My Bonjour

ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΟΒΑΤΣΙΔΑΚΗΣ

Ο Ιωάννης Γοβατσιδάκης (αναφέρεται και ως Γοβατζιδάκης, γεννήθηκε το1874 στο Βεδέροι Ρεθύμνου και ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός.
Διετέλεσε αρχικά πληρεξούσιος και στη συνέχεια βουλευτής Ρεθύμνης.

Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών.
Εργάστηκε στο εμπόριο.
Ήταν ενεργός στους αγώνες για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και πήρε μέρος στην Επανάσταση του Θερίσου το 1905.

Εξελέγη για πρώτη φορά πληρεξούσιος Ρεθύμνης το 1912 επί Κρητικής Πολιτείας.
Επανεξελέγη μετά τις εκλογές του 1923 στο Ρέθυμνο, στις 20 Φεβρουαρίου 1924.

Ως βουλευτής συνετέλεσε στην ανέγερση πολλών σχολείων.
Με το Κόμμα Φιλελευθέρων εξελέγη το 1928 και επανεξελέγη το 1933.

Πέθανε ενώ υπηρετούσε ως εν ενεργεία βουλευτής, στις 19 Δεκεμβρίου 1934.

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΙΑΤΡΙΔΗΣ

Ο Μιλτιάδης Ιατρίδης (ή Μίλτων Ιατρίδης) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.

Γεννήθηκε το 1906 στο Σοφικό Κορινθίας, τον τόπο καταγωγής της μητέρας του, Σοφίας.

Ο πατέρας του, Βασίλειος Ιατρίδης, καταγόταν από τον Πύργο Ηλείας και ασκούσε το επάγγελμα του επιθεωρητή της Μέσης Εκπαίδευσης.
Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του, ο Μ. Ιατρίδης εισήλθε το 1921 στη Στρατιωτική Σχολή των Ναυτικών Δοκίμων και αποφοίτησε ως μάχιμος σημαιοφόρος στις 26 Ιανουαρίου 1926.
Από τότε υπηρέτησε κυρίως στα υποβρύχια.
Δεκατρία χρόνια αργότερα, στις 10 Φεβρουαρίου 1939, προβιβάστηκε στον βαθμό του πλωτάρχη.
Από τη θέση αυτή και με τη συνακόλουθη ανάληψη του αξιώματος του κυβερνήτη του, γηραιού τότε, υποβρυχίου «Παπανικολής», συνέβαλε τα μέγιστα στον αγώνα εναντίον του Άξονα.

Στις 24 Δεκεμβρίου 1940, το υποβρύχιο «Παπανικολής» επιτέθηκε εναντίον μεγάλης ιταλικής νηοπομπής στην Αδριατική Θάλασσα και κατόρθωσε να βυθίσει στο Στενό του Οτράντο τρία ιταλικά οπλιταγωγά, συνολικού βάρους 25.000 τόνων, που μετέφεραν όπλα, πολεμοφόδια και εν γένει πολεμικό υλικό στα παράλια της Αλβανίας, για να ενισχυθούν οι ιταλικές μονάδες που προσπαθούσαν να νικήσουν τους Έλληνες.
Για το κατόρθωμά του αυτό, ο κυβερνήτης Μ. Ιατρίδης προβιβάστηκε άμεσα σε αντιπλοίαρχο επ' ανδραγαθία και του απονεμήθηκε το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας», στις 30 Δεκεμβρίου 1940.

Μετά την απελευθέρωση διετέλεσε Διοικητής Αρχιπελάγους (1944-1945), Διοικητής Στολίσκου Βορείου Αιγαίου (1948), ενώ ήταν ο πρώτος Διοικητής της Ναυτικής Ακαδημίας Πολέμου (1947).
Το 1950-1951, ορίστηκε αρχηγός της αποστολής για την παραλαβή του αντιτορπιλικού «Ευγένιος Σαβοΐας» από την Ιταλία στο πλαίσιο των πολεμικών αποζημιώσεων, το οποίο και μετονομάστηκε «Έλλη».

