My Bonjour

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Νικόλαος Επισκοπόπουλος ήταν Έλληνας πεζογράφος και κριτικός, που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Ελλάδα και συνέχισε στη Γαλλία, γράφοντας στα γαλλικά, με το ψευδώνυμο Νικολά Σεγκύρ (Nicolas Ségur).

Γεννήθηκε  στις 29 Απριλίου 1874 και μεγάλωσε στη Ζάκυνθο.

Ο πατέρας του λεγόταν Διονύσιος Επισκοπόπουλος και η μητέρα του Αδριανή Σιγούρου (ήταν ξαδέλφη του ποιητή Μαρίνου Σιγούρου).
Υπήρξε αυτοδίδακτος, επειδή διέκοψε τη φοίτηση στο σχολείο μετά τη δεύτερη τάξη.
Ήταν μανιώδης αναγνώστης από παιδί και ήδη στα δεκαπέντε του εργαζόταν ως βοηθός φαρμακοποιού, ενώ σε ηλικία δεκαέξι ετών εξέδωσε ένα φιλολογικό ημερολόγιο για να δημοσιεύει εκεί τα λογοτεχνικά γραπτά του.

Το Μάιο του 1892 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην Αθήνα, όπου ο συμπατριώτης του Γρηγόριος Ξενόπουλος τον έθεσε υπό την προστασία του και προσπαθούσε να τον εισαγάγει στους λογοτεχνικούς κύκλους.
Τον πρώτο χρόνο οι προσπάθειές του δεν καρποφορούσαν και ο Επισκοπόπουλος εργαζόταν ως διεκπεραιωτής στο περιοδικό Διάπλασις των Παίδων και έγραφε άρθρα εκλαϊκευμένης ιατρικής για την εφημερίδα Το Άστυ.
Εκεί έγινε και η πρώτη του λογοτεχνική δημοσίευση στις 7 Δεκεμβρίου του 1893, με το διήγημα «Ut diese mineur».
Η επιτυχία του ήταν μεγάλη και τον καθιέρωσε απότομα στο αναγνωστικό κοινό και τους κύκλους των λογοτεχνών.
Ο Ξενόπουλος είχε επισημάνει χαρακτηριστικά ότι «αφ’ εσπέρας εκοιμήθη άγνωστος και την επομένην εξύπνησε προσωπικότης».
Αμέσως μετά την πρώτη δημοσίευση προσελήφθη ως αρθρογράφος στο Άστυ με τις στήλες «Εδώ κι Εκεί» και «Από ημέρας εις ημέραν».
Μέχρι το 1904 συνεργάστηκε με ημερολόγια και φιλολογικά περιοδικά γράφοντας διηγήματα, μεταφράσεις, κριτικά δοκίμια και χρονογραφήματα και σύχναζε στους φιλολογικούς κύκλους του Παλαμά, του Δροσίνη (την ξαδέρφη του οποίου παντρεύτηκε), του Σουρή και της Παρρέν.

Το 1904 έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Παρίσι και δραστηριοποιήθηκε ως λογοτέχνης με το ψευδώνυμο Nicolas Ségur (Ségur ήταν το όνομα της νορμανδικής οικογένειας κλάδος της οποίας εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο και από την οποία προέρχονταν οι Σιγούροι).
Εκεί είχε την υποστήριξη του Ανατόλ Φρανς, τον οποίο είχε γνωρίσει σε ένα ταξίδι του στην Αθήνα και ο οποίος τον σύστησε στα σημαντικότερα φιλολογικά περιοδικά.
Έγραψε μυθιστορήματα και κριτικά δοκίμια για λογοτεχνικά και φιλοσοφικά θέματα.

Πέθανε στο Παρίσι στις 22 Μαρτίου του 1944.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ

Ο Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.

Γεννήθηκε την 1η Ιανουαριου το 1874 στην Ερμούπολη της Σύρου και καταγόταν από παλιά ναυτική οικογένεια των Ψαρών.

