My Bonjour

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΥΝΤΑΣ

Ο Χρήστος Τσούντας ήταν Έλληνας κλασικός αρχαιολόγος που ακολούθησε τον Ερρίκο Σλήμαν και ολοκλήρωσε τις σημαντικότερες έρευνες στην αρχαιολογική θέση των Μυκηνων, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνεται και η αναγνώριση του ανακτόρου.

Γεννήθηκε το 1857 στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας, νυν Ασένοβγκραντ, και σπούδασε στη Φιλιππούπολη και φιλοσοφία στην Αθήνα.

Στη Γερμανία σπούδασε φιλολογία και αρχαιολογία.
Επανερχόμενος στην Ελλάδα διορίστηκε καθηγητής στα Ζαρίφεια Εκπαιδευτήρια της Φιλιππούπολης.
Το 1882 διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων στην Αθήνα και το 1904 έγινε καθηγητής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1926 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Χρήστος και Σέμνη Καρούζου, ο Γεώργιος Μυλωνάς, ο Γιάννης Παπαδημητρίου, ο Σπύρος Μαρινάτος κ.ά.
Θεωρείται πως το ανασκαφικό του έργο χαρακτηριζόταν από ευστοχία των επιλογών και επιστημονική ακρίβεια.
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών έως το 1924 και τη διετία 1926-1927 συνέχισε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Διεξήγαγε σειρά επιθεωρήσεων στον ηπειρωτικό ελλαδικό χώρο, αναγνωρίζοντας τις περισσότερες μυκηναϊκές θέσεις και αρχαιολογικούς τόπους της πρώιμης ελλαδικής εποχής του Χαλκού στις Κυκλάδες.
Διεξήγαγε πολλές ανασκαφές με σημαντικότερες το Σέσκλο και τον Άγιο Ανδρέα.
Το ανασκαφικό του έργο στο Σέσκλο συνέχισε ο Δημήτρης Θεοχάρης.
Θεωρείται από πολλούς ο κωδικοποιητής της Κυκλαδικής περιόδου και της έννοιας Κυκλαδικός πολιτισμός.
Σύμφωνα με μαρτυρίες των συγχρόνων του ο Τσούντας, ελλείψει πόρων, ήταν ταυτόχρονα ο διευθυντής, φωτογράφος, σχεδιαστής και επόπτης κατά τη διάρκεια του ανασκαφικου του έργου.
Διετέλεσε σύμβουλος και γραμματέας της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Απεβίωσε στις 9 Ιουνίου 1934, στην Αθήνα.
 

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ

Ο Γεράσιμος Γρηγόρης  ήταν Έλληνας συγγραφέας και σκιτσογράφος.

Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1907 σε αγροτικό περιβάλλον.

Τέλειωσε το γυμνάσιο στην πόλη της Λευκάδας και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φιλοσοφική Σχολή.
Τότε πρωτοεμφανίστηκε στα φιλολογικά περιοδικά της εποχής, δημοσιεύοντας ποιήματα.
Συγχρόνως παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής σε ελεύθερα σπουδαστήρια. Τελειώνοντας τις σπουδές του ακολούθησε το δημοσιογραφικό επάγγελμα.
Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα «Πορεία μέσα στη νύχτα» εξέδωσε το 1939 (εκδ. Γκοβόστη).
Επιστρατεύτηκε στην Αλβανία στη γραμμή «πρόσω» το 1940 και κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.

Ως χαράκτης και σκιτσογράφος ασχολήθηκε με την επιμέλεια και την εικονογράφηση λογοτεχνικών εκδόσεων, εφημερίδων και περιοδικών και εργάστηκε επί σειρά ετών στο συγκρότημα των περιοδικών Ρομάντζο-Πάνθεον-Βεντέτα του Αθηναϊκού Τύπου.
Πήρε μέρος σε τρεις πανελλήνιες καλλιτεχνικές εκθέσεις ενώ πολλά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων φέρνουν τη σφραγίδα της καλλιτεχνικής του φροντίδας και έχουν φιλοτεχνηθεί από τον ίδιο με πρωτότυπα σε ρεαλιστική έκφραση σχέδια.

Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος του Δ.Σ. της «Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών», μέλος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου.
Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Πολίτου και απόκτησε μαζί της δύο γιούς.

Πέθανε στις 9 Ιουνίου του 1985.
 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΒΕΛΙΚΗΣ

Ο Αθανάσιος Βελίκης του Νικολάου γεννήθηκε στο Δαφνούδι Σερρών το 1933 και  ήταν Έλληνας γιατρός, κλινικάρχης και πολιτικός.
Διετέλεσε βουλευτής Πιερίας από το 1989 ως το 1993 με τη ΝΔ.

Έκανε σπουδές Ιατρικής στο Έρλαγκεν της Γερμανίας, όπου ως φοιτητής δίδασκε μαθήματα Ανατομικής σε νεότερους φοιτητές.
Εκπαιδεύτηκε στην ειδικότητα της Χειρουργικής στη Ζυρίχη της Ελβετίας.
Ίδρυσε στην πιερική πρωτεύουσα την ιδιωτική κλινική Βελίκη, η οποία δεν λειτουργεί πλέον.
Εντάχθηκε στο κόμμα της ΝΔ και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας στις εκλογές του Ιουνίου και Νοεμβρίου του 1989.
Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν στις 8 Απριλίου 1990.

Μετά τη δολοφονική απόπειρα της 17 Νοέμβρη εναντίον του υπουργού Γιάννη Παλαιοκρασσά (του οποίου υπήρξε φίλος), ο Αθανάσιος Βελίκης έσπευσε αμέσως να προσφέρει βοήθεια στο Θάνο Αξαρλιάν (θύμα εκείνης της τρομοκρατικής επίθεσης), αλλά διεπίστωσε το θάνατό του.

Ο Αθανάσιος Βελίκης συνταξιοδοτήθηκε ως γιατρός το 2006.

Πέθανε στις 9 Ιουνίου 2009, σε ηλικία 76 ετών και κηδεύτηκε στην Κατερίνη.
 

ΑΝΘΗ ΖΑΧΑΡΑΤΟΥ

Η Ανθή Ζαχαράτου υπήρξε σπουδαία Ελληνίδα υψίφωνος

Γεννήθηκε το 1922 στο Τεμπρούκ της Ρωσίας.

Μεγάλωσε στη Αθήνα όπου και σπούδασε φωνητική στο Ωδείο Αθηνών, έχοντας καθηγήτρια την Ελβίρα Ντε Ιντάλγο (Elvira de Hidalgo).
Από πολύ νωρίς έγινε μέλος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, όπου διακρίθηκε ιδιαίτερα στις οπερέτες των οποίων υπήρξε σπουδαία ερμηνεύτρια.

Στη κατοχή πρωτοστάτησε μαζί με άλλους συνεργάτες της και αντιστάθηκαν στην ιταλική επίταξη του Θεάτρου Ολύμπια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, της οδού Ακαδημίας (Αθήνα), την οποία και τελικά απέτρεψαν, συνεχίζοντας έτσι τις παραστάσεις.

Από το 1945 ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο υψιφώνου του θιάσου της Λυρικής Σκηνής. Το όνομά της έχει ταυτιστεί με την Ελληνική Οπερέτα.

Το 1952 συμμετείχε στη κινηματογραφική ταινία «Βαφτιστικός» με συμπρωταγωνιστές τους Αλέκο Αλεξανδράκη (με φωνή ντουμπλαρισμένη από τον τενόρο Πέτρο Επιτροπάκη), και τον Μίμη Φωτόπουλο.

Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που την καταξίωσε ήταν το «Αγάπης λόγια», για το οποίον έγραψε τους στίχους σε μουσική του Νίκου Χατζηαποστόλου.

Απεβίωσε στην Αθήνα την 9η Ιουνίου 2011.

ΖΩΡΖ ΣΑΡΗ

Η Ζωρζ Σαρή (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Γεωργίας Σαρηβαξεβάνη) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και συγγραφέας, κυρίως παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου στην Αθήνα το 1923.

