My Bonjour

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ

Ο Αθανάσιος Ευταξίας  ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής, υπουργός και πρωθυπουργός για μικρό χρονικό διάστημα κατά τη δικτατορία του 1926.

Γεννήθηκε στην Αμφίκλεια Λοκρίδας του Νομού Φθιώτιδας στις 16 Φεβρουαρίου το 1849.

 Ήταν γιος ιερέα και φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή.

Διετέλεσε κατ' επανάληψη βουλευτής Φθιώτιδας και Υπουργός, υπουργός παιδείας στην Κυβέρνηση Σωτηρίου Σωτηρόπουλου 1893, εθνικής οικονομίας στην Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1915 αλλά και σε άλλες κυβερνήσεις, καθώς επίσης και βραχύβιος Πρωθυπουργός Κυβέρνησης στο Δικτατορικό Καθεστώς Πάγκαλου, το καλοκαίρι του 1926.

Συγκεκριμένα, τον Ιούλιο του 1926, διαβλέποντας ο τότε δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος που τελούσε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργός το τεράστιο αντιβενιζελικό κύμα που σάρωνε την Ελλάδα καταλογίζοντας στον ίδιο όλα τα δεινά της οικονομίας, κατέφυγε αρχικά σε διώξεις πολιτικών και εκδοτών και στη συνέχεια αναδύθηκε σε αναζήτηση πολιτικών προσώπων προκειμένου να παραδώσει την πρωθυπουργία.
Στην αγωνία του εκείνη αφού κανείς πολιτικός δεν δεχόταν ν΄ αναλάβει κάλεσε τον 77χρονο τότε Α. Ευταξία που ήταν πρόεδρος της Αεροπορικής Άμυνας, προκειμένου να τεθεί επικεφαλής της κυβερνήσεως.
Τότε ο Α. Ευταξίας αποδέχθηκε υπό δύο όρους, την απελευθέρωση προηγουμένως των πολιτικών εξορίστων στη Νάξο και τον προγραμματισμό διεξαγωγής εκλογών.
Πράγματι ο Πάγκαλος φέρεται να δέχθηκε τους όρους και στις 19 Ιουλίου ορκίσθηκε η Κυβέρνηση Ευταξία.
Ωστόσο η κυβέρνηση αυτή διάρκειας περίπου 30 ημερών αποτέλεσε το "κύκνειο άσμα" της δικτατορίας του Παγκάλου όταν τις πρωινές ώρες στις 22 Αυγούστου ανατράπηκε από το κίνημα του Κονδύλη που σε ελάχιστο χρόνο και επικράτησε.

Σημειώνεται ότι με την επικράτηση του κινήματος του Κονδύλη ακολούθησαν πολλά λαϊκά συλλαλητήρια κυρίως στην Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη με βασικό αίτημα τον θάνατο του Πάγκαλου ("Κρεμάλα στον δικτάτορα") και την δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης.
Τότε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου δήλωσε δημόσια την άποψη να οδηγηθούν σε δίκη μαζί με τον Πάγκαλο και όλοι όσοι συγκυβέρνησαν μ΄ αυτόν και συμμετείχαν στη λανθασμένη εξωτερική πολιτική, την κακοδιοίκηση και σε διάφορες ατασθαλίες.
Ο Αθανάσιος Ευταξίας απεβίωσε στις 5 Φεβρουαρίου του 1931.
 Ανιψιός του ήταν ο Λάμπρος Ευταξίας.
 

ΤΖΕΝΗ ΒΑΝΟΥ

Η Ευγενία Βραχνού  καλλιτεχνικά γνωστή ως Τζένη Βάνου, ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια που διακρίθηκε για τη χαρακτηριστική φωνή της, για αρκετές δεκαετίες στο ελαφρό και λαϊκό τραγούδι.

Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1939 στην Αθήνα, στην πλατεία Αττικής.
Το πραγματικό της όνομα ήταν Ευγενία Βραχνού, το οποίο και άλλαξε ο Γεράσιμος Λαβράνος για να μην την αναγνωρίσει ο πατέρας της, καθώς ήταν κάθετα αντίθετος στην απόφασή της να ασχοληθεί με το τραγούδι.
Οι γονείς της χώρισαν, αφού η μητέρα της θέλησε να ακολουθήσει έναν άλλον άνδρα.
Γι' αυτόν το λόγο και της απαγορεύθηκε να βλέπει την κόρη της.
Σπουδαίο ρόλο στη ζωή της Τζένης Βάνου έπαιξε η γιαγιά της.

