My Bonjour

ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ντίνος Δημόπουλος  ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και συγγραφέας, γνωστός κυρίως για την ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο.

Ο Ντίνος Δημόπουλος γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1921, στην Πάλαιρο της Αιτωλοακαρνανίας.

Ενώ ήταν ακόμη παιδί, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Δραπετσώνα. Από μικρός αγάπησε το θέατρο και τον κινηματογράφο, παρακολουθώντας ταινίες με τον φίλο του Βασίλη Διαμαντόπουλο.
Απέτυχε στις εξετάσεις της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, αλλά σπούδασε στη Δραματική Σχολή Γιαννούλη Σαραντίδη. Την περίοδο αυτή εντάχθηκε στο ΕΑΜ και την Πανσπουδαστικ

Άρχισε την καλλιτεχνική του πορεία ως ηθοποιός το 1946, στην παράσταση Οι Γερμανοί ξανάρχονται των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου. Ακολούθως, ερμήνευσε ρόλους σε έργα κλασικών δημιουργών, όπως ο Σοφοκλής, ο Λουίτζι Πιραντέλο, ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω και ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ενώ υπήρξε επί σειρά ετών βοηθός σκηνοθέτη του Αλέξη Μινωτή.
Στον κινηματογράφο, το ντεμπούτο του ήρθε το 1948 με τη συμμετοχή στην ταινία Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948) του Αλέκου Σακελλάριου, επαναλαμβάνοντας τον ρόλο που είχε παίξει στην θεατρική παράσταση.

Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Γρηγόρη Γρηγορίου (Θύελλα στο φάρο – 1950, Μεγάλοι δρόμοι – 1953) και τον Μαυρίκιο Νόβακ (Κατέστρεψα μια νύχτα τη ζωή μου – 1951).

Το 1953 ο Δημόπουλος διασκεύασε το θεατρικό Το κουρέλι του Ντάριο Νικοντέμι, για τους σκοπούς της ταινίας Οι ουρανοί είναι δικοί μας (1953), και πρότεινε στην Φίνος Φιλμ να τη σκηνοθετήσει ο Γιώργος Τζαβέλλας. Ωστόσο, ο Φιλοποίμην Φίνος τον έπεισε να αναλάβει ο ίδιος κι έτσι ο Δημόπουλος σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία.
Το επόμενο εγχείρημά του, Χαρούμενο ξεκίνημα (1954), αποτελεί το πρώτο μιούζικαλ του ελληνικού κινηματογράφου.

Στη συνέχεια, ο Δημόπουλος σκηνοθέτησε τις Τζο ο τρομερός (1955) και Το αμαξάκι (1957), που προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κάρλοβι Βάρι. Αξιόλογο χαρακτηριστικό των ταινιών αυτών είναι ότι μέσα από τις κωμικές καταστάσεις, αντανακλώνται οι κοινωνικές εντάσεις της εποχής.

Το 1958 σκηνοθέτησε τον Άνθρωπο του τραίνου, που θεωρείται ένα από τα πρώτα ελληνικά φιλμ νουάρ και μια από τις πιο υποτιμημένες ταινίες του.
Η Αστέρω (1959) γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

Σηματοδότησε επίσης την αρχή της πολυετούς συνεργασίας του με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

Η κινηματογραφική παραγωγή του Δημόπουλου κορυφώθηκε κατά τη δεκαετία του 1960, παρότι συνέχισε να ασχολείται με το θέατρο. Την περίοδο 1960-1961 γύρισε τις επιτυχημένες ταινίες Το κλωτσοσκούφι (1960), Μανταλένα (1960) και Η Λίζα και η άλλη (1960).
Ιδιαίτερα η Μανταλένα έκανε μεγάλη εντύπωση και εκτόξευσε την καριέρα της Αλίκης Βουγιουκλάκη.
Απέσπασε τρία βραβεία στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και προτάθηκε για τον Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.

Παρά την τεράστια δημοτικότητα που απολάμβανε πλέον η Βουγιουκλάκη, η ταινία Ταξίδι (1962) αποδείχθηκε εισπρακτική αποτυχία.