Η μητέρα της καταγόταν από τη Γαλλική Σενεγάλη και ο πατέρας της από το Αϊβαλί. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στην Ελλάδα, όπου τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο.
Πριν ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές της, άρχισε ο πόλεμος του 1940 καθώς ήταν 17 χρονών.

Στα χρόνια της Κατοχής, και αφού τελείωσε το σχολείο, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη.
Τα χρόνια αυτά απέκτησε πολλές εμπειρίες, οι οποίες αποτέλεσαν αργότερα βασικό θέμα ορισμένων βιβλίων της, αλλά και συνεισέφεραν στη σταδιοδρομία της ως ηθοποιού του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Στη διάρκεια του πολέμου η Ζωρζ Σαρή συμμετείχε στην Αντίσταση και στην ΕΠΟΝ.

Ενάμιση μήνα μετά την αποχώρηση των Γερμανών ξέσπασαν τα Δεκεμβριανά, κατά τη διάρκεια των οποίων, στις 12 Δεκεμβρίου, η Ζωρζ Σαρή πληγώθηκε στο χέρι και στο πόδι από οβίδα στο λύκειο της Φωκίωνος Νέγρη, και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο «Αγία Όλγα».
Αργότερα, το 1947, αναγκάστηκε να φύγει εξόριστη για το Παρίσι.
Εκεί δούλεψε σε διάφορες δουλειές, ενώ συγχρόνως φοιτούσε στη σχολή υποκριτικής του Σαρλ Ντιλέν.
Στο Παρίσι γνώρισε σημαντικούς ανθρώπους, όπως τον Κώστα Αξελό, τη Μελίνα Μερκούρη, τον Άδωνι Κύρου, τον Μαρσέλ Μαρσώ και πολλούς άλλους.
Εκείνα τα χρόνια συνάντησε και τον Αιγυπτιώτη χειρουργό Μαρσέλ Καρακώστα, με τον οποίο παντρεύτηκε και έκαναν δύο παιδιά, τον Αλέξη, ψυχίατρο, και τη Μελίνα (1959-2007), συγγραφέα.

Το 1962 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να εμφανίζεται στο θέατρο και τον κινηματογράφο δίπλα σε γνωστά ονόματα ηθοποιών.
Η περίοδος αυτή διήρκεσε μέχρι την εποχή της Δικτατορίας, όταν η Ζωρζ Σαρή και ορισμένοι φίλοι της ηθοποιοί αποφάσισαν να κάνουν παθητική αντίσταση και να μην ξαναπαίξουν στο θέατρο.
Το καλοκαίρι εκείνο, στερημένη από κάποια μορφή έκφρασης, άρχισε να γράφει το πρώτο της μυθιστόρημα. Ο Θησαυρός της Βαγίας ξεκίνησε σαν παιχνίδι με τα παιδιά που είχε γύρω της, όπως ομολογεί και η ίδια.
Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1969 και είχε μεγάλη επιτυχία, ενώ αργότερα μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση.
Το γεγονός αυτό στάθηκε καθοριστικό για τη Ζωρζ Σαρή, αφού από τότε αποφάσισε να στραφεί στο γράψιμο.
Ωστόσο, η Ζωρζ Σαρή δεν έμεινε μόνο στη συγγραφή βιβλίων παιδικής λογοτεχνίας. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να διαδώσει το παιδικό βιβλίο και να κρατήσει ζωντανή και άμεση επαφή με το κοινό της.
Έτσι άρχισε να πηγαίνει σε σχολεία σε όλη την Ελλάδα και να κάνει ομιλίες.
Κατά καιρούς, μέσα από κάποια άρθρα της και με τη συμμετοχή της σε λογοτεχνικές συζητήσεις, έλαβε ενεργό μέρος σε θέματα που αφορούσαν την παιδική λογοτεχνία, όπως τα κόμικς, η θεματολογία του παιδικού βιβλίου και η θέση της γυναίκας σε αυτό.

Συναρπαστικό είναι πως πολλά από τα βιβλία της αφορούν και από ένα διαφορετικό μέρος της ζωής της.
Η φιλία της με την Άλκη Ζέη οδήγησε στην από κοινού συγγραφή του βιβλίου Ε.Π.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 9 Ιουνίου 2012.