην Κρήτη, ο Κτιστάκης διέφυγε στην Αθήνα και έζησε στην παρανομία.

Το 1939-40 ήταν μέλος της λεγόμενης Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (ΠΚΕ).
Το 1941 διαγράφηκε από το ΚΚΕ ως "προβοκάτορας" και "πεμπτοφαλαγγίτης", λόγω της συμμετοχής του στην ΠΚΕ, δεδομένου ότι θεωρούνταν κατασκεύασμα της Ασφάλειας.
Αποκαταστάθηκε το καλοκαίρι του 1943 και στάλθηκε στην Κρήτη ως γραμματέας της Επιτροπής Κρήτης του ΚΚΕ.
Το 1944 ορίστηκε πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής Κρήτης.

Συνελήφθη από μεικτό απόσπασμα χωροφυλάκων και Γερμανών στα Χανιά, και εκτελέστηκε με τσεκούρι στις 16 Ιουνίου 1944.
Ο χωροφύλακας που τον αναγνώρισε και τον συνέλαβε τον κυνηγούσε προπολεμικά ενώ εκτελέστηκε αργότερα από μέλη του ΕΑΜ.
Ο Κτιστάσκης βασανίστηκε, και αρνήθηκε να κάνει έστω και απλή αποκήρυξη της ιδεολογίας του όπως του ζητήθηκε, για να ζήσει.

Ο Κτιστάκης είχε παντρευτεί το 1933 την Ευαγγελία Παλίδου και απέκτησαν έναν γιο, το Γιάννη.
Επίσης, είχε παντρευτεί με δεύτερο γάμο στις αρχές του 1940 το μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ Σταματία Βιτσαρά.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΑΝΝΑΣ

Ο Αλέξανδρος Ζάννας ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1892.

Κατά τα εφηβικά του χρόνια, μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο, προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Μακεδονικό Αγώνα βοηθώντας τον πατέρα του, Δημήτριο.

Ολοκληρώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές μετέβη στη Γερμανία για ανώτερες σπουδές. Νυμφεύθηκε τη Βιργινία Ζάννα (1897-1980), το γένος Δέλτα, κόρη της Πηνελόπης Δέλτα, μέσω της οποίας γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δημιουργώντας μαζί του στενή φιλία, οπότε και ασχολήθηκε με την πολιτική.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης.

Έντονη φιλία δημιούργησε αργότερα και με τον Νικόλαο Πλαστήρα.

Ο Ζάννας υπήρξε ο πρώτος υπουργός της Αεροπορίας.
Συγκεκριμένα υφυπουργός, με υπουργό τον Βενιζέλο από 28 Δεκεμβρίου 1929 μέχρι 30 Μαρτίου 1930, και στη συνέχεια υπουργός μέχρι τις 25 Μαΐου του 1932. Ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός της ενιαίας  Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, όντας ο ίδιος πρώην αεροπόρος ως έφεδρος υπίλαρχος.
Μέχρι τότε η Πολεμική Αεροπορία ήταν διχασμένη σε δύο τμήματα, τη Στρατιωτική και τη Ναυτική, και οι προσπάθειες του Ζάννα για ενοποίησή τους αντιμετώπισαν τις αντιρρήσεις στελεχών των δύο Όπλων.
Ιδέα του Ζάννα ήταν να αναλάβει ο ίδιος ο Βενιζέλος αρχικά υπουργός, με απώτερο στόχο να καμφθούν ευκολότερα οι εν λόγω αντιρρήσεις.
Παράλληλα από 25 Φεβρουαρίου 1932 μέχρι 25 Μαΐου του 1932 άσκησε και καθήκοντα υπουργού Γεωργίας.
Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1933 κατά την Δ΄ Περίοδο, καθώς και στη Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή το 1936.
Ενεπλάκη στο Κίνημα του 1935 ακολουθώντας το φίλο του Πλαστήρα, με αποτέλεσμα να υποστεί διώξεις.