Το 1963 ο Δημόπουλος έκανε ένα διάλειμμα από τις αισθηματικές κωμικές ταινίες που γύριζε τα τελευταία χρόνια. Το Αμόκ (1963) έχει χαρακτηριστεί «μια τολμηρή καταγγελία της αγριότητας του πολέμου, του ρατσισμού και της ανθρώπινης μισαλλοδοξίας» και θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες του.

Παρότι δεν έκοψε πολλά εισιτήρια στις ελληνικές αίθουσες, γνώρισε πρωτόγνωρη επιτυχία στις ΗΠΑ. Βοηθός του Δημόπουλου στην ταινία αυτή ήταν ο Παντελής Βούλγαρης.
Ακολούθησε ακόμη μία δραματική ταινία, η Λόλα (1964), που είχε σαφώς μεγαλύτερη ανταπόκριση από το ελληνικό κοινό.

Σύντομα, ο Δημόπουλος επέστρεψε στην κωμωδία, σε μια σειρά ταινιών με πρωταγωνίστρια την Τζένη Καρέζη. Οι Δεσποινίς διευθυντής (1964), Τζένη Τζένη (1965) και Μια τρελλή τρελλή οικογένεια (1965) συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς ταινίες του.

Την περίοδο αυτή, ο Δημόπουλος άρχισε μια ιδιαίτερα γόνιμη συνεργασία με τον σεναριογράφο Νίκο Φώσκολο.
Το 1966 προβλήθηκαν οι Κατηγορώ τους ανθρώπους και Κοινωνία , ώρα μηδέν, στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Νίκος Κούρκουλος. Οι ταινίες αυτές, καθώς και το Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967), επίσης σε σενάριο του Φώσκολου ανήκουν στις πιο αξιομνημόνευτες δραματικές ταινίες της εποχής. Το 1967 συνεργάστηκαν για τελευταία φορά στο νουάρ Πυρετός στην άσφαλτο (1967), για το οποίο ο Δημόπουλος τιμήθηκε με τα Βραβεία Αρτιότερης Παραγωγής και Σκηνοθεσίας στο 8ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

Η δεκαετία του 1960 έκλεισε με τέσσερις από τις διασημότερες ταινίες του Δημόπουλου, τις Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη (1968), Η αρχόντισσα κι ο αλήτης (1968), Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά (1969) και Η νεράιδα και το παλικάρι (1969).

Οι τρεις τελευταίες, με πρωταγωνιστικό δίδυμο την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, αποτέλεσαν ακριβές παραγωγές και έσπασαν τα ρεκόρ εισπράξεων της εποχής.

Τα επόμενα οχτώ χρόνια, ο Δημόπουλος σκηνοθέτησε εννέα ταινίες μυθοπλασίας και δύο ντοκιμαντέρ, από τις οποίες ξεχωρίζουν οι δραματικές Μια γυναίκα στην Αντίσταση (1970) και Ο βάλτος (1973).
Η προσοχή του στράφηκε κυρίως στο θέατρο, σκηνοθετώντας έργα των Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Σπύρου Μελά, Παντελή Χορν, Αντόν Τσέχωφ, Αλεχάντρο Κασόνα και δικά του, πολλές φορές για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου.
Ο Δημόπουλος σκηνοθέτησε επίσης τις τηλεοπτικές σειρές Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1975) για την ΥΕΝΕΔ και Μίνι μάρκετ ονείρων (1991) για την ΕΤ 2.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, έγραψε πολλά παιδικά βιβλία, μεταξύ των οποίων Τα δελφινάκια του Αμβρακικού (1988), που το 1993 μετέφερε ο ίδιος στην ομώνυμη ταινία και αποτέλεσε το τελευταίο κινηματογραφικό του εγχείρημά του. Υπήρξε μάλιστα η πιο πολυβραβευμένη του ταινία, καθώς διακρίθηκε σε πολλές διοργανώσεις, όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βιέννης και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Καΐρου.
 Έγραψε επίσης την αυτοβιογραφία Ένα σκηνοθέτης θυμάται (1998) και το μυθιστόρημα Τζο ο τρομερός (2002), ως συνέχεια της ταινίας του 1955.

