My Bonjour

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς του 19ου αιώνα.

Γεννήθηκε στις  4 Φεβρουαρίου 1815  στον Κάμπο Μεσσηνίας, στην Έξω Μάνη,

Φοίτησε στο γυμνάσιο Ναυπλίου και σπούδασε νομικά στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Άσκησε τη δικηγορία για ένα μικρό διάστημα στην Καλαμάτα.
Το 1841 έσπευσε να πολεμήσει στην τότε επαναστατημένη Κρήτη διορισθείς από την Κεντρική Επιτροπή των Κρητών, που έδρευε στην Αθήνα και κατάρτιζε επαναστατικά σώματα, αρχηγός του σώματος Λακώνων, αποτελούμενου από άλλους νέους φοιτητές και επιστήμονες.
Μάλιστα στην μάχη του Αποκορώνου κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί από τους Τούρκους.
Μετά την αποτυχία της επανάστασης εκείνης, όταν επέστρεψε στην Αθήνα, ανέλαβε γραμματέας του Θεόδωρου Γρίβα και επί πρωθυπουργίας Ι. Κωλέττη, (1847), διορίσθηκε αντεισαγγελέας στην Καλαμάτα, θέση που διατήρησε για τρία χρόνια, μέχρι που παραιτήθηκε για να πολιτευτεί.

Έτσι το 1850 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας, (τότε Μεσσήνης). Από τότε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής, 4 φορές επί Όθωνα (1850-1860) και επί Βασιλέως Γεωργίου Α΄ συνεχώς μέχρι τον θάνατό του, με μια μικρή μόλις 14μηνη διακοπή (1868-1869).
Από την αρχή της πολιτικής του δράσης διακρίθηκε για τη ρητορεία του κυρίως ως μετριοπαθής, οι δε πολιτικές του αγορεύσεις, ιδίως περί την οικονομία και τη διοίκηση του κράτους, του καθιέρωσαν σχετική φήμη.
Όταν το τότε λεγόμενο Υπουργείο (Κυβέρνηση) Κατοχής του Μαυροκορδάτου αναγκάσθηκε να παραιτηθεί (1855), ο Κουμουνδούρος ανέλαβε επί κυβερνήσεως Βούλγαρη το Υπουργείο Οικονομικών (2 Ιουλίου 1856).
Στη μετέπειτα κυβέρνηση του Μιαούλη (13 Νοεμβρίου του 1857) συνέχισε ως υπουργός των Οικονομικών και στην κυβέρνηση Βούλγαρη τα υπουργεία κατά σειρά Δικαιοσύνης (1862), Παιδείας και Εκκλησιαστικών (1864) και Εσωτερικών (1864-1865,1877), και για τρεις θητείες υπουργός των εξωτερικών ενώ χρημάτισε και δύο φορές πρόεδρος της Βουλής (1855).

Το 1864 έγινε απόπειρα δολοφονίας του στην οδό Σταδίου στην είσοδο της Συνέλευσης.
Τον επόμενο χρόνο ίδρυσε το Κουμουνδουρικό κόμμα και τον ίδιο χρόνο έγινε πρωθυπουργός.
Από το 1865 έως τον θάνατο του, ορκίστηκε 10 φορές πρωθυπουργός.

Απεβίωσε στις 26 Φεβρουαρίου 1883 στην Αθήνα σε ηλικία 68 ετών.
 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ

Ο Εμμανουήλ Μαρινάκης του Γεωργίου, γεννήθηκε το 1892 και ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Σπούδασε νομικά και άσκησε το λειτούργημα του δικηγόρου.
Από τον Σεπτέμβριο του 1926 ως τον Νοέμβριο του 1927 υπηρέτησε ως Νομάρχης Έβρου.

Εξελέγη βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Στις επόμενες εκλογές του 1946 επανεξελέγη με το Κόμμα Φιλελευθέρων με 3.751 ψήφους.
Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952.

Στις 27 Ιανουαρίου 1949 διορίστηκε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην πρώτη κυβέρνηση Σοφούλη.
Παρέμεινε στο ίδιο χαρτοφυλάκιο στην δεύτερη κυβέρνηση Σοφούλη και στην κυβέρνηση Διομήδη, ως τις 6 Ιανουαρίου 1950.

Για τελευταία φορά ανέλαβε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση Παπάγου, από τις 23 Δεκεμβρίου 1953 ως τις 11 Απριλίου 1954, οπότε παραιτήθηκε.

Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1959 (στις 11 τη νύχτα) και κηδεύτηκε την επομένη στην Αλεξανδρούπολη.
 

ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΝΓΚ

Η Αμαλία, Λαίδη Φλέμινγκ (το γένος Κουτσούρη, τέως Βουρέκα, ήταν Ελληνίδα ιατρός και βουλευτής με αντιδικτατορική και φιλανθρωπική δράση.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 28 Ιουνίου του 1912 και ήταν κόρη του γνωστού δερματολόγου της Πόλης Χαρίλαου Κουτσούρη.

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ, και συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι (όπου και εργάσθηκε στο Νοσοκομείο Necker), και στο Λονδίνο.
Στη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση.
Παντρεύτηκε τον αρχιτέκτονα Εμμανουήλ Βουρέκα, αλλά χώρισαν λίγα χρόνια αργότερα.

Το 1945, με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου, πήγε στο Λονδίνο όπου εργάστηκε στο Wright Fleming Institute δίπλα στον Νομπελίστα μικροβιολόγο Αλεξάντερ Φλέμινγκ μέχρι το 1949, οπότε επέστρεψε στην Ελλάδα για να αναλάβει τη διεύθυνση του Ευαγγελισμού.
Το 1953 παντρεύτηκε τον Φλέμινγκ αλλά ο γάμος τους κράτησε μόνο δύο χρόνια καθώς ο Φλέμινγκ πέθανε το 1955.
Αν και δεν τον χρησιμοποιούσε, είχε τον τίτλο της Λαίδης, καθώς ο Φλέμινγκ ήταν Ιππότης (Σερ).

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση. Συνελήφθη τον Αύγουστο του 1971 με την κατηγορία ότι σχεδίαζε την απόδραση του Αλέκου Παναγούλη.
Ύστερα από ανάκριση 25 ημερών, κατά τις οποίες βασανίστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε από το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών.
Η δικτατορία, φοβούμενη τον αντίκτυπο που θα είχε στη διεθνή κοινότητα η φυλάκισή της, την άφησε ελεύθερη και την απέλασε, ενώ της αφαίρεσε και την ελληνική ιθαγένεια.
Επέστρεψε στο Λονδίνο από όπου ξαναγύρισε μετά την πτώση της δικτατορίας. Κατέθεσε ως μάρτυρας στη δίκη των βασανιστών της ΕΑΤ-ΕΣΑ, όπου αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη χρήση παραισθησιογόνων και άλλων ουσιών κατά τη διάρκεια ανακρίσεων στην περίοδο της χούντας.

Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας το 1977 και βουλευτής Α' Αθηνών το 1981 και το 1985 με το ΠΑΣΟΚ.
Δεν δίστασε όμως να διαφωνήσει δημόσια με τον Ανδρέα Παπανδρέου για τις διαγραφές στελεχών της Δημοκρατικής Άμυνας και του ΠΑΚ από το ΠΑΣΟΚ.

Επιπροσθέτως, η Αμαλία Φλέμινγκ διετέλεσε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων (ΣΕΕ) και τιμήθηκε με το παράσημο Ευποιίας (1965).
Παράλληλα, ανέπτυξε δραστηριότητα για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα δικαιώματα των γυναικών και την ειρήνη: Διεθνής Αμνηστία (πρώτη πρόεδρος του ελληνικού τμήματος), Δημοκρατική Μέριμνα, Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Επιτροπή για τον Επαναπατρισμό των Πολιτικών Προσφύγων, Επιτροπή για την απελευθέρωση του Τουρκικού λαού και τη Δημοκρατία.

Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου του 1986, χωρίς να προλάβει να δει τη δημιουργία του Ιδρύματος Βασικής Βιοϊατρικής Έρευνας “Αλέξανδρος Φλέμινγκ”, το οποίο ιδρύθηκε χρόνια αργότερα στη Βάρη και σήμερα θεωρείται ως ένα από τα πληρέστερα του είδους του στον κόσμο.
 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ

Ο Ανδρέας Καραγκούνης  του Βελισάριου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και υφυπουργός.

Γεννήθηκε τον Μάρτιο 1943 στη Βόνιτσα και έκανε ιατρικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Τη δεκαετία του '80 ανέλαβε διευθυντής του Παθολογικού τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Αγρινίου και αρκετές δεκαετίες αργότερα του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου των Αθηνών.
Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ) και νωρίτερα επικεφαλής του επιστημονικού συμβουλίου του νοσοκομείου Αγρινίου.

