My Bonjour

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΛΑΠΟΘΑΚΗΣ

Ο Δημήτριος Καλαποθάκης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας, ιδρυτής της εφημερίδας Εμπρός.

Γεννήθηκε το 1865 στην Αρεόπολη και πέθανε στη Γερμανία το Μάιο του 1921 κατά τη διάρκεια εγχείρησης.

Εγκαταλείποντας τις πανεπιστημιακές του σπουδές στην Αθήνα, όταν καταλήφθηκε η Θεσσαλία, μετέβη στο Βόλο όπου και εξέδωσε την εβδομαδιαία πολιτικοσατιρική εφημερίδα Σατανάς (1881).
Η εφημερίδα εκδιδόταν κάθε Κυριακή έως το 1885, οπότε διέκοψε την κυκλοφορία της.
Παράλληλα με τον Σατανά εξέδιδε και άλλη μια πολιτικοσατιρική εφημερίδα, τα Άβδηρα, η οποία κυκλοφορούσε κάθε Τρίτη, άγνωστο μέχρι πότε.

Στις 26 Ιουνίου 1885, ο Καλαποθάκης εξέδωσε την εφημερίδα Σημαία, η οποία κυκλοφορούσε κάθε Τετάρτη και Σάββατο και ήταν αμιγώς πολιτική και υποστήριζε την πολιτική του Χαρίλαου Τρικούπη χωρίς να έχει αξιόλογη κυκλοφορία.

Βασικός χρηματοδότης της ήταν ο τραπεζίτης και μετέπειτα πρωθυπουργός Στέφανος Σκουλούδης ο οποίος υπήρξε και βουλευτής του κόμματος το 1881.
Η Σημαία διέκοψε την κυκλοφορία της το 1889, όταν ο Σκουλούδης διέκοψε τη χρηματοδότησή της εφημερίδας, εξαιτίας των άσχημων οικονομικών της.
Ο Καλαποθάκης έγραψε τότε στον Σκουλούδη: «Η Σημαία αποθνήσκει». «Αφήσατέ τη να πεθάνει εν ειρήνη» απάντησε ο Σκουλούδης.
Ο Καλαποθάκης συνέχισε: «Ευαρεστηθήτε τουλάχιστον να αποστείλητε τα έξοδα της ταφής». Και ο Σκουλούδης σε αυστηρό τόνο: «Επιθυμώ να παραμείνη άταφος». Αυτό ήταν το τέλος της Σημαίας.

Ο Καλαποθάκης δεν το έβαλε κάτω και τον επόμενο χρόνο, εξέδωσε την εφημερίδα "Σύνταγμα", που απηχούσε, όπως και η Σημαία, τις απόψεις του Χαρίλαου Τρικούπη.
Αποτέλεσε την πιο βραχύβια έκδοσή του, καθώς κυκλοφόρησε για δύο μήνες, από τον Δεκέμβριο του 1890 έως τον Φεβρουάριο του 1891.
Μετά την αποτυχία και της νέας του εκδοτικής προσπάθειας ανέλαβε ιδιαίτερος γραμματέας του Χαρίλαου Τρικούπη, ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε στην «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη.
Μετά την ήττα του Τρικούπη και την αποχώρηση του από την πολιτική άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα Εμπρός (10 Νοεμβρίου 1896) μία από τις σημαντικότερες της εποχής του, με μαχητική αρθρογραφία και με μεγάλη κυκλοφορία για τουλάχιστον 25 χρόνια που κυμαινόταν περίπου 15000 με 20000 φύλλα και βρισκόταν σε αντιπαλότητα με την εφημερίδα Σκριπ και τον εκδότη Ευάγγελο Κουσουλάκο.
Το «Εμπρός» και ο Καλαποθάκης, υπέπεσαν σε δημοσιογραφική γκάφα στις 12 Σεπτεμβρίου 1906, όταν εξέθεσαν τον Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη στις τουρκικές αρχές, ανακοινώνοντας την υποτιθέμενη δολοφονία του και πλέκοντας του το εγκώμιο ως Μακεδονομάχου, όμως στην πραγματικότητα είχε δολοφονηθεί ο μητροπολίτης Κορυτσάς Φώτιος, και αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1907.

Ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε το χρονογράφημα και τις σελίδες πολιτισμού, εξασφαλίζοντας τις πιο σπουδαίες πένες της εποχής, ανάμεσά τους οι Ιωάννης Κονδυλάκης, Εμμανουήλ Ροΐδης, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και Γρηγόριος Ξενόπουλος.

