My Bonjour

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Ο Ίων Δραγούμης ήταν Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Σεπτεμβρίου 1878, το πέμπτο από τα ένδεκα παιδιά της οικογένειας και σπούδασε νομική στο Παρίσι.
Το 1897 υπηρέτησε εθελοντής στο μηχανικό και στη συνέχεια συμπλήρωσε τη θητεία του στο πεζικό.
 Συνδέθηκε ερωτικά με την Πηνελόπη Δέλτα.
Από το 1899 μπήκε στο διπλωματικό κλάδο και υπηρέτησε διαδοχικά ως υποπρόξενος, κατόπιν απαίτησής του, στο Μοναστήρι και εν συνεχεία στην Ανατολική Μακεδονία, στο Προξενείο Σερρών (1903), στην Ανατολική Ρωμυλία στο Προξενείο του Πύργου και στη Θράκη, στο Προξενείο της Φιλιππούπολης (1904). Από τον Μάιο έως τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς συμμετέχει ως έφεδρος δεκανέας στα γυμνάσια του ελληνικού στρατού.
Σε συνεργασία με τον γαμπρό του Παύλο Μελά, σύζυγο της αδελφής του Ναταλίας, οργάνωσε τις ελληνορθόδοξες κοινότητες εναντίον των εξαρχικών κομιτάτων, κινητοποίησε τις Ελληνικές Δυνάμεις και αναδείχθηκε ένθερμος υποστηρικτής της μακεδονικής σύγκρουσης.
Ανάλογες προσπάθειες κατέβαλε κατά τη διετία 1907-1909 στην Κωνσταντινούπολη, υπηρετώντας στην εκεί ελληνική πρεσβεία.
Το 1908 ιδρύει με τον Αθανάσιο Σουλιώτη-Νικολαΐδη την Οργάνωση της Κωνσταντινουπόλεως με σκοπό τη συνεννόηση όλων των εθνοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για ισοπολιτεία.
Την ίδια χρονιά (1908), διέκοψε τη σχέση του με την Πηνελόπη Δέλτα όταν συνδέθηκε με την ηθοποιό Μαρίκα Κοτοπούλη.

 Το 1909 οργανώνει στο Υπουργείο Εξωτερικών το Β΄ Πολιτικό Τμήμα Ανατολικών Υποθέσεων. Το 1910 συνέπραξε στην ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου, γενόμενος έτσι γνωστός στο χώρο των γραμμάτων, ενώ υπήρξε και συνεργάτης του περιοδικού Ο Νουμάς του Δημητρίου Ταγκόπουλου (με το ψευδώνυμο Ιδας).

Το 1911, όταν τα Δωδεκάνησα κατελήφθησαν από τους Ιταλούς, ο Ίων Δραγούμης συγκρότησε στην Πάτμο πανδωδεκανησιακό συνέδριο, στο οποίο διακήρυξε το αίτημα της Ένωσης με την Ελλάδα, το 1912 όπου ως δεκανέας, υπηρέτησε στο επιτελείο του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου.
Μαζί με το Βίκτορα Δούσμανη και τον Ιωάννη Μεταξά στάλθηκε να διαπραγματευτεί με τον Ταχσίν πασά την παράδοση της Θεσσαλονίκης. Το 1914 εστάλη πρεσβευτής στην Αγία Πετρούπολη, όπου και διαχειρίσθηκε το ζήτημα του Αγίου Όρους, φροντίζοντας παράλληλα να οργανώσει τις ελληνικές κοινότητες της Ρωσίας. Το 1915 εξελέγη βουλευτής Φλωρίνης. Το 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις.

