My Bonjour

ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΖΟΥΡΜΠΑΣ

Ο Αστέριος Ζουρμπάς ή Ζορμπάς, του Γεωργίου και της Μαρίας, γεννήθηκε το  1874 και ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συνδικαλιστής και βουλευτής σε εκλογικές περιφέρειες της Μακεδονίας και ευεργέτης της Κατερίνης.

Ο Αστέριος ήταν γιος του Γιώργου Ζορμπά (αδερφού του Φώτη Ζορμπά) και πρώτος ξάδερφος του Γιώργου Φ. Ζορμπά (γνωστού από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ν. Καζαντζάκη, ως Αλέξης Ζορμπάς) (1865-1941).
Μητέρα του Αστερίου ήταν η Μαρία Χασάπη.

Εργάστηκε ως δάσκαλος και ανέπτυξε έντονη κοινωνική και επιχειρηματική δράση.
Ήταν εκδότης της εφημερίδα "Σημαία" στην Καβάλα και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του σωματείου «Η ευδαιμονία» το 1908.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Δράμας στις εκλογές του 1920 (Αναθεωρητική Βουλή) και με το Αγροτικό Εργατικό Κόμμα (ΑΕΚ) εξελέγη βουλευτής Βερροίας (Κατερίνης-Βεροίας-Ναούσης) στις εκλογές του 1933. Έπειτα από την καταστροφή του Καταφυγίου από τους ναζί το 1943 ο Στέργιος Ζορμπάς ίδρυσε τον συνοικισμό Καταφυγιωτών στην Κατερίνη, μεριμνώντας για την αποκατάσταση των πυροπαθών  και στο κέντρο του συνοικισμού ανεγέρθηκε αργότερα και προτομή του.
Είχε έναν ακόμα αδερφό, τον Γιάννη, σύζυγο της Ζαφειρώς Μοσχίδου (από την Καβάλα) και μία αδερφή, τη Φρόσω, που παντρεύτηκε τον Αλέκο Φυγκά.
Σύζυγoς του Αστερίου ήταν η Ελένη Ζορμπά.

Στις εκλογές του 1946 ο Ζορμπάς ήταν υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης με το συνδυασμό της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) αλλά δεν εξελέγη, συγκεντρώνοντας 1.333 ψήφους.
Στις εκλογές του 1952 ήταν υποψήφιος βουλευτής Πιερίας με τον Ελληνικό Συναγερμό μαζί με τους Κωνσταντίνο Παπαγεωργίου και Αλέξανδρο Δεληγιαννίδη.

Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Φεβρουαρίου 1957 και κηδεύτηκε την επομένη από τον Ιερό Ναό Γρηγορίου Παλαμά.

Το όνομα του Αστερίου (Στέργιου) Ζορμπά έχει δοθεί σε δρόμο της Κατερίνης.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ

Ο Βασίλης Λογοθετίδης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες κωμικούς ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Βασίλης Ταυλαρίδης. Καθιέρωσε το επίθετο Λογοθετίδης με το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1919.

Γεννήθηκε από Θρακιώτες γονείς το 1898 στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης.

Έζησε τα νεανικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1915 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο και τον επόμενο χρόνο εμφανίσθηκε ερασιτεχνικά σε θεατρική σκηνή της Κωνσταντινούπολης, κάνοντας μεγάλη εντύπωση.
Το 1918 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο έκανε την εμφάνισή του ως επαγγελματίας πλέον ηθοποιός με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με τον οποίο και συνεργάσθηκε μέχρι το 1935, όταν για μία μόνο θεατρική περίοδο δημιούργησε ο ίδιος θίασο συνεταιρικά με την Αλίκη και τον Κώστα Μουσούρη.

Μετά το τέλος της περιόδου εκείνης επανήλθε στο θίασο της Κοτοπούλη παραμένοντας μέχρι το 1946.
Κατά τη θερινή περίοδο του 1947 συνεργάσθηκε με την Κατερίνα Ανδρεάδη και τον χειμώνα του ίδιου έτους συγκρότησε αποκλειστικά δικό του θίασο.

Είχε συνάψει δύο γάμους. Ο πρώτος ήταν στην Κωνσταντινούπολη και η πρώτη σύζυγός του ονομαζόταν Άννα, με την οποία χώρισαν το 1922 όταν βρίσκονταν στην Αθήνα.
Ο δεύτερος του γάμος ήταν με την Αμαλία Λογοθετίδου, την οποία χώρισε αργότερα.
Ο Λογοθετίδης αργότερα συνήψε μακροχρόνια ερωτική σχέση με την ηθοποιό Ίλια Λιβυκού, χωρίς να αποκτήσει ποτέ απογόνους.