Το 2001 τιμήθηκε στο 42ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, για το σύνολο της προσφοράς του. Στο ίδιο φεστιβάλ, έγινε αφιέρωμα προς τιμήν του με τον τίτλο Ντίνος Δημόπουλος: Ο ευγενής του λαϊκού σινεμά, όπου προβλήθηκαν οι ταινίες Το αμαξάκι, Αστέρω, Αμαρυλλίς (Το κορίτσι της αγάπης), Ο ήλιος του θανάτου και Τα δελφινάκια του Αμβρακικού.

Ο Δημόπουλος παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Βεατρίκη Δεληγιάννη, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Χρήστο Δημόπουλο (παρουσιαστή της γνωστής παιδικής εκπομπής Ουράνιο τόξο).
Το 1960 παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό και συχνή συνεργάτιδά του Φλωρέττα Ζάννα.]

Απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών στις 28 Φεβρουαρίου 2003 από καρδιακή προσβολή και τάφηκε στην Ραφήνα
 

ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ

Η Σωτηρία Μπέλλου ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια, μία από τις κορυφαίες του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού. Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου του 1921 στο χωριό Δροσιά (παλ. ονομασία Χάλια) κοντά στη Χαλκίδα.

Η καταγωγή του πατέρα της Κυριάκου Μπέλλου ήταν από το χωριό Οκτωνιά Εύβοιας, ενώ η μητέρα της Ελένη Μπέλλου (Παπαθανασίου) καταγόταν από την Πύλη Βοιωτίας.
Ήταν η μεγαλύτερη από τα πέντε αδέλφια μιας εύπορης οικογένειας. Ο παππούς της Σωτήρης, από τον οποίο πήρε και το όνομά της, ήταν ιερέας στο Σχηματάρι.
Της είχε ιδιαίτερη αδυναμία, και η Σωτηρία από μικρή τον ακολουθούσε στην εκκλησία ακούγοντας με δέος τους βυζαντινούς ύμνους.
Αυτή ήταν η πρώτη της επαφή με την μουσική. Στα τοπικά πανηγύρια καθόταν πάντα κοντά στους οργανοπαίχτες και τους παρατηρούσε με προσοχή.
Μάζευε τις σπασμένες χορδές και με ξύλα έφτιαχνε τις δικές της αυτοσχέδιες κιθάρες για να παίζει και να τραγουδά τα δημοτικά τραγούδια που άκουγε γύρω της.
Ο πατέρας της είχε μπακάλικο στην Νεάπολη της Χαλκίδας.
Η ταινία «Η Προσφυγοπούλα» με την τραγουδίστρια Σοφία Βέμπο την σημάδεψε, ώστε να ακολουθήσει καλλιτεχνική πορεία στη ζωή της, ενώ η μητέρα της, μια αυστηρή και συντηρητική γυναίκα της εποχής, την χτυπούσε όποτε εξέφραζε αυτή της την επιθυμία.

Παντρεύτηκε σε πολύ μικρή ηλικία. Ο άντρας της Ευάγγελος Τριμπούρας, ιδιοκτήτης ΚΤΕΛ, ήταν μέθυσος ενώ κατά τη διάρκεια ενός από τους ξυλοδαρμούς η Σωτηρία έριξε βιτριόλι στο πρόσωπό του.
Για αυτό το γεγονός καταδικάστηκε σε τρία χρόνια στη φυλακή, από τα οποία εξέτισε έξι μήνες. Μετά την αποφυλάκισή της επιστρέφει στην οικογένειά της, αλλά μετά από προστριβές με τους δικούς της μετακομίζει στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου του 1940, ακριβώς με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, και αγωνίζεται για την επιβίωση.

Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ. Κατά την αντιστασιακή της δράση μετέφερε μηνύματα σε γιάφκες και συμμετείχε στην οργάνωση συσσιτίων και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.
Μάλιστα η δράση της είχε αποτέλεσμα τη σύλληψή της το 1943 μετά από προδοσία και το βασανισμό της στα διαβόητα κρατητήρια της οδού Μέρλιν (Αρχηγείο της Γκεστάπο στην Αθήνα), όπου βασανίστηκε για πολλές μέρες.
Έλαβε μέρος στη Μάχη της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 1944, τραυματίστηκε και στη συνέχεια αντιμετώπισε τις συνθήκες φυλακής και της απομόνωσης μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες.

