My Bonjour

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

Ο Δημήτριος Στρατής γεννήθηκε στην Άνδρο το 1889 και ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός που διετέλεσε γερουσιαστής και βουλευτής με την ΕΔΑ.

Εργαζόταν ως σιδηροδρομικός και υπήρξε γενικός γραμματέας της πανελλήνιας ομοσπονδίας του εν λόγω κλάδου (1920—25).
Από το 1926 έως το 1929 διετέλεσε γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ.
Το 1929 εξελέγη γερουσιαστής με τον Εκλογικό Σύλλογο Εργατών.

Το 1941 έγινε μέλος του ΕΑΜ και αργότερα ίδρυσε το Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού (ΚΕΣ) και ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας του κινήματος, «Ελεύθερα Συνδικάτα».

Εξελέγη βουλευτής με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (ΔΚΕΛ) του Γεωργίου Καρτάλη στις εκλογές του 1956 και μετά με την ΕΔΑ στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1963.
Το Δεκέμβριο του 1963 έγινε ανεξάρτητος και στις εκλογές του 1964 εξελέγη ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ.

Με την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών το 1967, εκτοπίστηκε αρχικά στη Γυάρο και αργότερα στη Λέρο.

Πέθανε στην Αθηνα στις 7 Αυγούστουσ 1970 

Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 8 Αυγούστου 1970.

Ανιψιός του ήταν ο Αντώνης Στρατής φίλος, συμφοιτητής και συνεργάτης του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
_________________________________________________ 

ΑΣΠΑΣΙΑ

Η Ασπασία ήταν βασιλική σύζυγος του βασιλιά Αλεξάνδρου A’ των Ελλήνων.

Γεννήθηκε στο Τατόι στις 4 Σεπτεμβρίου 1896.

Ήταν κόρη του Πέτρου Μάνου, υπασπιστή του βασιλιά Κωνσταντίνου A’ και της Μαρίας Αργυροπούλου, εγγονής του Περικλή Αργυρόπουλου.
Η οικογένεια της Ασπασίας είχε τίτλους που την κατέτασσαν στην τότε αριστοκρατία.
Από τις δύο πλευρές είχε ρίζες Φαναριώτικες (με απώτερη καταγωγή από την Καστοριά της Μακεδονίας), που έφθαναν μέχρι τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Η μητέρα της είχε διαζευχθεί τον Πέτρο Μάνο, από τον οποίο είχε αποκτήσει και μία άλλη κόρη, τη Ρωξάνη.
Πολύ αργότερα ο Μάνος θα νυμφευτεί -για δεύτερη φορά- μία καλλονή της Αθήνας, τη Σοφία Τομπάζη, εγγονή του Γεωργίου Τομπάζη. Απέκτησαν την -κατά είκοσι χρόνια νεότερη- ετεροθαλή αδελφή της Ασπασίας, την κορυφαία χορογράφο Ραλλού Μάνου.

Το ειδύλλιό της με τον πρίγιπα Αλέξανδρο άρχισε το 1915.
Τον Σεπτέμβριο του επόμενου έτους, όταν εκείνος της υποσχέθηκε γάμο, πολύ τολμηρό για την εποχή, δεν φανταζόταν ότι επρόκειτο να γίνει βασιλιάς.
Εκείνος όμως ήταν αποφασισμένος να τηρήσει την υπόσχεσή του, παρά την άρνηση του πατέρα του, Κωνσταντίνου Α', ο οποίος τότε βρισκόταν στην εξορία, αλλά και στους δισταγμούς του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος επιδίωκε τον γάμο του Αλέξανδρου με την βασιλική πριγκίπισσα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η τέλεση του μοργανατικού γάμου έγινε το φθινόπωρο του 1919. Η ρομαντική ιστορία είχε δραματικό τέλος με τον τραγικό θάνατο του βασιλιά Αλέξανδρου στις 25 Οκτωβρίου 1920.
Η μητέρα του, βασίλισσα Σοφία, εθλίβη βαθύτατα, είναι δε χαρακτηριστικό ότι χάρη στην επιμονή της η τελευταία πράξη που υπέγραψε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ και από τα πρώτα διατάγματα του βασιλιά Γεωργίου Β΄, το 1922, ήταν η αναγνώριση του γάμου εκείνου.
Χρειάστηκε, εν τούτοις, να περάσουν δέκα και πλέον έτη για την νομική τακτοποίηση στα τέλη του 1936.

