My Bonjour

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΕΝΑΚΗΣ

Ο Αντώνης Μπενάκης ήταν επιχειρηματίας, εθνικός ευεργέτης, πολιτικός και ιδρυτής του Μουσείου Μπενάκη.

Γεννήθηκε το 1873 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν γιός του Εμμανουήλ Μπενάκη, επιχειρηματία και πολιτικού, και της Βιργινίας Χωρέμη.

Υπήρξε μέλος των ισχυρών οικογενειών Μπενάκη και Χωρέμη και αδέλφια του ήταν οι Αλέξανδρος Μπενάκης, σύζυγος Μαρίας Συναδινού, Αργυρώ Μπενάκη, σύζυγος Μιχαήλ Σαλβάγου, Πηνελόπη Δέλτα, σύζυγος του Στέφανου Δέλτα και Αλεξάνδρα Μπενάκη, σύζυγος του Τόμας Ντέιβις.
Μεγάλωσε στο αυστηρό κλίμα της οικογενειακής εστίας στην Αλεξάνδρεια, για την καθημερινότητα της οποίας διασώζονται αρκετές μαρτυρίες μέσα από τα βιβλία της αδελφής του, Πηνελόπης Δέλτα.

Παρακολούθησε ξενόγλωσσα σχολεία στην Αλεξάνδρεια και εν συνεχεία μετέβη ως οικότροφος στο Σχολείο Ρόσαλ (Rossal School) στη Βρετανία.
Επέστρεψε στην Αίγυπτο, όπου και εργάστηκε στον οικογενειακό οίκο εμπορίας βάμβακος Χωρέμη-Μπενάκη.
Παράλληλα ανέπτυξε σημαντική εθνική δράση λαμβάνοντας μέρος στην ελληνοτουρκική σύρραξη του 1897, ενισχύοντας οικονομικά τον Μακεδονικό Αγώνα, με τον εξοπλισμό της ομάδας Γαρέφη και προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες του στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13.

Μετά την εγκατάσταση του πατέρα του, Εμμανουήλ Μπενάκη, στην Ελλάδα το 1911, ο Αντώνης ανέλαβε την διοίκηση του οικογενειακού εμπορικού οίκου μέχρι και 1926.
Παράλληλα ανέλαβε για βραχύ χρονικό διάστημα υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του πραγματοποίησε δεκάδες δωρεές μεταξύ των οποίων αρκετές προς την ελληνική κοινότητα και τον Πανελλήνιο Σύλλογο Αλεξανδρείας, του οποίου διετέλεσε Πρόεδρος.

Υπήρξε ένθερμος οπαδός του προσκοπισμού και ιδρυτής του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων Αλεξάνδρειας, καθώς και λάτρης της ιστιοπλοΐας.
Για τον σκοπό αυτό ίδρυσε μαζί με άλλα μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας τον Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος μέχρι και τον θάνατό του το 1954.

Απεβίωσε στις 31 Μαΐου του 1954.

Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Λουκά Μπενάκη και είχαν αποκτήσει τρία παιδιά: την Ειρήνη, σύζυγο του Παύλου Καλλιγά, τον Μανόλη και τον Κωνσταντίνο Μπενάκη.
Εγγονή του είναι η πρόεδρος του Μουσείου Μπενάκη Αιμιλία Καλλιγά και δισέγγονός του ο Παύλος Γερουλάνος.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΑΡΑΦΗΣ

Ο θρυλικός αρχηγός του ΕΛΑΣ, ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης, γεννήθηκε στα Τρίκαλα, τον Οκτώβρη του 1890.

Οι σκληρές συνθήκες της ζωής και η βαριά καταπίεση των κολίγων της Θεσσαλίας, η ηρωική εξέγερσή τους το 1910, οι αγώνες του κρητικού λαού για την ένωσή τους με την Ελλάδα και το αστικό κίνημα στο Γουδί σημάδεψαν την ευαίσθητη συνείδηση του νεαρού τότε φοιτητή και γι' αυτό αποφάσισε να γίνει στρατιωτικός.

Κατατάχτηκε ως εθελοντής λοχίας Πεζικού και πήρε μέρος στους βαλκανικούς πολέμους, όπου απέσπασε και τα πρώτα του στρατιωτικά μετάλλια.
Το 1916 προσχώρησε στην Εθνική Αμυνα του Ελ. Βενιζέλου, ενώ στη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου προάχθηκε στο βαθμό του λοχαγού.
Στη Μικρά Ασία γίνεται ταγματάρχης. Αμέσως μετά, όμως, η κυβέρνηση των βασιλοφρόνων τον εκτόπισε πρώτα στην Καλαμάτα και κατόπιν στο Γύθειο.

