My Bonjour

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ

Ο Ευστάθιος Μαλαμίδας γεννήθηκε το 1890  και ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.
Αποκλήθηκε από ορισμένους ως ο μπάρμπα-Στάθης, ο προστάτης των αδυνάτων. Ίδρυσε το σανατόριο και το Γενικό Νοσοκομείο της Λαμίας.

Εργάστηκε ως γιατρός στην Αθήνα από το 1916 ως το 1926 και ειδικεύτηκε στην ουρολογία.
Είχε σπουδάσει παράλληλα Νομικά και άρχισε να ασχολείται με τα κοινά από τη δεκαετία του ' 20, αρχικά με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Για πρώτη φορά υπουργός ανέλαβε το 1945, στο υπουργείο Υγιεινής, ως το 1946. Στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων, από το 1948 ως το 1949.
Το Μάρτιο του 1950 ανέλαβε υπουργός Μεταφορών, Ταχυδρομείων, Τηλεγραφείων και Τηλεφώνων και προσωρινά Δημοσίων Έργων, Οικισμού Ανοικοδομήσεως και Εργασίας στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου.
Από τις 4 Σεπτεμβρίου 1950 ως τις 13 Σεπτεμβρίου 1950 ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου (με χρέη υφυπουργού Ναυτικών) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.

Πέθανε στις 22 Ιουλίου το 1966 και κηδεύτηκε στη Λαμία, με την παρουσία πολλών επισήμων.
 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΤΟΥΝΤΑΣ

Ο Νικόλαος Κατούντας  γεννήθηκε το 1943 και είναι Έλληνας στρατιωτικός γεννημένος στην Πάτρα. Αγνοείται από τις 22 Ιουλίου του 1974.

Ήταν απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων και ήταν εκπαιδευμένος ως καταδρομέας, αλεξιπτωτιστής, βατραχάνθρωπος και χιονοδρόμος, ενώ ήταν τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Το 1973 μετατέθηκε στην Κύπρο με το βαθμό του υπολοχαγού και συγκεκριμένα στην 33η Μοίρα Καταδρομών (ΜΚ) ως διοικητής λόχου.

Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, έλαβε μέρος ως διοικητής του 31ου Λόχου Κρούσεως της 33 ΜΚ στην επιχείρηση κατάληψης του φρουρίου του Αγίου Ιλαρίωνα που ξεκίνησε τη νύχτα της 20ης Ιουλίου 1974.

Παρά την αρχική της επιτυχία (κατάληψη υψώματος Πετρομούθκια, το πρωί της επόμενης μέρας η 33 ΜΚ αναγκάστηκε να συμπτυχθεί εξαιτίας της έλλειψης πυρομαχικών και της μη έλευσης ενισχύσεων, ενώ την κατάσταση επιδείνωσε ο θάνατος του διοικητή της μοίρας, Γεωργίου Κατσάνη.

Το πρωί της 22ας Ιουλίου του 1974 ο Νικόλαος Κατούντας, όντας επικεφαλής λόχου δύναμης 62 καταδρομέων έσπευσε προς ενίσχυση του 251 Τ.Π. του Παύλου Κουρούπη, το οποίο μαχόταν εναντίον των εισβολέων στην Κερύνεια.
Εκεί, ο Κατούντας και οι άνδρες του έδωσαν μάχες εκ του συστάδην καθώς βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κύριο όγκο της τουρκικής αποβατικής δύναμης.

Την ίδια μέρα, κατά τη διάρκεια της οπισθοχώρησης, διότι ήταν πλέον ορατός ο κίνδυνος του εγκλωβισμού μετά την κατάληψη της πόλης από τον εχθρό, ο Κατούντας (ο οποίος είχε ενδιάμεσα τραυματιστεί ελαφρά στο πόδι) μαζί με ομάδα τεσσάρων ή έξι ανδρών δέχτηκε επίθεση από πολυάριθμη εχθρική δύναμη κοντά στο Τέμπλος.

Αν και δύο από τους στρατιώτες που τον ακολουθούσαν διασώθηκαν, μεταξύ αυτών και πεζικάριοι του 251 τάγματος πεζικού ως επίσης και μέλη του επιτελείου του διοικητή του 251 Τ.Π. αντισυνταγματάρχη Παύλου Κουρούπη, ο ίδιος παραμένει από τότε αγνοούμενος.
Στρατιώτες που πολέμησαν υπό τις διαταγές του Κατούντα, πιστοποίησαν την γενναιότητα που επέδειξε κατά τη διάρκεια των μαχών τόσον σε Άγιο Ιλαρίωνα όσον και στο κτίριο της μητρόπολης Κερύνειας.