Το 1947, μετά την απελευθέρωση κι αφού έχει γνωρίσει την αγριότητα και τις εμφυλιοπολεμικές διώξεις, γνωρίζεται και ξεκινάει τη συνεργασία της με τον Βασίλη Τσιτσάνη τα τραγούδια του οποίου είναι τα πιο σημαντικά του ρεπερτορίου της. Το 1948 μια ομάδα φανατικών ακροδεξιών εισήλθαν στο χώρο που τραγουδούσε και την ξυλοκόπησαν με το χαρακτηρισμό «Βουλγάρα» (κομμουνίστρια), χωρίς ούτε οι μουσικοί και ούτε ίδιος ο Τσιτσάνης να τολμήσουν να σηκωθούν από τις καρέκλες τους.

Παρ' όλα αυτά σύντομα αναγνωρίζεται ως μία από τις καλύτερες ερμηνεύτριες στα ρεμπέτικα.

Η καριέρα της γνώρισε κάμψη στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όμως το 1966 επανήλθε έπειτα από συνεργασίες της με σύγχρονους έντεχνους συνθέτες όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος (Ζεϊμπέκικο), ο Ηλίας Ανδριόπουλος (Μην Κλαις) και ο Δήμος Μούτσης (Δε Λες Κουβέντα).

Μέχρι τη δεκαετία του 1980 εξακολουθεί να συνεργάζεται με τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες της λαϊκής και της ρεμπέτικης μουσικής σε πολλές συναυλίες και ηχογραφήσεις.
Ήταν ανοιχτά λεσβία σε μία εποχή που αυτό ήταν αδιανόητο.Υπέστη κατά καιρούς διάφορες κρίσεις με προβλήματα αλκοολισμού ενώ ήταν εθισμένη και στον τζόγο.

Τον Μάρτιο του 1993 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας με πνευμονικό εμφύσημα, οπότε και διαγνώστηκε ότι έπασχε από καρκίνο του φάρυγγα.
Λόγω των οικονομικών προβλημάτων της έφτασε σε σημείο να πουλήσει τους δίσκους της στο Κολωνάκι.
Ξεπούλησε σε μία ώρα. Κατά τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο Σωτηρία το 1994 έδωσε συνέντευξη στο Νίκο Κακαουνάκη στο «Επ' αυτοφώρω», μιλώντας με δυσκολία λόγω του καρκίνου.
Ύστερα από λίγους μήνες έχασε τη φωνή της, ενώ οι μόνοι που ήταν δίπλα της ήταν τα ανίψια της. Το Μάρτιο του 1996 εμφανίστηκε σε συνέντευξη στη Νανά Παλαιτσάκη στην «5η παρουσία».

Απεβίωσε στις 27 Αυγούστου του 1997 στο Νοσοκομείο Μεταξά.
 

ΘΕΩΝΗ ΒΑΧΛΙΒΤΗ ΟΛΝΤΡΙΤΖ

Η Θεώνη Βαχλιώτη- Όλντριτζ) ήταν Ελληνίδα ενδυματολόγος, βραβευμένη πολλάκις για την εργασία της στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 22 Αυγούστου το 1922 και πραγματοποίησε σπουδές στην Αθήνα και το Σικάγο.

Σε αρκετά μικρή ηλικία έμεινε ορφανή από μητέρα. O πατέρας της (στρατιωτικός και πολιτικός) Αθανάσιος Βαχλιώτης, την παρότρυνε να ανοίξει τα φτερά της για την Αμερική.Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας της δημιούργησε κοστούμια για περισσότερα από 300 κινηματογραφικά και θεατρικά έργα.