Απέκτησε με τον βασιλιά Αλέξανδρο μία θυγατέρα (γεννήθηκε πέντε μήνες μετά τον θάνατό του), την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα (25 Μαρτίου 1921 - 30 Ιανουαρίου 1993), η οποία παντρεύτηκε τον βασιλιά Πέτρο Β΄ της Γιουγκοσλαβίας (1923-1970), ο οποίος βασίλευσε μετά από τη δολοφονία του πατέρα του (1934), βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ της Γιουγκοσλαβίας, με αντιβασιλέα τον Πρίγκιπα Παύλο.
Όταν ο αντιβασιλέας το 1941 συνεννοήθηκε με τον Χίτλερ, προκάλεσε εξέγερση του λαού. Ο Πέτρος ανέλαβε τότε επίσημα ως βασιλιάς (είχε συμπληρώσει τα 18 έτη), αλλά μετά τη γερμανική εισβολή αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αγγλία.
Εκεί, το 1944, νυμφεύθηκε την κόρη της Ασπασίας Μάνου και του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ και απέκτησαν τον σημερινό διεκδικητή του σερβικού θρόνου, πρίγκιπα διάδοχο Αλέξανδρο Β΄ της Σερβίας.

Η Ασπασία με την επιβολή της Δικτατορίας το 1967, έφυγε μαζί με τη κόρη της και έζησε στην Ιταλία και την Αγγλία.

Πέθανε νοσηλευόμενη στο Λίντο της Βενετίας στις 7 Αυγούστου 1972.
Αρχικά ετάφη στο Ελληνικό Νεκροταφείο της Βενετίας. Τα οστά της, μαζί με αυτά της κόρης της Αλεξάνδρας, μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν στο Βασιλικό Κοιμητήριο Τατοΐου, το 1993, από τον εγγονό της, πρίγκιπα διάδοχο της Σερβίας, Αλέξανδρο Β΄ (Καραγεώργεβιτς).
 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΜΠΑΤΙΕΛΟΣ

Ο Αντώνης Αμπατιέλος ήταν Έλληνας ναυτεργάτης συνδικαλιστής, στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ.

Γεννήθηκε στη Κεφαλονιά το 1919, ενώ κατ΄ άλλους στο Σουλινά της Ρουμανίας το 1914.

Από νωρίς ακολούθησε τις ιδέες του φιλελευθερισμού ή λιμπεραλισμού όπως λεγόταν στην εποχή του, ακολούθησε το ναυτικό επάγγελμα του πατέρα του (1933) χάριν του οποίου βρέθηκε στις ΗΠΑ, αναζητώντας καλύτερη ζωή.
Εκεί φέρεται ν΄ ασχολήθηκε έντονα με τον ναυτεργατικό συνδικαλισμό.
Το 1936 βρίσκεται στην Αγγλία, νέος ακόμα και λίγο πριν το 1940 να έχει αναδειχτεί γραμματέας στην Ομοσπονδία Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων (Ο.Ε.Ν.Ο.), όπου μέσω αυτής υπεράσπιζε το ναυτεργατικό κίνημα σε πλοία κάθε σημαίας.[1]

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ευρισκόμενος στην Αγγλία υπήρξε ο κύριος εκπρόσωπος των Ελλήνων ναυτεργατών και των διεκδικήσεών τους απέναντι στους Έλληνες εφοπλιστές που έκαναν μεταφορές πολεμικού υλικού στην υπηρεσία της Αγγλικής κυβέρνησης.
Η στάση του ελληνικού ναυτεργατικού κινήματος ήταν απεργιακές διεκδικήσεις για να ικανοποιηθούν αιτήματά τους (π.χ αύξηση αποδοχών, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των πληρωμάτων στα πλοία, αποζημιώσεις στις οικογένειες όσων χάνονταν από βυθίσεις πλοίων κλπ), αλλά ποτέ να μην δένονται επί μακρόν τα πλοία στα λιμάνια, ώστε οι μεταφορές να διεξάγονται σε κανονικούς ρυθμούς και να μην είναι τροχοπέδη στον συμμαχικό αγώνα κατά του άξονα. Το σύνθημα ήταν «ΚΡΑΤΑΤΕ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ».

Ο Αμπατιέλος κέρδισε την εκτίμηση όλων των Ελλήνων ναυτεργατών του Λονδίνου και ήταν ο κύριος διαπραγματευτής των ναυτεργατών μεταξύ εκπροσώπων των Ελλήνων εφοπλιστών και της βρετανικής κυβέρνησης.
Στις αρχές του 1942 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Μετά την απελευθέρωση το 1947 επέστρεψε στην Ελλάδα. Όμως συνελήφθη για τη δράση της Ο.Ε.Ν.Ο. κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην δίκη που ακολούθησε καταδικάστηκε σε θάνατο, ‘ομως η αναγνώριση της δράσης του στο παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα και η διεθνής κατακραυγή για τη θανατική ποινή είχαν αποτέλεσμα την αναστολή της εκτέλεσης.
Επιπλέον συμπεριελήφθη στο ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ, μαζί με τον συγκρατούμενο του Μανώλη Γλέζο και άλλα στελέχη της Αντίστασης (Σαράφης, Γαβριηλίδης) στις εκλογές του 1950.
Τελικά απελευθερώθηκε μετά από 16 χρόνια ταλαιπωριών, φυλακίσεων και εκτοπισμών, το 1963 με κλονισμένη υγεία.

Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου του 1981 εκλέχθηκε βουλευτής του ΚΚΕ στην Α΄ Περιφέρεια του Πειραιά.

Πέθανε στις 7 Αυγούστου του 1995 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Ανάστασης του Πειραιά.
Για την αναγνώριση της συνδικαλιστικής και πατριωτικής δράσης ένας μικρός δρόμος στο λιμάνι του Πειραιά κοντά στον Άγιο Νικόλαο μετονομάστηκε σε οδό «Αντώνη Αμπατιέλου».

Σύζυγός του ήταν η λαίδη Μπέτυ Αμπατιέλου (1917-2011) πρώην Μπέτυ Μπάρτλετ (Betty Bartlett), η οποία διατήρησε το επίθετο του συζύγου της.
 

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Διονύσης Σιμόπουλος ήταν επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου.

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 8 Μαρτίου το 1943, με καταγωγή από τον Γρύλλο Ηλείας, αλλά μεγάλωσε στην Πάτρα.

Σπούδασε Πολιτική Επικοινωνία και Επικοινωνία της Αστροφυσικής.

Άρχισε να εργάζεται τον Ιανουάριο του 1968 και χρημάτισε Επιμελητής, Βοηθός Διευθυντής Εκπαίδευσης, και Διευθυντής Πλανηταρίου στο Κέντρο Τεχνών και Επιστημών της Λουϊζιάνα, καθώς και Ειδικός Σύμβουλος Επιστημονικής Εκπαίδευσης της Σχολικής Επιτροπής.
Τον Οκτώβριο του 1972 προσκλήθηκε στην Αθήνα από το Ίδρυμα Ευγενίδου όπου εργάστηκε ως Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου.
Έχει διδάξει σε δεκάδες επιμορφωτικά σεμινάρια αποφοίτων πανεπιστημίου και στελεχών επιχειρήσεων ως εισηγητής θεμάτων επικοινωνίας, λήψης αποφάσεων και επίλυσης προβλημάτων, έχει παρακολουθήσει ενεργά πολυάριθμα Συνέδρια και Σεμινάρια όπου παρουσίασε εργασίες του, κι έχει δημοσιεύσει εκατοντάδες άρθρα και μελέτες του σε Ελληνικά και ξένα περιοδικά και εφημερίδες.

Χρημάτισε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Αστρονομική Εκπαίδευση, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Εταιρείας Πλανηταρίων, Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Ευρωπαϊκών και Μεσογειακών Πλανηταρίων, Εταίρος (Fellow) της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας της Αγγλίας (από το 1978) και της Διεθνούς Εταιρείας Πλανηταρίων (από το 1980), και τακτικό μέλος πολλών άλλων διεθνών επιστημονικών οργανώσεων.
Με στόχο τη σωστή μαζική επιμόρφωση έχει γράψει πάνω από 500 σενάρια με θέματα επιστημονικής επιμόρφωσης σε σειρές εκπομπών για την τηλεόραση.

Χρημάτισε επιστημονικός συνεργάτης των εφημερίδων Η Βραδυνή (1970-1975), Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (1990-1992), Έθνος της Κυριακής (1993-2010) και των περιοδικών Γαιόραμα-Experiment(1995-2005), Ερευνητές (Καθημερινής, 1999-2004), PCWorld (2004-2007), ΓΕΩτρόπιο (Ελευθεροτυπίας, 2000-2010) και Καθημερινή της Κυριακής (Καθημερινή, 2014-). Ήταν επίσης μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της Διεθνούς Επιθεώρησης Πλανηταρίων ("The Planetarian", International Planetarium Society, 1978-2008), έχει συγγράψει μία σειρά έξι βιβλίων για νέους με γενικό τίτλο «Τα Μυστικά του Σύμπαντος» (Εκδόσεις Ερευνητές) και μία σειρά 18 βιβλίων Αστρονομίας για τις παραστάσεις του Ψηφιακού Πλανηταρίου (Ίδρυμα Ευγενίδου).
Πέθανε στην Αθήνα, στις 7 Αυγούστου 2022.