Κατά την περίοδο των Νοεμβριανών του 1916, όταν οι Επίστρατοι δολοφόνησαν δεκάδες Μικρασιάτες πρόσφυγες ως βενιζελικούς και συνέλαβαν τον πατέρα της Πηνελόπης Δέλτα, ο Δραγούμης δεν πήρε καμιά θέση.
Παράλληλα εμφανίζεται επικριτικός ως προς την στάση των Μικρασιατών, των νησιωτών της Μυτιλήνης, της Χίου, της Σάμου και της Ρόδου, και των Κυπρίων. Ιδιαιτέρως βρίσκονται στο στόχαστρό του οι Κρητικοί: «Έχει και τους Κρητικούς, που ήταν πάντα μισθοφόροι».

Με την κατάρρευση της μοναρχίας και την επιστροφή της Κυβέρνησης Ε. Βενιζέλου το 1917 στην Αθήνα, εξορίστηκε στην Κορσική, μαζί με άλλους επιφανείς Έλληνες της εποχής όπως τον Ιωάννη Μεταξά, τον Δημήτριο Γούναρη, τον Γεώργιο Πεσμαζόγλου απ’ όπου γύρισε το 1919 στη Σκόπελο και τελικά αφήνεται ελεύθερος τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου.

Αντιτάχθηκε στην πολιτική του Βενιζέλου για την ενσωμάτωση της Ιωνίας στην Ελλάδα.
Θεωρούσε ότι το εγχείρημα ήταν στρατιωτικά ανέφικτο και ότι ο στόχος θα έπρεπε να είναι η δημιουργία ενός κοινού ελληνοτουρκικού μικρασιατικού κράτους και όχι ενός καθαρά ελληνικού.
Ακόμα και τον Φεβρουάριο του ’19, όταν η Ελλάδα βρισκόταν στο στρατόπεδο των νικητών και επίκειντο οι μεταπολεμικές διευθετήσεις, ο Δραγούμης κατήγγειλε τις «κοινές ελπίδες» και «την ελπίδα του κοινού κέρδους» που είχαν οι «Αγγλογάλλοι ιμπεριαλιστές και ο Βενιζέλος».

Η συμμετοχή του στο αντιβενιζελικό στρατόπεδο έγινε αφορμή, όταν μαθεύτηκε η δολοφονική απόπειρα στο Παρίσι εναντίον του Βενιζέλου, να συλληφθεί σε ενέδρα ανδρών της ασφαλείας του τότε αρχηγού της Χωροφυλακής Εμμανουήλ Ι. Ζυμβρακάκη και εν τέλει να δολοφονηθεί στην Αθήνα την 31η Ιουλίου του 1920 (επί της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας -τότε ακόμη μέρους της λεγόμενης "Λεωφόρου Κηφισιάς"-, από όπου διερχόταν έχοντας μόλις φύγει από την τότε οικία της Μαρίκας Κοτοπούλη στην οδό Ξενίας (Αμπελόκηποι)).

Στο σημείο υπάρχει σήμερα σχετική αναμνηστική στήλη.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Στέφανος Θωμόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα,  στις 11 Απριλίου 1859 και  ήταν Έλληνας συγγραφέας και ιστορικός ο οποίος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορία της Πάτρας και της γύρω περιοχής.

Ήταν γιος του Νικολάου Θωμόπουλου, συμβολαιογράφου, δημοτικού συμβούλου και γόνου παλιάς πατρινής οικογένειας εμπόρων.
Τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών, ενώ σε ηλικία 12 ετών έγραφε στην σχολική εφημερίδα και το 1879 πρώτευσε μεταξύ των τελειοφοίτων σε έκθεση για την ιστορία της Πάτρας.

Σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθήνας, της οποίας αναγορεύθηκε διδάκτορας το 1885.
Αργότερα υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία και επέστρεψε στην Πάτρα, όπου άσκησε τη δικηγορία.
Το 1911 διορίστηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη με διαγωνισμό, όπου εργάστηκε μέχρι το 1933, οπότε συνταξιοδοτήθηκε.