Το 1974 τιμήθηκε με το Βραβείο Όσκαρ Ενδυματολογίας για τη δουλειά της στην ταινία Ο μεγάλος Γκάτσμπυ (1974).
Τιμήθηκε με τρία Βραβεία Τόνυ για τα κοστούμια που κατασκεύασε για τις παραστάσεις «Άννι» (1977), «Μπάρνουμ» (1980) και «Το κλουβί με τις τρελές» (1984).

Το 1976 διακρίθηκε με το «Μετάλλιο της Ελευθερίας» της Νέας Υόρκης, ενώ το 1986, έλαβε τιμητική θέση στο Theater Hall of Fame.
Το 2000 τιμήθηκε για το σύνολο της καριέρας της από το Σωματείο Αμερικανών Ενδυματολόγων.

Η Όλντριτζ εργάστηκε αρκετά στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Οι παραγωγές της περιλάμβαναν τις ταινίες Το δίκτυο, Τα μάτια της Λόρα Μαρς και Πλούσιες και διάσημες.
Έλαβε Όσκαρ και ένα βραβείο από την Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για την ταινία Ο μεγάλος γκάτσμπυ του 1974. Τα σχέδιά της για αυτήν την ταινία υιοθετήθηκαν για μια σειρά ρούχων, η οποία πουλήθηκε αποκλειστικά από την Bloomingdale's στο Μανχάταν.

Ήταν η σύζυγος του Αμερικανού ηθοποιού Τομ Όλντριτζ από το 1953 μέχρι τον θάνατό της στις 21 Ιανουαρίου 2011, σε ηλικία 88 ετών, σε νοσοκομείο στο Κονέκτικατ, 21 Ιανουαρίου 2011) Στάνφορντ των ΗΠΑ.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΒΒΑΚΗΣ

Ο Γιώργος Σαββάκης ή Σαβάκης ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1922 στη συνοικία του Ψυρή, αλλά έζησε στην περιοχή της Πλάκας.

Κατά τη διάρκεια του Κατοχής ξεκίνησε να δημιουργεί σκίτσα από την καθημερινότητα.
Γνωστός έγινε με τα έργα του σχετικά με την παλιά Αθήνα. Τα έργα του ταυτίζονται ειδικότερα με την Πλάκα όπου ζούσε. Έργα του βρίσκονται σε συλλογές όπως αυτή της Εθνικής Τράπεζας, στο Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, στο Διεθνές Μουσείο Λαϊκής Τέχνης στη Γαλλία και σε ιδιωτικές συλλογές, ενώ τοιχογραφίες και οι πίνακες του κοσμούν παραδοσιακές ταβέρνες στην περιοχή της Πλάκας.

Έκανε πολλές εκθέσεις στο εξωτερικό (Γαλλία, Αγγλία και ΗΠΑ) και έγινε και επίτιμος πολίτης μιας μικρής γαλλικής πόλης που ζωγράφισε.
Πέθανε στις  9 Αυγούστου 2004.
Το 2010 η Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων διοργάνωσε έκθεση ζωγραφικής με τίτλο "Γιώργος Σαββάκης: Εικόνες από την παλιά Αθήνα" και το 2012 το Ιωνικό Κέντρο έδειξε μια έκθεση με έργα του.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ

Ο Ανδρέας Βουτσινάς ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και ηθοποιός διεθνούς εμβέλειας, ο οποίος συνεισέφερε σημαντικά στο ελληνικό θέατρο.

Γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν στις 22 Αυγούστου του 1932.

