My Bonjour

ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης γεννήθηκε στην Αθήνα,  στις 15 Νοεμβρίου 1883  ήταν Έλληνας γλωσσολόγος.

Ο πατέρας του ήταν από την Κοζάνη. Η καταγωγή της μητέρας του, Ιουλίας το γένος Ροδοκανάκη, ήταν από τη Χίο.

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, αποφοιτά από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο.
Η κλίση που είχε στα μαθηματικά ήταν η αιτία να γραφτεί αρχικά στη φυσικομαθηματική σχολή, για να αλλάξει εντελώς κατεύθυνση μετά από ένα χρόνο και να στραφεί στη φιλοσοφική σχολή και τις συναφείς θεωρητικές σπουδές. Κατόπιν μετέβη στη Γερμανία, προκειμένου να ακολουθήσει παιδαγωγικές σπουδές. Εντέλει τον έλκυσε η γλωσσολογία, για την οποία εκπόνησε διδακτορική διατριβή υπό την εποπτεία του Καρλ Κρουμπάχερ.
Η διδακτορική του διατριβή Studien zu den Lehnwortern der mittelgriechischen Vulgarliteratur (Μελέτες για τις δάνειες λέξεις της δημώδους ελληνικής μεσαιωνικής φιλολογίας) τυπώθηκε στο Μαρβούργο το 1909.[15]

Πριν ακόμη επιστρέψει στην Ελλάδα, καταπιάστηκε με τη δημιουργία του Εκπαιδευτικού Ομίλου, που κατόρθωσε να προβάλλει τη δημοτική γλώσσα ως σύμβολο μιας γλωσσικής επανάστασης με πολιτικές προεκτάσεις.
Το 1917 μαζί με τον Αλέξανδρο Δελμούζο ορίζονται από την κυβέρνηση Βενιζέλου Ανώτεροι επόπτες τής Δημοτικής Εκπαιδεύσεως, θέσεις θεσπισμένες ειδικά για αυτούς, και σε συνεργασία με τον Δημήτρη Γληνό, γενικό γραμματέα του υπουργείου Παιδείας, ορίζονται υπεύθυνοι των γλωσσικών προγραμμάτων για το δημοτικό σχολείο.
Αποτέλεσμα της εργασίας τους ήταν η έκδοση των πρώτων σχολικών αναγνωστικών στη δημοτική, μια μεταρρύθμιση που θα διακοπεί βίαια το 1920, μετά την πτώση της κυβέρνησης Βενιζέλου με προτροπή μάλιστα της σχετικής Επιτροπείας της κυβέρνησης Γούναρη στην έκθεσή της «να πεταχτούν τα βιβλία έξω από τα σχολεία και να καούν στην πυρά».

Ο Τριανταφυλλίδης μετέβη και πάλι στη Γερμανία το 1920, για να επιστρέψει το 1923, επί Νικολάου Πλαστήρα, προκειμένου να διδάξει στην Παιδαγωγική Ακαδημία.
Αργότερα έγινε ένας από τους πρώτους καθηγητές του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μαζί με καθηγητές όπως ο Γιάννης Αποστολάκης, ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης και ο Αλέξανδρος Δελμούζος.

Το 1934 παραιτήθηκε από την καθηγητική του ιδιότητα και επέστρεψε στην Αθήνα, ασχολούμενος αποκλειστικά με τη συγγραφή του έργου του Ιστορική Εισαγωγή, του θεμέλιου πάνω στο οποίο συντάχθηκε αργότερα η Νεοελληνική Γραμματική.

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης πέθανε στις 20 Απριλίου του 1959 στην Αθήνα, χωρίς να έχει κάνει οικογένεια.
Η περιουσία του βάσει διαθήκης κληροδοτήθηκε στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και με αυτήν δημιουργήθηκε το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών - Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη.
 

ΑΓΙΣ ΘΕΡΟΣ

Ο Άγις Θέρος ήταν Έλληνας ποιητής, κοινωνιολόγος και λαογράφος, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Σπύρου Θεοδωρόπουλου.

Γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1875.
Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και εξέδιδε διάφορες εφημερίδες, όπως τις εφημερίδες Λαός, Λακεδαίμων και Εφημερίδα των Εργατών.

Το δημοτικό τραγούδι ήταν η μεγάλη του αγάπη και είχε επηρεάσει σημαντικά το έργο του. Άλλωστε το πρώτο του βιβλίο (1909) ήταν συλλογή δημοτικών τραγουδιών από τις περιοχές του Ταΰγετου και της Μάνης.
Ήταν στενός συνεργάτης του Νικόλαου Πολίτη και μέλος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας.

Ανέπτυξε έντονη κοινωνική δραστηριότητα, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Εργατικού Κέντρου Αθηνών το 1910 και εισηγήθηκε το πρώτο εργατικό νομοσχέδιο. Εξελέγη βουλευτής Αττικής με το Βενιζελικό Κόμμα στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1910, Αττικοβοιωτίας το 1912 και Αθηνών-Πειραιώς το 1923[3].
To 1922 φυλακίστηκε εξαιτίας του γεγονότος ότι υπέγραψε το Δημοκρατικό Μανιφέστο μαζί με άλλες προσωπικότητες.