Υπήρξε μια από τις σημαίνουσες φυσιογνωμίες της τότε ελληνικής δημοσιογραφίας αλλά και ένας από τους κύριους διοργανωτές του Μακεδονικού Κομιτάτου, το 1904, προκειμένου ν΄ ανακοπεί ο εκβουλγαρισμός της Μακεδονίας και να βοηθήσει με όπλα, χρήματα και εφόδια τους Έλληνες Μακεδονομάχους.
Υπήρξε πρόεδρος του Κομιτάτου μέχρι τη διάλυσή του ασκώντας πιέσεις στον Ράλλη και τον Θεοτόκη, ενώ είχε προηγηθεί η ίδρυση της Εθνικής Εταιρείας με παρόμοιος στόχους.

Το 1909 υποστήριξε τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο και την Επανάσταση στου Γουδή, αλλά στάθηκε επιφυλακτικός απέναντι στον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Στον Εθνικό Διχασμό τάχθηκε με το μέρος του βασιλιά, αλλά μετά τις επιτυχίες του Βενιζέλου στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, υποστήριξε τον Κρητικό πολιτικό.

Μετά την έκρηξη της Οκτωβριανής Επανάστασης πήρε σαφή θέση κατά των μπολσεβίκων.
Υποστήριζε πως ο σοσιαλισμός, προσπαθώντας να καταστήσει ελεύθερο τον άνθρωπο, καταλήγει να τον υποδουλώνει στον χειρότερο δυνάστη, το κράτος.
Η οικονομική εξάρτηση από το κράτος, προσέθετε, συνεπαγόταν και την ηθική και την πνευματική του υποδούλωση.
Επομένως, δεν υπήρχε λόγος να προσπαθήσει κανείς να υλοποιήσει τις επιταγές του σοσιαλισμού, καθώς αυτές περιόριζαν τελικά την ελευθερία του ατόμου.

Ο Δημήτριος Καλαποθάκης πέθανε στη Γερμανία στις 27 Μαΐου 1921, κατά τη διάρκεια εγχείρησης.
Ο θάνατός του ανακοινώθηκε από το Εμπρός στις 3 Ιουνίου.
Η κηδεία του έγινε στην Αθήνα στις 25 Ιουνίου.

ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΣ

Ο Κώστας Θέος ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Γεννήθηκε το 1896 στο Κατηχώρι Μαγνησίας και ήταν καπνεργάτης στο Βόλο.

Σε νεαρή ηλικία έγινε μέλος του ΣΕΚΕ και αναμίχθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα. Προσεβλήθη όμως από φυματίωση και σταμάτησε να εργάζεται στα καπνομάγαζα, αλλά, συνέχισε τη συνδικαλιστική του δράση.
Έφτασε στην ηγεσία του Καπνεργατικού Σωματείου Βόλου, της Πανεργατικής Βόλου και της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας.

Το Φεβρουάριο του 1921, εν μέσω της Μικρασιατικής εκστρατείας πραγματοποιήθηκε στον Βόλο μεγάλη αντιπολεμική διαδήλωση εργατών και αγροτών και ακολούθησαν εκτεταμένα επεισόδια. Οι αρχηγοί της διαδήλωσης Θέος, Σαρόγλου και Μπεναρόγια συνελήφθησαν και κλείστηκαν στη φυλακή για δυόμισι χρόνια.
Μετά την αποφυλάκιση του και την περιθωριοποίηση της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ (Δημητράτος, Μπεναρόγια κ.α) ο Θέος εντάχθηκε στην ηγεσία του κόμματος.

Το 1924 πήγε στη Σοβιετική Ένωση μαζί με άλλους φυματικούς για θεραπεία. Νοσηλεύτηκε σε σανατόριο του Καυκάσου και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUΤV. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1926.

Ο Θέος ήταν επί σειρά ετών κορυφαίο στέλεχος της ΓΣΕΕ.
Στο Δ' Συνέδριο της ΓΣΕΕ που συνήλθε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1928 αποκλείστηκαν οι αντιπρόσωποι που ακολουθούσαν τη γραμμή του ΚΚΕ και από τη δύναμη της ΓΣΕΕ διαγράφηκαν τα αντίστοιχα συνδικάτα.
Οι αποκλεισμένοι του ΚΚΕ προχώρησαν στις 3 Φλεβάρη 1929 στην ίδρυση ξεχωριστής εργατικής Συνομοσπονδίας με τίτλο "Ενωτική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας". Ο Θέος τότε ανέλαβε Γραμματέας της Ενωτικής ΓΣΕΕ.

