My Bonjour

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Ο Μαρίνος Αντύπας  ήταν Έλληνας σοσιαλιστής δικηγόρος, δημοσιογράφος και κοινωνικός αγωνιστής.

Γεννήθηκε στο χωριό Φερεντινάτα της περιοχής Πυλάρου στην Κεφαλονιά το 1872.

Πατέρας του Μαρίνου Αντύπα ήταν ο Σπύρος Αντύπας, μαραγκός και ξυλογλύπτης το επάγγελμα, και μητέρα του η Αγγελική Κλαδά.
Η οικογένεια μετακόμισε στο Αργοστόλι, όπου ο Μαρίνος αποφοίτησε μέσα σε στερήσεις από το Γυμνάσιο τον Ιούνιο του 1890.

Στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τότε μυήθηκε στις σοσιαλιστικές ιδέες που διέδιδε ο κύκλος του Σταύρου Καλλέργη, και έγινε μέλος του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου.
Ως σοσιαλιστής ανέπτυξε έντονη δράση, διοργανώνοντας ομιλίες.
Κατά την Κρητική Επανάσταση του 1896 πολέμησε μαζί με άλλους φοιτητές στο πλευρό των Κρητών.
Μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στην Αθήνα με τραύμα στο στήθος.
Εκεί οργάνωσε το συλλαλητήριο της 14ης Σεπτεμβρίου 1897 στην πλατεία Ομονοίας.
Σε εκείνο το συλλαλητήριο, κατάγγειλε δημόσια τον ρόλο μελών της βασιλικής οικογένειας και των Μεγάλων Δυνάμεων στην έκβαση του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897.
Αποτέλεσμα αυτής της ομιλίας ήταν η καταδίκη του σε φυλάκιση 1 έτους.
Μετά την αποφυλάκισή του, συνελήφθη και φυλακίστηκε ξανά, με πρόσχημα την ηθική αυτουργία σε υπόθεση απόπειρας δολοφονίας του βασιλιά Γεωργίου Α΄.

Το 1898, διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην Κεφαλονιά.
Την επόμενη χρονιά εξέδωσε την εφημερίδα Ανάστασις, της οποίας η κυκλοφορία διακόπηκε εξαιτίας ενός άρθρου όπου ο Αντύπας καταφερόταν εναντίον της πολιτικής και δικαστικής εξουσίας και των υπευθύνων της ήττας του 1897.
Σημαντικό εδώ - από ένα περιληπτικό πρόγραμμα του 1905 - είναι ότι ζητούσε νόμους που να περιορίζουν τις ώρες εργασίας, να καθοριστεί ημερομίσθιο, να δημιουργηθούν ταμεία σύνταξης για τους ανίκανους εργάτες είτε λόγω ηλικίας, είτε ασθενείας ή τραυματισμού.[εκκρεμεί παραπομπή].

Το 1903 ο Μαρίνος Αντύπας πήγε στο Βουκουρέστι όπου ζούσε ο θείος του Γεώργιος Σκιαδαρέσης.
Υπάρχει η πεποίθηση ότι ο Αντύπας ήταν αυτός που τον έπεισε να αγοράσει γη έκτασης 300.000 στρεμμάτων στον θεσσαλικό κάμπο, στην περιοχή των Τεμπών. Την ίδια χρονιά, ξαναγύρισε στην Κεφαλονιά, όπου επανεξέδωσε την εφημερίδα του και ίδρυσε το «Λαϊκόν Αναγνωστήριον Η Ισότης», ένα είδος λαϊκού σχολείου.