Ο Μιλτιάδης Ιατρίδης αποστρατεύτηκε αυτεπάγγελτα στις 29 Δεκεμβρίου 1952, με σύγχρονη προαγωγή στον βαθμό του πλοιάρχου.
Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 18 Φεβρουαρίου 1960, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας, σε ηλικία 54 ετών.
Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική (Λέλα) Πιτέλου, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Αδριατική.
Η πολιτεία τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε μία πλατεία του Πύργου Ηλείας. Στην ομώνυμη πλατεία του Πύργου βρίσκεται και ο ανδριάντας του.
Προτομή του Μ. Ιατρίδη υπάρχει στη γενέτειρά του το Σοφικό Κορινθίας, και στο Κατάκολο Ηλείας, αλλά και στην πόλη της Κορίνθου δίπλα στη Στρατιωτική Λέσχη. Η δράση του Ιατρίδη και του υποβρυχίου Παπανικολής ενέπνευσε και την ταινία 'Υποβρύχιο Παπανικολής' του 1971 με τον Κώστα Καζάκο στον ρόλο του Ιατρίδη.
 

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΡΑΜΑΟΥΝΑΣ

Ο Λεωνίδας Καραμαούνας του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.
Διετέλεσε δήμαρχος και βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης.

Γεννήθηκε το 1890 και σπούδασε ιατρική.

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1936.
Το 1944 διορίστηκε δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το ΕΑΜ, μαζί με τον Δημήτριο Καββάδα.
Το 1944 ήταν εθνοσύμβουλος Θεσσαλονίκης στο Εθνικό Συμβούλιο της ΠΕΕΑ. Επανεξελέγη βουλευτής το 1950 και επανεξελέγη στις 12 Δεκεμβρίου 1951 στη θέση του Γιάννη Ιμβριώτη.

Τον Μάιο του 1950 προσχώρησε στην ΕΔΑ και στις 5 Ιουλίου 1951 στον Δημοκρατικό Συναγερμό.

Με τη σύζυγό του, Κατίνα, απέκτησαν παιδιά.

Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στις 18 Φεβρουαρίου 1963, στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1963 από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΑΡΑΣ

Ο Κωνσταντίνος Δημαράς του Θησέως αναφερόμενος συχνότερα ως «Κ.Θ. Δημαράς», ήταν Έλληνας φιλόλογος, κριτικός και ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 1904.

Φοιτά στο Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον Δ. Ν. Μακρή.
Οι πρώτες συγγραφικές-λογοτεχνικές απόπειρες, στίχοι, πρόζα, σύντομα αφηγήματα - πραγματοποιούνται γύρω στα 1912-1913 στην ηλικία των εννέα ή δέκα ετών περίπου, ενώ στην τρίτη τάξη του Ελληνικού Σχολείου, το 1917, εκδίδει ένα βραχύβιο νεανικό περιοδικό, τα Παραληρήματα.

Φοιτά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ανάμεσα στους καθηγητές που θα τον επηρεάσουν θα είναι ο Θεόφιλος Βορέας: αυτός τον παρωθεί να σπουδάσει, για δυο χρόνια στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Επιστρέφει για να συνεχίσει στη Φιλοσοφική Σχολή, όπου έχει για καθηγητή του τον Κωνσταντίνο Άμαντο.
Θα καθυστερήσει να λάβει πτυχίο, ασχολούμενος κυρίως με τη συγγραφή επιφυλλίδων και λογοτεχνικών κριτικών στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο της εποχής: στα 1928 θα προσκληθεί από τους Δελμούζο και Αποστολάκη να συνεργασθεί με τα Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά, ενώ χάρις στον Αρίστο Καμπάνη και τον Κωστή Παπαλεξάνδρου συνεργάζεται το 1931 με τις Πρωΐα, Πολιτεία και την Πειθαρχία του Γεράσιμου Λύχνου ο οποίος και ήταν βασικό στέλεχος του Ελεύθερου Βήματος.