Μετά την εισβολή, προήχθη επ' ανδραγαθία σε αντισυνταγματάρχη πεζικού ενώ με Προεδρικό Διάταγμα της 12ης Δεκεμβρίου του 2008 προήχθη στο βαθμό του αντιστράτηγου.

Προτομές του υπάρχουν σήμερα στην πλατεία της οδού Αριστομένους στην Καλαμάτα, καθώς και στο στρατόπεδο Δελφινιού Λαγκάδας στη Χίο, το οποίο φέρει και το όνομά του.

 Παράλληλα το ονοματεπώνυμο του Νικολάου Κατούντα δόθηκε και σε δρόμο του ημικατεχόμενου δήμου Αγλαντζιάς στη Λευκωσία.
 

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ

Ο Στυλιανός Συμεωνίδης ήταν πιλότος μαχητικών αεροσκαφών και έφερε τον βαθμό του Επισμηναγού.

Εισήλθε στη Σχολή Αεροπορίας (τμήμα εφέδρων χειριστών) τον Δεκέμβριο του 1952 και αποφοίτησε το 1953 με το βαθμό του έφεδρου ανθυποσμηναγού. Μονιμοποιήθηκε με τον ίδιο βαθμό τον Σεπτέμβριο του 1962.

Έλαβε μέρος στη Στρατιωτική Επιχείρηση Νίκη (21η προς 22η Ιουλίου 1974) ως συγκυβερνήτης του αεροσκάφους Noraltas ΝΙΚΗ 4.

Κατά την προσγείωση στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας τα ξημερώματα της 22ης Ιουλίου 1974, το αεροσκάφος καταρρίφθηκε από φίλια πυρά (Κυπριακά).
Η σορός του δεν βρέθηκε, καθώς το βλήμα χτύπησε το πιλοτήριο.

Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Μαρούλη, καταγόμενη από τη Λάρισα, και είχε δύο τέκνα, τον Γεώργιο και τον Νικόλαο, οι οποίοι το 1974 ήταν αντιστοίχως 14 και 11 ετών.

Το 2007, η Κυπριακή Δημοκρατία, ο Δήμος Σερρών, η Νομαρχία Σερρών και η ένωση Κυπρίων νομού Σερρών, ανήγειραν προς τιμήν του Στυλιανού Συμεωνίδη ανδριάντα του στην κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων, στην πόλη των Σερρών.
Το όνομά του δόθηκε σε οδό της γενέτειράς του.

Η Ελληνική πολιτεία, τον τίμησε μετά θάνατον με τον βαθμό του Αντισμηνάρχου.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ  ΟΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δημήτριος Οπρόπουλος ήταν συνταγματάρχης του ελληνικού στρατού με σημαντική αντιδικτατορική δράση.

Γεννήθηκε το 1921 στα Γιαννιτσά.

Εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1937, από την οποία αποφοίτησε ως αρχηγός της τάξης του. Συμμαθητές του υπήρξαν οι πραξικοπηματίες Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο Ιωάννης Λαδάς και ο Νικόλαος Μακαρέζος.

Συμμετείχε στον ελληνοιταλικό πόλεμο. Την εποχή της Χούντας των Συνταγματαρχών έφερε τον βαθμό του συνταγμάταρχη ενώ υπήρξε ιδρυτής της λεγόμενης "ομάδας Οπρόπουλου", η οποία αποτελείτο από αξιωματικούς που σχεδίαζαν την κατάληψη της ΑΣΔΕΝ στο πλαίσιο του κινήματος του βασιλιά.

Μετά την αποτυχία του τελευταίου αποτάχθηκε από το στράτευμα και εξορίστηκεστο Πλωμάρι Λέσβου.
Ύστερα από ατύχημα που τον άφησε παράλυτο από την μέση και κάτω αναχώρησε για το Λονδίνο με δαπάνες του κράτους, όπου και συνέχισε την αντιδικτατορική του δραστηριότητα.
Γι' αυτό τον λόγο η χουντική κυβέρνηση του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια.

Κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης υπήρξε άτυπος στρατιωτικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου.

Πέθανε στις 22 Ιουλίου 1987.