Το 1906 μετά την αποτυχία του στις εκλογές στην Κεφαλονιά (ως υποψήφιος βουλευτής επαρχίας Κρανιάς), έφτασε στη Θεσσαλία όπου ανέλαβε επιστάτης στα κτήματα του θείου του.
Εκεί εφάρμοσε προοδευτικά μέτρα όπως η εφαρμογή της αργίας της Κυριακής, η αμοιβή των κολίγων με το 75% της παραγωγής (αντί του 25% που ίσχυε ως τότε) και η παραγραφή των χρεών τους.
Ταυτόχρονα συνέχισε να μιλάει σε συγκεντρώσεις στα χωριά του κάμπου, κινητοποιώντας και οργανώνοντας τους εξαθλιωμένους αγρότες της Θεσσαλίας. Οι ενέργειές του αυτές και η μαχητικότητά του προκάλεσαν το μίσος των τσιφλικάδων, οι οποίοι προσπάθησαν στην αρχή να τον σταματήσουν μέσω συστάσεων από τη Χωροφυλακή και τη Νομαρχία.
Ο Μ. Αντύπας ωστόσο συνέχισε να διατρέχει τα χωριά του θεσσαλικού κάμπου και να κινητοποιεί τους αγρότες για τα δίκαιά τους, με αποκορύφωμα το συλλαλητήριο στο Λασποχώρι στις αρχές του 1907.
Οι τσιφλικάδες της Θεσσαλίας, βλέποντας πως με κανένα μέσο δεν μπορούν να τον κάμψουν, αποφάσισαν τη δολοφονία του στις 8 Μαρτίου 1907 στον Πυργετό Λάρισας, βάζοντας τον επιστάτη Ιωάννη Κυριακό να προκαλέσει επεισόδιο, και στη συνέχεια να τον πυροβολήσει.
Με τον τρόπο αυτό έλπιζαν να εμφανίσουν τη δολοφονία ως αυτοάμυνα για να αθωωθεί ο δράστης, όπως και έγινε.
Η δολοφονία του προκάλεσε λαϊκές εκδηλώσεις και αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΑΝΤΑΚΑΣ

Ο Εμμανουήλ Μάντακας γεννήθηκε στους Λάκκους Κυδωνιών Χανίων, το 1891  και ήταν υποστράτηγος και βουλευτής.

Ως φοιτητής Νομικής κατατάχθηκε εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό, το 1910. Πολέμησε στον Ελληνοτουρκικό και Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο του 1912-1913 και τραυματίστηκε στη μάχη του Σαρανταπόρου, το 1912.
Ως αξιωματικός Πεζικού πήρε μέρος στο Κίνημα της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη (1916).

Ενώ ήταν υπολοχαγός διετέλεσε Διοικητής του Ουλαμού Εφέδρων Αξιωματικών στη Θεσσαλονίκη και εκπαίδευσε 700 έφεδρους αξιωματικούς και άλλους τόσους έφεδρους υπαξιωματικούς που στελέχωσαν το Στρατό της Εθνικής Αμύνης (1916-1917).

Κατόπιν, στάλθηκε στο Μακεδονικό Μέτωπο σα Διοικητής Λόχου στο Α' Σύνταγμα της Μεραρχίας Σερρών.
Έλαβε μέρος στις μάχες των χαρακωμάτων και στη συνέχεια στη μάχη του Σκρα, όπου τραυματίστηκε και προάχθηκε επ' ανδραγαθία σε Ταγματάρχη, το 1918.

Το 1919 έλαβε μέρος σε διαγωνισμό για την Ανώτερη Σχολή Πολέμου στο Παρίσι. Πέτυχε και στάλθηκε στη Γαλλία, όπου σπούδασε και πήρε δίπλωμα επιτελούς αξιωματικού (1919-1921).

Μετά το τέλος των σπουδών του γύρισε στην Ελλάδα και στάλθηκε απευθείας στο Μικρασιατικό Μέτωπο.
Πολέμησε μέχρι τέλους της καταστροφής και κάλυψε με το τάγμα του την υποχώρηση του Ελληνικού στρατού.

Έζησε από κοντά τη Μικρασιατική Καταστροφή και πήρε ενεργό μέρος στην Επανάσταση Πλαστήρα - Γονατά, το 1922.
Κατόπιν, τοποθετήθηκε στο Γενικό Στρατηγείο Έβρου ως Αντισυνταγματάρχης υπό το Στρατηγό Πάγκαλο.

Μετά, υπηρέτησε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού ως Επιτελάρχης στα Β' και Δ' Σώματα Στρατού και σα Διοικητής του 14ου Συντάγματος Χανίων.

Μετά την κατάργηση του δημοκρατικού πολιτεύματος (Οκτώβριος 1935) από τους Α. Παπάγο και Γ. Ρέππα παραιτήθηκε από το στρατό και από τότε αγωνιζόταν για την επαναφορά των συνταγματικών ελευθεριών του Ελληνικού Λαού.
Τον Ιούνιο του 1936, διορίστηκε Νομάρχης Έβρου.
Κατά το Αντιδικτατορικό Κίνημα των Χανίων, το 1938, πήρε ενεργό μέρος πιστεύοντας στην ανάγκη της καταπολέμησης της δικτατορίας Μεταξά. Καταδικάστηκε σε ισόβια και εξέπεσε του βαθμού του.