Το πρώτο ποιητικό του έργο δημοσιεύτηκε το 1940.
Στα ποιητικά του έργα υμνείται η αντίσταση των Ελλήνων κατά των Γερμανών ή δίνονται λυρικές στιγμές της αγροτικής ηθογραφίας.
Έγραψε επίσης πεζογραφήματα.
Η οριστική έκδοση με τη συλλογή δημοτικών τραγουδιών, σε δύο τόμους με τίτλο Τα Τραγούδια Των Ελλήνων (1951-1952), βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.
Από το 1957 ως το 1959 υπήρξε πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών[4].

Απεβίωσε το 1961.
Η σύζυγός του, Αύρα Θεοδωροπούλου, πέθανε δύο χρόνια μετά (1963).
Το όνομα Άγις θέρος φέρει ένα ετήσιο βραβείο λαογραφίας.
 

ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ

Ο Νίκος Ρίζος γεννήθηκε στην Πέτα Άρτας, στις 30 Σεπτεμβρίου 1924 και ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην κλασική επιθεώρηση «Άνθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν» και απέκτησε δικό του θίασο το 1959, ενώ το 1961 δημιούργησε τον θίασο "Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος", που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, μέχρι το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες.

Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο «Άστορ» της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του μέχρι το 1990.
Ο Νίκος Ρίζος, άλλωστε, υπήρξε πολύ επιτυχημένος θεατρικός επιχειρηματίας επί 27 χρόνια.

Έπαιξε σε περίπου 130 κινηματογραφικές ταινίες, όπως Το σωφεράκι του Γιώργου Τζαβέλλα, Ο θησαυρός του μακαρίτη του Νίκου Τσιφόρου, Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός, επίσης του Τσιφόρου, Συμμορία εραστών κ.ά..

Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά Ο δρόμος του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη και το 1999 στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη Η αίθουσα του θρόνου στον τηλεοπτικό σταθμό Mega.
Ήταν η τελευταία του εμφάνιση στην τηλεόραση, μιας και την ημέρα προβολής του τελευταίου επεισοδίου της σειράς ο Νίκος Ρίζος έφυγε από την ζωή.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατοικούσε στου Γκύζη.
Ο Νίκος Ρίζος υπέστη οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 20 Απριλίου του 1999 σε ηλικία 74 ετών και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε από πνευμονικό οίδημα.
Κηδεύτηκε, παρουσία πλήθους κόσμου, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΜΠΕΑΤΑ  ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Μπεάτα (Ευδοκία) Ασημακοπούλου γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1932 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Έκανε σπουδές στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη.
Η πρώτη της κινηματογραφική παρουσία ήταν στην ταινία "Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της" το 1955.
Το 1960 παντρεύτηκε τον Ορέστη Λάσκο.

Στην ταινία "η καφετζού" του 1956 αναγράφεται ως "Μπέμπα Ασημακοπούλου". Ίσως λάθος εκ παραδρομής, ίσως τότε να χρησιμοποιούσε αυτό το όνομα και μετά να το έκανε "Μπεάτα".

Πέθανε στις 20 Απριλίου του 2009, από καρκίνο.
Είναι ενταφιασμένη στο Κοιμητήριο του Δήμου Αγίου Δημητρίου.
 

ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΙΩΤΗΣ

Ο Νίκος Μιχιώτης  ήταν Έλληνας αντιστασιακός, ιατρός και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1929.

Κατοικούσε στο Αιγάλεω από το 1935.
Το Νοέμβριο του 1943 εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και από τον Ιανουάριο του 1944 ήταν στέλεχος του ενόπλου τμήματός της.
Την 1η Ιουνίου του ’44 συνελήφθη από τις αρχές κατοχής σε διαδήλωση στην Αθήνα και φυλακίσθηκε στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας.

Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου αποχώρησε οικογενειακά μαζί με τα τελευταία τμήματα του ΕΛΑΣ και εγκαταστάθηκε στην Κοζάνη.

Το 1948 πήγε κρυφά στην Αθήνα, πήρε μέρος σε εξετάσεις, πέτυχε και γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Συνδέθηκε με τις παράνομες ομάδες του ΚΚΕ στο Αιγάλεω και στον Πανεπιστημιακό χώρο, όπου λόγω της συνδικαλιστικής δράσης που ανέπτυξε αντιμετώπισε πολλά προβλήματα (αποκλεισμός από τις εξετάσεις, πειθαρχικές ποινές κ.α.).

Από τον Απρίλιο του 1951 είχε την κομματική ευθύνη για τα δημοτικά πράγματα στο Αιγάλεω.
 Εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στην πόλη από το 1959 έως το 1995, ενώ διετέλεσε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου αλλά και "Δημαρχεύων" (αναπληρωτής Δήμαρχος) κατά τη διάρκεια ασθένειας του Σταύρου Μαυροθαλασσίτη.