Στην Αίγινα, όπου διατηρούσε εξοχική κατοικία, υπάρχει δρόμος που φέρει το όνομά του, όπως και στην γενέτειρά του, τα Γιαννιτσά. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει μια κόρη.
 

ΤΩΝΗΣ ΜΑΡΟΥΔΑΣ

Ο Τώνης Μαρούδας ήταν Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης του ελαφρού τραγουδιού.

Γεννήθηκε στη Πάτρα στις 17 Μαρτίου 1920 και από πολύ μικρή ηλικία αναγκάστηκε να εργαστεί όταν έμεινε ορφανός από πατέρα ( με καταγωγή από τη Ζάκυνθο).

Σε ηλικία 16 ετών έφυγε για την Αθήνα και το 1937 έβγαλε τον πρώτο του δίσκο. Μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το τραγούδι Τι 'ναι αυτό που το λένε αγάπη, το οποίο τραγούδησε μαζί με τη Σοφία Λόρεν για την ταινία Το παιδί και το δελφίνι.
Ο δίσκος πούλησε πάνω από 2.500.000 αντίτυπα παγκοσμίως. Το 1961 κέρδισε το Δ΄ βραβείο στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με το τραγούδι Γεράματα.

Πέθανε στην Ακράτα στις 22 Ιουλίου 1988 από καρκίνο και τα τελευταία χρόνια της ζωής του τραγουδούσε ακόμη, αν και είχε έναν μόνο πνεύμονα.
Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ήταν παντρεμένος με την Ερασμία και είχαν δυο γιους τον Τάκη και τον Μιχάλη. Από το 2009 ο Δήμος Πατρέων διοργανώνει προς τιμήν του εκδηλώσεις, τα Μαρούδεια - τι 'ναι αυτό που το λένε αγάπη με τριήμερες εκδηλώσεις.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΤΕΡ

Ο Γιώργος Κάρτερ του Νικολάου ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός θεάτρου και τηλεόρασης.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 27 Ιανουαρίου 1928 .

Το πλήρες όνομά του ήταν Γεώργιος-Αρμάνδος-Αλέξανδρος.
Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ και ήταν διπλωματούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Συνέχισε με σπουδές τηλεόρασης στην Αυστρία και την Ιταλία.
Από το 1949 ως το 1965 εργάστηκε στο ραδιόφωνο, όπου σκηνοθέτησε ραδιοφωνικά και θεατρικά έργα κι έγραψε 500 περίπου εκπομπές, μεταξύ των οποίων τις σειρές Σύγχρονη πνευματική Ελλάδα και το ηχητικό ντοκιμαντέρ Η φωνή του 20ού αιώνα, το πρώτο που μεταδόθηκε από την Ελληνική Ραδιοφωνία και το Ρ. Ι. Κύπρου.

Από την έναρξη λειτουργίας της τηλεόρασης, το 1965, ήταν από τα βασικά της στελέχη.
Παράλληλα, δημοσίευε σχετικά άρθρα σε εξειδικευμένα περιοδικά (όπως την Τεχνική Εκλογή) και συνεργαζόταν σε εγκυκλοπαιδικά λεξικά. Οι μελέτες του για τα ΜΜΕ εγκαινίασαν την ελληνική βιβλιογραφία του είδους. Είχε κάνει ανακοινώσεις και ομιλίες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, ενώ διατηρούσε στήλη κριτικής ραδιοφώνου στην Εκλογή της Ελένης Βλάχου και τηλεόρασης στις Εικόνες της εφημερίδας Έθνος.

Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση το 1974, παρουσίασε στην τηλεόραση τις «Ειδήσεις» και εκπομπές της σειράς Μια ταινία, μια συζήτηση.

Στα Γράμματα εμφανίστηκε σε ηλικία δεκαεφτά χρονών με την ποιητική συλλογή Αντιφεγγίσματα της ψυχής μου κι ως τώρα έχουν εκδοθεί 33 βιβλία του και τρία στο εξωτερικό.
Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ρουμανικά, τουρκικά, ουγγρικά, ισπανικά και βουλγαρικά, δημοσιευμένα σε ξένες ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά.

Ήταν επίτιμος πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και επίτιμος γενικός γραμματέας της Ένωσης Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.

Ο Γιώργος Κάρτερ διετέλεσε διευθυντής Τηλεόρασης της ΕΡΤ1, διευθυντής Ραδιοφωνίας-Τηλεόρασης της ΕΡΤ2, μέλος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, Πρόεδρος της Ε. Ε. Λογοτεχνών, μέλος της COM.E.S (Ευρωπαίων συγγραφέων) και επανειλημμένα πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου. Το 1973 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι Τηλεσταυρόλεξο.