Το 1924 στάλθηκε για μετεκπαίδευση στη Γαλλία και το 1930 παίρνει το βαθμό του συνταγματάρχη, ενώ ένα χρόνο μετά διορίζεται στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι.
Το 1934, η τότε δεξιά κυβέρνηση τον ανακαλεί και το 1935 συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε ισόβια και ταυτόχρονα υφίσταται την ταπείνωση της καθαίρεσης, ως πρωτεργάτης του αποτυχόντος κινήματος του 1935.
Φυλακίζεται πρώτα στις φυλακές Αβέρωφ και μετά στης Αίγινας.

Το 1937, ενώ κινούνταν για τη συγκρότηση αντιδικτατορικού μετώπου, εξορίζεται στον Αδάμαντα της Μήλου.
Εκεί τον βρίσκει η φασιστική ιταλική εισβολή, αλλά η δικτατορία Γλύξμπουργκ - Μεταξά αρνήθηκε τις υπηρεσίες του Σαράφη, όπως και πολλών άλλων απότακτων δημοκρατικών αξιωματικών.
Χαρακτηριστικά, το επίσημο βιογραφικό του, που βρίσκεται στο Γενικό Επιτελείο Στρατού (Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού), σημειώνει: "Εις τον Αλβανικόν Πόλεμον δεν έλαβε μέρος, καθ' όσον δεν εχρησιμοποιήθη ως μη εμπνέων εμπιστοσύνην"!!!
Στη Μήλο γνωρίστηκε με την Αγγλίδα αρχαιολόγο Μάριον, την οποία ύστερα από αρκετά χρόνια παντρεύτηκε.

Η φασιστική κατοχή μόνο αδιάφορο δεν αφήνει τον Στέφανο Σαράφη.
Δύο φορές συλλαμβάνεται και φυλακίζεται από τους Ιταλούς σε συνθήκες αυστηρής απομόνωσης. Η θέλησή του, όμως, να παλέψει για την απελευθέρωση της χώρας δεν κάμπτεται και τον οδηγεί στα θεσσαλικά βουνά, όπου λίγο μετά, την άνοιξη του 1943, προσχώρησε στον ΕΛΑΣ και ανέλαβε τη θέση του στρατιωτικού αρχηγού του Γενικού Στρατηγείου.

Από κει και πέρα, ακολουθεί το μεγάλο έπος της Εθνικής Αντίστασης, του οποίου ο Στέφανος Σαράφης αποτελεί έναν από τους βασικούς πρωτεργάτες του.
Στην ίδια περίοδο, γνωρίζεται καλύτερα με τους κομμουνιστές, την ιδεολογία και ιδιαίτερα τον ανιδιοτελή πατριωτισμό του ΚΚΕ και γίνεται μέλος του Κόμματος, ενώ αρκετά χρόνια αργότερα αναδείχνεται σε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η τύχη του στρατηγού, μετά την απελευθέρωση, ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, όπως και πολλών άλλων αγωνιστών.
Το ξενόδουλο μεταβαρκιζιανό καθεστώς, τον εκδικήθηκε με άγριους διωγμούς.

Εξορίστηκε στη Σέριφο και στην Ικαρία. Το 1948 τον στέλνουν στο Μακρονήσι, όπου αντιμετωπίζει θαρραλέα τις φρικαλεότητες των βασανιστών.

Το 1951, Το 1951, όντας εξόριστος στον Αϊ Στράτη, εκλέγεται βουλευτής της ΕΔΑ, αλλά, δυο μήνες μετά, η εκλογή ακυρώνεται αυθαίρετα.
Στις εκλογές του 1956, εκλέγεται και πάλι βουλευτής της ΕΔΑ, της οποίας πλέον έχει εκλεγεί στη θέση του Γραμματέα και του μέλους της Διοικούσας Επιτροπής.

