My Bonjour

ΜΑΡΙΝΟΣ ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ

Ο Μαρίνος Γερουλάνος ήταν από τους σημαντικότερους Έλληνες ιατρούς και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών αλλά και πολιτικός βουλευτής Κεφαλληνίας.

Γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1867 στην Πάτρα, όπου είχε καταφύγει η οικογένειά του εξαιτίας σεισμών στην Κεφαλονιά.

Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα, στο Ληξούρι και στο Αργοστόλι.
Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Μονάχου και το 1892 έγινε διδάκτορας με την εναίσιμο διατριβή Περί των μεταστάσεων κακοηθών νεοπλασιών εν τω εγκεφάλω.
Τα επόμενα δύο χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο.

Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και το 1897 έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Γκράιφσβαλντ της Γερμανίας.
Το 1902 εξελέγη έκτακτος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κιέλου.
Τον ίδιο χρόνο, και ύστερα από πρόσκληση της βασίλισσας Όλγας, διορίστηκε διευθυντής του Χειρουργικού Τμήματος του Ευαγγελισμού.
Το 1911 διορίστηκε καθηγητής Χειρουργικής Παθολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και το 1922 καθηγητής Χειρουργικής.
Την περίοδο 1922-1939 ήταν διευθυντής στη χειρουργική κλινική του Λαϊκού νοσοκομείου.
Ήταν επίσης ένας από τους θεράποντες ιατρούς του Ιωάννη Μεταξά όταν απεβίωσε.

Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας, της οποίας διατέλεσε και πρώτος πρόεδρος (1929) καθώς και πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών.
Επίσης ήταν μέλος στην Γερμανική Εταιρεία Φυσιοδιφών και Ιατρών, αντιπρόεδρος στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό (1907-1943) και από το 1933 μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας το 1940 χρημάτισε πρόεδρος.
Το 1935 ανακηρύχθηκε διδάκτορας του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, ενώ είχε τιμηθεί και με τον Μεγαλόσταυρο.
Είχε εκλεγεί για ένα διάστημα βουλευτής Κεφαλλονιάς, αλλά παραιτήθηκε για να λάβει μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία.

Σημαντικό ήταν και το φιλανθρωπικό του έργο, αφού πραγματοποίησε πλήθος δωρεών.
Παραχώρησε δωρεάν γη προς εγκατάσταση στους πρόσφυγες, ενώ δώρισε αρκετά μεγάλα ποσά στο πολεμικό ναυτικό και στην εκκλησία, η οποία τον έχει ανακηρύξει μέγα ευεργέτη.
Επίσης δώρισε την ιδιωτική του κλινική, δημιουργώντας έτσι το Γερουλάνειο ίδρυμα.
Χαρακτηριστικό της τεράστιας περιουσίας που είχε και δώρισε, είναι ότι οι περιοχές όπου σήμερα βρίσκεται η Αργυρούπολη, αλλά και η λεωφόρος Βουλιαγμένης, ήταν υπό την ιδιοκτησία του.
Συγκεκριμένα το 1918, το Υπουργείο Γεωργίας του παραχώρησε κατά χρήση αγροτικό κτήμα 544 εκταρίων στην περιοχή, με σκοπό τη συστηματική δενδροκομική καλλιέργια.
Μόλις επτά χρόνια αργότερα, το 1925, το ίδιο Υπουργείο εξέδωσε ειδική απόφαση για την κατάτμηση και πώληση του μεγαλύτερου τμήματος του κτήματος.
Επί τη βάσει αυτών των εκτάσεων, εκπόνησε δύο πολεοδομικά σχέδια εντυπωσιακής κλίμακας: του Αλίμου, έκτασης 140 εκταρίων, και των Τράχωνων (σημερινή Αργυρούπολη), έκτασης 195 εκταρίων.

Απεβίωσε στις 8 Ιουνίου 1960 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της εκκλησίας του κτήματός του στους Τράχωνες Αργυρούπολης.

Ήταν νυμφευμένος με τη Μαργαρίτα Μίτζλαφ και απέκτησαν πέντε παιδιά.
 

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΓΕΡΗΣ

Ο Μάρκος Αυγέρης (πραγματικό όνομα Γεώργιος Παπαδόπουλος) γεννήθηκε στο  χωριό Καρίτσα Ιωάννινων, στις 18 Φεβρουαρίου 1884 και ήταν Έλληνας Ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός της λογοτεχνίας.