Το 1933 είναι επιμελητής συντάκτης στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του "Πυρσού" και συνεργάζεται με τα περιοδικά Νέα Εστία και Ιδέα.
Πτυχίο φιλολογίας θα λάβει από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Παράλληλα από το 1928 έως το 1940 ασχολείται με εκδοτικές επιχειρήσεις: εργάστηκε και ως υπάλληλος στο βιβλιοπωλείο Κάουφμαν.
Στις 15 Νοεμβρίου του 1940 υπογράφει μαζί με άλλους διανοούμενους ένα καταγγελτικό για τον Μουσολίνι μανιφέστο.
Τον Ιανουάριο του 1942 συνεκδίδει την παράνομη εφημερίδα Ελευθερία.
Από το 1945 έως το 1946 υπήρξε επιθεωρητής προγράμματος στο Ε.Ι.Ρ., ενώ το 1946 μετέχει σε μια σειρά μαθημάτων που αφορούν τη νεοελληνική λογοτεχνία στο Μορφωτικό Ίδρυμα (Λαϊκό Πανεπιστήμιο) "Αθήναιον".
Στις 15 Ιουνίου 1946 συνυπογράφει μαζί με άλλους διανοουμένους διαμαρτυρία στην Δ' Αναθεωρητική Βουλή για το υπό συζήτηση νομοσχέδιο περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομένων την Δημόσιαν τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας.

Δίδαξε, από το 1941 και μέχρι το 1946 και από το 1950 μέχρι το 1954 στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Από το 1948 έως το 1951 υπηρέτησε στο Υπουργείο Συντονισμού.
Δίδαξε επίσης στην Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς ιστορία του νεοελληνικού πολιτισμού.

Το 1951 καλείται να οργανώσει το Ι.Κ.Υ. από τον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Παπανδρέου και διορίζεται γενικός διευθυντής σε αυτό.
Το 1959 συμμετέχει στο σχεδιασμό και την οργάνωση του Βασιλικού Ιδρύματος Ερευνών, του κατοπινού Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών ως διευθύνων σύμβουλος. Το 1953 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από τη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης με θέμα: Δύο φίλοι: Κοραής και Βάμβας.
Με ανέκδοτα κείμενα το 1960 προχωρά στη σύσταση του Κέντρου Νεοελληνικών Ερευνών στο πλαίσιο του Ιδρύματος Ερευνών.
Το 1962 μαζί με μια ομάδα νέων νεοελληνιστών συστήνει ένα επιστημονικό σωματείο, τον Όμιλο Μελέτης του Ελληνικού Διαφωτισμού (ΟΜΕΔ), αποκλειστικά αφοσιωμένου στη μελέτη του φαινομένου.

Το 1966 θα προταθεί από τους Λίνο Πολίτη και Εμμανουήλ Κριαρά για τη νεοϊδρυμένη έδρα της συγκρητικής γραμματολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης, όμως η επιβολή της δικτατορίας ακύρωσε την εξέλιξη αυτή.
Η Χούντα των Συνταγματαρχών και οι συνεχείς παρεμβάσεις της στα εσωτερικά του Ι.Κ.Υ. και του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών τον εξαναγκάζουν σε παραίτηση από τις θέσεις που είχε και στα δύο αυτά ιδρύματα.
Προσκλήθηκε στη συνέχεια να διδάξει στην έδρα Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας της Σορβόνης και να αναλάβει τη διεύθυνση του Νεοελληνικού Ινστιτούτου του ίδιου πανεπιστημίου το 1971.
Στις θέσεις αυτές παρέμεινε μέχρι το 1978.

Πέθανε στο Παρίσι στις 18 Φεβρουαρίου 1992.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΖΑΡΝΤΙΝΙΔΗΣ

Ο Νικόλαος Ζαρντινίδης του Βασιλείου ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στις  22 Ιανουαρίου 1917 στη Μακεδονία.

Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο Αγλαΐας Σχοινά και εν συνεχεία την Εμπορική Σχολή της Θεσσαλονίκης.
Λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος υπηρέτησε τη θητεία του ως έφεδρος αξιωματικός στην Καβάλα.
Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες με το 25ο Σύνταγμα Πεζικού στην Αλβανία.

Κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση.
Το 1944 κατατάχθηκε ως εθελοντής στο στρατό και εργάστηκε στο γραφείο του Γ΄ Σώματος Στρατού και οργάνωσε το Προκεχωρημένο Κέντρο Πληροφοριών Έβρου.
 Αποστρατεύτηκε το 1950 με το βαθμό του Ταγματάρχη.