Στην Κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ.
Είχε επηρεαστεί και από το Βαγγέλη Κτιστάκη, Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ στην Κρήτη, του οποίου είχε παντρευτεί την αδελφή.
Μετείχε στη συγκρότηση της ΠΕΕΑ στις 10 Μαρτίου 1944, και ορκίστηκε μέλος της και γραμματέας Στρατιωτικών και προσωρινά Συγκοινωνίας.
Μετείχε στο Εθνικό Συμβούλιο (14-27 Μαΐου 1944) στους Κορυσχάδες ως εθνοσύμβουλος Πειραιά.
Αντιπρόεδρος της ΠΕΕΑ έγινε στις 28 Αυγούστου 1944.
Ήταν μέλος της ανασυσταθείσας (είχε διαλυθεί στις 13 Μαρτίου 1944) Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ μαζί με τους Γ. Σιάντο και Μ. Χατζημιχάλη (2 Δεκεμβρίου 1944 - 15 Φεβρουαρίου 1945).

Διώχτηκε για τις αριστερές ιδέες του, εξέπεσε του βαθμού του και εξορίστηκε στη Μακρόνησο (1947-1949).
Εκλέχθηκε βουλευτής Πειραιά και Νήσων (Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων - Δημοκρατική Παράταξη) 1950-1951, (ΕΔΑ) 1951-1952.

Σταμάτησε να πολιτεύεται λόγω πάθησης της καρδιάς (1953) και των ματιών του.

Είχε τιμηθεί με όλα τα Ελληνικά παράσημα και μετάλλια.
Ακόμα, με τη γαλλική Λεγεώνα της Τιμής (Αξιωματικός) και το Γαλλικό Πολεμικό Σταυρό.

Πέθανε αιφνίδια, από καρδιακή προσβολή στην Αθήνα, στις 8 Μαρτίου 1968 και κηδεύτηκε στις 8 του μήνα στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΜΙΧΑΗΛ ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ

Ο Μιχαήλ Χλουβεράκης  ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Λασιθίου.

Γεννήθηκε το 1905.

Η καταγωγή του ήταν από την Τουρλωτή Λασιθίου, γιος του Μάρκου και της Στερεώ.
Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1929.
Εργάστηκε σε ιατρείο που άνοιξε ο ίδιος στη Σητεία.
Είχε γίνει γνωστός ως «ο γιατρός με την άσπρη φοράδα» και αναφέρθηκε στον Τύπο της εποχής ως «έντιμος πολίτης, λευκός και άσπιλος πολιτικός».

Υπηρέτησε ως γιατρός στη γραμμή των πρόσω. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση.
Ευπροσήγορος, ειλικρινής και μειλίχιος, ενθάρρυνε τους ασθενείς του, καθώς ήταν πάντα γελαστός, όπως ανέφεραν οι νεκρολογίες του στον τοπικό Τύπο το 1970.

Από το Μάρτιο του 1945 ως τον Απρίλιο του 1946 εξέδιδε, μαζί με το Γαλανάκη, την εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα «Ελευθέρα Φωνή», η οποία ήταν η πρώτη εφημερίδα που κυκλοφόρησε στη Σητεία.

Η πρώτη του κάθοδος σε εκλογές έγινε με ανεξάρτητο συνδυασμό στις εκλογές του 1946.
Στον ίδιο συνδυασμό ανήκαν οι Εμμανουήλ Γαλανάκης και Μιχαήλ Καταπότης.
Στις εκλογές εκείνες ο συνδυασμός των τριών πολιτευτών ηττήθηκε.

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Λασιθίου με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα το 1950.
Επανεκλέχθηκε στις εκλογές των ετών 1951, 1952, 1956 (άνευ σταυρών με τη Δημοκρατική Ένωση, εξαιτίας του πλειοψηφικού), του 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου.

Στις 13 Ιουλίου 1951, έπειτα από το κίνημα του ΙΔΕΑ, ο Χλουβεράκης μαζί με πολλούς άλλους βουλευτές αποχώρησε από το κόμμα ΕΠΕΚ και πολιτεύτηκε στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις αρχικά με το Κόμμα Φιλελευθέρων και έπειτα με την Ένωση Κέντρου.
Με την τελευταία εκλέχθηκε στις εκλογές του 1961 συγκεντρώνοντας 9.500 ψήφους και με πρώτο τον Εμμανουήλ Κοθρή.

Αναφέρεται ότι κάποτε που ήταν άρρωστος, η σύζυγός του τον συμβούλεψε να μην πάει στη Βουλή για να ψηφίσει, γιατί θα επιδεινωνόταν η κατάσταση της υγείας του.
Η απάντηση του Χλουβεράκη ήταν: «Ας πεθάνω, Μαρία, αφού πρόκειται για την Κρήτη. Άντρες τα' ρίζουν τα Σφακιά».