Από τα δύο έως τα οκτώ του χρόνια, ο Αυγέρης έζησε στο χωριό Καρύτσα Ιωαννίνων, που είχε εγκατασταθεί η μητέρα του που είχε προσβληθεί από φυματίωση.
Επιστρέφοντας στα Ιωάννινα, συνέχισε τις σπουδές του στην Ζωσιμαία Σχολή.
Το καλοκαίρι του 1901 εγκατέλειψε τα Ιωάννινα για να πάει στην Αθήνα και να σπουδάσει ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έλαβε το δίπλωμα του ιατρού το 1907 για να εργαστεί κατόπιν σε διάφορες κλινικές της Αθήνας.
Κατά την περίοδο 1912–1922, υπηρέτησε ως ανθυπίατρος στον Ελληνικό Στρατό επί έξι συνολικά χρόνια.
Το 1926 διορίσθηκε επιθεωρητής υγιεινής στο Υπουργείο Εργασίας και κατά την διετία 1928–1929 μετεκπαιδεύθηκε στο Παρίσι και στο Βερολίνο στον τομέα της επαγγελματικής υγιεινής.
Το 1933 νυμφεύθηκε την Γαλάτεια Καζαντζάκη–Αλεξίου, αδελφή της Έλλης Αλεξίου και πρώτη σύζυγο του Νίκου Καζαντζάκη.
Συνέχισε να εργάζεται στο Υπουργείο Εργασίας έως το 1947, οπότε και εκδιώχθηκε από την θέση του για την συμμετοχή του στο ΕΑΜ και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Μετά τον θάνατο της γυναίκας του (19 Νοεμβρίου 1962), έζησε με την συμπαράσταση της Έλλης Αλεξίου, στην οποία άφησε όλα του τα υπάρχοντα.

Πέθανε, στην Αθήνα, στις 8 Ιουνίου 1973 πάντα διαυγής και δημιουργικός, σε βαθιά γεράματα.

Ο Αυγέρης εμφανίσθηκε στα γράμματα πολύ νέος με το ποίημα Η Βάβω η Τασιά που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Νουμάς το 1904.
Την ίδια χρονιά, ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος ανέβασε στην «Νέα Σκηνή», το θεατρικό έργο (δράμα) του Αυγέρη Μπροστά στους ανθρώπους.
Ο νεαρός Αυγέρης έγινε δεκτός στους καλλιτεχνικούς και λογοτεχνικούς κύκλους της Αθήνας με διθυραμβικές κριτικές.
Ακολούθησαν και άλλα ποιήματα και μεταφράσεις αρχαίων Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών.
Το 1921 μετέφρασε τους Άθλιους του Βίκτωρα Ουγκώ.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΟΛΑΣ

Ο Αλέξανδρος Ιόλας ήταν Έλληνας γκαλερίστας και σημαντικός συλλέκτης έργων μοντέρνας τέχνης.

Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1908 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ως Κωνσταντίνος Κουτσούδης και ήταν γόνος ευκατάστατης οικογένειας βαμβακεμπόρων.

Ο ίδιος ωστόσο έδειξε από νωρίς την κλίση του στις τέχνες κι έτσι το 1928 αποφάσισε να ανοίξει τα φτερά του μετακομίζοντας στην Αθήνα.
Εκεί άρχισε να συναναστρέφεται με έναν σημαντικό καλλιτεχνικό κύκλο ανθρώπων όπως τον Κωστή Παλαμά και τον Άγγελο Σικελιανό, ο οποίος μάλιστα διαδραμάτισε ρόλο δασκάλου στη ζωή του Ιόλα, αλλά και την Εύα Πάλμερ - Σικελιανού.
Στην Αθήνα ξεκινά τα πρώτα του βήματα στον χορό.

Το 1930, με προτροπή του Δημήτρη Μητρόπουλου, έφυγε για το Βερολίνο, όπου αφιερώθηκε στις σπουδές χορού.
Σπούδασε στη σχολή που διατηρούσε το ζεύγος Tatjana και Victor Gsovsky, ενώ έλαβε μέρος στο Salzburg Festival από το 1931 έως το 1932.

Τον Νοέμβριο του 1932, μετακόμισε στο Παρίσι όπου συνέχισε να μελετά μπαλέτο με πολύ σημαντικούς δασκάλους, ενώ παρακολούθησε και κάποια μαθήματα Τέχνης στη Σορβόννη.
Το 1935, ο Αλέξανδρος Ιόλας πήγε στη Νέα Υόρκη.
Εκεί, στις 14/12/1935, υπέγραψε συμβόλαιο με τον χορευτικό θίασο Ballet Productions και έκανε το ντεμπούτο του στο Metropolitan Opera House, χορεύοντας την La Traviata.

Στις 19/11/1945 ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης υπογράφοντας ως Constantine Coutsoudis, αφού η επίσημη αλλαγή του ονόματός του έγινε αργότερα.