Στη διάρκεια της λαμπρής και πλούσιας σε επιτυχίες θεατρικής σταδιοδρομίας του έπαιξε σε περισσότερα από 200 ξένα θεατρικά έργα.

Ήταν και από τους πρώτους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, όπου πρωτοεμφανίζεται το 1933, σε ταινίες που σχεδόν σε όλες πρωταγωνιστεί.
Σε πολλές από τις ταινίες του συμπρωταγωνιστούσε η σύντροφός του, Ίλυα Λιβυκού.

Το 1957 ανέλαβε καλλιτεχνική περιοδεία στις ΗΠΑ και Καναδά, οργανωμένη από τον Θοδωρή Κρίτα, με σκοπό τη καθιέρωση συστηματικής επαφής μεταξύ των θεάτρων όλων των χωρών της γης, δίνοντας παραστάσεις σε οκτώ πόλεις των ΗΠΑ όπου και θριάμβευσε.
Η περιοδεία, που κράτησε τρεις μήνες, είχε θριαμβευτική επιτυχία.
Ασφυκτικά γεμάτο το 3.000 θέσεων θέατρο «Κάρνεγκι Χολ» της Νέας Υόρκης, με εξαντλημένα τα εισιτήρια πολλές μέρες πριν από την πρεμιέρα, καθώς και η εξ ίσου μεγάλη αίθουσα της «Στίβικ Όπερα» του Σικάγου, διθυραμβικές οι κριτικές των αμερικανικών εφημερίδων.
Οι «New York Times» σε άρθρο τους στις 25.5.1957 αποκαλούν τον Δημήτρη Ψαθά «Noel Κoward της Ελλάδας!».

Κατά δε την υποδοχή του στη πόλη Πίτσμπουργκ, ο δήμαρχος της πόλης του παρέδωσε το χρυσό κλειδί της πόλης, τιμή που δεν έχει ξαναγίνει σε Έλληνα ηθοποιό.
Ακριβώς σε αναγνώριση της συμβολής του αυτής για την πρόοδο της ελληνικής θεατρικής τέχνης και παρουσίας σε διεθνές κοινό, ο Βασιλιάς Παύλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος.
Νωρίτερα (1952), είχε τιμηθεί και με το Έπαθλο Ξενόπουλου.

Αναφέρεται, ότι, κατά τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Βασίλης υπέφερε από καρδιακά προβλήματα, αρνούμενος όμως να κόψει το τσιγάρο και το ποτό ή να πάρει διακοπές από το θέατρο, όπως διηγούνται οι συνεργάτες του.
Εξ αιτίας της κατάστασής του, μάλιστα, αρνήθηκε να παίξει στην ταινία Ο Ηλίας του 16ου, ρόλο που είχε ενσαρκώσει με τόση επιτυχία στο θέατρο, φοβούμενος πως δεν θα μπορέσει να ολοκληρώσει τα γυρίσματα.

Ο Βασίλης Λογοθετίδης πέθανε στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 1960 στις 17:45 από καρδιακή συγκοπή, σε ηλικία 62 ετών, ενώ ετοιμαζόταν να πάει στο θεάτρό του, όπου δίνονταν οι τελευταίες παραστάσεις του έργου Η γυνή να φοβήται τον άνδρα.

Το επόμενο προγραμματισμένο έργο για το οποίο έκανε πρόβες ήταν Ο τελευταίος τίμιος, των Νίκου Τσιφόρου - Πολύβιου Βασιλειάδη.
Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο ίδιος ο Τσιφόρος και το ρόλο του Λογοθετίδη έπαιξε ο Χρήστος Ευθυμίου, ο οποίος ανέλαβε και τη διεύθυνση του θιάσου - αν και το σχήμα διαλύθηκε σύντομα.

Η είδηση του θανάτου του έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες.
Μετά από εντολή του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, παρουσία της πολιτικής ηγεσίας και συνέρρευσε τεράστιο πλήθος 50.000 Αθηναίων.
Τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο.
 

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΑΤΙΜΗΤΡΟΣ

Ο Χαράλαμπος Γ. Κατσιμήτρος  γεννήθηκε στο Κλειτσό Ευρυτανίας, το1886 και ήταν Έλληνας στρατηγός.

Ο Κατσιμήτρος ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στον Στρατό, ως εθελοντής το 1904 και εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών το 1911, από την οποία και εξήλθε τον Σεπτέμβριο του 1912 ως ανθυπασπιστής του πυροβολικού.
Ανθυπολοχαγός Πεζικού (1913), υπολοχαγός (1914), λοχαγός (1915), ταγματάρχης (1920), αντισυνταγματάρχης (1923), συνταγματάρχης (1930), υποστράτηγος (1937), αντιστράτηγος (1947).

Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), στην Ήπειρο και στο "Μακεδονικό Μέτωπο" κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1918).
Το 1920 (Νοέμβριο) έγινε ταγματάρχης βαθμό με τον οποίο συμμετείχε στην Μικρασιατική Εκστρατεία (1921-1922), σε όλη τη διάρκεια αυτής, μέχρι τις 13 Αυγούστου του 1922, οπότε τραυματίσθηκε στη μάχη του Αφιόν Καραχισάρ.
Την περίοδο 1924-1925 φοίτησε στη Ελληνική Σχολή Πολέμου και έλαβε πτυχίο επιτελικού αξιωματικού.
Τον Ιανουάριο του 1937 προήχθη στον βαθμό του υποστρατήγου και το 1938 ανέλαβε διοικητής της VIII Μεραρχίας Πεζικού στην Ήπειρο.
Κατά τη διετία 1939-1940 ολοκλήρωσε και εφάρμοσε μεθοδικά τις γραμμές άμυνας του Ελληνικού Στρατού στην Ήπειρο, όπως είχαν εκπονηθεί από το στρατηγείο, ενόψει μιας ενδεχόμενης επίθεσης του Ιταλικού Στρατού, που κατείχε ήδη την Αλβανία.

Με την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ως διοικητής της 8ης Μεραρχίας αρχικά εξουδετέρωσε την επίθεση και στη συνέχεια διέταξε άμυνα μέχρις εσχάτων στον τομέα Ελαίας-Καλαμά, που κάλυπτε τα Ιωάννινα, αν και το στρατηγείο έχοντας υπόψη γενικό στρατηγικό ελιγμό ολόκληρης της στρατιάς του είχε παράσχει ελευθερία ενέργειας όπως ελιχθεί επιβραδυντικά προς νότο, προς ολοκλήρωση κύκλωσης, με ύστατο όμως όριο ελιγμού της μονάδος του την κοιλάδα του Αράχθου.

Τελικά η κύκλωση δεν επιτεύχθηκε, η ηρωική του όμως αντίσταση στην ιταλική επίθεση στο Καλπάκι, συντέλεσε τα μέγιστα στη νίκη της Ελλάδας απέναντι στον Ιταλικό Στρατό.
Η πτώση της Ελλάδας στους Γερμανούς τον Απρίλιο του 1941 τον βρήκε στα Ιωάννινα.
Επί εχθρικής κατοχής συμμετείχε από τους πρώτους στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου, στην οποία διετέλεσε Υπουργός Εργασίας και προσωρινά Γεωργίας από 16 Απριλίου 1941 μέχρι 16 Μαΐου του ίδιου έτους όταν, κατόπιν αίτησής του περιορίστηκε μόνο στα καθήκοντα του υπουργού Γεωργίας.
Τελικά όμως στις 20 Σεπτεμβρίου του 1941 υπέβαλε την παραίτησή του, που έγινε αμέσως αποδεκτή.

Το 1945 στις 31 Μαΐου, ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος καταδικάστηκε υπό ειδικού συγκροτηθέντος δικαστηρίου, του λεγόμενου δωσιλόγων, «εις ειρκτήν» (κάθειρξη) 5,5 ετών «δια διευκολύνσεις» που παρείχε στις δυνάμεις Κατοχής και αποπέμφθηκε από το στράτευμα με το βαθμό του αντιστράτηγου.
Όμως στις 5 Οκτωβρίου του 1949 με διάταγμα του Βασιλέως Παύλου του χαρίστηκε το υπόλοιπο της ποινής του και το 1953 αποκαταστάθηκε αναδρομικά με επαναφορά του βαθμού του αντιστρατήγου εν αποστρατεία και όλων των παρασήμων του.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 20 Φεβρουαρίου 1962.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

Ο Γεώργιος Ιορδανίδης ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Φεβρουαρίου το 1902 και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και στη συνέχεια σε στρατιωτικές σχολές στην Αυστρία και στη Γαλλία.

Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και μεταξύ άλλων ήταν επιτελής του Πρώτου Σώματος Στρατού (1946-49), Ανώτατος Στρατιωτικός διοικητής Ιονίων Νήσων και σύνδεσμος στο ΝΑΤΟ (1954-55).
Μετά την αποστρατεία του, ασχολήθηκε με την πολιτική.
Κατά την δικτατορία των Συνταγματαρχών αντιτάχθηκε σθεναρά, με αποτέλεσμα να υποστεί διώξεις και βασανιστήρια.
Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις (μετέπειτα ΕΔΗΚ) το 1974.

Απεβίωσε στο Λονδίνο έπειτα από εγχείρηση όγκου στην κοιλιά ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής, στις 20 Φεβρουαρίου 1977 και στην έδρα του τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Αλιβιζάτος.

Η σορός του Ιορδανίδη μεταφέρθηκε από το Λονδίνο στην Ελλάδα, όπου ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα και η κηδεία του έγινε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 23 Φεβρουαρίου 1977.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ιωάννης Ν. Θεοδωρακόπουλος ήταν Έλληνας φιλόσοφος, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός.

Γεννήθηκε στο χωριό Βασσαράς της Λακωνίας, στις 28 Φεβρουαρίου 1900 και ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση στη Σπάρτη.

Στη συνέχεια φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή ως υπότροφος του κράτους από το 1915 έως το 1920, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης (1920-1922), όπου σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία, η οποία και τον κέρδισε, με αποτέλεσμα, αμέσως μετά, να συνεχίσει τις σπουδές του στο κέντρο του φιλοσοφικού στοχασμού της εποχής εκείνης, τη Χαϊδελβέργη, όπου παρέμεινε από το 1922 ως το 1925, παρακολουθώντας τα μαθήματα των Καρλ Γιάσπερς, Άλφρεντ Βέμπερ, Έντουαρντ Χόφμαν, Ερνστ Ρόμπερτ Κούρτιους, Φρίντριχ Γκούντολφ και ιδίως αυτά του καθηγητή Ερρίκου Ρίκερτ, για τις φιλοσοφικές απόψεις του οποίου αργότερα συνέγραψε και εξέδωσε ιδιαίτερο βιβλίο.
Το 1925 αναγορεύτηκε διδάκτορας της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, με θέμα της διατριβής του τη «Διαλεκτική του Είναι στον Πλάτωνα», που εξεδόθη δύο χρόνια αργότερα.
Το 1928 εξέδωσε και μονογραφία για τη «Μεταφυσική του Είναι στον Πλωτίνο» και την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Ελλάδα.

Από το 1929 μέχρι το 1940 εξέδωσε, με τη συνεργασία των Κωνσταντίνου Τσάτσου και Παναγιώτη Κανελλόπουλου, τους οποίους είχε γνωρίσει και με τους οποίους είχε σχετισθεί ήδη από την παραμονή του στη Χαϊδελβέργη, το «Αρχείο της Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών», του οποίου ήταν και διευθυντής και όπου είχε δημοσιεύσει και δικά του άρθρα, όπως π.χ. «Η έννοια της φιλοσοφίας και η έννοιας της ιστορίας της φιλοσοφίας», «Φιλοσοφία και Ψυχολογία» κ.ά.

Το 1928, αμέσως μετά την επιστροφή του από τη Γερμανία, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεόφιλος Βορέας και Κωνσταντίνος Λογοθέτης δεν εγκρίνουν την υφηγεσία του, αλλά μόλις δύο χρόνια αργότερα, το 1930, ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος εξελέγη υφηγητής και το 1933 τακτικός καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το 1939 καθηγητής της Συστηματικής Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1950 καθηγητής της φιλοσοφίας της Παντείου Σχολής.
Στο Πανεπιστήμιο παρέμεινε μέχρι το 1967, οπότε και λόγω της συντακτικής Πράξης της Δικτατορίας αναγκάστηκε να αποχωρήσει την ημέρα που θα αναλάμβανε πρυτανικά καθήκοντα.
Διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1949-1950 και 1966-1967.

Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1960, στην έδρα της Φιλοσοφίας.
Το 1963 διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας και από το 1966 ως το 1981 Γενικός Γραμματέας της.
Το 1966 ίδρυσε το «Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας» της Ακαδημίας, που αρχίζει να λειτουργεί από το 1970 και από το 1971 εκδίδει την Επετηρίδα του με τίτλο «Φιλοσοφία».

Πέραν τούτου ήταν αντεπιστέλλον μέλος των Ακαδημιών της Χαϊδελβέργης (από το 1972) και του Παλέρμο, επισκέπτης καθηγητής του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, επίτιμος διδάκτορας της φιλοσοφίας του δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο, τακτικό μέλος του «Διεθνούς Ινστιτούτου Φιλοσοφίας», της «Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας» και της «Αμερικανικής Εταιρείας Μεταφυσικής», μέλος της διοικήσεως της «Διεθνούς Εταιρείας Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας» (SIEPM), Αντιπρόεδρος της «Ομοσπονδίας Φιλοσοφικών Εταιρειών» (FISP) και μέλος της «Διεθνούς Εταιρείας Πλατωνικών Μελετών».

Διετέλεσε υπουργός Εθνικής Παιδείας στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου το 1945 και, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, το 1966 στην Κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου.
Ακόμη υπήρξε συνεργάτης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας (Πυρσού).
Το 1957 τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορηματικής Βιογραφίας για το έργο του «Ο Φάουστ του Γκαίτε» του 1956.
Από το 1975 μέχρι το 1979 διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών, ενώ ήταν αντιπρόεδρός της στο ιδρυτικό διοικητικό συμβούλιο του 1966.

Το 1975 ίδρυσε στο χωριό Μαγούλα της Σπάρτης, κοντά στον Μυστρά, την ελεύθερη σχολή φιλοσοφίας "Ο Πλήθων", αποσκοπώντας στη συνέχιση της παράδοσης του Μυστρά και στη διαπίστωση της πνευματικής και ηθικής ταυτότητας του σύγχρονου ελληνισμού, με μια προσπάθεια επιστροφής στις πολιτιστικές και φιλοσοφικές ρίζες.
Στη σχολή αυτή, εκτός από τις οκτώ περιόδους των μαθημάτων, οργανώθηκαν και πολλά εξειδικευμένα συνέδρια.
Ο Θεοδωρακόπουλος έλαβε μέρος σε μεγάλο αριθμό φιλοσοφικών συνεδρίων, έδωσε διαλέξεις για φιλοσοφικά θέματα στο εξωτερικό και τιμήθηκε από Πανεπιστήμια και πνευματικά ιδρύματα του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού.

Αν και θεωρείται από τους μεγαλύτερους μελετητές του Πλάτωνα και του Πλωτίνου, το 1978 ήταν Πρόεδρος του Παγκοσμίου Συνεδρίου της Θεσσαλονίκης για τον Αριστοτέλη και, την ίδια χρονιά, ένας από τους επτά φιλοσόφους ομιλητές του Διεθνούς Συμποσίου για τον Αριστοτέλη, που διοργάνωσε στο Παρίσι η ΟΥΝΕΣΚΟ.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 1981 από άσθμα.

Στην κηδεία του, που τελέστηκε δημοσία δαπάνη, παραβρέθηκε μεγάλο μέρος της πολιτικής εξουσίας καθώς και οι φίλοι και συνεργάτες του Κωνσταντίνος Τσάτσος και Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΕΖΟΣ

Ο Γιώργος Νέζος ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στο Κουτσοπόδι Άργους το 1909 και σπούδασε στο Βασιλικό Θέατρο, όπου και έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ηλικία 26 ετών. Συνεργάστηκε με τους θιάσους του Μάνου Κατράκη, του Λάμπρου Κωνσταντάρα, του Τζαβαλά Καρούσου και άλλων.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε δεύτερους ρόλους όπως του γιατρού και του πατέρα της πρωταγωνίστριας.

Πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου του 1989.
 

ΕΥΤΥΧΗΣ ΓΙΑΡΕΝΗΣ

Ο Ευτύχης Γιαρένης του Γεωργίου, ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός της Αριστεράς.
Διετέλεσε βουλευτής με την ΕΔΑ από το 1958 έως το 1961.

Γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1919 στην Οινόη του Πόντου.

Με την ανταλλαγή των πληθυσμών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο χωριό Μελισσουργός και στη συνέχεια στις Συκιές Θεσσαλονίκης.

Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στις γραμμές του αριστερού κινήματος και υπέστη διώξεις για τις ιδέες του.
Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών, πολεμώντας με τον ΕΛΑΣ Χαλκιδικής.
Εξορίστηκε επί μία δεκαετία (1947-1957) στη Μακρόνησο, στον Αϊ-Στράτη και τη Σαμοθράκη.
Στις εκλογές του 1958 εκλέχθηκε βουλευτής Π. Δ. Θεσσαλονίκης με το κόμμα της ΕΔΑ.
Ασχολήθηκε με το εμπόριο. Κατά τη διάρκεια της χούντας εκτοπίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο.
Συνέγραψε το αυτοβιογραφικό βιβλίο Αυτούς που δέρνει ο άνεμος (1993).

Το 1959 παντρεύτηκε τη Σοφία Κελεσίδου και απέκτησε δύο γιους, τον Γιώργο και τον Χρήστο.

Ο Ευτύχης Γιαρένης απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη σε ηλικία 83 ετών, στις 20 Φεβρουαρίου 2002.