Το 1913 με εντολή του υπουργείου Παιδείας πήγε στην Μακεδονία για να καταγράψει τις βιβλιοθήκες των πόλεων και των μονών στις περιοχές της Φλώρινας, της Κορυτσάς, του Μοναστηρίου και της Κοζάνης. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Κώστα Τριανταφύλλου, ο οποίος και διέσωσε το αρχείο του.

Πέθανε στην Πάτρα, στις 31 Ιουλίου 1939.

ΑΝΕΣΤΟΣ ΔΕΛΙΑΣ

Ο Ανέστος Δελιάς ήταν Έλληνας οργανοπαίκτης, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Γεννήθηκε το 1912 στη Σμύρνη.
 Ήρθε στην Ελλάδα το 1920 κι εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στη Δραπετσώνα.

Από μικρός άρχισε να ασχολείται με την κιθάρα, ενώ το μπουζούκι το έπιασε για πρώτη φορά στα χέρια του γύρω στο 1930, με την προτροπή του Μάρκου Βαμβακάρη.
Το 1934, μαζί με τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Γιώργο Μπάτη δημιούργησαν την πρώτη επίσημη ρεμπέτικη κομπανία στην Ελλάδα.

Η "Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς", όπως ονομάστηκε, ξεκίνησε τις εμφανίσεις της το καλοκαίρι του 1934 στη Μάντρα του Σαραντόπουλου, στην Ανάσταση του Πειραιά.
Εκεί, ο Ανέστος παρουσίασε τα πρώτα του τραγούδια, τα οποία μπήκαν στη δισκογραφία τα επόμενα χρόνια.
Ανάμεσά τους και «Ο πόνος του πρεζάκια», ένα τραγούδι προφητικό για τον ίδιο.

Ο Δελιάς παρασύρθηκε στην ηρωίνη από τη φιλενάδα του Κούλα με το παρατσούκλι Σκουλαρικού, γυναίκα από τις κακόφημες συνοικίες των Βούρλων.
Παρά τις επίμονες προσπάθειες των φίλων του, δεν κατάφερε να απεμπλακεί. Μάλιστα το 1938 εξορίστηκε στην Ίο ως τοξικομανής.
Με την προτροπή όμως του επίσης εξόριστου στην Ίο Γενίτσαρη θα ξεμπλέξει από την ηρωίνη.
Όταν γύρισε από την εξορία πήγε με τη Νταίζη Σταυροπούλου στη Θεσσαλονίκη. Δούλεψε εκεί για μικρό διάστημα και τελικά επέστρεψε στην Αθήνα και στην ηρωίνη. Με τη βοήθεια του Παγιουμτζή και του Γκόγκου κατάφερε και πάλι να την κόψει, αλλά για λίγο.

Ο Ανέστης Δελιάς δεν ηχογράφησε πολλά τραγούδια, διότι όπως ο Γιώργος Μπάτης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Γιοβάν Τσαούς και άλλοι ρεμπέτες σταμάτησαν το 1937, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς επέβαλε λογοκρισία, την οποία δεν μπορούσαν να ανεχθούν.

Πέθανε στις 31 Ιουλίου του 1944 από υπερβολική δόση ηρωίνης στη διάρκεια της Κατοχής σε νεαρή ηλικία, περίπου 32 ετών.
Τον βρήκαν νεκρό σε ένα καροτσάκι έχοντας στα χέρια του το μπουζούκι του. Το αριστούργημά του Ο πόνος του πρεζάκια αποδείχτηκε προφητικό για το προσωπικό του δράμα και το τραγικό του τέλος.
 Ήταν ο μοναδικός ρεμπέτης που απεβίωσε από ναρκωτικά.
 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ

Ο Νικόλαος Κρασαδάκης γεννήθηκε το 1899 και ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ού αιώνα, βουλευτής, υπουργός και δήμαρχος Ηρακλείου