Η αναδιάρθρωση του ονόματός του ήταν δικής του επινόησης: Ως Jolas Coutsoudis είχε ήδη εμφανιστεί σε θεατρικά προγράμματα από το 1931, δηλαδή πολύ πριν πάει στην Αμερική.
Σταδιακά το Jolas έλαβε τη θέση του πραγματικού του επιθέτου καθώς ήταν πιο εύηχο, δισύλλαβο, και άρα πιο εύκολο στην προφορά.
Κυρίως όμως ήταν συμβολικό, αφού συνδεόταν με τον Ιόλαο, ο οποίος ήταν ένδοξο πρόσωπο της μυθολογίας.
Αντίστοιχα, το Αλέξανδρος ήταν ένα ένδοξο όνομα, στενά συνδεδεμένο με τη χώρα στην οποία είχε γεννηθεί.

Το 1945 είναι η χρονιά που ο Ιόλας αποφασίζει να εγκαταλείψει τον χορό και να διερευνήσει έναν τρόπο μετάβασης προς την Τέχνη.
Φημολογήθηκε ότι η μετάβαση αυτή έγινε λόγω ενός τραυματισμού που είχε, όμως το 1945 ο Ιόλας ήταν ήδη 37 ετών και όπως είχε πει και ο ίδιος ήταν πλέον πολύ μεγάλος για να συνεχίσει να χορεύει.

Την 1 Σεπτεμβρίου 1945 ιδρύθηκε επίσημα στη Νέα Υόρκη η πρώτη γκαλερί του Ιόλα, η Hugo Gallery, προς τιμήν του François Hugo, τελευταίου συζύγου της Donna Maria Ruspoli, στενής φίλης του Ιόλα.
Ξεκίνησε εκθέτοντας έργα από Ευρωπαίους σουρεαλιστές καλλιτέχνες, όπως ο René Magritte, ο Max Ernst, ο Giorgio de Chirico, ο Victor Brauner κ.α. Εκεί, το 1952, ο Ιόλας πραγματοποίησε και την πρώτη έκθεση του Andy Warhol.
Αργότερα συνεργάστηκε με τους Nouveau Realistes (Niki de Saint Phalle, Jean Tinguely, Martial Raysse κ.α.), με καλλιτέχνες της Arte Povera (Γιάννης Κουνέλλης, Pino Pascali κ.α.) και πολλούς άλλους.
Το 1954 η γκαλερί επεκτάθηκε και μετονομάστηκε πλέον σε Alexander Iolas Inc.
Ο Αλέξανδρος Ιόλας αποτέλεσε έναν από τους πρωτοπόρους στην ανάπτυξη ενός «δικτύου» από αίθουσες τέχνης δορυφόρους μιας κεντρικής γκαλερί ανοίγοντας νέες Alexander Iolas Galleries σε Γενεύη (1963), Παρίσι (1964), Μιλάνο (1966), Ζυρίχη, Μαδρίτη και Ρώμη.

Συνεργάστηκε επίσης με τη νεότερη γενιά Ελλήνων όπως Τσόκλης, Παύλος, Τάκις, Ακριθάκης, Φασιανός και Μάρα Καρέτσου, οι οποίοι είχαν ήδη ξεκινήσει μια καριέρα στο εξωτερικό.

Εξέδωσε επίσης καταλόγους τέχνης, στους οποίους προλόγισαν, μεταξύ άλλων, ο André Breton και ο Pierre Restany, καθώς και συλλεκτικά βιβλία καλλιτεχνών και ποιητών σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων (Μαξ Ερνστ, Γιάννης Ρίτσος, Οδυσσέας Ελύτης κ.α.).
Δώρισε έργα σε μεγάλα μουσεία, όπως τα Metropolitan Museum of Art και Museum of Modern Art στη Νέα Υόρκη, το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι (δωρεές 1977), αλλά και η Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας (δωρεά 1971).

Έχοντας πλέον αποκτήσει παγκόσμια φήμη, έλεγε συχνά ότι θα γύριζε στην Ελλάδα για να συμβάλει στην πρόοδο της καλλιτεχνικής της ζωής.
Άλλωστε η πτώση της χούντας είχε ανοίξει τον δρόμο.
Σταδιακά έκλεισε όλες τις γκαλερί του εκτός μίας στη Νέα Υόρκη, κρατώντας έτσι την υπόσχεση που είχε δώσει στον Max Ernst, να σταματήσει όταν εκείνος θα πέθαινε. Στην απόφασή του αυτή, πρέπει να έπαιξε σημαντικό ρόλο και το γεγονός ότι την περίοδο της δεκαετίας του ’70 έφυγαν από τη ζωή πολλοί καλλιτέχνες της παλαιάς φρουράς, άνθρωποι με τους οποίους ο Ιόλας είχε γαλουχηθεί και για τους οποίους έτρεφε βαθιά αγάπη και σεβασμό.
Στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με διάφορες γκαλερί όπως οι Ζουμπουλάκη-Ιόλα, Μέδουσα, Βίκυ Δράκου, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Σκουφά.