Παντρεύτηκε την Παναγιώτα Χριστοδούλου και απέκτησαν 5 γιους.

Έγινε μέλος της νεολαίας της ΕΡΕ προδικτατορικά και μεταπολιτευτικά της ΟΝΝΕΔ.
Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Επανεξελέγη στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και σε εκείνες του 1990.
Στις 3 Δεκεμβρίου 1992 διορίστηκε υφυπουργός Γεωργίας, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 12 Οκτωβρίου 1993.
Επανεξελέγη με τη Νέα Δημοκρατία (έχοντας περάσει και από τη ΔΗΑΝΑ) στις εκλογές του 1993, 1996 και του 2004.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 2012, έπειτα από έμφραγμα του μυοκαρδίου και η κηδεία του έγινε στη γενέτειρά του, Βόνιτσα, από τον ιερό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΑΚΟΣ

Ο Αριστείδης Καλαντζάκος ήταν Έλληνας πολιτικός από τη Μεσσηνία.

Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1928 στην Κυπαρισσία.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Συνέχισε τις σπουδές του στις Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Παρισίων και Νανσί, στη Γαλλία.
Ήταν διδάκτορας Αστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Τίμπιγκεν της Γερμανίας.

Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγη το 1961, 1963 και 1964.

Στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου ανέλαβε υφυπουργός Οικονομικών από τις 4 Απριλίου 1967 ως την ανατροπή της από τη Χούντα, στις 21 Απριλίου 1967.

Έπειτα από τη Μεταπολίτευση προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1974, 1977, 1981, 1985, Ιούνιο 1989, Νοέμβριο 1989, 1990 και το 1993.
Από τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 ως τις 21 Οκτωβρίου 1977 θήτευσε ως υφυπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού στην κυβέρνηση Καραμανλή. Επί πρωθυπουργίας του Γεωργίου Ράλλη χρημάτισε υπουργός Εμπορίου, από τις 11 Οκτωβρίου 1980 ως τις 21 Οκτωβρίου 1981.
Από τις 11 Απριλίου 1990 ως τις 13 Οκτωβρίου 1993 υπηρέτησε ως υπουργός Εργασίας.

Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 2017.
 

ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ

Ο Κώστας Βουτσάς ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, με εβδομηκονταετή υποκριτική καριέρα.

Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1931 στον Βύρωνα Αττικής, τέκνο προσφυγικής οικογένειας με καταγωγή από τους Επιβάτες Θράκης.

Το οικογενειακό επίθετο ήταν «Σαββόπουλος», αλλά το «Βουτσάς» επικράτησε από τον παππού του που έφτιαχνε βαρέλια και τα βαρέλια παλαιότερα λέγονταν και «βουτσιά».
Όταν ξεκίνησε την καριέρα του, τού είχε προτείνει θιασάρχης να το αλλάξει σε «Βέσελης», αλλά εκείνος αρνήθηκε.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, απ' όπου αποφοίτησε το 1953 και αρχικά έλαβε μέρος σε παραστάσεις περιπλανώμενων θιάσων (μπουλούκια).

Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού και χορεύτριας Έρρικας Μπρόγιερ, με την οποία απέκτησε μια κόρη, τη Σάντρα (1966).
Είχε άλλες δύο κόρες από τον δεύτερο γάμο του, με τη Θεανώ Παπασπύρου, τη Θεοδώρα (1977) και τη Νικολέτα (1979), με την πρώτη να ακολουθεί τα δικά του βήματα στο χώρο της υποκριτικής.

Το 2015, ο Κώστας Βουτσάς έκανε σχέση με την επίσης ηθοποιό, Αλίκη Κατσαβού, με την οποία νυμφεύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2016 και στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους απέκτησαν ένα γιο, το Φοίβο.

Στις 7 Φεβρουαρίου 2020 εισήχθη εσπευσμένα στη ΜΕΘ με καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια και λοίμωξη του αναπνευστικού.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 26 Φεβρουαρίου 2020, έπειτα από 19 ημέρες νοσηλείας και σε ηλικία 88 ετών.

Λίγες μέρες πριν εισέλθει στο νοσοκομείο συμμετείχε σε θεατρική παράσταση. Κηδεύτηκε στις 28 Φεβρουαρίου στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών.
Από την προηγούμενη ημέρα η σορός του είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα.
Η ταφή του έγινε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΣΠΥΡΛΙΔΑΚΗΣ

Ο Εμμανουήλ Σπυρλιδάκης γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μανώλης Λιδάκης, ήταν Έλληνας τραγουδιστής του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 28 Φεβρουαρίου 1960, με καταγωγή από το χωριό Πλατανές Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης.