Στη διάρκεια της Κατοχής αναμίχθηκε σε εθνικιστικές οργανώσεις αντίστασης με αποτέλεσμα να συλληφθεί από τις ιταλικές δυνάμεις κατοχής και να φυλακιστεί για λίγους μήνες.
Μετά την Απελευθέρωση ασχολήθηκε και πάλι με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής το 1950.
Συμμετείχε στη διοικούσα επιτροπή του Κόμματος Φιλελευθέρων, του οποίου υπήρξε σημαντικό στέλεχος.

Το 1945 ήταν πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, έχοντας υπηρετήσει στον ΕΕΣ Θεσσαλονίκης το 1922-23.
Ο Αλέξανδρος Ζάννας πέθανε στην Αθήνα στις 16 Ιουνίου του 1963.

ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ο Λεόντιος Χατζηαποστόλου του Δημητρίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Τένεδο το 1894.

Εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη λίγο μετά την απελευθέρωση της πόλης, το 1912.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διορίστηκε υποδιοικητής Καβάλας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Συνεργάστηκε στενά με το δικηγόρο και πολιτευτή Δημήτριο Δίγκα.
Εργάστηκε ως δικηγόρος στη συμπρωτεύουσα.
Στις 20 Μαρτίου 1949, όταν ήταν η περίοδος του Εμφυλίου Πολέμου, εξελέγη πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, υποστηριζόμενος από ένα σύνολο πολιτικών δυνάμεων.
Εκλέχτηκε βουλευτής του πρώην Δήμου Θεσσαλονίκης με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1963.
Είχε και δημοσιογραφική δραστηριότητα, καθώς αρθρογραφούσε στην εφημερίδα "Νέα Αλήθεια".

Πέθανε στις 16 Ιουνίου 1980 σε ηλικία 86 ετών και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Η χήρα του, Νίκη, απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 1986. Είχαν έναν γιο και μία κόρη.

ΜΑΤΣΗ ΧΑΤΖΗΛΑΖΑΡΟΥ

Η Μάτση Χατζηλαζάρου (πραγματικό όνομα: Μαρία Λουκία Χατζηλαζάρου), γεννήθηκε στη  Θεσσαλονίκη, στις 17 Ιανουαρίου  1914 και ήταν Ελληνίδα ποιήτρια. 

Ηταν γόνος μεγαλοαστικής ελληνικής οικογένειας της Θεσσαλονίκης. 

Το 1917, εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εθνικού Διχασμού, η Χατζηλαζάρου και η οικογένειά της αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τη Θεσσαλονίκη και να εγκατασταθούν στη Γαλλία, από όπου επέστρεψαν στη συμπρωτεύουσα το 1919 και την ίδια χρονιά μετακόμισαν οριστικά στην Αθήνα.
Το 1931 και σε ηλικία 17 ετών, η Χατζηλαζάρου παντρεύτηκε τον Βαυαρό Καρλ Σούρμαν, με τον οποίο χώρισε το 1936.
Στο μεταξύ, το 1934 πέθαναν μέσα σε λίγους μήνες και οι δύο γονείς της, αφού προηγουμένως έφτασαν στην οικονομική χρεοκοπία.
Το 1937 η Χατζηλαζάρου παντρεύτηκε τον γεωπόνο Σπύρο Τσαούση σε δεύτερο γάμο, που διαλύθηκε το 1938.
Κατά την περίοδο 1939–1943 ήταν σύζυγος του ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκου.
Στην Αθήνα το 1943 συνδέθηκε με τον ποιητή Αντρέα Καμπά.
Μαζί του έφυγε τον Δεκέμβριο του 1945 για το Παρίσι, με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου.
Εκεί γνώρισε τον Καταλανό ζωγράφο και ανεψιό του Πικάσο Χαβιέ Βιλατό, με τον οποίο έζησε μαζί από το 1946 έως το 1954.
Το 1957 συνδέθηκε με τον Κορνήλιο Καστοριάδη, αλλά ο δεσμός κράτησε μόνον δύο χρόνια.
Το 1958 επέστρεψε στην Αθήνα για να εργαστεί στον ΕΟΤ.
Το 1964 έφυγε και πάλι στο Παρίσι για να δουλέψει στο εκεί κατάστημα Βαράγκη.
Επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το 1973 και εργάστηκε στην υπηρεσία δημοσίων σχέσεων της Εμπορικής Τράπεζας, μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 1980.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 16 Ιουνίου 1987.[

ΣΠΥΡΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ

Ο Σπύρος Ιακωβίδης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1922  και ήταν αρχαιολόγος προϊστορικής αρχαιολογίας, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός. 

Φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (πτυχίο 1946, διδακτορικό 1962) και εργάστηκε ως επιμελητής αρχαιοτήτων (1952-1954) και ως καθηγητής αρχαιολογίας στα πανεπιστήμια Αθηνών (1970-1974), Marburg (1976-1977), Χαϊδελβέργης (1977) και Πενσυλβάνια (1979-1991).

Υπήρξε μέλος του Ινστιτούτου Προχωρημένων Σπουδών στο Princeton, ΗΠΑ (1977-1978), της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε και Πρόεδρος, και πλήθους άλλων κορυφαίων επιστημονικών ιδρυμάτων της Ελλάδας και του εξωτερικού. Πραγματοποίησε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αθήνα, την Ελευσίνα, την Πύλο, τη Θήρα, την Περατή, τον Γλα και, για περισσότερα από 50 χρόνια, στις Μυκήνες.

Ως πρωτοετής φοιτητής αρχαιολογίας, ο Ιακωβίδης συμμετείχε εθελοντικά στο τιτάνιο έργο της προστασίας και απόκρυψης των αρχαιολογικών θησαυρών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μετά την ιταλική επίθεση του Οκτωβρίου του 1940 και πριν την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα.
Κατά τη Γερμανική Κατοχή ανέπτυξε και αντιστασιακή δράση, ενταγμένος στις Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών (ΕΟΕΑ), το ένοπλο σώμα του ΕΔΕΣ  του Ναπολέοντα Ζέρβα.
Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης και τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος.

Πέθανε στις 16 Ιουνίου 2013.

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΗΣ

Ο Λυκούργος Σακελλάρης του Δημητρίου, ήταν Έλληνας πολιτικός,

Γεννήθηκε στη Σούρπη της Μαγνησίας, το 1947.

Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο ΑΠΘ και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1974 και έλαβε μέρος στην πρώτη ομάδα πρωτοβουλίας του κινήματος, τον Σεπτέμβριο του 1974.

Διατέλεσε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του Κινήματος στους νομούς Ιωαννίνων (στην Τ.Ο.) από το 1975 έως το 1976 και Μαγνησίας από το 1980 έως το 1982.

Διορίστηκε Νομάρχης Θεσσαλονίκης τον Μάρτιο του 1982 και υπηρέτησε στη συμπρωτεύουσα έως το 1985.
Από το 1985 έως το 1987 ήταν γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών.

Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας με κύρια αρμοδιότητα τις ιδιωτικές επενδύσεις από το 1987-1988.

Συμμετείχε στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ το 1989 σε τιμητική, μη εκλόγιμη θέση.

Το διάσημα 1994-1997 διετέλεσε Πρόεδρος του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Θεσσαλονίκης

Το 1997 ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Οχημάτων (ΕΛΒΟ).

Πέθανε σε ηλικία 71 ετών από καρκίνο στις 16 Ιουνίου 2018 στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε την επομένη στην Καλαμαριά.
Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Σακελλάρη-Τσιράπα με 2 παιδιά, το Δημήτρη, που είναι οφθαλμίατρος, και τη Νίκη, που είναι δασκάλα.