Λίγους μήνες μετά και συγκεκριμένα στις 31 Μάη 1957, έξω από το σπίτι του, στον Άλιμο, κι ενώ ο στρατηγός πήγαινε με τη γυναίκα του για το τακτικό του θαλάσσιο μπάνιο, δέχεται τη δολοφονική επίθεση ενός αυτοκινήτου της αμερικανικής αποστολής, με οδηγό τον Αμερικανό λοχία Μάριο Μουζάλι.
Ο Σαράφης πέφτει νεκρός και η θλιβερή είδηση συγκλονίζει όλη τη χώρα.
Κανείς δεν πιστεύει την επίσημα προβαλλόμενη εκδοχή του ατυχήματος και όλοι μιλούν για μια προγραμματισμένη και στυγερή δολοφονία.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γεώργιος Παπαδημητρακόπουλος γεννήθηκε το 1903 και ήταν Έλληνας υπουργός.

Στην κυβέρνηση Πιπινέλη διορίστηκε υφυπουργός Εμπορίου από τις 30 Ιουλίου 1963 έως τις 29 Σεπτεμβρίου 1963.
Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Μαυρομιχάλη ήταν υφυπουργός Εμπορίου από τις 29 Σεπτεμβρίου 1963 – 8 Νοεμβρίου 1963.
Ξανά έγινε υφυπουργός Εμπορίου στις 26 Ιανουαρίου 1967 στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο του 1967.
Κατά την δικτατορική κυβέρνηση του Κόλλια διετέλεσε υπουργός Εμπορίου, μετά από πρόταση του Βασιλέα Κωνσταντίνου ο οποίος προσπάθησε να πλαισιώσει τους πραξικοπηματίες με ανθρώπους της εμπιστοσύνης του, από τις 22 Απριλίου 1967. Παρέμεινε στο ίδιο υπουργείο έως τις 20 Ιουνίου 1968, οπότε και παραιτήθηκε προφασιζόμενος καρδιακό πρόβλημα υγείας, όταν διαπίστωσε ότι οι προθέσεις των Απριλιανών Αξιωματικών δεν ήταν να προχωρήσουν σε εκλογές σύντομα όπως είχαν ισχυριστεί αρχικά.
Πέθανε στις 31 Μαΐου 1975.
 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

Ο Νικόλαος Οικονομίδης ήταν Ελληνό-καναδός Βυζαντινολόγος, και ένας από τους κορυφαίους ειδικούς στο πεδίο της Βυζαντινής διοίκησης.

Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1934 στην Αθήνα και τη περίοδο από το 1951 έως το 1956 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υπό την επίβλεψη του Βυζαντινολόγου Διονύσιου Ζακυθηνού.

Αφού απόκτησε το πτυχίο του, το 1958 μετέβη στο Παρίσι για την εκπόνηση διδακτορικών σπουδών υπό τον Πωλ Λεμέρλ.
Επίσης, οι σπουδές του στο Παρίσι τον εισήγαγαν στην έννοια της Σιγιλλογραφίας, και τον βοήθησαν στην ανακάλυψη του αποκαλούμενου Τακτικόν του Εσκοριάλ ή Τακτικόν Οικονομίδη.
Το αποτέλεσμα της δουλειάς του στο Τακτικόν του Εσκοριάλ και σε άλλα Τακτικά (λίστες θέσεων στα Βυζαντινά αυτοκρατορικά συμπόσια) δημοσιεύθηκε το 1972, με τον τίτλο Les listes de préséance byzantines des IXe et Xe siècle, που περιελάμβανε μετάφραση και σχολιασμό των Τακτικών.
Ο Νικόλαος Οικονομίδης επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά το καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών το 1967 τον εξανάγκασε να εξοριστεί στον Καναδά μαζί με τη σύζυγο του, μελετήτρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Ελισάβετ Ζαχαριάδου.
Τον Ιούλιο του 1969, αποδέχθηκε τη θέση του καθηγητή Βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, μια θέση που κράτησε έως το 1989, όταν και επέστρεψε στην Αθήνα όπου διορίστηκε στην έδρα της Βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Απεβίωσε στις 31 Μαΐου 2000.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΡΩΜΟΣΙΟΣ

Ο Γεώργιος Ρωμοσιός ήταν ο πρώτος αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας, με την μορφή που αυτή έχει σήμερα, μετά την ενοποίηση της Αστυνομίας Πόλεων με την Χωροφυλακή.

Γεννήθηκε στην Μεσοχώρα του Δήμου Πύλης Τρικάλων στις 23 Φεβρουαρίου 1929.
Γονείς του ήταν η Παναγιώτα Ρωμοσιού και ο Κωνσταντίνος Ρωμοσιός.