Την περίοδο της κατοχής μεταφέρθηκε για νοσηλεία μαζί με άλλους Ακροναυπλιώτες στο Σανατόριο Πέτρας στην Πιερία και θα τους απελευθερώσει ο ΕΛΑΣ τον Ιούλιο του 1942.
Στη συνέχεια ο Θέος κατέβηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στο ΕΑΜ, χωρίς να καταλάβει κάποια ηγετική θέση λόγω του γάμου του υπό την επίβλεψη της Ασφάλειας και του Μανιαδάκη, πράξη ασυμβίβαστη με τα επαναστατικά καθιερωμένα.

Στα μέσα του 1948 ο Θέος θα μεταβεί από την Αθήνα στο Γράμμο και θα ενταχθεί στην ηγετική ομάδα του ΚΚΕ μέχρι τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949 ο Θέος μαζί με την ηγεσία του ΚΚΕ εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι.

Το 1953 εξελέγη αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Οργάνωσης (ΠΣΟ). Ο Κώστας Θέος πέθανε στο Βουκουρέστι στις 27 Μαΐου 1958.
 

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1912 στην Κερασίτσα Αρκαδίας.

Στις 22 του Μάη του 1963 παρέστη και μίλησε για την ειρήνη και τον αφοπλισμό σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη.
Μετά το τέλος της εκδήλωσης δέχθηκε δολοφονική επίθεση στη συμβολή των οδών Βενιζέλου και Σπανδωνή, λίγα μέτρα μακριά απ’ το κτήριο όπου στεγαζόταν το Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα, στην αίθουσα του οποίου μίλησε, από τρίκυκλο στο οποίο επέβαιναν οι ακροδεξιοί Σπύρος Γκοτζαμάνης και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης.

Τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε στις 27 Μαΐου 1963, σε ηλικία 51 ετών.

Ο θάνατός του προκάλεσε αγανάκτηση στην κοινή γνώμη, οξύτατη πολιτική κρίση, αλλά και διεθνή κατακραυγή.

Στο Ημερολόγιο Αντίστασης, ο Θεοδωράκης αναφέρει τα εξής για το τραγικό βράδυ (22/5) του 1963, όταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης δίνει, σ’ ένα θάλαμο νοσοκομείου, την τελευταία μάχη του – με το θάνατο.
Στο διπλανό δωμάτιο ξαγρυπνούν μαζί του ο Μανώλης Γλέζος, ο μεγάλος ποιητής Γιάννης Ρίτσος κι ο Μίκης Θεοδωράκης.
Στο δρόμο, από το απέραντο πλήθος ανεβαίνει μες στο σκοτάδι, σαν ψίθυρος, ο Επιτάφιος, ποίημα του Ρίτσου για τον πόνο μιας μάνας που κλαίει τον γιο της, σκοτωμένο σε μιαν απεργία, και που ο Θεοδωράκης έκανε τραγούδι οργής κι ελπίδας.
Ο Ρίτσος κι ο Θεοδωράκης βγαίνουν για ν’ ανταμώσουν το πλήθος που τραγουδάει. Ένα κίνημα γεννήθηκε εκείνη την ημέρα, για να συνεχίσει το έργο του Λαμπράκη, του σκοτωμένου ήρωα, ένα κίνημα που ξεσήκωσε εκατοντάδες χιλιάδες νέους, ένα κίνημα αδιαίρετα μορφωτικό κι επαναστατικό, έχοντας επικεφαλής τον Μίκη Θεοδωράκη, που είναι αδιαίρετα μουσικός και αγωνιστής.

Στις 28 του Μάη μισό εκατομμύριο άνθρωποι στην Αθήνα συγκεντρώθηκαν στο Α’ Νεκροταφείο για το «Ύστατο Χαίρε» στο Λαμπράκη και τον συνόδεψαν στον τάφο, φωνάζοντας: «Ο Λαμπράκης ζει».
Γρήγορα, η συγκέντρωση μετατράπηκε σε διαδήλωση καταδίκης της δεξιάς κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Παλατιού.
 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΠΑΤΣΑΝΗΣ

Ο Παναγιώτης Π. Λαπατσάνης ήταν Έλληνας γιατρός (ακτινολόγος) και βουλευτής, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Γαστρεντερολογικής Εταιρείας.

Γεννήθηκε το 1893 και ήταν γιος του βουλευτή Λοκρίδας (1923) Πέτρου Λαπατσάνη.

Σπούδασε ιατρική στη Γαλλία και στη Γερμανία και ειδικεύτηκε στη ραδιολογία και στην ακτινολογία.
Εργάστηκε ως ακτινολόγος, σε δικό του εργαστήριο (1926) και κατά την περίοδο της Κατοχής το ιατρείο του μεταφέρθηκε στην κλινική Σμπαρούνη.
Από το 1950 ως τη συνταξιοδότησή του εργαζόταν πάλι σε άλλο εργαστήρι.

Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Λαπατσάνη.

Εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος με την ΕΠΕΚ το 1951.

Πέθανε στην Αθήνα στις 27 Μαΐου 1964 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ

Ο Άγγελος Γεωργάτος ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1907 και ήταν γιος ενός από τους γνωστότερους υποδηματοποιούς της Αθήνας, που είχε το κατάστημά του στην οδό Σταδίου.

Μετά τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο εξωτερικό ασχολήθηκε με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό και έγινε πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθηνών.

Ως δήμαρχος Αθηναίων ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα ιδρύοντας τα δημοτικά συσσίτια, που καθημερινά σίτιζαν περί τις 80.000 άτομα, κυρίως όμως τα παιδικά συσσίτια που έσωσαν πολλά παιδιά.
Το έργο του ως δημάρχου υπό Κατοχή είχε αναγνωρισθεί από διάφορες παρατάξεις γι' αυτό και μεταπολεμικά δόθηκε το όνομά του σε μια πλατεία της Αθήνας, στην περιοχή των Ιλισίων.

Λίγο πριν από το τέλος της Κατοχής είχε λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις που διεξήγαγαν οι Γερμανοί με εκπροσώπους του Συμμαχικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, προκειμένου να μη θιγεί η πρωτεύουσα κατά την αποχώρηση των Γερμανών.
Για τις υπηρεσίες του αυτές ο στρατάρχης Αλεξάντερ τον είχε παρασημοφορήσει.

Ο Γεωργάτος πέθανε στις 27 Μαΐου του 1969, από συγκοπή καρδιάς, ενώ γευμάτιζε σε εστιατόριο.
 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γιάννης Παπαδόπουλος, γνωστός ως Ζαννίνο, ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, διακρινόμενος σε δεύτερους ρόλους.
Γεννήθηκε στο Γαλατά Κωνσταντινούπολης, στις 21 Αυγούστου 1923.

Ήταν γιος του Θεόφιλου Παπαδόπουλου και της Σοφίας και κατά τα χρόνια του ξεριζωμού ήλθε με τους γονείς του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Δραπετσώνα στον Πειραιά.
Από το 1937 που πέθανε ο πατέρας του, ο μικρός αλλά εύσωμος Γιάννης προσπαθεί να βρει δουλειά και να φροντίσει τη μητέρα του.
Την περίοδο εκείνη προσλήφθηκε ως χορευτής στα μπαλέτα Ραμασόφ που έδιναν παραστάσεις σε διάφορα κέντρα «καφέ-σαντάν» της εποχής.
Σε μία από εκείνες τις παραστάσεις στη Μάνδρα του Αττίκ, στις αρχές της δεκαετίας του 1940, όταν ο ίδιος ο Αττίκ τον ρώτησε πως τον λένε, απάντησε Γιάννης, η διευθύντρια όμως του μπαλέτου Σοφία Ραμαζώφ τον αποκαλούσε Νίνο και τότε ο Αττίκ είπε «Τι Γιάννης και αηδίες. Γιάννης δηλαδή Ζαν, Ζαν και Νίνο ίσον Ζαννίνο. Έτσι θα σε παρουσιάσω».
Από τότε έμεινε το καλλιτεχνικό αυτό ψευδώνυμο τόσο για τον ίδιο, όσο και για τη μετέπειτα γυναίκα του και την κόρη του.

Η καλλιτεχνική καριέρα του Ζαννίνο υπήρξε λαμπρή τόσο στον ελληνικό κινηματογράφο, ακόμη και στον αμερικάνικο, έχοντας συμμετοχή στην ταινία Το εξπρές του μεσονυχτίου, όσο και στο θέατρο, ακόμη και στην τηλεόραση.
Ο Ζαννίνο ήταν αυτός που ανέδειξε στο θέατρο τον Χάρρυ Κλυνν (κατά κόσμον Βασίλη Τριανταφυλλίδη).

Το 1951 γεννήθηκε η κόρη του, Σόφη Ζανίνου, η οποία κράτησε το καλλιτεχνικό όνομα του πατέρα της σαν επώνυμο και ασχολήθηκε κι αυτή με την ηθοποιία.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 27 Μαΐου 1995.

Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της Κηφισιάς Αττικής.
 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΕΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Γιάννης Ντεγιάννης ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, βουλευτής και λογοτέχνης.

Γεννήθηκε το 1914 στους Στρόπωνες Εύβοιας και σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών.

Αρχικά εργάστηκε ως δικηγόρος, αλλά το 1949 μπήκε στο Δικαστικό Σώμα.
Ήταν πρόεδρος του Πενταμελούς Εφετείου που δίκασε (Ιούλιος του 1975) και καταδίκασε σε θάνατο τους πρωταιτίους της Απριλιανής δικτατορίας (Γεώργιος Παπαδόπουλος, Στυλιανός Παττακός, Νικόλαος Μακαρέζος, Ιωάννης Λαδάς κ.ά.), η ποινή των οποίων μετατράπηκε τελικά σε ισόβια από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Ο Ντεγιάννης παρέμεινε στο Δικαστικό Σώμα μέχρι το 1981, οπότε συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του αρεοπαγίτη.

Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας το 1981 και βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης το 1985 με το ΠΑΣΟΚ.
Εξελέγη επίτιμος πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικών και Ιστορικών Μελετών «Σταύρος Καλλέργης» και διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ευβοϊκών Μελετών, μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Γεωργίου Παπανδρέου.
Το 1996 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Τιμής.

Εξέδωσε τέσσερις ποιητικές συλλογές: «Κλεψύδρα» (1961), «Απόγευμα» (1963), «Επιστροφή» (1978), «Προλεγόμενα κάθε μελλοντικής ευτυχίας» (1981) και το βιβλίο «Η Δίκη» (1991).

Πέθανε το 2006 στις 27 Μαΐου, σε ηλικία 92 ετών και ετάφη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΙΦΟΔΗΜΟΣ

Ο Δημήτριος Τσιφοδήμος γεννήθηκε στο Λιτόχωρο το 1924 και ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με την ΕΡΕ από το 1963 ως το 1964.

Πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ Τσιφοδήμος, γεωργοκτηματίας του Βαρικού, ο οποίος εργαζόταν ως τσαγκάρης στην κεντρική πλατεία του Λιτοχώρου, και μητέρα του η Ευγενία Γκουλέμα.

Ο Δημήτριος παντρεύτηκε με τη Γλυκερία Φαρδέλα και απέκτησαν 2 κόρες.
Ήταν θείος του μετέπειτα δημάρχου Λιτοχώρου, Θανάση Τσιφοδήμου.

Ολοκλήρωσε το Δημοτικό στη γενέτειρά του και στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο της Κατερίνης.
Έπειτα από εισαγωγικές εξετάσεις, γράφτηκε στη Γεωπονική Σχολή της Θεσσαλονίκης, από όπου πήρε πτυχίο.
Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου (1946-49) υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του στη ζώνη πρόσω.

Εργάστηκε ως γεωπόνος, διορισμένος αρχικά στη Διεύθυνση Γεωργίας στην Καβάλα και εν συνεχεία σταδιοδρόμησε ως γεωπόνος στην Κατερίνη.
Προτίμησε να μη διοριστεί ως μόνιμος γεωπόνος αλλά να ασχοληθεί με τις καλλιέργειες, λαμβάνοντας γεωργικό κλήρο 50 στρεμμάτων στη θέση Βαρικό του Λιτοχώρου.
Ανέπτυξε συνδικαλιστική και αγροτική δράση, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ' 60. Ήταν ένας από τους εμπνευστές των διανομών αγροτικών γαιών στη Βόρεια Ελλάδα.

Εξελέγη με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1963 συγκεντρώνοντας 4.517 ψήφους και απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές που διεξήχθησαν το Φεβρουάριο του 1964, αν και συγκέντρωσε 5.500 ψήφους.
Αργότερα εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, διάδοχο κόμμα της ΕΡΕ. Έμενε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.

Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη, στις 27 Μαΐου 2012 σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε στις 29 Μαΐου 2012, από το ναό του Αγίου Δημητρίου, στο Λιτόχωρο.