Ο πατέρας του Άγγελος Βουτσινάς είχε γεννηθεί στις 4 Μαΐου 1893 στο Σκηνέα (Παλικής) της Κεφαλονιάς. Στην Κεφαλονιά είχε γεννηθεί και η μητέρα του Σούλα Αναστασία Λοράνδου-Βουτσινά.
Ο γάμος των γονέων του έγινε στο Χαρτούμ του Σουδάν στις 8 Ιουνίου 1930.
Ο Ανδρέας Βουτσινάς με τη μητέρα του μετακόμισαν στην Αθήνα το 1937 όπου δύο χρόνια αργότερα μετακόμισε και ο πατέρας του. Ο Ανδρέας Βουτσινάς το 1951 πήγε στο Λονδίνο και σπούδασε υποκριτική και ενδυματολογία στο The Old Vic Theatre School και στη σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του Γουέμπερ Ντάγκλας, ενώ φοίτησε και στη σχολή του Λι Στράσμπεργκ στην Νέα Υόρκη.
To 1953 ο Βουτσινάς παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στο Λονδίνο την Αρτέμιδα Παπαστρατή.
Απέκτησαν την ίδια χρονιά τον Μάριο, ο οποίος γεννήθηκε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής της μητέρας του στην Ελλάδα.
Το 1957 ο Βουτσινάς έγινε μέλος του Actors Studio. Είχε σκηνοθετήσει περισσότερες από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, τον Καναδά και την Ελλάδα.
Συνεργάστηκε με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, όπως τους Γουόρεν Μπίτι, Φέι Ντάναγουεϊ, Αν Μπάνκροφτ, Φανί Αρντάν, Ειρήνη Παππά κ.ά.
Εργάστηκε ως ηθοποιός σε ταινίες του Ζυλ Ντασέν αλλά και του Λικ Μπεσόν.
Στη διάρκεια της σκηνοθετικής του σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε, επίσης, με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Πειραματική Σκηνή «Τέχνης», το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και με πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον ανώτατο αξίωμα τιμής Commandeur des Arts et des Lettres, καθώς και τον τίτλο Chevalier de Merite.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς δίδαξε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ από το 2002 έως το 2009. Το 2008 ίδρυσε τον Καλλιτεχνικό Οργανισμό «Ανδρέας Βουτσινάς» στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του οποίου λειτουργεί και Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης με Διευθυντή Σπουδών τον Παύλο Δανελάτο.
Πρόλαβε να διδάξει υποκριτική το έτος 2009.

Απεβίωσε το πρωί της Τρίτης 8 Ιουνίου 2010 σε ηλικία 78 ετών, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν» στην Αθήνα.
Είχε εκφράσει την επιθυμία η σορός του να καεί και η στάχτη να διασκορπιστεί στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Η σορός μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία για αποτέφρωση. Στις 22 Αυγούστου 2010, ανήμερα των γενέθλιων του Ανδρέα Βουτσινά, ο γιος του και δώδεκα φίλοι και παλιοί συνεργάτες του σκόρπισαν τις στάχτες στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

ΤΣΕΣΣΙΚΑ ΖΟΖΕΦΙΝ ΒΕΝΤΕΛ

Τζέσσικα-Ζόζεφιν Βέντελ γνωστή ως Josephine, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1990 στην Αθήνα από Λιβανέζα μητέρα ελληνικής καταγωγής και Γερμανό πατέρα.

Φοίτησε σε ελληνοαμερικανικό σχολείο και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με το πιάνο. Έχει δύο μικρότερα ετεροθαλή αδέλφια, την Ειρήνη και τον Ερρίκο, από τους επόμενους γάμους των γονιών της.

Μετά το σχολείο, σπούδασε μάρκετινγκ και διοίκηση στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας (Deree College) και παράλληλα ανέβαζε ερασιτεχνικά βίντεο στο YouTube όπου τραγουδούσε κομμάτια γνωστών καλλιτεχνών.

Ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια στο Deree College, γνώρισε σε μια εκδήλωση τον μάνατζερ και στέλεχος της δισκογραφικής εταιρίας Panik Records, Γιώργο Αρσενάκο και μετά από λίγο διάστημα ξεκίνησαν τη συνεργασία τους.
Τη χειμερινή σεζόν 2013-14 συνεργάστηκε με τον Νίκο Βέρτη στο Fantasia Live.
Το 2014 ήταν υποψήφια για την εκπροσώπηση της Ελλάδας στη Eurovision, με το τραγούδι "Dancing Night" σε στίχους/μουσική του Mark Angelo αλλά τελικά ήρθε τελευταία στον ελληνικό τελικό, χάνοντας τη πρώτη θέση από τους Freaky Fortune και RiskyKidd με το τραγούδι "Rise Up".