Το πνευματικό και ποιητικό του έργο βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών, ο Δήμος της Φλωρεντίας με αργυρό μετάλλιο και τον τίτλο του επίτιμου δημότη, ο Δήμος Αχιλλείων, η ΕΡΤ3, το Ίδρυμα Αθ. Μπότση, καθώς και ο Δήμος της Κέρκυρας με το "Μετάλλιο Αξιοσύνης".
Τον τίμησαν, επίσης, το 2009 ο Δήμος Καλαμαριάς κι ο Σύλλογος Κερκυραίων Θεσσαλονίκης.

Ήταν αδελφός του ζωγράφου Ερνέστου Κάρτερ και νυμφευμένος με τη γνωστή βιολονίστρια Ισμήνη Χρυσοχόου.

Απεβίωσε αιφνιδίως την Κυριακή 22 Ιουλίου 2012 σε ηλικία 84 ετών στην Αθήνα.

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος.

Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1938 και μεγάλωσε στην Ερμούπολη της Σύρου.

Ο πατέρας του ήταν ναυτικός. Σε ηλικία 14 ετών μετακόμισε με την οικογένειά του από τη Σύρο στην Αθήνα και τα πρώτα επτά χρόνια κατοικούν στο Χαλάνδρι.

Το 1960 μετακόμισαν οικογενειακώς στο Νέο Ψυχικό.
Το 1955 γνωρίστηκε με τον Άγγελο Τερζάκη ο οποίος τον ώθησε να παρακολουθήσει μαθήματα στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως ακροατής.
Το 1956 γράφτηκε στο τμήμα θεάτρου της Σχολής Σταυράκου με καθηγητές τον Χρήστο Βαχλιώτη, τον Γιώργο Θεοδοσιάδη και τον Γρηγόρη Γρηγορίου.
Το 1960 στα Ιωάννινα, όπου βρέθηκε για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, άρχισε να γράφει θεατρικά έργα και ποιήματα.

Το 1962, σε ηλικία μόλις 24 ετών, δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο ν με δικά του χρήματα αλλά δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Την ίδια εποχή στα Ιωάννινα έγραψε τους πρώτους στίχους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και «Το τρένο φεύγει στις 8:00», τους οποίους αργότερα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Τον Οκτώβριο του 1963 ξεκίνησε να εργάζεται στο Reader's Digest όπου και παρέμεινε για τα επόμενα δεκαέξι χρόνια. Στο μεταξύ, κυκλοφόρησαν τα δύο πρώτα του βιβλία με διηγήματα, Το διευθυντήριο (1964) και Η σφαγή (1965), για τα οποία γράφτηκαν εξαιρετικές κριτικές.

Το 1964 εμφανίστηκε στην ελληνική δισκογραφία. Συνεργάστηκε με τον συνθέτη Χρήστο Λεοντή και με τον Μίκη Θεοδωράκη (1967), με τον οποίο η συνεργασία διακόπηκε εξαιτίας της Δικτατορίας. Τα συγκεκριμένα τραγούδια πρωτοκυκλοφόρησαν το 1970 στο Παρίσι.

Συνεργάστηκε επίσης με τον Δήμο Μούτση (Άγιος Φεβρουάριος, 1971) και με τον Γιάννη Μαρκόπουλο στο δίσκο Θητεία, του οποίου η ηχογράφηση ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1973, διακόπηκε από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και τελικά κυκλοφόρησε το 1974 με τη Μεταπολίτευση.

Κατά καιρούς συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους Έλληνες συνθέτες, όπως με τον συνθέτη Σταύρο Κουγιουμτζή και τον τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα καθώς και με τον Θανάση Γκαϊφύλλια στην Ατέλειωτη εκδρομή (1975), τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Αντώνη Βαρδή και άλλους.

Παράλληλα έγραψε και εικονογράφησε παραμύθια για παιδιά ενώ επιμελήθηκε την έκδοση λευκωμάτων με θέμα τη Σύρο: Ενθύμιον Σύρας, Θέατρο στην Ερμούπολη κ.ά. Τη δεκαετία του '90 αρθρογραφούσε και έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές στον Αθήνα 9,84 και στο Δεύτερο Πρόγραμμα.