My Bonjour

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΛΛΙΦΡΟΝΑΣ

Ο Δημήτριος Καλλιφρονάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1800 και ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Είχε το προσωνύμιο «φουστανελοφόρος».

Την περίοδο της επανάστασης κατέφυγε στην Αίγινα και, αργότερα, εντάχθηκε στο στρατιωτικό σώμα του Κάρολου Φαβιέρου.
Διετέλεσε Δήμαρχος Αθηναίων το 1837 και το 1840-1841) και, επίσης, πρώτος πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας.

Έλαβε ενεργά μέρος στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου και αργότερα εκλέχτηκε πληρεξούσιος στην Α' Εθνοσυνέλευση του 1843.
Επίσης διετέλεσε πρόεδρος (από τις 14 Σεπτεμβρίου 1847 έως τις 22 Σεπτεμβρίου 1848 και από τις 4 Ιουλίου 1885 έως τις 24 Οκτωβρίου 1885) και αντιπρόεδρος (1847) της Βουλής, υπουργός Δημοσίας Εκπαίδευσης και Εκκλησιαστικών (από τις 27 Οκτωβρίου 1848 έως τις 24 Δεκεμβρίου 1849, από τις 8 Απριλίου έως την 1η Ιουλίου 1863) , από την 1η Νοεμβρίου 1865 έως τις 15 Νοεμβρίου 1865 και από τις 6 Ιανουαρίου 1873 έως τις 21 Φεβρουαρίου 1874) και υπουργός Ναυτικών (στην κυβέρνηση του 1862) από τις 23 Οκτωβρίου 1862 έως τις 20 Φεβρουαρίου 1863[3].

Πέθανε σε ηλικία 97 ετών στις  28 Φεβρουαρίου 1897 στην Αθήνα  και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, σε τάφο στον οποίο υπάρχει η προτομή του.
Γιος του ήταν ο Λάμπρος Καλλιφρονάς.
Στην περιοχή που σήμερα είναι η οδός Καλλιφρονά, στην Κυψέλη, η οικογένειά του είχε στην κατοχή της αμπέλια.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΟΚΚΙΝΗΣ

Ο Εμμανουήλ Κοκκίνης ήταν Κρητικός οπλαρχηγός.

Καταγόταν από την Ανώπολη Πεδιάδας, όπου και γεννήθηκε το 1826.

Την περίοδο 1866 - 1897 ήταν οπλαρχηγός Μιραμπέλλου.
Έλαβε μέρος σε όλες τις επαναστάσεις της ίδιας περιόδου.
Ήταν αρχηγός της επανάστασης στο Λασίθι και το 1877 συνελήφθη από τους Τούρκους και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια.
Τελικά απελευθερώθηκε έπειτα από διαπραγματεύσεις με τον Κωστάκη Αδοσίδη Πασά.
Ο Κοκκίνης τραυματίστηκε σοβαρά από βολή του ιταλικού θωρηκτού "Λάουρα" τον Φεβρουάριο του 1897 όταν έγινε η επίθεση εναντίον της Ιεράπετρας και τη στιγμή που ο ίδιος αποπειράθηκε να υψώσει την ελληνική σημαία πάνω σε ένα ρήγμα του τείχους της Ιεράπετρας, που είχαν ανοίξει τα πυροβόλα.

Υπέκυψε στα τραύματά του στο Κεντρί Ιεράπετρας στις 28 Φεβρουαρίου 1897, όπου είχε μεταφερθεί, βαριά τραυματισμένος.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Σ. Μανιαδάκης ήταν Έλληνας στρατιωτικός.

Γεννήθηκε στο Σοφικό Κορινθίας στις 25 Ιουλίου 1893, όπου και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του.

Αποφοίτησε την 1η Οκτωβρίου του 1916 από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού. Συμμετείχε σ' όλες τις μετέπειτα στρατιωτικές επιχειρήσεις και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Στη συνέχεια, αντιδρώντας στους επαναστάτες του 1922 συμμετείχε στο αποτυχημένο κίνημα Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη με αποτέλεσμα την αποστρατεία του με το βαθμό του ταγματάρχη, επανήλθε όμως στο στράτευμα κατόπιν αμνηστίας. Τελικά παραιτήθηκε το 1929 με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις.

Ο Κ. Μανιαδάκης στη διάρκεια της στρατιωτικής του καριέρας είχε επιδείξει ένα ιδιαίτερο ταλέντο στη διείσδυση και τη συλλογή πληροφοριών, κάτι ευρύτατα γνωστό στους στρατιωτικούς κύκλους.

Απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1972 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο.
Ο κεντρικός δρόμος του χωριού του, του Σοφικού, έχει ονομαστεί προς τιμήν του οδός Κωνσταντίνου Μανιαδάκη.  
 

ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΗΤΤΑΚΗ

Η Γεωργία Μηττάκη  ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Γεννήθηκε το 1911 στον Αυλώνα Αττικής.