Πέθανε στην Αθήνα στις 8 Μαρτίου 1970 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.

Στη Σητεία έχει δοθεί το όνομα του Χλουβεράκη σε ένα πάρκο, με απόφαση του Δήμου Σητείας.
 

ΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΙΟΣ

Ο Άρης Δικταίος (πραγματικό όνομα Κώστας Κωνσταντουράκης) ήταν Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής.

Γεννήθηκε το 1919 στο Ηράκλειο Κρήτης.

Φοίτησε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1938 ως το 1940, οπότε και διέκοψε τις σπουδές του λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της επιστράτευσης του.
Μετά την κατάρρευση του μετώπου, επέστρεψε στην πατρίδα του την Κρήτη, όπου και παρέμεινε καθ'όλη την διάρκεια της Κατοχής.
Στη λήξη της Κατοχής εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και εργάστηκε ως δημοσιογράφος του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, από το 1946 ως το 1951.

Από το γυμνάσιο κιόλας, ο Άρης Δικταίος δημοσίευε ποιήματά του στο περιοδικό Νέα Γράμματα.
Το 1934 κυκλοφόρησε την μετέπειτα αποκηρυγμένη ποιητική του συλλογή «Στα κύματα της ζωής», ενώ το 1935 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Δώδεκα εφιαλτικές βινιέτες».
Τα περιοδικά με τα οποία συνεργάστηκε ήταν τα Νεοελληνικά Γράμματα, οι Νέοι Ρυθμοί, τα Φιλολογικά Χρονικά, η Νέα Εστία, η Νέα Πορεία, και άλλα.
Εκτός από την ποίηση του, ιδιαίτερη ήταν η συνεισφορά του σε δοκίμια και μεταφράσεις, ενώ το έργο του είναι πολυμεταφρασμένο.

Η ποίηση του χαρακτηρίζεται από έντονη υπαρξιακή αγωνία και επιρροές από τον Ζαν Πολ Σαρτρ και τοποθετείται στη πρώτη μεταπολεμική γενιά της λογοτεχνίας μας.
Πέθανε στις  8 Μαρτίου 1983.

Έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ο Δημήτριος Παπαδημητρίου  ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής.

Γεννήθηκε στη Δαλαμανάρα Αργολίδας το 1910 όπου και μεγάλωσε.

Σπούδασε Νομικά και εξάσκησε το δικηγορικό επάγγελμα.
Στις εκλογές του 1946 εξελέγη βουλευτής Αργολιδοκορινθίας με το Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων).
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Αργολίδας στις εκλογές του 1961 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1963 και στις εκλογές του 1964.

Αποστάτησε από την Ένωση Κέντρου μαζί με άλλους βουλευτές το 1965.
Στην κυβέρνηση Τσιριμώκου (από τις 18 Αυγούστου μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου 1965) ήταν υπουργός Βιομηχανίας.

Στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου (από τις 5 Οκτωβρίου 1965 έως τις 11 Μαΐου 1966) υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών και από τις 11 Μαΐου ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966 ήταν υφυπουργός Εθνικής Άμυνας.

Απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών στις  8 Μαρτίου το 1986 και κηδεύτηκε στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Ναύπλιο, στις 9 Μαρτίου 1986.

Κόρη του ήταν η επίσης βουλευτής, Έλσα Παπαδημητρίου.
 

ΖΗΣΗΣ ΣΚΑΡΟΣ

Ο Ζήσης Σκάρος (πραγματικό όνομα: Απόστολος Ζήσης), ήταν Έλληνας λογοτέχνης.

Γεννήθηκε στα Κανάλια Καρδίτσας το 1917.

Ο πατέρας του εργαζόταν για καπνεμπόρους και ο θείος του ήταν καπνοπαραγωγός.

Στο Γυμνάσιο Καρδίτσας πρωτοστάτησε σε μαθητικές εξεγέρσεις, με αποτέλεσμα το 1933 να αποβληθεί από όλα τα σχολεία της Ελλάδας.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου διώχτηκε για την παράνομη πολιτική δράση του.
Συνελήφθη το 1937 και καταδικάστηκε σε δύο χρόνια εξορία κι έναν χρόνο φυλακή.
Μετά από έφεση η ποινή του μετριάστηκε σε οχτώ μήνες φυλακή για παράνομη δράση.
Εξέτισε την ποινή του στις φυλακές Καρδίτσας και Λάρισας.

