My Bonjour

ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

Ο Διομήδης Κυριάκος ήταν Έλληνας νομικός, πολιτικός και πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1811 και ήταν γιος του Αναστασίου Κυριακού.

Καταγόταν από μεγάλη οικογένεια ναυτικών και αγωνιστών με αρβανίτικη καταγωγή.
Σπούδασε νομική στην Πίζα και το Παρίσι. Ακολούθησε αρχικά σταδιοδρομία στον δικαστικό κλάδο και το 1835 έγινε εισαγγελέας πρωτοδικών.

Στη συνέχεια εκλέχτηκε πληρεξούσιος των Σπετσών το 1840 και το 1862 καθώς και επανειλημμένα βουλευτής.
Όντας έγκριτος νομικός είχε σημαντική συμβολή στη σύνταξη του Συντάγματος του 1843.
Το 1851 έγινε Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου ενώ το 1863 όταν εκλέχθηκε στην Β΄ Εθνική Συνέλευση, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Καταρτίσεως του νέου Συντάγματος.
Το 1863 διορίστηκε Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στη νέα κυβέρνηση και διετέλεσε περίπου για ένα μήνα, από 27 Μαρτίου 1863 μέχρι 19 Απριλίου 1863, πρωθυπουργός της χώρας (Κυβέρνηση Διομήδη Κυριακού 1863) παραιτούμενος λόγω αδυναμίας επιβολής στους στρατιωτικούς (οξυμένα πολιτικά πάθη θα οδηγούσαν στην εμφύλια σύγκρουση των Ιουνιανών δύο μήνες αργότερα). Επίσης είχε διατελέσει πρόεδρος της Βουλής.

Παιδιά του ήταν ο Νικόλαος Διομήδης και ο Αναστάσιος Διομήδης Κυριακός και εγγονός του ο Αλέξανδρος Διομήδης. Έγραψε επίσης ιστορικά και νομικά βιβλία.

Απεβίωσε στις 20 Ιουνίου 1869 στη Νάπολη.
 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ  ΜΠΕΝΑΚΗΣ

Ο Εμμανουήλ Μπενάκης ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής, υπουργός και δήμαρχος Αθηναίων.

Γεννήθηκε το 1843 στην Ερμούπολη της Σύρου και ήταν γιος του - γεννημένου στη Χίο- Αντωνίου Μπενάκη και της Λώξη Μάξιμου.

Ακολούθησε εμπορικές σπουδές στο Μάντσεστερ και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε, το 1865, στην Αίγυπτο, όπου και ασχολήθηκε με την εμπορία βάμβακος.
Αφού εργάστηκε σε διάφορους εμπορικούς οίκους, ίδρυσε μαζί με τον αδελφό του, Λουκά, δικό του εμπορικό οίκο. Μετά τον γάμο του με τη Βιργινία Χωρέμη ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον εμπορικό οίκο "Χωρέμης - Mellor και Σία", επικεφαλής του οποίου ήταν ο αδελφός της, με τον οποίο στη συνέχεια ίδρυσαν τον εμπορικό οίκο "Χωρέμης, Μπενάκης και Σία".
Εν συνεχεία, ο οίκος μετονομάστηκε σε "Χωρέμης, Μπενάκης, Κότσικας και Σία", ύστερα από τη σύναψη συγγένειας, μέσω της εγγονής του, με τον μεγαλέμπορο Θεόδωρο Κότσικα.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αίγυπτο διετέλεσε πρώτος πρόεδρος του Επιμελητηρίου της Αλεξάνδρειας καθώς και πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας (1901 - 1911).
Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς θητείας του μετέφερε τα γραφεία του Ε.Κ.Α. στο κτίριο που βρίσκονται ακόμα και σήμερα και αναβάθμισε τα παροικιακά ιδρύματα.

Το 1910 εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Κηφισιάς στην Αθήνα.
Εκεί συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με το κόμμα του οποίου έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1910 (Αυγούστου) κατά τις οποίες εξελέγη βουλευτής Αττικής.
Επανεξελέγη στην ίδια περιφέρεια στις εκλογές του 1910 (Νοεμβρίου) και, ως βουλευτής Αττικοβοιωτίας, στις εκλογές του 1912.
Τον Ιανουάριο του 1911 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του νεοσύστατου υπουργείου Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας και εν συνεχεία το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, στο οποίο παρέμεινε μέχρι τον Μάϊο του 1912.
Το 1914 εξελέγη Δήμαρχος Αθηναίων.

Κατά τη διάρκεια των Νοεμβριανών συνελήφθη, διαπομπεύθηκε και φυλακίστηκε. Ειδικότερα, στις 2 Δεκεμβρίου 1916, με το παλιό ημερολόγιο, η οικία, στη διασταύρωση των οδών Κουμπάρη και Βασιλίσσης Σοφίας, δέχθηκε επίθεση από σώμα επιστράτων με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν.
Συνέπεια της εισβολής των επιστράτων ήταν η λεηλασία της οικίας του.
Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στους στρατώνες του Ιλισσού έγινε αποδέκτης βίαιων προπηλακισμών ενώ παρολίγο γλίτωσε από το λιντσάρισμα.
Μετά την απελευθέρωσή του τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό, ενώ εν συνεχεία φυλακίστηκε παραμένοντας στις φυλακές Αβέρωφ για 41 ημέρες. Το 1920 εξορίστηκε αρχικά στη Νίκαια και έπειτα στο Παρίσι, απ' όπου επέστρεψε το 1924.