Καταλαμβάνοντας τον βαθμό του Αντιστράτηγου, διετέλεσε αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ από τις 6 Φεβρουαρίου 1985 έως τις 28 Απριλίου 1986.
Ήταν ο άνθρωπος που ενοποίησε την Αστυνομία Πόλεων με τη Χωροφυλακή, προσδίδοντας στην ΕΛ.ΑΣ τη σημερινή της μορφή, και συντελώντας αποφασιστικά στην θεαματική βελτίωση των οργανωτικών και λειτουργικών δομών της.

Θεωρούνταν ένας από τους πιο μορφωμένους αξιωματικούς της Ελληνικής Αστυνομίας, με εξειδικευμένες και πολύπλευρες γνώσεις πάνω σε θέματα που άπτονταν του κλάδου του, ενώ ήταν από τους πιο αγαπητούς ανθρώπους στους κόλπους της Αστυνομίας, γεγονός που οδήγησε και στην ανάδειξή του, με κοινή πρόταση τόσο της Αστυνομίας Πόλεων, όσο και της Χωροφυλακής, ως ο πρώτος Αρχηγός της ενοποιημένης ΕΛ.ΑΣ.

Kατά την θητεία του στην Αστυνομία, και ενόσω ήταν καθηγητής στην Σχολή Αξιωματικών, συνέγραψε το βιβλίο "Οργάνωση - Διοίκηση - Ηγεσία", με σκοπό να συμπεριλάβει στο βιβλίο όλες τις βασικές αρχές, με τις οποίες θα πρέπει να λειτουργεί κάθε αστυνομικός.
Το βιβλίο του εξεδόθη από την Τυπογραφική Υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας και διδάσκεται ακόμα και σήμερα στην Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ.

Επί θητείας του ως Αρχηγός, βοήθησε εκατοντάδες ανθρώπους και προσπάθησε να μεταλαμπαδέψει τις αρχές, τις αξίες και το ήθος του σε όλα τα μέλη της Ελληνικής Αστυνομίας, και όχι μόνο, αφήνοντας το στίγμα του στην ΕΛ.ΑΣ.

Μετά την συνταξιοδότησή του, αφοσιώθηκε αποκλειστικά στην φροντίδα της οικογένειάς του.

Έφυγε από την ζωή στις 31 Μαΐου του 2016, σε ηλικία 87 ετών.
 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος ήταν Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής και υπουργός, πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Ελλάδας και ηγετικό στέλεχος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στο οποίο μετείχε από την ίδρυσή του.

Γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1938 στην Ελευσίνα και ήταν γιος του αντιπτέραρχου της Πολεμικής Αεροπορίας Γεωργίου Παγκάλου που διετέλεσε υπαρχηγός του Γ.Ε.Α..

Από την πλευρά του πατέρα του ήταν ανιψιός του αντιναυάρχου του Πολεμικού Ναυτικού Θησέα Παγκάλου, και εγγονός του στρατηγού και δικτάτορα Θεοδώρου Δ. Παγκάλου. Ο παππούς του ήταν Αρβανίτικης καταγωγής.

Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο Αθηνών και σπούδασε Νομική και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1973, με υποτροφία της Γαλλικής κυβέρνησης, σπούδασε στη Γαλλία και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Παντεόν της Σορβόννης.
Από το 1969 έως το 1978 εργάστηκε ως ερευνητής στο ίδιο Πανεπιστήμιο και κατόπιν ορίστηκε Διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικής Ανάπτυξης του ίδιου πανεπιστημίου.

Είχε νυμφευθεί δυο φορές στη ζωή του. Πρώτα την Ιωάννα Λυμπέρη, και αργότερα την δημοσιογράφο Χριστίνα Χριστοφάκη.
Από τους γάμους του, απέκτησε τέσσερα παιδιά: την Αριάδνη Παγκάλου - Λυμπέρη, και τους δίδυμους Ανδρέα, Θεόδωρο και Γεωργία Παγκάλου - Χριστοφάκη, ενώ από τη σχέση του με την Ιωάννα Καυταντζόγλου απέκτησε έναν γιο, τον Λύσανδρο Πάγκαλο - Καυταντζόγλου.

Απεβίωσε στις 31 Μαΐου 2023, σε ηλικία 84 ετών.
Η σορός του αποτεφρώθηκε μετά από πολιτική τελετή.