Την 21η Απριλίου του 1967 συνελήφθη από τα όργανα των πραξικοπηματιών και εκτοπίστηκε στη Γυάρο.

Το 1998 εξέδωσε το έργο του «60 χρόνια τοπική αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω» που αποτελεί μια μελέτη πάνω στα κοινά της πόλης και το 2001 το βιβλίο «Χρέος Τιμής», ένα ντοκουμέντο για την άνανδρη δολοφονία 100 άοπλων Αιγαλιωτών από τα Γερμανικά στρατεύματα, στις 29 Σεπτεμβρίου του 1944.

Το 2007 εξέδωσε το τρίτο του βιβλίο, με τίτλο "Τα έκτακτα στρατοδικεία της περιόδου 1946-1960" και το 2011 το τέταρτο, με τίτλο "Δεν θέλω να μου κλείσετε τα μάτια (Οι εκτελέσεις του 1946-1960)"

Ο Νίκος Μιχιώτης απεβίωσε  στο σπίτι του στις 20 Απριλίου, ανήμερα το Πάσχα του 2014 και κηδεύτηκε στις 23 Απριλίου 2014 στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
 

                                       ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΛΗΣ

Ο Γιάννης Βόγλης ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωάννης Γκόγκλης.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις  30 Σεπτεμβρίου 1937.

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη.
Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε στη θεατρική παράσταση Η άνοδος του Αρτούρο το 1961, υπό τη σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία Οι Υπερήφανοι. Έγινε γνωστός από την ταινία Το χώμα βάφτηκε κόκκινο το 1966, ενώ σημαντική ερμηνεία του υπήρξε στην ταινία Κορίτσια στον Ήλιο του Βασίλη Γεωργιάδη το 1968.

Έγινε γνωστός με τη φράση «Στάσου μύγδαλα!» από την ταινία Κορίτσια στον Ήλιο.

Εργάστηκε κυρίως στο θέατρο, μαζί με αξιόλογους άλλους ηθοποιούς, όπως η Έλλη Λαμπέτη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Μάνος Κατράκης κ.ά.
Συνεργάστηκε ως βασικό στέλεχος με το Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού.
Εργάστηκε για μια πενταετία ως βασικό στέλεχος του ΚΘΒΕ μετά την μεταπολίτευση. Φαίνεται να χρησιμοποίησε το όνομα Τζον Μίλερ (John Miller) σε αγγλόφωνη ταινία, ενώ στο αρχείο του Εθνικού Θεάτρου αναφέρεται και ως Ι. Γκόγκλης.
Το Γιάννης Βόγλης είναι καλλιτεχνικό ψευδώνυμο.

Ήταν ο ιδρυτής του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Ανατολή κατά την πενταετία του '80. Σημαντικές παραγωγές του ήταν οι Καπετάν Μιχάλης, Αλέξης Ζορμπάς, Ελλάδα-Ρίτσος Μακρυά Πορεία (Πολυθέαμα), Ο καλός στρατιώτης Σβέικ, Αγαπημένε μου παππού, Προμηθέας δεσμώτης του Αισχύλου και περιόδευσε στην Ελλάδα, την Κύπρο, τον Καναδά με μεγάλη επιτυχία.

Συνεργάστηκε με το Θέατρο Πράξη της Μπέτυς Αρβανίτη.
Μερικά έργα στα οποία έπαιξε είναι: Ο Φερνάντο Κραπ μου Έγραψε ένα Γράμμα, Η Κυρία από τη θάλασσα σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη, Μια πιθανή συνάντηση, Η επιστροφή του Χάρολντ Πίντερ, κ.ά.

Έχει τιμηθεί από πολλές πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου, έχει πάρει μέρος σε πολλές εκδηλώσεις ως αφηγητής, ενώ έχει ασχοληθεί επίσης με τη σκηνοθεσία.

Το 2000 - 2005 πήγε στην Κύπρο όπου υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής στους Οργανισμούς Ε.Θ.Α.Λ της Λεμεσού και του Θεάτρου Σκάλα της Λάρνακας. Σκηνοθέτησε παραγωγές όπως: Βασίλης Τσιτσάνης Φονιάς, Αδελφοί Καραμαζόφ κ.ά.

Τον Οκτώβριο του 2009, επιλέχτηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας από το Διοικητικό Συμβούλιο του θεάτρου.
Τον Δεκέμβριο του 2011 έκλεισε ο κύκλος του στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας.

Ήταν παντρεμένος με τη Μιράντα Βόγλη , απέκτησε δύο παιδιά, τον Ροβέρτο και τον Δημήτρη.

Έφυγε από τη ζωή στις 20 Απριλίου 2016, από ειλεό, ενώ ήταν διασωληνωμένος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών.