My Bonjour

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο Νικόλαος Πολίτης γεννήθηκε στην Κέρκυρα, το 1872 και ήταν Έλληνας νομικός, διπλωμάτης και πολιτικός.

Σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Παρίσι.
Απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα παράλληλα με την ελληνική. Ζ

Πρώτευσε σε διαγωνισμό των γαλλικών Πανεπιστημίων για τη διδασκαλία του Δημοσίου Δικαίου, και ανέλαβε (1898) σε ηλικία 26 ετών τη διδασκαλία του Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Αιξ, όπου δίδαξε ως το 1903.
Καθηγητής της ίδιας έδρας στο Πανεπιστήμιο του Πουατιέ (1903-14), αναδείχτηκε σε μια από τις πιο έγκυρες επιστημονικές προσωπικότητες του απόδημου ελληνισμού και κέρδισε την εκτίμηση του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου του οποίου έγινε στενός συνεργάτης.
Στα 1912-13 ήταν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διεθνείς διασκέψεις του Λονδίνου και του Βουκουρεστίου, ενώ το 1914 επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών.
Το 1919, ως σπουδαίος ειδικός στο Διεθνές Δίκαιο και μέλος της επιτροπής των δεκαπέντε που είχε αναλάβει από τη συνδιάσκεψη των προκαταρκτικών της ειρήνης να εξετάσει " τις βάρβαρες και παράνομες μεθόδους σε περίοδο πολέμου", προτείνει την υιοθέτηση μίας καινούργιας κατηγορίας εγκλημάτων πολέμου, που αποσκοπούσε να καλύψει τις σφαγές που διαπράχθηκαν εναντίον των Αρμενίων από τους Νεότουρκους: "Τεχνικά, αυτές οι πράξεις δεν υπεισέρχονται στις κατηγορίες που προβλέπονται από τον ποινικό κώδικα, αλλά αποτελούν σοβαρές προσβολές εναντίον των δικαιωμάτων του ανθρώπου". Αυτός ο συλλογισμός θα γίνει από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης. Γκροσέρ, Άλφρεντ, στο: "ΝΤΑΝΤΡΙΑΝ, Βαχάκν, Η ιστορία της Αρμενικής Γενοκτονίας", έκδοση. Στοχαστής, Αθήνα, 2002, σελ. 32.
Διετέλεσε πρώτος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη νεοϊδρυθείσα τότε Κοινωνία των Εθνών (1920).
Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λοζάνης (1923) καθώς και την ελληνοτουρκική συμφωνία υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών (1923).

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1924 υπέγραψε ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στην ΚτΕ, το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ που πήρε το όνομά του μαζί με τον αντίστοιχο ομόλογό του της Βουλγαρίας και αφορούσε εφαρμογή όρου της Συνθήκης Νεϊγύ για την αμοιβαία και οικοιοθελή ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας.
Χρημάτισε συνολικά τρεις φορές Υπουργός Εξωτερικών: τις δύο πρώτες σε κυβερνήσεις Βενιζέλου και την τρίτη στην κυβέρνηση Κροκιδά .

Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1930 έως το 1933.

Πέθανε στις  Κάννες, στις 4 Μαρτίου 1942.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ

Ο Αλέξανδρος Μυλωνάς του Κυριάκου, ήταν Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και συγγραφέας, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 16 Αυγούστου 1881 

Ήταν γιος του καθηγητή αρχαιολογίας Κυριάκου Μυλωνά (1835-1913) και σπούδασε νομικά και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.

Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας (1912-15) και του νεοσύστατου υπουργείου Γεωργίας.
Το 1926 ίδρυσε το Αγροτικό Κόμμα.

Κατά τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά εξορίστηκε στην Ικαρία (1938) και το 1944 κατάφερε να διαφύγει στη Μέση Ανατολή.
Εκλέχτηκε επανειλημμένα βουλευτής (Αθηνών-Πειραιώς το 1923 και Ιωαννίνων το 1926 και το 1932 με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος και το 1933 με τον Εθνικό Συνασπισμό (Αγροτικός).
Επίσης, εξελέγη γερουσιαστής αριστίνδην (από τη Βουλή και τη Γερουσία) και υπηρέτησε από το 1929 έως το 1932.

Διατέλεσε υπουργός Γεωργίας στις κυβερνήσεις του Κροκιδά (9-14 Νοεμβρίου 1922), Ελευθερίου Βενιζέλου (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1924) και Καφαντάρη (Μάρτιος-Απρίλιος 1924), υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη (1928), υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1933) στην κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου, υπουργός Ναυτικών (1944 στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου) και υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Πλαστήρα (1945) και Σοφούλη (1945-46).
Ως υπουργός του Ελευθέριου Βενιζέλου συνέταξε το νόμο για την απαλλοτρίωση των μεγάλων τσιφλικιών.

Αποσύρθηκε από την πολιτική το 1950.
Από το 1951 έως το 1953 ήταν διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας.

Πέθανε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 1967 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο.
 

ΑΡΗΣ ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ

Ο Άρης Βουδούρης ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και εκδότης, με πλούσια φιλανθρωπική δράση.

Γεννήθηκε στην Σιάτιστα της Δυτικής Μακεδονίας, στον νομό Κοζάνης, το 1927.

Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Τραμπάτζειο Γυμνάσιο της γενέτειράς του.
Στην συνέχεια σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (τότε Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών) στην Αθήνα.
Πολιτικά ανήκε στον κεντρώο-βενιζελικό χώρο και υπήρξε καθοδηγητικό στέλεχος της νεολαίας του Κόμματος Γεωργίου Παπανδρέου.
Το 1958 νυμφεύθηκε την Λίλιαν Τριβυζά.

Εργάστηκε ως αντιπρόσωπος εμπορικών οίκων του κομμουνιστικού Ανατολικού Μπλοκ (κυρίως της Ανατολικής Γερμανίας) στην Ελλάδα, δραστηριότητα που του απέφερε σημαντική περιουσία, αλλά και συνεχή παρακολούθηση από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες.

Κατά τη δεκαετία του 1960 γνωρίστηκε και συνδέθηκε φιλικά με τον Σωκράτη Κόκκαλη (ο οποίος είχε μεγαλώσει στην Ανατολική Γερμανία ως πολιτικός πρόσφυγας) και από κοινού άνοιξαν γραφείο προμηθειών στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Νίκης 14.
Εκεί εκπροσωπούσαν τις ανατολικογερμανικές RTF και Elektrotechnik.
Τότε έκλεισαν μερικές πολύ σημαντικές δουλειές, όπως η προμήθεια τηλεφωνικών συσκευών στον ΟΤΕ και η προμήθεια σταθμών ζεύξεως στο δίκτυο της ΔΕΗ, ενώ το 1976-77 προμήθευσαν καδοφόρους εκσκαφείς και αποθέτες για το μεγάλο λιγνιτωρυχείο της Πτολεμαΐδας, κατασκευής του ανατολικογερμανικού εξαγωγικού οργανισμού Machinen Export.[4] Τελικά όμως οι δύο συνέταιροι ήλθαν σε σφοδρή σύγκρουση (με τον Κόκκαλη να κρατά τελικά τις αντιπροσωπείες των Ανατολικογερμανών) που συνεχίστηκε αμείωτη μέχρι και τον θάνατο του Βουδούρη.

Ο Βουδούρης μετά τη ρήξη με τον Κόκκαλη ασχολήθηκε, μαζί με την σύζυγό του Λίλιαν, με τις εκδόσεις και τον Τύπο, αλλά προσπάθησε να μείνει ενεργός και στις προμήθειες. Μετά από διάφορες ανεπιτυχείς προσπάθειες πέτυχε τελικά την επανέκδοση του Ελεύθερου Τύπου το 1983. Η εφημερίδα αρχικά πριμοδοτούσε το ΠΑΣΟΚ. Ήταν η περίοδος που ο Ανδρέας Παπανδρέου μεσουρανούσε. Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε υποσχεθεί στον Βουδούρη και μία πολύ μεγάλη κρατική δουλειά, την ανάθεση των μηχανών εξαγωγής λιγνίτη για το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Μεγαλόπολη.
Τελικά όμως και εκείνη η ανάθεση πήγε στον Κόκκαλη, με αποτέλεσμα την ολική μεταστροφή της πολιτικής γραμμής της εφημερίδας, προς τα Δεξιά και την Νέα Δημοκρατία.
Ο Βουδούρης προσέλαβε στην εφημερίδα τον Δημήτρη Ρίζο, ο οποίος ταυτίστηκε με τον Ελεύθερο Τύπο και εξέφραζε ιδανικά την τότε Δεξιά, με σκληρές προσωπικές επιθέσεις στον Ανδρέα Παπανδρέου.
Μεταξύ άλλων ο Ελεύθερος Τύπος του Βουδούρη αποκάλυψε την ύπαρξη μιας εξώγαμης κόρης του Ανδρέα Παπανδρέου στη Σουηδία, καθώς και τη σχέση του τότε πρωθυπουργού με την ανηψιά του Ωνάση Μαριλένα Πατρονικόλα.

Πολλές φορές ο Βουδούρης καταδικάστηκε σε διάφορες ποινές για δημοσιεύματα της εφημερίδας του, υφίστατο συνεχείς ελέγχους από την τότε ΥΠΕΔΑ (το σημερινό ΣΔΟΕ) ενώ σε τρεις περιπτώσεις συνελήφθη με την αυτόφωρη διαδικασία και κρατήθηκε στην Ασφάλεια, προτού προσαχθεί, δικαστεί και καταδικαστεί στο αυτόφωρο.

Ένα μεγάλο θέμα που κάλυψε ο Ελεύθερος Τύπος ήταν εκείνο με τα «πάμπερς» στο σκάνδαλο Κοσκωτά, όπου παρουσίασε τα συγκεκριμένα κουτιά με τον δικαστικό του συντάκτη, Χρήστο Κυρίτση, στα οποία υποτίθεται ότι μετέφερε χρήματα για τον Ανδρέα Παπανδρέου ο Γιώργος Λούβαρης (σύμφωνα με αμφιβόλου αξιοπιστίας μαρτυρίες σωματοφυλάκων του Κοσκωτά).

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αποκάλεσε τότε την εφημερίδα «πατσαβούρα του Βουδούρη».

Ο Βουδούρης σκοτώθηκε στις 4 Μαρτίου 1990 σε τροχαίο δυστύχημα στην λεωφόρο Βουλιαγμένης, ενώ μετέβαινε στα γραφεία της εφημερίδας του.

Μαζί του σκοτώθηκε και ο σωματοφύλακας και οδηγός του Στέργιος Γκουμούλας, 33 ετών.
Το δυστύχημα χαρακτηρίστηκε «ύποπτο» από δημοσιογράφους και εργαζόμενους του Ελεύθερου Τύπου, χωρίς όμως ποτέ να αποδειχθεί κάτι μεμπτό.
Ένα χρόνο νωρίτερα είχε πεθάνει από καρκίνο η σύζυγός του Λίλιαν.
Διέθεσε όλα του τα χρήματα για την δημιουργία του Ιδρύματος Λίλιαν Βουδούρη, το οποίο διαθέτει το κληροδότημα για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
 

ΜΑΡΙΑ ΠΛΥΤΑ

Η Μαρία Πλυτά ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου, πεζογράφος, θεατρική συγγραφέας και δημοσιογράφος

Γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1915 στη Θεσσαλονίκη.

Λίγο μετά την Κατοχή, εκδόθηκαν δύο μυθιστορήματά της, τα Δεμένα φτερά (1944) και οι Αλυσίδες (1946).
Σύντομα την κέρδισε ο κινηματογράφος και το 1947 συμμετείχε ως καλλιτεχνική διευθύντρια στην ταινία Μαρίνος Κονταράς του Γιώργου Τζαβέλλα.

Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ήταν Τα αρραβωνιάσματα (1950), στην οποία πρωταγωνίστησαν οι Ντίνος Ηλιόπουλος και Αιμίλιος Βεάκης.
Κατά τα γυρίσματα της ταινίας της Η λύκαινα (1951), η Πλυτά δεν έμεινε μόνο στη σκηνοθεσία, αφού είχε γράψει και το σενάριο της ταινίας, παίρνοντας μέρος επίσης και στον φωτισμό και το μοντάζ της.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και το 1986 ανακηρύχθηκε επίτιμο μέλος της, σε ένδειξη αναγνώρισης της κινηματογραφικής προσφοράς της.

Ανάμεσα στις επιτυχίες της ήταν το 1962 η ταινία Ο λουστράκος με πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τον Βασιλάκη Καΐλα.
Ήταν επίσης στιχουργός τραγουδιών, ενώ είχε συγγράψει και δύο θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο.

Πέθανε στις 4 Μαρτίου 2006.

ΕΛΕΝΑ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

Η Έλενα Ναθαναήλ (Ελένη Δεληβασίλη) γεννήθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια,  στις 19 Ιανουαρίου και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Καταγόταν από εύπορη οικογένεια.
Το επώνυμο "Ναθαναήλ" ήταν το μητρώνυμό της.
Ολόκληρο το ονοματεπώνυμο της ήταν Ελένη Ναθαναήλ Δεληβασίλη.
Σε τηλεοπτική συνέντευξή της στις 9 Φεβρουαρίου του 2004 στον Γρηγόρη Αρναούτογλου ("Όμορφος Κόσμος το πρωί") δήλωσε ότι είχε καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη.
Πρωτοεμφανίστηκε στο σινεμά στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Κάτι να καίει (1964) στην ηλικία των 16 ετών.
Έπειτα προσκλήθηκε στη Γερμανία για να πρωταγωνιστήσει στην -βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Τόμας Μαν- ταινία του Ρολφ Τίλε "Το Αίμα των Βελζούνγκεν" ("Ένοχος Δεσμός").
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα σταδιοδρόμησε στο Θέατρο και τον κινηματογράφο. Το 1968 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Ραντεβού με μια άγνωστη.
Για αρκετά χρόνια πριν από το θάνατο της είχε αποσυρθεί από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, κάνοντας μόνο επιλεκτικές εμφανίσεις.
Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην τηλεοπτική σειρά Γοργόνες.

Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Εντούτοις το 1973 απέκτησε μια κόρη με τον επιχειρηματία Γιώργο Τσαγκάρη, την Ίνκα.
Τα τελευταία χρόνια μαζί με τον επί 29 χρόνια σύντροφο της ζωής της, βετεράνο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Τάσο Μητρόπουλο, κατοικούσαν στην Εύβοια και δήλωνε ότι ήταν αγρότισσα και ασχολούταν με την παραγωγή κρασιού.

Έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα.

Απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 2008 και η κηδεία της έγινε το μεσημέρι της επομένης στο Νεκροταφείο της Νέας Φιλαδέλφειας στον Απομάχωνα.