My Bonjour

ΜΙΧΑΗΛ  ΘΕΟΤΟΚΗΣ

Μιχαήλ Εδουάρδος Θεοτόκης ήταν Έλληνας πολιτικός, μεγαλύτερος αδελφός του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1842 και ήταν γόνος της ιστορικής οικογένειας των Θεοτόκη, του κλάδου Daviazzo ή Πολιτικών.

Γονείς του ήταν ο Νικόλαος-Ανδρέας Θεοτόκης και η Αδελαΐδα Βεντούρα.
Έλαβε την εγκύκλια παιδεία στο νησί των Φαιάκων.
Εργάστηκε για αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, στη μεγάλη ελληνική εταιρεία των Ροδοκανάκη-Πετροκόκκινου, αρχικά, από το 1863, στο Λονδίνο και από το 1865 στα γραφεία της εταιρίας στη Σαγκάη.

Το 1880 γεννήθηκε ο Ερρίκος, ο μοναδικός γιος του Μιχαήλ Θεοτόκη και της συζύγου του Σοφίας Παλαιολόγου, ο οποίος σε ηλικία είκοσι ετών σκοτώθηκε υπηρετώντας ως δόκιμος στο ναυτικό της Αυστρίας.

Με την επιστροφή του στο νησί, ο Μιχαήλ Θεοτόκης ενεπλάκη στα τοπικά πολιτικά δρώμενα, θέτοντας υποψηφιότητα για τη θέση του δημάρχου.
Εκλέχθηκε δήμαρχος Κερκυραίων το 1887 για πρώτη φορά, επανεξελέγη το 1891 και διατήρησε το αξίωμα μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου του 1895.
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον εξωραϊσμό της πόλης ενώ η δεύτερη δημαρχιακή του θητεία συνδέθηκε με την απόφαση για την κατεδάφιση της πύλης Porta Reale, η οποία ήταν κτίσμα του 1578 και αποτελούσε τη βασική πύλη εισόδου στην πόλη για τους κατοίκους της υπαίθρου του νησιού.
Η απόφαση είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από σημαντική μερίδα των λογίων της εποχής και η διαμάχη είχε λάβει ταξικά χαρακτηριστικά.

Το 1899 ο Μιχαήλ Θεοτόκης έθεσε υποψηφιότητα και εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας συμμετέχοντας στο κόμμα του αδελφού του Γεωργίου.
Στην κεντρική πολιτική σκηνή παρέμεινε μέχρι το 1916 εκλεγόμενος επανειλημμένως βουλευτής Κέρκυρας, ενώ διετέλεσε και πρόεδρος της Βουλής από τις 22 Ιανουαρίου μέχρι τις 8 Ιουνίου του 1916.

Η εκλογή του στο προεδρείο της Βουλής των Ελλήνων, ενώ ο ίδιος ήταν απών, έγινε τιμητικά ως αναγνώριση των υπηρεσιών προς την πατρίδα του αδελφού του Γεωργίου Θεοτόκη, που  μόλις είχε πεθάνει.
Ανέλαβε τα καθήκοντά του τρεις μήνες αργότερα, τον Μάιο του 1916.
Ωστόσο, η θητεία του ήταν σύντομη, καθώς ο Μιχαήλ Θεοτόκης ασθένησε από εξανθηματικό τύφο και πέθανε το ίδιο έτος, στις 6 Αυγούστου.
 

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ

Ο Νίκος Τσιφόρος ήταν Έλληνας συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 27 Αυγούστου του 1909.

Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας και καταγόταν από παλιά, ιστορική οικογένεια της Λίμνης Ευβοίας.
Δύο χρόνια αργότερα η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Από τα έντεκά του χρόνια ο Νίκος Τσιφόρος άρχισε να ασχολείται μανιωδώς με το γράψιμο, ενώ την πρώτη του επιθεώρηση την έγραψε το 1928 για ένα θερινό θέατρο στη Φρεαττύδα.
Η πρώτη του αυτή προσπάθεια απέτυχε αλλά δεν απογοητεύτηκε.
Αφού πήρε το πτυχίο της Νομικής, εργάστηκε για δυο χρόνια στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στη συνέχεια παραιτήθηκε για να μπαρκάρει στα καράβια.
Ως το 1939 άλλαζε συνέχεια επάγγελμα, αλλά συνέχιζε να γράφει δημοσιεύοντας κείμενά του σε διάφορα έντυπα.
Η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήρθε το 1944 όταν ο θίασος του Δημήτρη Χορν και της Μαίρης Αρώνη αποφάσισε να ανεβάσει στο θέατρο Ακροπόλ το θεατρικό έργο του Τσιφόρου «Η Πινακοθήκη των Ηλιθίων».
Τέσσερα χρόνια αργότερα, την περίοδο 1948-49 έκανε και την πρώτη του ταινία, η οποία προβλήθηκε με τον τίτλο «Τελευταία αποστολή», σε σενάριο και σκηνοθεσία δική του.

Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες (Προοδευτικός Φιλελεύθερος, Βήμα, Ελεύθερος Κόσμος) και περιοδικά (Τραστ, Ρομάντσο, Ταχυδρόμος, Πάνθεον), ενώ έγραψε πάνω από 40 θεατρικά έργα και περισσότερα από 60 σενάρια.
Κάποια αυτά τα έγραψε μόνος του και άλλα σε συνεργασία, κυρίως με τον Πολύβιο Βασιλειάδη, με τον οποίο δημιούργησαν ένα από τα πιο σημαντικά δίδυμα θεατρικών συγγραφέων.

Πολυτάλαντος και πολυσχιδής, ευθυμογράφος, επιθεωρησιογράφος, σεναριογράφος και σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου, αφοσιώθηκε, παράλληλα, στη δημοσιογραφία γράφοντας χρονογραφήματα και εύθυμα στιγμιότυπα τα οποία συνήθως υπέγραφε με διάφορα ψευδώνυμα.
Οι ήρωες του Νίκου Τσιφόρου κινούνται συνήθως στο περιθώριο της αθηναϊκής προπολεμικής και μεταπολεμικής περιόδου, έχουν δοσοληψίες με το νόμο και το δραματικό διογκώνεται σε τέτοιο βαθμό ώστε να καταλήγει γκροτέσκ.
Πένα ευθύβολη, καυστική, συνέθετε ξεκαρδιστικές ιστορίες προσφέροντας απλόχερα το γέλιο σε μία Ελλάδα που το είχε απόλυτα ανάγκη.

Το 1965 αρρώστησε με καρκίνο. Μετά από πέντε χρόνια ταλαιπωρίας, με εγχειρήσεις και μεταστάσεις -χωρίς να σταματήσει ωστόσο να γράφει- πέθανε στις 6 Αυγούστου του 1970 και ο τάφος του βρίσκεται στη Λίμνη Ευβοίας.
Από τα έργα του ξεχωρίζουν οι Σταυροφορίες, Τα Παιδιά της Πιάτσας, τα Παραμύθια Πίσω Από Τα Κάγκελα, Άνθρωποι Και Ανθρωπάκια, η παρωδία της Ελληνικής Μυθολογίας κ.ά.
 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ   

Μιχάλης Ρούσσος ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και τηλεπαρουσιαστής.

Γεννήθηκε στην Καισαριανή στις 3 Απριλίου του 1941.

Σπούδασε δημοσιογραφία στην Αθήνα και μηχανολόγος στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Μετά το τέλος των σπουδών του και την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, παρουσίαζε διάφορες εκπομπές στην τηλεόραση, με γνωστότερη το Κάθε μεσημέρι. Η δημοσιογραφική του καριέρα ξεκίνησε από την Υπηρεσία Ραδιοφωνικών Ειδήσεων, όπου είχε την επιμέλεια της σύνταξης του γερμανικού δελτίου, ενώ αργότερα παρουσίασε την εκπομπή για τον απόδημο ελληνισμό στο γερμανικό κανάλι.

Στην εκπομπή Κάθε μεσημέρι παρέλαβε τη σκυτάλη στις 20 Δεκεμβρίου του 1976 από τον Νάσο Αθανασίου, καθώς ο πρώτος έφυγε για να υπηρετήσει τη δική του στρατιωτική θητεία.
Την εκπομπή αυτή ο Ρούσσος την είχε αγαπήσει περισσότερο από όλες τις προηγούμενες που είχε παρουσιάσει, ώστε όταν στις 11 Απριλίου του 1979 η Διοίκηση της ΕΡΤ του έστειλε στο σπίτι του επιστολή με την οποία τον ενημέρωνε πως μετά από δυο ημέρες(Παρασκευή 13 Απριλίου 1979) η συγκεκριμένη εκπομπή θα έβγαινε στον αέρα για τελευταία φορά, στενοχωρήθηκε τόσο πολύ, που έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη.
Από τότε ήταν μονίμως άρρωστος και η κατάστασή του επιδεινώθηκε τη Μεγάλη Πέμπτη 5 Μαΐου του 1983, όταν προσβλήθηκε από καρκίνο.
Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν ενεργός και παρουσίαζε το τηλεπαιχνίδι "Τριάντα Ένα" (στην ΕΡΤ).
Πέθανε από καρδιακή προσβολή τα ξημερώματα του Σαββάτου 6 Αυγούστου του 1983 σε ηλικία 42 μόλις ετών και τρεις ημέρες αργότερα (Τρίτη 9 Αυγούστου 1983) κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.
 

ΡΙΤΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ

Η Ρίτα Σακελλαρίου ήταν Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια. ογραφία

Η Μαργαρίτα Σακελλαρίου γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1934 στο χωριό Χαμέζι, στα περίχωρα της Σητείας στη Κρήτη.

Η μητέρα της Καλλιόπη ήταν Κρητικιά, ο πατέρας της είχε καταγωγή από την Κάλυμνο και ήταν τσαγκάρης στο επάγγελμα.
Σύντομα θα αφήσουν την Κρήτη και θα εγκατασταθούν στα Ταμπούρια του Πειραιά, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.
Ο πατέρας της θα επιστρέψει στην Κρήτη και το 1947 στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου θα σκοτωθεί από παρακρατικούς.
Η Ρίτα παντρεύεται στα 14 της, γεννά δυο παιδιά, τον Τάκη και την Καλλιόπη και χωρίζει.
Δουλεύει με τη μητέρα της στα Λιπάσματα, αργότερα μόνη της στου Παπαστράτου ενώ μια περίοδο δούλεψε στη Χωματερή.
Φίλοι και γνωστοί έχουν από νωρίς καταλάβει ότι διαθέτει μια αξιόλογη φωνή.
Το 1959, οργανοπαίχτες καντάδας, της πρότειναν να τραγουδήσει σε μια ταβέρνα στο Πέραμα.
Τελικά θα ξεκινήσει εμφανίσεις σε μικρά μαγαζιά και σε ένα από αυτά, στο «Μύλο» στο Πέραμα, την ανακαλύπτει ο τυφλός μαέστρος, Στέλιος Χρυσίνης.
Θα της δώσει και ένα τραγούδι το «Μείνε, μείνε» που θα κάνει επιτυχία.

Πολύ αργότερα, στα 35 της, θα κάνει ένα δεύτερο γάμο με τον παλαιστή Στέφανο Σιδηρόπουλο με τον οποίο απέκτησε αλλά 3 παιδιά.
Με το Στέφανο Σιδηρόπουλο αποφάσισαν να ανοίξουν ένα μαγαζί στη νυχτερινή Αθήνα το περίφημο «Κουίν Αν», στην Εθνική οδό.
Το μαγαζί αυτό στα επτά χρόνια λειτουργίας του — όσο περίπου άντεξε και ο δεύτερος γάμος της — το επισκέφτηκαν πολλοί διάσημοι ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Είναι γνωστή η συμπάθεια που είχε ο ένας για τον άλλο με κέντρο του ενδιαφέροντος αυτού το τραγούδι «Αυτός ο άνθρωπος» που κυκλοφόρησε το 1979 και συνηθίζεται να λέγεται ότι το τραγούδι αυτό έκανε τον Ανδρέα Παπανδρέου να χορέψει.
Ο δεύτερος σύζυγος της πέθανε λίγα χρόνια μετά το χωρισμό.

Το 1998 εμφανίζεται στη σειρά του MEGA, Δύο ξένοι.
Στις 28 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, όταν επέστρεψε από ολιγοήμερες διακοπές στην Επίδαυρο, εισήχθη σε νοσοκομείο όπου διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας που είχε ήδη κάνει μετάσταση στα οστά και μετέβη στην Αμερική για χημειοθεραπείες.
Το καλοκαίρι του 1999 εμφανίστηκε για τελευταία φορά μπροστά σε κοινό, σε σειρά συναυλιών στην Αυστραλία με τον Γιάννη Ντουνιά και τον Θανάση Κομνηνό.
Η κατάσταση της επιδεινώθηκε και όταν επανήρθε στην Ελλάδα, εισήχθη στο νοσοκομείο «Υγεία», όπου και νοσηλεύθηκε για 40 ημέρες.