Αρχικά σκόπευε να σπουδάσει στη Φυσικομαθηματική Σχολή, αλλά μετά τη γνωριμία της με τον συνθέτη Μίμη Πλέσσα, τον οποίο θεωρούσε μέντορά της, έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας.
Ξεκίνησε την καριέρα της το 1955, ως τραγουδίστρια ελαφράς ορχήστρας, στον ραδιοφωνικό σταθμό της ΕΡΤ.

Τραγούδησε πρώτη φορά σε δισκογραφική εταιρία το 1945, με το τραγούδι "Θυμήσου", καθώς ήταν μέλος στη χορωδία του Νίκου Γούναρη.
Εκεί πρωτογνώρισε τον νεαρό Μίμη Πλέσσα.
Το 1959 στο τραγούδι "Αστέρι αστεράκι" του Δημήτρη Χορν έκανε τα φωνητικά μέρη, με αποτέλεσμα, λόγω των τεράστιων δυνατοτήτων της φωνής της, να της ανοιχτούν πολλές πόρτες για νέες δισκογραφικές δουλειές.
Το 1964, με το τραγούδι του Πλέσσα «Τώρα» πήρε το Α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ Ελαφράς Μουσικής της Θεσσαλονίκης.
Σύντομα καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού και ερμήνευσε ντουέτα κυρίως με τον Γιάννη Βογιατζή.
Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε με τον πρώτο της σύζυγο, Βασίλη Ρηγόπουλο, με τον οποίο χώρισε το 1971, έπειτα από συνεχείς κακοποιήσεις.

Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.

Το 1969 ταξίδεψε στην Αμερική, αφού είχε υπογράψει συμβόλαιο, για την πραγματοποίηση διεθνούς καριέρας, την οποία αρνήθηκε την τελευταία στιγμή. Εκεί ηχογράφησε έναν 45άρη δίσκο με δύο αμερικανικά τραγούδια.
Στις αρχές της δεκαετίας του '70, μετά τον χωρισμό της, αναγκάστηκε να μπει στο λαϊκό τραγούδι για οικονομικούς λόγους.
Το 1971 συναντά τον Τόλη Βοσκόπουλο, ο οποίος της κλείνει συμβόλαιο στην Minos, όπου γνώρισε μεγάλη επιτυχία τραγουδώντας λαϊκά.
Το 1977 πήρε μέρος για τελευταία φορά σε φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας βραβείο ερμηνείας με το τραγούδι "Να μ' αγαπάς" του Γιώργου Μανίκα.
Το 1981 αποκτά τον πρώτο και τελευταίο της χρυσό δίσκο, με τίτλο "Τις ώρες που σε θέλω", έπειτα από 50.000 πωλήσεις.
Στα χρόνια του ’80, η πορεία της Τζένης Βάνου, που στις δύο προηγούμενες δεκαετίες στέφθηκε από τεράστιες επιτυχίες, άρχισε να γνωρίζει μια κάμψη… Ευδιάκριτη ήταν πλέον κάποια φθορά στη φωνή της, που εμφανίσθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80.
Παρ' όλα αυτά, η τραγουδίστρια συνέχισε να δίνει το παρών με μια σειρά δίσκων, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν αρκετές ενδιαφέρουσες στιγμές.
Τελευταία δισκογραφική δουλειά της το 1998.

Υπήρξε βασική ερμηνεύτρια και «μούσα» πολλών συνθετών.
Ερμήνευσε τραγούδια του Μίμη Πλέσσα, του Μίκη Θεοδωράκη, του Γιώργου Μουζάκη, του Τόλη Βοσκόπουλου, του Κώστα Γιαννίδη, του Ζακ Ιακωβίδη, του Αττίκ, του Αλέκου Χρυσοβέργη, του Τάκη Μουσαφίρη, της Νινής Ζαχά, του Γιώργου Μανίκα, του Γιώργου Κατσαρού, του Χρήστου Νικολόπουλου, του Γιώργου Κριμιζάκη, του Αλέξη Παπαδημητρίου κ.α.

Για τη δουλειά της βραβεύτηκε στην Ισπανία, την Πολωνία και την πρώην Σοβιετική Ένωση.

Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής της βρισκόταν μακριά από τη δισκογραφία, τραγουδώντας μόνο ζωντανά σε κέντρα διασκέδασης, όπου την καλούσαν. Όμως, τέσσερα χρόνια πριν τον θάνατό της εγκατέλειψε πλήρως το τραγούδι, αφιερώνοντας τον εαυτό της στον εγγονό της.
Τον Αύγουστο του 2013 έκανε επέμβαση στον λαιμό για να της αφαιρεθεί όγκος. Στις αρχές του 2014 αντιμετώπισε πάλι σοβαρά προβλήματα υγείας εξαιτίας μεταστάσεων του καρκίνου.
Στις 5 Φεβρουαρίου 2014 άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Μεταξά, στον Πειραιά, όπου νοσηλευόταν.