Πραγματοποίησε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο ενώ δώρισε σημαντικά ποσά για την ίδρυση κοινωφελών ιδρυμάτων.
Το 1908 και το 1909 ίδρυσε το «Μπενάκειο Κοινοτικό Συσσίτιο» και το «Μπενάκειο Ορφανοτροφείο Θηλέων».
Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Μπενάκειου Παιδικού Ασύλου, του Κολλεγίου Αθηνών, ένα κτίριο του οποίου φέρει το όνομά του, της Μπενακείου Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων καθώς και του Μπενάκειου Φυτοπαθολογικού Ινστιτούτου. Στις 8 Απριλίου του 1927 ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Παύλος Κουντουριώτης, τον ανακήρυξε Εθνικό Ευεργέτη.
Υπήρξε από τους πρώτους οικιστές της Κηφισιάς, όπου διατηρούσε σημαντικές εκτάσεις.

Απεβίωσε στις 20 Ιουνίου 1929 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.

Ήταν παντρεμένος με τη Βιργινία Χωρέμη, αδερφή του συνεργάτη του και βαμβακέμπορου Ιωάννη Χωρέμη, και είχαν αποκτήσει πέντε παιδιά.
 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΑΧΑΙΡΑΣ

Ο Εμμανουήλ Μαχαίρας  ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1878 και εργάστηκε ως σιδηροδρομικός στον Πειραιά, όπου και πολιτεύτηκε.
 

Ήταν επικεφαλής του βενιζελικού κόμματος (Κόμμα των Πειραιωτών) που περιλάμβανε αντιπροσώπους λιμενεργατών του Πειραιά, των άλλων μεγάλων λιμανιών της χώρας και των νησιών.

Εξελέγη, στην δεύτερη κατανομή, βουλευτής Πειραιώς με την Ένωση Φιλελεθέρων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων) το 1926 συλλέγοντας 2.517 ψήφους.
 Επανεξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1928.

Πέθανε στις 20 Ιουνίου το 1940.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΟΛΙΩΤΗΣ

Ο Ιωάννης Κ. Βολιώτης γεννήθηκε το 1924 και ήταν Έλληνας νομάρχης.

Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Βολιώτη και είχαν 2 μικρά παιδιά.

Από τον Ιούνιο του 1968 έως τον Μάρτιο του 1971 ήταν Νομάρχης Χαλκιδικής (διορισμένος).
Κατόπιν ήταν διορισμένος Νομάρχης Καβάλας έως το 1974.
Κατά τη θητεία του έγιναν έργα, όπως το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Γυμνάσιο Πολυγύρου και το Κέντρο Νεότητας.

Όταν πέθανε ήταν διευθυντής στην κλινική «Παναγία» της συμπρωτεύουσας. Ολόκληρη η οικογένειά του (ο Ιωάννης, η σύζυγός του, οι 2 γιοι του και η μητέρα του) σκοτώθηκαν στον μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978.

Πέθανε στη Θεσσαλονίκη, στις 20 Ιουνίου 1978.
 

ΘΑΝΟΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ

Ο Θάνος Μεσσήνης ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από τη Λάρισα.

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1911.

Ο Θάνος σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή των Αθηνών (αποχώρησε ως αρχίατρος).

Πολέμησε στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου το 1940-41.
Επίσης, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση πολεμώντας με τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα.

Διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Λάρισας (1959-64, 1967-70), ενώ στις 25 Οκτωβρίου 1969 διορίσθηκε δήμαρχος Λαρισαίων, διαδεχόμενος τον Δημήτριο Χατζηγιάννη, με τον συνδυασμό του οποίου είχε εκλεγεί ο ίδιος για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος, το 1959 και επανεξελέγη το 1964.
Ως δήμαρχος, και προκειμένου να υποστηρίξει τα συμφέροντα της τοπικής κοινωνίας, συγκρούστηκε πολλές φορές με τη χούντα.

Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λαρίσης το 1961 με την ΕΡΕ.
Το 1978 ήταν υποψήφιος δήμαρχος και έλαβε ποσοστό 43,9%, χάνοντας τις εκλογές από τον Χονδρονάσιο.

Ο Μεσσήνης ως γιατρός αλλά και ως πολιτικός ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα εκτός δημοσιότητας.
Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.

Πέθανε από αναπνευστική ανεπάρκεια στα Τρίκαλα στις 20 Ιουνίου του 1984, έπειτα από εγχείρηση για ανεύρυσμα αορτής, στην οποία υποβλήθηκε σε νοσοκομείο του Χιούστον του Τέξας στις ΗΠΑ.