Από το 1985 μέχρι και τον θάνατό του, το 1987, ο Ιόλας αντιμετωπίστηκε με κακεντρέχεια από μεγάλη μερίδα του ελληνικού Τύπου ο οποίος δημιούργησε για εκείνον μία χυδαία εικόνα.
Κατηγορήθηκε μέχρι και για αρχαιοκαπηλία, μία υπόθεση που δεν πρόλαβε ποτέ να φτάσει στο δικαστήριο γιατί πέθανε, ενώ οι όποιες άλλες κατηγορίες εξανεμίστηκαν, αφού ήταν αβάσιμες.
Με πρωτοβουλία του Κώστα Γαβρά, υπήρξε από το εξωτερικό μία προσπάθεια υπεράσπισης του Ιόλα, την οποία συνυπέγραψαν πολλές διεθνείς προσωπικότητες, ανάμεσά τους και η βυζαντινολόγος – ιστορικός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.

Το 1984, δώρισε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης 47 έργα σύγχρονης τέχνης από την προσωπική του συλλογή, ενώ υποσχέθηκε να προσθέσει και άλλα στη δωρεά.
Την υπόσχεσή του αυτή δεν πρόλαβε τελικά να την εκπληρώσει, καθώς στις 8 Ιουνίου 1987 απεβίωσε, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, νικημένος από τη νόσο του AIDS.
 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ

Ο Ανδρέας Βουτσινάς ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και ηθοποιός διεθνούς εμβέλειας, ο οποίος συνεισέφερε σημαντικά στο ελληνικό θέατρο.

Γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν στις 22 Αυγούστου του 1932.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς με τη μητέρα του μετακόμισαν στην Αθήνα το 1937 όπου δύο χρόνια αργότερα μετακόμισε και ο πατέρας του.
Ο Ανδρέας Βουτσινάς το 1951 πήγε στο Λονδίνο και σπούδασε υποκριτική και ενδυματολογία στο The Old Vic Theatre School και στη σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του Γουέμπερ Ντάγκλας, ενώ φοίτησε και στη σχολή του Λι Στράσμπεργκ στην Νέα Υόρκη.
To 1953 ο Βουτσινάς παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στο Λονδίνο την Αρτέμιδα Παπαστρατή.
Απέκτησαν την ίδια χρονιά τον Μάριο, ο οποίος γεννήθηκε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής της μητέρας του στην Ελλάδα.
Το 1957 ο Βουτσινάς έγινε μέλος του Actors Studio.
Είχε σκηνοθετήσει περισσότερες από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, τον Καναδά και την Ελλάδα. Συνεργάστηκε με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, όπως τους Γουόρεν Μπίτι, Φέι Ντάναγουεϊ, Αν Μπάνκροφτ, Φανί Αρντάν, Ειρήνη Παππά κ.ά.
Εργάστηκε ως ηθοποιός σε ταινίες του Ζυλ Ντασέν αλλά και του Λικ Μπεσόν.
Στη διάρκεια της σκηνοθετικής του σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε, επίσης, με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Πειραματική Σκηνή «Τέχνης», το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και με πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον ανώτατο αξίωμα τιμής Commandeur des Arts et des Lettres, καθώς και τον τίτλο Chevalier de Merite.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς δίδαξε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ από το 2002 έως το 2009.
Το 2008 ίδρυσε τον Καλλιτεχνικό Οργανισμό «Ανδρέας Βουτσινάς» στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του οποίου λειτουργεί και Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης με Διευθυντή Σπουδών τον Παύλο Δανελάτο. Πρόλαβε να διδάξει υποκριτική το έτος 2009.

Απεβίωσε το πρωί της Τρίτης 8 Ιουνίου 2010 σε ηλικία 78 ετών, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν» στην Αθήνα.

Είχε εκφράσει την επιθυμία η σορός του να καεί και η στάχτη να διασκορπιστεί στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Η σορός μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία για αποτέφρωση.
Στις 22 Αυγούστου 2010, ανήμερα των γενέθλιων του Ανδρέα Βουτσινά, ο γιος του και δώδεκα φίλοι και παλιοί συνεργάτες του σκόρπισαν τις στάχτες στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.