Γιος δασκάλου, φοίτησε στο Γυμνάσιο Ηρακλείου και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Νομικά.
Ωστόσο, διέκοψε τις σπουδές του με σκοπό να πολεμήσει στο στρατό ως εθελοντής, όπως και έγινε κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Έπειτα πολέμησε στη Μικρά Ασία, αξιωματικός πλέον.
Αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους και προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό, ενώ βασανίστηκε με στέρηση νερού, σε βαθμό που κόντεψε να χάσει τη ζωή του. Σώθηκε χάρη στην παρέμβαση ενός Τουρκοκρητικού γιατρού, που κατάλαβε ότι ήταν ζωντανός ενώ μεταφερόταν με κάρο για ταφή σε ομαδικό τάφο.
Έπειτα από την ανταλλαγή των πληθυσμών, ο Κρασαδάκης επέστρεψε στην πατρίδα του και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ελληνική πρωτεύουσα.

Κατήλθε στην πολιτική για πρώτη φορά το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Στις 3 Δεκεμβρίου 1945 ανέλαβε υφυπουργός επί της Παλιννοστήσεως Προσφύγων και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 4 Απριλίου 1946 στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη.

Αργότερα, στην κυβέρνηση του Ν. Πλαστήρα χρημάτισε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από τις 27 Οκτωβρίου 1951 ως τις 11 Οκτωβρίου 1952, οπότε η κυβέρνηση παραιτήθη.

Το πρώτο μισό της δεκαετίας του ' 50 ήταν Γενικός Διοικητής Κρήτης. Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου το 1951 και επανεξελέγη το 1952.

Στις εκλογές του 1958 ήταν υποψήφιος με το Κόμμα Φιλελευθέρων χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί. Στη συνέχεια, κατέβηκε στις δημοτικές εκλογές με την υποστήριξη του Σοφοκλή Βενιζέλου.

Οι δημοτικές εκλογές έγιναν τον Απρίλιο του 1959 και η παράταξη Δημοτική Πρόοδος του άλλοτε βενιζελικού Γεωργίου Γεωργιάδη ήρθε 1η με ποσοστό 43,2%, 8.734 ψήφους και 10 συμβούλους.
Ο Κρασαδάκης , που ήταν αρχηγός της Δημοτικής Φιλελευθέρας Ανορθώσεως έλαβε ποσοστό 34,5%, 6.769 ψήφους και 8 συμβούλους.
Ο δήμαρχος τότε εκλεγόταν από την πλειοψηφία των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου και η αριστερή πτέρυγα υπερψήφισε τον Κρασαδάκη για δήμαρχο, ο οποίος υπηρέτησε στο αξίωμα από τον Ιούλιο του 1959 ως τον Ιούνιο του 1964.

Πέθανε στις 31 Ιουλίου 1971 στο Λονδίνο, όπου είχε μεταβεί για θεραπεία και θάφτηκε στο Ηράκλειο.
 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ

Ο Νικόλαος Μαλλιάκας του Γεωργίου και της Ολυμπίας ήταν Έλληνας νομικός, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Γεννήθηκε στην (Πέτρα Λέσβου, το 1903.

Ξεκίνησε να δικηγορεί στη Λάρισα και εν συνεχεία εργάστηκε στην Αθήνα, με ειδίκευση σε αστικά και διοικητικά ζητήματα.
To 1936 έγινε δικηγόρος παρά Αρείω Πάγω. Με τον ΕΔΕΣ ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Όντας συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ το 1944 και καταδικάστηκε σε θάνατο λόγω του κινήματος.

Εξελέγη βουλευτής Λέσβου αρχικά με το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα το 1946 και επανεξελέγη τα έτη 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1956.
Έπειτα εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου το 1961, 1963 και το 1964. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση Παπανδρέου ως υφυπουργός Γεωργίας, από τις 18 Φεβρουαρίου 1964 ως τις 15 Ιουλίου 1965, με σημαντικό έργο στην αναδιάρθρωση της δασικής πολιτικής.

Πέθανε στις 31 Ιουλίου 1984 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Σύζυγός του ήταν η Παυλίνα Σταΐκου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Γιώργο, την Όλυ και την Ανθή.

ΑΣΠΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η Άσπα Στασινοπούλου  ήταν Ελληνίδα εικαστικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935.

Το 1959 πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε ζωγραφική στην École des beaux arts μέχρι και το 1963.
Εκεί γνώρισε το Γιάννη Τσαρούχη με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά και καλλιτεχνικά. Μετά το τέλος των σπουδών της επέστρεψε για λίγο στην Ελλάδα όπου το 1966 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική της έκθεση στη Γκαλερί Άστορ στην Αθήνα.
Το 1968 εγκαταστάθηκε εκ νέου στο Παρίσι απογοητευμένη απ' τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα ύστερα απ' την άνοδο της Δικτατορίας.
Το 1969 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο όπου έζησε κι εργάστηκε μέχρι το 1974. Αρχικά ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, όμως αργότερα εισήγαγε στη δουλειά της κι άλλα μικτά υλικά όπως διάφορα έτοιμα αντικείμενα, φωτογραφικές εκτυπώσεις, ταινίες Super 8 και πολλά άλλα εκφραστικά μέσα ακολουθώντας από νωρίς τις πρωτοποριακές τάσεις της δεκαετίας του '70.
Το έργο της, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως κατασκευές κι εγκαταστάσεις στο χώρο με διάφορα υλικά και διάφορες εικαστικές δράσεις, το παρουσίασε σε περιορισμένο αριθμό ατομικών εκθέσεων στην Αθήνα, στο Άμστερνταμ και στο Λονδίνο κυρίως. Επίσης το 1985 συμμετείχε στην Μπιενάλε η οποία διοργανώθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.

Απεβίωσε στις 31 Ιουλίου 2017, σε ηλικία 82 ετών.
Κηδεύτηκε στις 2 Αυγούστου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

ΚΑΙΤΗ ΘΕΟΧΑΡΗ

Η Καίτη Θεοχάρη γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1947 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Το πραγματικό της όνομα ήταν Κατερίνα Τσαλίδου.

Ξεκίνησε την καριέρα της στον Ελληνικό κινηματογράφο στα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Πρωτοεμφανίστηκε με το όνομα Καίτη Χλόη το 1965 στην κοινωνική ταινία Καημοί στη φτωχογειτονιά σε σκηνοθεσία της Ρένας Γαλάνη στον ρόλο της Ειρήνης.
Με το πραγματικό της όνομα άρχισε να εμφανίζεται από το 1966 και στην κωμωδία Ο αδελφός μου ο τρελάρας.
Ο πιο σημαντικός ρόλος της θεωρείται στην ταινία Τρούμπα '67 του 1967 σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου δίπλα στον Γιώργο Φούντα, όπου υποδύθηκε την Ρίτα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 θα παίξει στην τελευταία της ταινία Ερωτικές στιγμές (1972) του Γιάννη Κοκκόλη και θα ξεκινήσει να εμφανίζεται στην τηλεόραση παίρνοντας έναν ρόλο στην σειρά της τότε ΥΕΝΕΔ, Η Γειτονιά μας.

Έκτοτε η Θεοχάρη θα στραφεί προς το τραγούδι, όπου κυκλοφόρησε τον πρώτο και τελευταίο της δίσκο με τίτλο Κι' Είχα Τόσα Πολλά Να Σου Δώσω το 1983 σε στίχους του Σπύρου Γιατρά και μουσική του Αλέκου Χρυσοβέργη.

Την δεκαετία του 1980 θα κάνει την επανεμφάνιση της ως ηθοποιός στις βιντεοταινίες που κυκλοφορούσαν τότε παίζοντας σε τρεις από αυτές (1985-1987).

Πέθανε στις 31 Ιουλίου  του 2022, όπως ενημέρωσε το ΣΕΗ και τον Σπύρο Μπιμπίλα η ανηψιά της, Ντίνα Βακαλό.