Πατέρας του ήταν ο βιομήχανος Νικόλαος Χατζηκυριάκος και αδερφός του ο Ανδρέας Χατζηκυριάκος.
Ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση και κατατάχθηκε στις τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού.
Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ως κυβερνήτης τορπιλοβόλου καθώς και στην επανάσταση του 1909 ως μέλος του επαναστατικού συμβουλίου. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και το 1916 με το ξέσπασμα του κινήματος της Εθνικής Αμύνης τάχθηκε με το πλευρό του Ελευθερίου Βενιζέλου. Μετά την επικράτηση του τελευταίου ανέλαβε πλοίαρχος του θωρηκτού "Αβέρωφ".
Διετέλεσε μέλος της επαναστατικής επιτροπής του κινήματος 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και στη συνέχεια εξελέγη πληρεξούσιος Αθηνών στην Δ' Συντακτική Συνέλευση.
Από τη θέση του μέλους της επαναστατικής επιτροπής διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην τελική απόφαση της Δίκης των έξι.
Διετέλεσε επίσης αρχηγός του Στόλου (1922 - 1923) και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποναυάρχου.

Στην κυβέρνηση Παπαναστασίου ανέλαβε το υπουργείο Ναυτικών. Βενιζελογενής αξιωματικός εντούτοις διαφώνησε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, όταν εκείνος υπέγραψε τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Τον Ιούνιο του 1925 μαζί με τον στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο ανέτρεψαν την κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου εγκαθιδρύοντας δικτατορία και αναλαμβάνοντας παράλληλα το υπουργείο ναυτικών.
Τον Ιανουάριο του 1926, ύστερα από διαφωνία με τον Πάγκαλο επειδή κήρυξε τη δικτατορία, παραιτήθηκε από το υπουργικό αξίωμα δημιουργώντας σοβαρό εσωτερικό πρόβλημα στην δικτατορία Παγκάλου.
Στην κυβέρνηση του Θεόδωρου Πάγκαλου συμμετείχε προσωρινώς ως Υπουργός Εξωτερικών.

Οι Άγγλοι διπλωμάτες σε αναφορές τους προς τους προϊσταμένους τους σχολίαζαν για την περίοδο άσκησης των καθηκόντων του Χατζηκυριάκου στο Υπουργείο Εξωτερικών: «Όσο ικανός κι αν είναι, ο τελευταίος, ως αρχηγός του ναυτικού, άλλο τόσο είναι ελάχιστα προετοιμασμένος, τόσο λόγω εκπαίδευσης, όσο και ιδιοσυγκρασίας, για την αντιμετώπιση διπλωματικών ζητημάτων».
Κι αφού επισημαίνεται η απογύμνωση των κεντρικών υπηρεσιών του Υπουργείου Εξωτερικών από τα πιο ικανά στελέχη, συνεχίζουν για τον Χατζηκυριάκο, «... οι εντολές του μυρίζουν περισσότερο κατάστρωμα και λιγότερο διπλωματική εθιμοτυπία...».

Το 1932 διορίστηκε υπουργός επί των ναυτικών στην κυβέρνηση Τσαλδάρη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1935 με μια μικρή διακοπή λίγων μηνών.
Μετά το τέλος της θητείας του αποσύρθηκε από την πολιτική και ιδιώτευσε.
Η τελευταία του θητεία συνέπεσε με το πραξικόπημα του 1935 και είχε ως συνέπεια να μειωθεί το κύρος του λόγω της πλήρους του αποτυχίας ελέγχου του ναυτικού.
Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που αποχώρησε από την πολιτική.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 22 μαρτίου το 1958.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Γκίκα και γιος του ήταν ο ζωγράφος και ακαδημαϊκός Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας.
Ανιψιός του ήταν ο Μιχαήλ Χατζηκωνσταντής.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΕΛΜΗΣ

Ο Δημήτριος Ε. Χέλμης γεννήθηκε στην Άρτα, το 1894 και ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε επανειλημμένα βουλευτής και υπουργός.

Ακολούθησε νομικές σπουδές και σπουδές πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Επίσης, σπούδασε οικονομικές επιστήμες στη Γαλλία και στη Γερμανία.

Στις εκλογές του 1933 πολιτεύτηκε με το Λαϊκό Κόμμα και εξελέγη βουλευτής Αθηνών για πρώτη φορά στην πολιτική του σταδιοδρομία.
Μετά την ίδρυση της ΕΡΕ από τον Καραμανλή προσχώρησε σε αυτήν και εξελέγη ξανά βουλευτής, για 5η φορά, στις εκλογές του 1956.