Για πρώτη φορά κατήλθε ως υποψήφιος με το Λαϊκό Κόμμα, στις εκλογές του 1952.
Εξελέγη ως επιλαχών με την ΕΡΕ του Καραμανλή, χάνοντας την έδρα με διαφορά μόλις ενός σταυρού.
Έπειτα από το θάνατο του Πέτρου Λεβαντή έγινε ο ίδιος βουλευτής ως επιλαχών. Στις εκλογές του 1955 και του 1961 επανεξελέγη στο Κοινοβούλιο.
Παρέμεινε πιστός συνεργάτης του Καραμανλή και κατά την περίοδο της επταετίας.

Ανέλαβε την προεδρία της 39ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.
Ο Ζαρντινίδης διατήρησε την έδρα του και μετά τις εκλογές το Νοέμβριο του 1977, στην Α΄ Θεσσαλονίκης με τη ΝΔ.
Την ίδια περίοδο ορκίστηκε υπουργός Δημοσίων Έργων από τον Νοέμβριο του 1977 μέχρι τον Μάιο του 1980.
Από το Μάιο του 1980 ως το 1981 διορίστηκε και μέλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ο Νικόλαος Ζαρντινίδης υπήρξε αθλητής αλλά και παράγοντας του ελληνικού αθλητισμού.
Διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού συλλόγου του Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης και του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης.

Στα τέλη του 1991, στον απόηχο των εξελίξεων του Μακεδονικού Ζητήματος, ο Ζαρντινίδης συνετέλεσε στην ίδρυση μιας συντονιστικής επιτροπής δράσης για τα εθνικά ζητήματα (Μακεδονική Επιτροπή).

Πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου το 2001 και κηδεύτηκε στα νεκροταφεία της Αναστάσεως του Κυρίου στη Θεσσαλονίκη.

ΔΕΣΠΩ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ

Η Δέσπω (Δέσποινα) Διαμαντίδου ήταν σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, με διεθνή καριέρα.

Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1916 στην Καστέλλα του Πειραιά, όπου και μεγάλωσε.
Ήταν εγγονή του μηχανικού Σπυρίδωνα Κριτσιλή (ή Κριτσίλη), ο οποίος διατέλεσε πολλές φορές και βουλευτής.
Κατά τα παιδικά της χρόνια υπήρξε στενή φίλη του -επίσης Πειραιώτη- Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος ως αρκετά μεγαλύτερός της, την είχε υπό την φροντίδα του. Αργότερα, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα, στο Κολωνάκι και η Διαμαντίδου πήγε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε.

Η Δέσπω Διαμαντίδου είχε ιδιαίτερη αγάπη στη μελέτη και τα βιβλία, καταφεύγοντας σε αυτά με κάθε ευκαιρία, αφού κατά δήλωσή της διάβαζε συνολικά πέντε ως έξι ώρες καθημερινά, ακόμα και ανάμεσα στις παραστάσεις. Μιλούσε τέσσερις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ρωσικά), κάτι που τη βοήθησε στη μετάφραση πλήθους ξένων θεατρικών έργων, με την οποία επίσης ασχολήθηκε, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.

Παντρεύτηκε τον, επίσης, ηθοποιό Ανδρέα Φιλιππίδη, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Μάριο.
Οι δρόμοι τους χώρισαν το 1957, διατηρώντας στενές σχέσεις μεταξύ τους, αλλά κυρίως με τη μετέπειτα σύζυγό του, ηθοποιό, Λίλυ Παπαγιάννη.
Δύο χρόνια νωρίτερα, είχε συνάψει ερωτικό δεσμό με τον, κατά 18 χρόνια νεότερό της, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, με τον οποίο υπήρξαν ζευγάρι για επτά χρόνια.

Την άνοιξη του 1967 η Δέσπω Διαμαντίδου είχε συμμετάσχει σε θεατρική περιοδεία στις ΗΠΑ ανεβάζοντας το έργο "Illya Darling" (θεατρική μεταφορά της ταινίας "Ποτέ την Κυριακή") στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης.
Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής της έγινε στην Ελλάδα το απριλιανό πραξικόπημα.
Η Διαμαντίδου αποφάσισε να μην ξαναγυρίσει στην Ελλάδα υπό αυτές τις συνθήκες και παρέμεινε "εξόριστη" στις ΗΠΑ ως τη μεταπολίτευση, αφού γύρισε στην Ελλάδα μόλις αργά το καλοκαίρι του 1974.