Άρχισε να ασχολείται με τη μουσική από πολύ νεαρή ηλικία.
Στα εννέα του χρόνια, άρχισε τις μουσικές του σπουδές στην κιθάρα, τα πνευστά και στη θεωρία της μουσικής.
Από το 1970 ως το 1977, συμμετείχε στις φιλαρμονικές του Ηρακλείου παίζοντας ευφώνιο και τρομπέτα.

Το 1982, ανέβηκε στην Αθήνα, όπου πήρε μέρος στην τηλεοπτική εκπομπή "Να η Ευκαιρία", ενώ υπέγραψε και το πρώτο του συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία. Από τότε ξεκίνησε επαγγελματικά το τραγούδι, ενώ παλαιότερα τραγουδούσε σε μικρές ταβέρνες, μπουάτ και μουσικά μαγαζιά είτε στην Αθήνα, στην Κρήτη είτε μαζί με τον αδερφό του στις Σέρρες.

Το 1982, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, "Μετά Από Σένα", του Γιώργου Κατσαρού, ενώ συμμετείχε στο δίσκο "Μίλα Μου Απλά" με την Ελένη Δήμου και το Γιάννη Πάριο, στο "Ρεπορτάζ" του Γιάννη Μαρκόπουλου με το Γιώργο Νταλάρα, με την Σοφία Βόσσου στο ντουέτο "Δεν μετανιώνω" και άλλες συνεργασίες.

Το 1988, υπογράφει συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Sony Music, οπότε και αρχίζει να γίνεται περισσότερο γνωστός και δημοφιλής, ειδικά με το δίσκο του "Ούτε Που Ρώτησα" (1990).

Τα επόμενα χρόνια, ακολουθεί πληθώρα συνεργασιών και κυκλοφορίες δίσκων με μεγάλη απήχηση στο κοινό, οι οποίοι τον καθιέρωσαν ως έναν εκπρόσωπο του λεγόμενου μοντέρνου έντεχνου και του λαϊκού ελληνικού τραγουδιού.
Έχει καταπιαστεί και με την κρητική μουσική, διασκευάζοντας διάφορα παλιά ριζίτικα και άλλα κρητικά τραγούδια (π.χ. δίσκος "Κόκκινο Ακρογιάλι").
Ο ίδιος επίσης είχε δηλώσει ότι έχει επηρεαστεί από παλιούς τραγουδιστές όπως τον Ξυλούρη, τον Μπαξεβάνη, τον Αηδονίδη, τον Καζαντζίδη, τον Μπιθικώτση, την Μαρινέλλα και τη Μοσχολιού, αλλά και από νεότερους όπως τον Γιώργο Νταλάρα, την Γλυκερία, την Χαρούλα Αλεξίου και τη Δήμητρα Γαλάνη[2].

Το 2007, συνεργάστηκε σε μουσικές εμφανίσεις με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, αφιέρωμα στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι.
Αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής ήταν ο δίσκος "4 Θεατρικοί Μύθοι", που περιλαμβάνει τη μουσική που έγραψε ο Χατζιδάκις για το "Ματωμένο Γάμο" του Λόρκα, το "Παραμύθι χωρίς όνομα" του Καμπανέλλη, τον "Καπετάν Μιχάλη" του Νίκου Καζαντζάκη και τον "Κύκλο με την Κιμωλία" του Μπρεχτ.

Το 2008, άλλαξε δισκογραφική εταιρεία και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Legend. Την ίδια χρονικά, συνεργάστηκε με το Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μπάμπη Στόκα στο Κέντρο Αθηνών.
Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε στις αρχές του 2009, με τίτλο "Μη μου γκρεμίζεις το όνειρο", όπου συνεργάστηκε με τον Παντελή Θαλασσινό.

Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 26 Φεβρουαρίου 2025, δύο ημέρες πριν τα 65α γενέθλιά του, όταν ύστερα από πρόβλημα υγείας που είχε, εντοπίστηκε νεκρός σε Airbnb στο χωριό Κάτω Γούβες Ηρακλείου.
Κηδεύτηκε στο Νέο Κοιμητήριο Ηρακλείου την 1η Μαρτίου.