Για πρώτη φορά έγινε μέλος της κυβέρνησης ως υφυπουργός στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη, όπου ανέλαβε υφυπουργός Οικονομικών, από τις 6 Δεκεμβρίου 1933 ως τις 19 Ιουλίου 1935 οπότε παραιτήθηκε.

Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου διορίστηκε υπουργός Σιδηροδρόμων και Αυτοκινήτων στις 30 Αυγούστου 1944.
Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε ως τις 18 Οκτωβρίου 1944.

Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Πουλίτσα (13-18 Απριλίου 1946), στην κυβέρνηση του Κ. Τσαλδάρη (18 Απριλίου – 2 Οκτωβρίου 1946), στην κυβέρνηση Τσαλδάρη του Οκτ. 1946 (2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947), στην Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947 (27 Ιανουαρίου 1947-29 Αυγούστου 1947), στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη 1947 (29 Αυγούστου 1947 – 7 Σεπτεμβρίου 1947), στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1947 (7 Σεπτεμβρίου 1947 – 18 Νοεμβρίου 1948), στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1948 (18 Νοεμβρίου 1948 – 20 Ιανουαρίου 1949), στην κυβέρνηση Σοφούλη (20 Ιανουαρίου 1949 – 14 Απριλίου 1949) και στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Απρίλιος 1949 (14 Απριλίου 1949 – 30 Ιουνίου 1949).

Τον Ιούνιο του 1958 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και στη διάρκεια της θητείας του σημειώθηκε αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Πέθανε στην  Αθήνα, στις  22 Μαρτίου 1967, 3 χρόνια μετά τη λήξη της θητείας του στην Εθνική Τράπεζα, στο νοσοκομείο "Κυανούς Σταυρός" και κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών .
 

ΣΠΥΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ο Σπύρος Βασιλείου ήταν Έλληνας καλλιτέχνης, ένας από τους πλέον παραγωγικούς, αναγνωρίσιμους και δημοφιλείς Έλληνες εικαστικούς.

Γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου το 1903 στο Γαλαξίδι.

Σπούδασε στην Αθήνα με υποτροφία, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, από το 1921 έως το 1926 έχοντας ως δασκάλους τους Καλούδη και Λύτρα.
Άρχισε να παρουσιάζει τα έργα του σε εκθέσεις αμέσως μετά την αποφοίτησή του (το 1926 εκθέτει στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Αθηνών μαζί με τους Πολύκλειτο Ρέγκο, Σπύρο Κόκκινο και Αντώνη Πολυκανδριώτη, στην «Έκθεση των Τεσσάρων» όπως την αποκάλεσαν).
Έκανε την πρώτη ατομική έκθεσή του το 1929 στην γκαλερί Στρατηγοπούλου.

Το 1930 απέσπασε το Μπενάκειο Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τα σχέδια των τοιχογραφιών του ναού του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι. Με τα χρήματα του βραβείου κάνει το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη, όπου είχε την ευκαιρία να επισκεφτεί μουσεία και συλλογές.
Η αγιογράφηση του Αγίου Διονυσίου πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1936 και 1939. Υπήρξε μέλος τον καλλιτεχνικών ομάδων Τέχνη και Στάθμη και του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, συμμετείχε σε διεθνείς εκθέσεις, στην Μπιενάλε της Βενετίας (1934, 1964), στην Αλεξάνδρεια το 1957 και στο Σάο Πάολο το 1959 ενώ έργα του παρουσιάστηκαν στο Ντιτρόιτ το 1955 (με την αφορμή της εικονογράφησης του ναού του Αγίου Κωνσταντίνου στο Ντιτρόιτ) και το 1960 στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στη Νέα Υόρκη (για το έργο του "Φώτα και Σκιές" συγκεκριμένα, απέσπασε τότε το βραβείο Guggenheim του ελληνικού τμήματος της AICA).

Έργα του Βασιλείου βρίσκονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Τα ευρισκόμενα στην Εθνική Πινακοθήκη έργα του αντιπροσωπεύουν τις διαφορετικές δεκαετίες της δουλειάς του.
Στην Εθνική Πινακοθήκη ο Βασιλείου πραγματοποίησε αναδρομική έκθεση το 1975 και παρουσίασε ένα βασισμένο στο έργο του πολυθέαμα το 1983.
Ο Σπύρος Βασιλείου δίδαξε στην Παπαστράτειο Σχολή και αργότερα στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο.
 Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Πέθανε στην Αθήνα, στα 22 Μαρτίου 1985.

Ήταν νυμφευμένος με την Αγγελική (Κική) Κωνσταντακόπουλου από τις 27 Απριλίου του 1941 (την ημέρα της κατάληψης της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα).
Μαζί είχαν δύο παιδιά, τη Δροσούλα και τη Δήμητρα.
Το σπίτι του κάτω από την Ακρόπολη στον αριθμό 5 της οδού Γουέμπστερ είχε μετατραπεί από το 2004 έως το 2016 σε μουσείο.
To Atelier διοργάνωνε διαλέξεις, σεμινάρια, ομιλίες, μουσικές βραδιές, εκπαιδευτικά προγράμματα, εικαστικά εργαστήρια και επίσης μεριμνούσε για την οργάνωση και την ψηφιοποίηση του αρχείου του καλλιτέχνη.
 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

Ο Οδυσσέας Αγγελής ήταν Έλληνας καθαιρεθείς Αξιωματικός (στρατηγός Πυροβολικού) του Ελληνικού Στρατού.

Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1912.

Είχε καταγωγή από τη Στενή Δίρφυος Εύβοιας.
Μετά την περάτωση των σπουδών του στο Γυμνάσιο Χαλκίδας εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1934 ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού

Την επαύριο του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα (22 Απριλίου 1967) και φέροντας τον βαθμό του αντιστρατήγου στη θέση του υπαρχηγού ΓΕΕΘΑ, ανέλαβε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και από τις 14 Δεκεμβρίου 1967 έως τις 18 Δεκεμβρίου 1968, με το βαθμό του στρατηγού, ήταν ταυτόχρονα και Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας.
Από τις 19 Δεκεμβρίου 1968 ανέλαβε Αρχηγός του νεοσύστατου Αρχηγείου Ένοπλων Δυνάμεων, όπως μετονομάστηκε το ΓΕΕΘΑ.
Αποστρατεύθηκε στις 16 Αυγούστου 1973, αναλαμβάνοντας αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας, με Πρόεδρο τον τότε πρωθυπουργό-δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, μέχρι το πραξικόπημα του Ιωαννίδη όταν και ετέθη σε κατ' οίκον περιορισμό.

Τον Αύγουστο του 1975, στη Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 20 ετών για στάση και εσχάτη προδοσία και καθαίρεσης από τον βαθμό του στρατηγού, λόγω της συμμετοχής του στο Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.

Αυτοκτόνησε στο μπάνιο του κελιού του, στις φυλακές Κορυδαλλού, στις 22 Μαρτίου 1987, σε ηλικία 75 ετών.
 

ΛΙΝΑ ΚΟΥΤΗΦΑΡΗ

Η Λίνα (Παυλίνα) Κουτήφαρη του Ευαγγέλου, το γένος Τσακίρη, γεννήθηκε στη  Σμύρνη το 1921 και ήταν Ελληνίδα γιατρός, η πρώτη Ελληνίδα κυτταρολόγος, καθηγήτρια Πανεπιστημίου και πολιτικός.

Σπούδασε Ιατρική στα πανεπιστήμια Αθηνών και Νέας Υόρκης. Υπήρξε μαθήτρια του Γεώργιου Παπανικολάου και το 1955 ανέλαβε πρώτη διευθύντρια του κυτταρολογικού τμήματος του νοσοκομείου "Αλεξάνδρα" .
Ήταν επίσης υφηγήτρια του πανεπιστημίου Αθηνών.

Εξελέγη βουλευτής με 16.390 ψήφους με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974.
Στην κυβέρνηση του Καραμανλή χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 ως τις 21 Οκτωβρίου 1977.

Πέθανε στις 22 Μαρτίου 1991 και κηδεύτηκε στις 23 Μαρτίου 1991.
 Ήταν παντρεμένη με τον Βασίλειο Κουτήφαρη και μητέρα του Χρήστου και της Ιωάννας.