Αξιοσημείωτη, στο πλαίσιο της παρουσίας της στις ΗΠΑ, υπήρξε η συμμετοχή της το 1975 στην ταινία του Γούντι Άλεν Ο ειρηνοποιός, υποδυόμενης τη μητέρα του πρωταγωνιστή.
Σταθμός στην καριέρα της αποτέλεσε η συμμετοχή της το 1960 στην ταινία Ποτέ την Κυριακή του Αμερικανού σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη, που υπήρξε αδελφική φίλη της.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 18 Φεβρουαρίου 2004.
Κηδεύτηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 2004 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ

Ο Παντελής Παντελίδης ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός, ενώ υπήρξε ακόμη και υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.

Έχοντας μητρική καταγωγή από το Αγρίνιο και πατρική από τη Μικρά Ασία, ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία Αττικής στις 23 Νοεμβρίου 1983.

Αφού έδωσε Πανελλήνιες, μπήκε στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών Ναυτικού (ΣΜΥΝ), όπου εργαζόταν ως υπαξιωματικός. Μετά από 10 χρόνια στο Πολεμικό Ναυτικό, αποφάσισε να παραιτηθεί για να πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο, να γίνει τραγουδιστής, αν και δεν είχε σχετικές σπουδές και ήταν αυτοδίδακτος.
Έμαθε μόνος του να παίζει κιθάρα, την οποία του την έκανε δώρο ο πατέρας του, γιατί πήρε καλούς βαθμούς στο σχολείο.
Ξεκίνησε να παίζει σε ηλικία 11 ετών, στα 13 του έγραψε τα πρώτα του τραγούδια και σε ηλικία 14-15 χρονών τα ερμήνευε με την κιθάρα του.
Ακόμη, διατηρούσε με την οικογένειά του ένα πρακτορείο ΟΠΑΠ στη Νέα Ιωνία. Επιπλέον, ήταν φίλαθλος της ΑΕΚ.

Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά ήταν ο δίσκος με τίτλο Αλκοολικές οι νύχτες που κυκλοφόρησε το 2012 και έγινε διπλά πλατινένιος.
Μεγάλη επιτυχία του είναι το τραγούδι Δεν ταιριάζετε σου λέω, ενώ στο δίσκο περιλαμβάνονται ακόμη τα τραγούδια Συνοδεύομαι, Πάμε στοίχημα θα ξαναρθείς, Παραμυθιάζομαι και Λιώμα σε γκρεμό που γνώρισαν επιτυχία στο ραδιόφωνο.
Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι τα τραγούδια του τα γράφει εμπνεόμενος από προσωπικά βιώματα ή από ιστορίες κοντινών του προσώπων.
Είχε μεγάλη αδυναμία στην μητέρα του Αθηνά, για την οποία έχει γράψει και ένα τραγούδι με το όνομά της.
Εμφανιζόταν πάντα με τον κιθαρίστα Στέλιο Μπινιάρη και στο τουμπερλέκι με τον φίλο του Δημήτρη Χορινό.
Στις 31 Οκτωβρίου 2013 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του με τίτλο Ουράνιο τόξο που του λείπανε 2 χρώματα.
Το 2014 κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ του με τίτλο "Πανσέληνος και κάτι Εισ-Πνοή" (Α' Μέρος).
Το 2015 κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ του με τίτλο "Πανσέληνος και κάτι Εκ-Πνοή" (Β' Μέρος).

Ο Παντελίδης σκοτώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες στις 18 Φεβρουαρίου 2016, σε τροχαίο δυστύχημα σε ανισόπεδο κόμβο στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης με την συνδετήρια οδό του Πρώην Ανατολικού Αεροδρομίου Ελληνικού και της συνοικίας του Ελληνικού, ενώ οδηγούσε αυτοκίνητο Mercedes W164 ML 63 AMG το οποίο έφυγε από την πορεία του, προσκρούοντας στις προστατευτικές μπάρες.
Αφού οι τεχνικοί της τροχαίας τον απεγκλώβισαν από το όχημα, μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Ασκληπιείο Βούλας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου, στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος της Νέας Ιωνίας, ενώ νωρίτερα η σορός του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα.
Ο Παντελίδης τάφηκε στο κοιμητήριο Μεταμόρφωσης.

Ένα μήνα μετά το τροχαίο, οι τοξικολογικές εξετάσεις έδειξαν πως ο τραγουδιστής ήταν υπό την επήρεια μεγάλης ποσότητας αλκοόλ, με το επίσημο ιατρικό ανακοινωθέν να κάνει λόγο για 2,72 γραμμάρια ανά λίτρο (g/L) αλκοόλ στο αίμα του.
Τον Οκτώβριο του 2017 το εισαγγελικό πόρισμα έδειξε ότι ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου και η υπόθεση του δυστυχήματος μπήκε στο αρχείο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ

Ο Γιώργος Μπλάνας ήταν βραβευμένος Έλληνας ποιητής, και μεταφραστής.

Γεννήθηκε το 1959 στο Αιγάλεω.

Είχε κάνει σπουδές που αφορούν το αντικείμενο της βιβλιοθηκονομίας. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1987 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής Η ζωή κολυμπά σαν φάλαινα ανύποπτη πριν την σφαγή.
Εξέδωσε συνολικά 13 ποιητικές συλλογές.

Μετέφρασε πλήθος σύγχρονων και κλασικών έργων της Αρχαίας Ελληνικής ποίησης, της παγκόσμιας λογοτεχνίας και δραματουργίας, καθώς και ποιητές της τέχνης του χαϊκού.

Έχει εκδώσει μελέτες, άρθρα και δοκίμια κοινωνικού και πολιτικού στοχασμού ή λογοτεχνικού ενδιαφέροντος.
Έχει υπάρξει τακτικός αρθρογράφος στην “Αυγή”, στις πολιτιστικές στήλες της εφημερίδας “Εποχή”, στον “Ριζοσπάστη”, στο “Ιδεοδρόμιο” και περιστασιακά σε άλλες εφημερίδες και περιοδικά, όπως η “Ελευθεροτυπία” και το “Βήμα” , ενώ εργάστηκε επί σειρά ετών στον χώρο της Διαφήμισης, ως κειμενογράφος.

Το 2015, έλαβε το κρατικό βραβείο μετάφρασης ξένης λογοτεχνίας για την μετάφρασή για το έργο "Ζωή και Πεπρωμένο" του Βασίλι Γκρόσμαν, ενώ παλαιότερα είχε τιμηθεί με το βραβείο του περιοδικού "Διαβάζω" για την ποιητική συλλογή του "Στασιωτικά [1-50]" καθώς και με τον έπαινο "Κάρολος Κουν" για τη μετάφραση της τραγωδίας του Ευριπίδη "Ηρακλής Μαινόμενος". Μεταφράσεις του έχουν χρησιμοποιηθεί σε τραγωδίες στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.

Το 2018, η επιλογή του Φεστιβαλ Αθηνών και Επιδαύρου να χρησιμοποιήσει τέσσερις μεταφράσεις του Μπλάνα σε αντίστοιχα έργα προκάλεσε την αντίδραση του Θεόδωρου Κ. Στεφανόπουλου, ο οποίος επέκρινε την ποιότητα των μεταφράσεων, επισημαίνοντας ότι "πλειστάκις παράγεται ερήμην του πρωτοτύπου" καθώς και του ομότιμου καθηγητή κλασικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Μιχαήλ Πασχάλη.
Ο ίδιος απάντησε στις κριτικές αυτές λέγοντας ότι "Η κριτική είναι πάντοτε καλοδεχούμενη, αν δεν είναι υβριστική" και υπενθυμίζοντας επαινετικά λόγια του Δημήτρη Μαρωνίτη για την μετάφρασή του στον Φιλοκτήτη.
Ο Βασίλης Καλαμαράς ανέφερε, υπερασπιζόμενος τις μεταφράσεις του, ότι "δεν αντιμετωπίζουν το αρχαίο δράμα ως τοτέμ και ταμπού".

Απεβίωσε σε ηλικία 65 ετών στις 18 Φεβρουαρίου 2024.