Το 1938 γράφτηκε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1942 εντάχθηκε στο ΕΑΜ με ενεργό δράση.

Τον Ιανουάριο του 1944 συνελήφθη από τα SS και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, ενώ τον Αύγουστο μεταφέρθηκε στις φυλακές του σανατόριου Σωτηρία μέχρι την απελευθέρωση στις 12 Οκτωβρίου.
Τον Δεκέμβριο του 1944, κατά τα Δεκεμβριανά, συνελήφθη από τους Άγγλους και κλείστηκε στο στρατόπεδο στο Γουδί, όπου έμεινε μέχρι την συμφωνία της Βάρκιζας.

Ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση στη διάρκεια της χούντας των Συνταγματαρχών οπότε και κατέφυγε στο εξωτερικό.
Το 1969, στο συνέδριο του Ελσίνκι εκλέχθηκε πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου των Ελληνικών Αντιδικτατορικών Επιτροπών του εξωτερικού.

Το 1977 εκλέχτηκε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1982.

Το 1980 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας για την τριλογία του «Οι Ρίζες του Ποταμού».

Τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο της πόλης της Καρδίτσας το 1981.

Πέθανε ξαφνικά στην Αθήνα στις 8 Μαρτίου 1997 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΑΛΚΗΣ ΣΤΕΑΣ

Ο Άλκης Στέας ήταν δημοφιλής παρουσιαστής της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, καθώς και επί σειρά ετών του Πατρινού Καρναβαλιού.

Γεννήθηκε στη Σύρο στις 10 Οκτωβρίου το 1929.

Νεαρός ακόμα μετέβη στη Θεσσαλονίκη, όπου ασχολήθηκε με την διαφήμιση. Ήταν συνιδρυτής μιας από τις παλαιότερες εταιρείες του χώρου, με την επωνυμία "Ηχώ".
Νυμφεύθηκε την τραγουδίστρια Νέλλη Μάνου και απέκτησαν έναν γιο, τον Κωνσταντίνο.
Στη Θεσσαλονίκη σπούδασε μαθηματικός στο ΑΠΘ.
Η αύξηση του διαφημιστικού κύκλου εργασιών της "Ηχούς" οδήγησε αργότερα τον Στέα στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στα εκεί γραφεία της εταιρείας του.

Απεβίωσε από καρκίνο στις 8 Μαρτίου 1999.

Η νεκρώσιμη ακολουθία του τελέστηκε στο ναό του Αγίου Αλεξάνδρου στις 10 Μαρτίου στο Παλαιό Φάληρο και η ταφή έγινε στο Δημοτικό Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου.
 

ΒΙΚΥ ΒΑΝΙΤΑ

Η Βίκυ Βανίτα ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και δημοσιογράφος.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 15 Μαΐου 1948.

Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1967.

Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία, γράφοντας άρθρα σε περιοδικά.
Έπαιξε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ συμμετείχε σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές, όπως Το ρετιρέ το 1990.

Η πρώτη της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήταν το 1968 στην ταινία Θύελλα στο σπίτι των ανέμων και έπαιξε σε πολλές γνωστές ταινίες, όπως στο Ρεμπέτικο ως το 1984.
Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν στην ταινία Εδώ είναι Βαλκάνια (1984).

Τη δεκαετία του 1980 παρουσίασε τηλεοπτική εκπομπή με τον ταχυδακτυλουργό Μάικ Λαμάρ.
Το 1990 υποδύθηκε τη Νόρα Ζαχαροπούλου, πλούσια και εκκεντρική εργοδότρια της Κατερίνας Γιουλάκη στην κωμική τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη Το ρετιρέ.
Έπαιξε, επίσης, στην κωμική τηλεοπτική σειρά Είσαι το ταίρι μου, όπου υποδυόταν την Αιμιλία, τυφλή θεία του Αλέξη Γεωργούλη, της Δάφνης Λαμπρόγιαννη και του Αλέκου Συσσοβίτη και συμμετείχε στη σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη Στο παρά 5 όπου υποδυόταν τη Φωτεινή Κοτσιουμάρη.

Το 2000 περίπου διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα, και τον αντιμετώπισε μόνη της κρυφά από όλους, λέγοντας ότι έπασχε από άσθμα.

Απεβίωσε στο διαμέρισμα όπου διέμενε στον Νέο Κόσμο στις 8 Μαρτίου 2007, σε ηλικία 58 ετών, και αργότερα τη βρήκε νεκρή η μητέρα της.