Ο πατέρας της λεγόταν Ευάγγελος Κουρουμπέτσης και η μητέρα της Όλγα Φίστη. Σε ηλικία 18 ετών (1929) εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, στη συνοικία Ψυρή.
Το 1930 παντρεύτηκε τον κρητικό Γεώργιο Μηττάκη, από τον οποίο έλαβε και το επίθετο, με το οποίο έμεινε γνωστή.

Εργάστηκε σε διάφορα κέντρα δημοτικής μουσικής, όπως στον Έλατο και την Αράχωβα, και συνεργάστηκε με κορυφαίους μουσικούς του είδους, όπως ο Νίκος Καρακώστας, ο Κώστας Γιαούζος κ.ά.

Στην αρχή της δεκαετίας του '50 ταξίδεψε στην Αίγυπτο, ενώ στα τέλη της ίδιας δεκαετίας ταξίδεψε δύο φορές στην Αμερική, όπου οι Έλληνες ομογενείς την υποδέχτηκαν εγκαρδίως.
Την ίδια περίοδο ηχογράφησε στην Αμερική και αρκετά τραγούδια.

Το 1965 ηχογράφησε τα τελευταία της τραγούδια, πριν αποσυρθεί για λόγους υγείας.

Άφησε την τελευταία της πνοή στις 28 Φεβρουαρίου 1977 στη γενέτειρά της Αυλώνα.
Κηδευτηκε στο Γ νεκροταφείο της Νίκαιας και είχε μια κόρη.

ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ντίνος Δημόπουλος 28 Φεβρουαρίου 2003, Αθήνα) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και συγγραφέας, γνωστός κυρίως για την ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1921, στην Πάλαιρο της Αιτωλοακαρνανίας.
Ενώ ήταν ακόμη παιδί, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Δραπετσώνα. Από μικρός αγάπησε το θέατρο και τον κινηματογράφο, παρακολουθώντας ταινίες με τον φίλο του Βασίλη Διαμαντόπουλο.
Απέτυχε στις εξετάσεις της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, αλλά σπούδασε στη Δραματική Σχολή Γιαννούλη Σαραντίδη. Την περίοδο αυτή εντάχθηκε στο ΕΑΜ και την Πανσπουδαστική.[8]

Άρχισε την καλλιτεχνική του πορεία ως ηθοποιός το 1946, ενώ υπήρξε επί σειρά ετών βοηθός σκηνοθέτη του Αλέξη Μινωτή.

Απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών στις 28 Φεβρουαρίου 2003 από καρδιακή προσβολή και τάφηκε στην Ραφήνα.
 

ΗΛΙΑΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ

Ο Ηλίας Λογοθέτης ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε  στις 15 Απριλίου 1939 στη Λευκάδα.

Δεν σκεπτόταν να ακολουθήσει την υποκριτική, καθώς ελκυόταν περισσότερο από την όπερα.
Ήταν απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Παντείου.
Μιλούσε τρεις γλώσσες αγγλικά, ρώσικα και ιταλικά.

Με το θέατρο ήρθε σε επαφή μέσω του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, από το οποίο αποφοίτησε το 1967, και πήρε μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Αγαπημένη του παράσταση ήταν «Το αμάρτημα της μητρός μου», στην οποία πρωταγωνίστησε μαζί με τη σύζυγό του, Μαρία Ζαχαρή, επί 12 χρόνια.
Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1970, στο έργο «Βαβυλωνία».

Έγινε γνωστός κυρίως σε κωμικούς ρόλους από συμμετοχές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Το 2000 δέχτηκε τα θετικά σχόλια του Χάρολντ Πίντερ για την ερμηνεία του στο θεατρικό έργο «Νεκρή Ζώνη».
Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα στην τηλεόραση στο γνωστό «Θέατρο της Δευτέρας» (ΕΡΤ1) και έλαβε μέρος σε μουσικές παραστάσεις, όπως το αφιέρωμα στον Μιχάλη Σουγιούλ.

Υπήρξε παντρεμένος με τη ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέα Ευτυχία Καλλιτεράκη έως το 1973, με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον ηθοποιό Αλέξανδρο Λογοθέτη.
Δεύτερη σύζυγος του από το 1975 έως τον θάνατό του ήταν η ηθοποιός Μαρία Ζαχαρή.

Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στις 28 Φεβρουαρίου 2024.
Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Παπάγου στις 2 Μαρτίου.
 

ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΥΓΙΑΣ

Ο Αλέξης (Αλέξιος) Κούγιας ήταν Έλληνας δικηγόρος και ποινικολόγος.

Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1951 στην Πετρούπολη, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε νομικά αρχικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου και αποφοίτησε.
Κατοικούσε στην Αθήνα.

Παντρεύτηκε στις 24 Ιανουαρίου 2001 με το μοντέλο και παρουσιάστρια Εύη Βατίδου και ο γάμος τους διήρκησε έως τον Οκτώβριο του 2007.
Έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Χρήστο Κούγια (9/3/2002) και την Μάιρα Κούγια (20/1/2005) και αμφότεροι σπουδάζουν νομικά.

Απεβίωσε από καθολικό καρκίνο σε ιδιωτικό νοσοκομείο του Πειραιά στις 28 Φεβρουαρίου 2025, σε ηλικία 74 ετών.
Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 4 Μαρτίου.