Απεβίωσε στις 6 Αυγούστου 1999, σε ηλικία 64 ετών και κηδεύτηκε στις 9 Αυγούστου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΗΝΗΣ

Ο Αναστάσιος Μήνης γεννήθηκε στην Καλαμάτα Μεσσηνίας στις 7 Νοεμβρίου 1919 και ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός, με δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967.

Μπήκε πρώτος στη Σχολή Ικάρων (1940) και πολέμησε σε μάχες στη Μέση Ανατολή· τραυματίστηκε στο Ελ Αλαμέιν.

Τον Μάιο του 1943 αναχωρώντας από το Κάιρο έπεσε με αλεξίπτωτο στον Ταΰγετο στην Πελοπόννησο ως αρχηγός συμμαχικής αποστολής για να μεταδίδει μέσω ασυρμάτου στο Συμμαχικό Αρχηγείο τις θέσεις, τον οπλισμό και τις οχυρώσεις των γερμανικών στρατευμάτων, καθώς και τις κινήσεις των γερμανικών πλοίων στα λιμάνια της νοτίου Πελοποννήσου.

Με το βαθμό του σμηναγού ετέθη σε πολεμική διαθεσιμότητα το 1952 μετά την συντριβή του καταδιωκτικού του αεροπλάνου και τον σοβαρό τραυματισμό του κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (Απρίλιος 1949).
Τάχθηκε εναντίον της χούντας, γι' αυτό και συνελήφθη και βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ το 1972 και για 111 ημέρες.
Τον επόμενο χρόνο καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο σε πρόσκαιρη φυλάκιση 9 ετών και 10 μηνών.
Στενός του συνεργάτης ήταν ο Σπύρος Μουστακλής.
Στη διάρκεια του εγκλεισμού του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ κατέγραφε σε χαρτί τουαλέτας όσα είχε ζήσει και κατόρθωσε να τα διοχετεύσει παράνομα προς τα ειδησεογραφικά μέσα της Ευρώπης ενώ βρισκόταν ήδη κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού.
Το ημερολόγιο των βασανιστηρίων του μεταδόθηκε από την Deutsche Welle (Βόννη Δ. Γερμανίας), από το BBC, από τη "Φωνή της αλήθειας" (Μόσχα) και από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού.

Τον Αύγουστο του 1973 αποφυλακίστηκε έπειτα από την αμνηστία που δόθηκε εκείνη τη χρονιά.
Την νύχτα του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973) αξιωματικοί της ασφάλειας επιχείρησαν να τον συλλάβουν στην οικία του, αλλά ο Αναστάσιος Μήνης είχε ήδη περάσει στην παρανομία (από 17/11/1973 έως 24/7/1974).
Μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου συνεχίστηκε η αναζήτησή του προσωπικά από τον "αόρατο δικτάτορα" Δ. Ιωαννίδη μέσω όλων σχεδόν των τμημάτων ασφαλείας Αττικής μέχρι την πτώση της δικτατορίας.

Με τη Μεταπολίτευση κατήλθε στα κοινά ως υποψήφιος στις πρώτες εκλογές που έγιναν το 1974.
Εξελέγη βουλευτής λαμβάνοντας 12.896 ψήφους στην Β΄ Αθηνών (υπόλοιπο πρώην Δήμου Αθηναίων) με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976.
Παρέμεινε βουλευτής ως τη λήξη της θητείας του, το 1977.
Εντάχθηκε στο Συνασπισμό από την ίδρυσή του το 1989.

Πέθανε στις 6 Αυγούστου 2005.

Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Παπάγου, τον Αύγουστο του 2005.
 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΡΥΒΑΚΗΣ

Ο Ελευθέριος (Λευτέρης) Βερυβάκης ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που ψηφίστηκε βουλευτής και διετέλεσε πολλές φορές υπουργός.

Ήταν γιος του αντιστράτηγου Δημητρίου Βερυβάκη, και αδελφός του στρατηγού Ιωάννη Βερυβάκη, αρχηγού ΓΕΣ και ΓΕΕΘΑ.

Γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1935 στα Χανιά και σπούδασε Νομικά, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Υπήρξε στέλεχος της νεολαίας του κόμματος των Φιλελευθέρων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄50, αλλά και πρόεδρος της Οργάνωσης Νέων της Ένωσης Κέντρου, στην αρχή της δεκαετίας του ΄60, όταν παράλληλα εργαζόταν σαν δικηγόρος.
Στις 21 Απριλίου του 1967 εκδηλώθηκε το κίνημα των συνταγματαρχών και ο Βερυβάκης έσπευσε αμέσως να ενταχθεί σε αντιστασιακή ομάδα.

Τον Ιούνιο του ίδιου έτους συνελήφθη από τα όργανα της δικτατορίας, ανακρίθηκε και αργότερα καταδικάσθηκε σε 13ετή φυλάκιση, αλλά αμνηστεύθηκε το Δεκέμβριο. Το καλοκαίρι του 1968 συνελήφθη εκ νέου, μετά την απόπειρα σε βάρος του Γεωργίου Παπαδόπουλου στο Σούνιο σαν άμεσος συνεργάτης του Αλέκου Παναγούλη.
Βασανίστηκε άγρια στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ και καταδικάσθηκε σε ισόβια δεσμά.
Παρέμεινε έγκλειστος σε διάφορες φυλακές έως το 1973 οπότε αφέθηκε ελεύθερος, βάσει αμνηστίας που παραχώρησε το καθεστώς.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, εκλέχθηκε βουλευτής και διετέλεσε υπουργός σε διάφορα υπουργεία στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.
Υπήρξε μέλος πολλών επιτροπών διαφάνειας, οικονομικών και ελέγχου της δημόσιας ζωής.
Από το 1990 έως το 1996 ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ.
Εκλέχτηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών για πρώτη φορά το 1977 και επανεκλέχτηκε σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι το 2000.
Στις εκλογές του 2000 ήταν πρώτος επιλαχών και το 2003 αντικατέστησε στη Βουλή τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο μετά το θάνατο του τελευταίου.

Απεβίωσε τις απογευματινές ώρες της 6ης Αυγούστου 2012, κατά τη διάρκεια των διακοπών του στην Κρήτη, όταν αισθάνθηκε ξαφνική αδιαθεσία την ώρα που κολυμπούσε και εξέπνευσε στο ασθενοφόρο από καρδιακή ανακοπή, σε ηλικία 77 ετών.
Για το θάνατο του Λευτέρη Βερυβάκη εξέδωσε ανακοίνωση ο πρόεδρος της βουλής Βαγγέλης Μεϊμαράκης.
__________________________________________________________   

ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ

Ο Κώστας Βίρβος  ήταν Έλληνας στιχουργός.

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 29 Μαρτίου 1926.

Ο πατέρας του, πλούσιος έμπορος, τον στέλνει στην Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών.
Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1943 κατεβαίνει στην Αθήνα και φοιτά στην Πάντειο. Ο ίδιος σύμφωνα με διηγήσεις του έγραφε στιχάκια από νωρίς, αλλά ήθελε να γίνει σκηνοθέτης μιας και του άρεσε ιδιαίτερα το θέατρο.
Στην Ναζιστική Κατοχή βρίσκεται πρωτοετής φοιτητής της Παντείου στην Αθήνα.
Το 1943 περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης ως μέλος του ΕΑΜ.
Το Μάρτη του '44 συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και βασανίζεται.
Ο πατέρας του με 800 χρυσές λίρες τον απελευθερώνει και έπειτα φεύγει για το βουνό, όπου εκεί συναντά και τον Άρη Βελουχιώτη.

Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών απ' το 1954 έως το 1985 απ' όπου συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του Διευθυντή.
Ήταν παντρεμένος με την Καίτη και έχει δυο κόρες, την Αναστασία και τη Μαρία.
Η κόρη του Μαρία Βίρβου είναι καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πειραιώς και έχει συγγράψει τη βιογραφία του με τίτλο "Κώστας Βίρβος- Εγώ δεν ζω γονατιστός" που έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Παπαζήση.
Το βιβλίο της βιογραφίας 730 σελίδων, αναφέρεται λεπτομερώς στη ζωή και το έργο του λαϊκού ποιητή Κώστα Βίρβου, του οποίου τα ποιήματα έχουν μελοποιηθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος τους από το σύνολο σχεδόν των μεγαλύτερων συνθετών του 20ού αιώνα.

Έφυγε το βράδυ της Πέμπτης 6 Αυγούστου 2015, ταλαιπωρημένος από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ βρισκόταν διασωληνωμένος στο σπίτι του, στο Παλαιό Φάληρο.