Το 2015 ξεκίνησε να εμφανίζεται στο νυχτερινό κέντρο Apotheke με την Καίτη Γαρμπή και τον Γιάννη Παπαποστόλου ενώ μέσα στη χρονιά κυκλοφόρησε δύο νέα τραγούδια. Το "Προσεχώς" σε μουσική/στίχους Γαβριήλ Γαβριηλίδη και το "Εσύ Κι Εγώ" σε μουσική Τέο Τζήμα και μουσική Δημήτρη Μπερή.

Το 2016 συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στο ψυχαγωγικό σόου μεταμφιέσεων του ΑΝΤ1, Your Face Sounds Familiar. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο MadWalk - The Fashion Music Project με τους OtherView και Μαρία Κορινθίου, ερμηνεύοντας το τραγούδι "All About the Bass" και στο MadWalk Cyprus, ερμηνεύοντας το "Love, Sex, Magic" με τον Κωνσταντίνο Φραντζή. Μέσα στη χρονιά κυκλοφόρησε και δύο τραγούδια.

Το 2017 ξεκίνησε ζωντανές εμφανίσεις στο νυχτερινό μαγαζί BOX Athens με τα συγκροτήματα Other View και Melisses ενώ μέσα στο Μάρτιο, κυκλοφόρησε ένα τραγούδι, με τίτλο "Cocktail".
Το Φεβρουάριο του 2018 ξεκίνησε τη δική της κολεξιόν αθλητικών κολάν σε συνεργασία με την εταιρία ρουχισμού Type Of Love, η οποία ολοκληρώθηκε σύντομα.
Το ίδιο καλοκαίρι, κυκλοφόρησε το νέο της τραγούδι, "Μάγια" σε στίχους/μουσική Λεωνίδα Σώζου, ενώ έκανε και κάποιες ζωντανή εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη με τους Κόνι Μεταξά και Λευτέρη Πανταζή.

Τη χειμερινή σεζόν 2018-2019 εμφανίστηκε στα νυχτερινό κέντρο Αθηνών Αρένα.

Στις 17 Ιανουαρίου 2019 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Πες Μου Πως" σε συνεργασία με τον Bo και στις 9 Μαρτίου κυκλοφόρησε το τραγούδι "Τι".
Το Σεπτέμβριο του 2019 ξεκίνησε την αμερικανική της περιοδεία "JSPN Tour" σε Φλόριντα, Μαϊάμι, Φιλαδέλφεια και Νέα Υόρκη.
Στις 13 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε το νέο της τραγούδι, "Δεν Έχω Σήμα".
Την σεζόν 2019-2020 εμφανιζόταν στο νυχτερινό μαγαζί Κέντρο Αθηνών μαζί με τους Νίκο Οικονομόπουλο και Αναστάσιο Ράμμο.
Το καλοκαίρι του 2020 εμφανιζόταν στο Romeo Club με τους Θοδωρή Φέρρη, Κατερίνα Λιόλιου και Χρήστο Ζώτο ενώ κυκλοφόρησε τα τραγούδια, "Φήμη" μαζί με τον MadClip, "Εγώ" και "Portofoli". Τη σεζόν 2020-2021 συμμετείχε στο σόου Just the 2 Of Us ως ντουέτο με τον Νάσο Παπαργυρόπουλο όπου και αναδείχθηκαν νικητές.

Το καλοκαίρι του 2022 ακολούθησε περιοδεία (Josephine Summer Tour 2022) σε Ελλάδα, Κύπρο και ΗΠΑ.

Τη σεζόν 2022-2023 εμφανιζόταν στο νυχτερινό κέντρο Vogue Club της Θεσσαλονίκης.

Στις αρχές του 2026 αποχώρησε από τη δισκογραφική εταιρεία Panik Records, μετά από 13 χρόνια συνεργασίας, υπογράφοντας συμβόλαιο με την Heaven Music. Τον Μάρτιο του 2026 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Τι Κάνεις;" σε συνεργασία με τον Νίνο.

Είναι ζευγάρι με τον τραγουδιστή Νίνο.Η σχέση τους ξεκίνησε στις αρχές του 2023, χώρισαν το καλοκαίρι του 2024 αλλά στα μέσα του 2025 γνωστοποιήθηκε η επανασύνδεση τους.