My Bonjour

ΤΖΙΜΜΥ  ΚΟΡΙΝΗΣ

Ο Τζίμμυ Κορίνης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα, στις 8 Ιουνίου 1937 και είναι Έλληνας συγγραφέας, κινηματογραφικός σκηνοθέτης και εκδότης περιοδικών.

Πρωτοεμφανίσθηκε στo περιοδικό Μάσκα το 1955.
Το πρώτο διήγημα που έγραψε στη Μάσκα ήταν μια περιπέτεια του χαρακτήρα "Λέμι Κόσιον".
Συνέχισε στο Μυστήριο (1958 – 1963) και ακολούθως διαδέχθηκε τον Απόστολο Μαγγανάρη στη Μάσκα (ως διευθυντής συντάξεως τα έτη 1963 – 1974. Συνεργάσθηκε επίσης με το Στέλιο Ανεμοδουρά.

Έργα του δημοσιεύθηκαν σε πολλά περιοδικά (Φαντάζιο, Μπουκέτο, Πρώτο, Ελληνίδα, Εικόνες κ.ά.) αλλά και εφημερίδες (Εμπρός) και εκδοτικές εταιρείες ("Ατλαντίς", "Αστήρ Παπαδημητρίου", "'Ομικρον").
Στον χώρο του κινηματογράφου εισήλθε με την ταινία Νυχτοπερπατήματα (σενάριο) και μια σειρά διαφημιστικών ταινιών που έγραψε και σκηνοθέτησε. Ακολούθως μεταπήδησε στην κρατική τηλεόραση, γράφοντας και σκηνοθετώντας δύο κωμωδίες καταστάσεων, δυο θρίλερ (13 και 9 επεισοδίων) καθώς και πέντε 55-λεπτά θρίλερ.
Επίσης, έγραψε ένα θρίλερ 9 ημίωρων επεισοδίων που σκηνοθέτησε ο Νίκος Ζαπατίνας. Έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος το πρώτο αστυνομικό σίριαλ της ελληνικής τηλεόρασης με τίτλο Ο δολοφόνος που έκλαιγε(1970, 13 επεισόδια), εν συνεχεία έγραψε το Μαύρο κλειδί (12 επεισόδια) αλλά και τη σειρά Ποιος είναι ο ένοχος (24 αυτοτελή επεισόδια).

Εργάσθηκε επίσης στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Αγγλία όπου έζησε 27 χρόνια (επί 5 έτη δούλεψε στο BBC) συγγράφοντας δυο βιβλία περιπέτειας για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου "New English Library".
Ήταν τακτικό μέλος της "Writers Guild of Gt Britain" και της "Directors Guild of Gt Britain".
Για ένα μικρό χρονικό διάστημα ήταν γενικός διευθυντής στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό "Star Channel".
Χρημάτισε επίσης διευθυντής σύνταξης των εκδόσεων "Auto Express" και "Auto Salon" και ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα ένας από τους τρεις αρχισυντάκτες της εφημερίδας Απογευματινή.

Τρία από τα μυθιστορήματά του δημοσιεύτηκαν σε συνέχειες στο εβδομαδιαίο περιοδικό Εικόνες και τέσσερις από τις νουβέλες του κυκλοφόρησαν σε βιβλία.
Ήταν συνεργάτης παραγωγός στην αμερικάνικη ταινία Blind Date με πρωταγωνιστές τους Keir Dulea και Κίρστι Άλεϊ.
Συνέγραψε το αρχικό σενάριο σε παραγωγή για τον Χριστόφορο Κολόμβο.
Το σενάριό του Columbus – The Story Never Told πουλήθηκε (option) στην αυστραλογαλλική κινηματογραφική εταιρεία "Vivre Films".
Επίσης, το σενάριό του Quest For Troy επιλέχτηκε στα καλύτερα 32 διεθνούς διαγωνισμού σεναρίου.
Το 1998 σε συνεργασία με τον Κώστα Καββαθά, εξέδωσε το περιοδικό Μάσκα του Τζίμμυ Κορίνη.

Είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Πιο πρόσφατο έργο του είναι το επίτομο "Pulp Fiction", μία συνολική καταγραφή της ιστορίας του αστυνομικού μυθιστορήματος παγκοσμίως, το οποίο προβλήθηκε ιδιαίτερα.
Μεταξύ 2018 και 2022 έχουν εκδοθεί 4 βιβλία του στην Αγγλία και 10 στην Αμερική από την Amazon, γραμμένα όλα από τον ίδιο στην αγγλική γλώσσα, δεδομένου ότι είναι δίγλωσσος.
Τα βιβλία αυτά, όπως δείχνουν οι καταχωρήσεις τής Amazon, κυκλοφορούν σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Πρόσφατα εκδόθηκε το ακόμα ένα βιβλίο του στην Ελλάδα και έχουν προγραμματισθεί προς έκδοση και εκείνα που εκδόθηκαν το εξωτερικό, καθώς και η αυτοβιογραφία του.
Επίσης, η ελληνοαμερικάνικη εφημερίδα The Herald Tribune τού έχει πάρει δύο φορές συνέντευξη για το έργο του.

ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος είναι Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.

Γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1942 στην Κρέσταινα Ολυμπίας του τότε νομού Μεσσηνίας.

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα ως υποστηρικτής του Γεωργίου Παπανδρέου και μέλος της Οργάνωσης Νέων της Ένωσης Κέντρου.
Διετέλεσε πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ) κατά το διάστημα 1963–1965, μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ (1964–1965) και γραμματέας της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) (1965-1966).
Αν και στήριζε τον Γεώργιο Παπανδρέου, είχε διαφωνίες με τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο κατηγορούσε για προσπάθεια απόλυτου ελέγχου της Νεολαίας για ιδιοτελείς σκοπούς, ενώ με τη σειρά του ο Ανδρέας έκρινε πως η δράση του Κωνσταντόπουλου ήταν ύποπτη και διασπαστική.

Στη διάρκεια της χούντας του 1967-1974, οι ιδέες του έγιναν πιο ριζοσπαστικές, και ως μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας, αντιστασιακή ομάδα κατά της χούντας, συνελήφθη το 1970, βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση οκτώ ετών. Αποφυλακίστηκε το 1973.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, συντάχθηκε με το ΠΑΣΟΚ, διατελώντας μάλιστα μέλος της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, από το οποίο όμως διεγράφη το 1975 από τον Ανδρέα Παπανδρέου σε ότι απεκλήθη η μεγάλη σφαγή (ταυτόχρονη διαγραφή πολλών μελών της Δημοκρατικής Άμυνας που προσπαθούσαν να αμφισβητήσουν την ηγεμονία του Ανδρέα Παπανδρέου).
Μαζί με τον καθηγητή Σάκη Καράγιωργα και άλλους ίδρυσαν τη Σοσιαλιστική Πορεία, της οποίας διετέλεσε εκπρόσωπος (1975-1979) και πήρε μέρος στη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1977.
Έκτοτε, και μέχρι το 1989, ασχολήθηκε ενεργά με τη μάχιμη δικηγορία.

Έγινε ιδρυτικό και ηγετικό μέλος του κόμματος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου το 1989 και διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος (1989-1993).
Στις εκλογές του 1990 εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου ως βουλευτής Επικρατείας. Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Τζαννή Τζαννετάκη το 1989, που συγκροτήθηκε από τη Νέα Δημοκρατία και τον Συνασπισμό.
Αυτή η ασυνήθιστη αριστερο-δεξιά συμμαχία, συν το γεγονός ότι ο Κωνσταντόπουλος ήταν ένας από τους κατηγόρους κατά τις δίκες του Ανδρέα Παπανδρέου, τον έκαναν στόχο έντονης κριτικής, κυρίως από την εφημερίδα Αυριανή.
Όλα αυτά είχαν σημαντικό αντίκτυπο στη δημόσια εικόνα του, ενώ ο χώρος της κεντροαριστεράς τον θεωρούσε προδότη και εχθρό του.

Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 η αποτυχία του Συνασπισμού να περάσει το ποσοστό του 3% και να εισέλθει στη Βουλή ήταν σχεδόν καταστροφική για το κόμμα.
Η Μαρία Δαμανάκη, που ήταν τότε πρόεδρος του ΣΥΝ, παραιτήθηκε από τη θέση της, και ο Κωνσταντόπουλος εξελέγη νέος πρόεδρος, στο έκτακτο Συνέδριο του Συνασπισμού στις 19 Δεκεμβρίου 1993.
Στις εκλογές του 1996, ο ΣΥΝ επανήλθε στο κοινοβούλιο με ποσοστό 5,2% πανελλαδικά, μία επιτυχία που πιστώθηκε σε μεγάλο βαθμό στον Κωνσταντόπουλο. Επανεξελέγη Πρόεδρος του Συνασπισμού τον Μάρτιο του 1996, από το 2ο Συνέδριο, και τον Ιούνιο του 2000 από το 3ο Συνέδριο του κόμματος.
Εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του 1996, του 2000 και του 2004.
Τον Ιούνιο του 2004 ανακοίνωσε την απόφασή του να μη θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος, έπειτα από τα απογοητευτικά αποτελέσματα των ευρωεκλογών και την εσωκομματική κριτική που δεχόταν. Ύστερα από το 4ο τακτικό συνέδριο του κόμματος (Δεκέμβριος 2004), νέος πρόεδρος του Συνασπισμού εκλέχτηκε ο Αλέκος Αλαβάνος.

Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος έχει εργαστεί ως δικηγόρος, με εξειδίκευση σε διάφορα θέματα θεσμικών μεταρρυθμίσεων, του εκσυγχρονισμού του νόμου, το ποινικό δίκαιο και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών.
Η επιλογή του ως προέδρου του Παναθηναϊκού τον βρήκε στην Άμφισσα όπου συμμετείχε, μαζί με την κόρη του Ζωή, στη δίκη της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ως δικηγόρος της οικογένειάς του.
Ο Κωνσταντόπουλος έχει πολύ καλές σχέσεις τόσο με την οικογένεια Βαρδινογιάννη, όσο και με την οικογένεια Γιαννακόπουλου.
Αυτές οι σχέσεις του έχουν γίνει κατά καιρούς αντικείμενο κριτικής.

Κατά την περίοδο 1994-1996 ενώ ήταν πρόεδρος του Συνασπισμού, αλλά το κόμμα δεν ήταν στη Βουλή, ήταν νομικός σύμβουλος της Ερμής ΑΕ ιδιοκτήτριας της εφημερίδας Καθημερινή και του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΚΑΪ.
Επίσης το 1998 ήταν δικηγόρος του Χρήστου Τεγόπουλου, εκδότη της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, σε διαμάχη που είχε με τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη.

Είναι παντρεμένος, σε τρίτο γάμο, με τη δημοσιογράφο Χαρά Φράγκου. Προηγούμενοι γάμοι του ήταν με τη Φωτεινή Τομαή και τη Λίνα Αλεξίου.
Έχει τρία παιδιά. Κόρη του είναι η δικηγόρος και βουλευτής Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας και πρώην πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
 

ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ

Η Ευγενία Φακίνου (Αλεξάνδρεια, 8 Ιουνίου 1945) είναι Ελληνίδα λογοτέχνης και γραφίστρια.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 8 Ιουνίου 1945.

Είναι σύζυγος του δημοσιογράφου και συγγραφέα Μιχάλη Φακίνου, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.
Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε γραφικές τέχνες, κουκλοθέατρο και ξεναγός. Εργάστηκε και σταδιοδρόμησε για μερικά χρόνια σε ένα περιοδικό ως γραφίστρια, ενώ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την παιδική λογοτεχνία μέσω του παιδικού θέατρου.

Στο τέλος του 1975 δημιούργησε το αντικειμενοθέατρο ή κουκλοθέατρο Ντενεκεδούπολη το οποίο δεν είχε μόνιμη στέγη.
Αρχική στέγη του ήταν το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας στην Κυψέλη.
Το 1979 στεγάστηκε στο χώρο του κινηματογράφου Φιλίπ στη συμβολή των οδών Πατησίων και Θάσου επίσης στην Κυψέλη και στο χώρο αυτό έμεινε μέχρι το 1982. Συνολικά στο Αντικειμενοθέατρο αυτό παρουσιάστηκαν 6 έργα.

Απ' τα έργα αυτά, τα 5 τα έντυσε με μουσική ο Γιάννης Μαρκόπουλος και το Στο Κουρδιστάν ο Χρήστος Λεοντής.

Η μουσική των 4 εκδόθηκε σε δίσκο το Μάιο του 1980 απ΄ την εταιρεία Μίνως (η μουσική του έργου Η Μις Νάυλον δε συμπεριλήφθηκε στο συγκεκριμένο δίσκο επειδή δεν παρουσιάστηκε για ολόκληρη Χειμερινή περίοδο).
Η μουσική του Λεοντή για το έργο Στο Κουρδιστάν δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε δίσκο μέχρι και σήμερα. Σήμερα τα ντενεκεδάκια και τα άλλα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν στις παραστάσεις του αντικειμενοθεάτρου Ντενεκεδούπολη εκτίθενται στο Θεατρικό Μουσείο.

Το 1982 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, την Αστραδενή.
Τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στα γερμανικά, αγγλικά, ρωσικά, ουγγρικά, δανέζικα, γαλλικά, ολλανδικά, ιταλικά και σερβικά.
Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου – Σκάι 100,3) για το μυθιστόρημά της Η μέθοδος της Ορλεάνης και το 2008 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή διηγημάτων Φιλοδοξίες κήπου.
Έγραψε κυρίως μυθιστορήματα με τα θέματά της να είναι εμπνευσμένα από την κοινωνική πραγματικότητα και από τα υπάρχοντα προβλήματα.
Το 2001 ανέβηκε με πολλή μεγάλη επιτυχία σε θεατρική διασκευή του Δημήτρη Μαυρίκιου και με πρωταγωνίστρια την Αλέκα Παΐζη το έργο της Το έβδομο ρούχο. Σήμερα η Ευγενία Φακίνου κατοικεί στο Χαλάνδρι Αττικής.

ΜΑΡΙΟΣ ΤΟΚΑΣ

Ο Μάριος Τόκας ήταν Ελληνοκύπριος συνθέτης και στιχουργός.

Γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1954 στη Λεμεσό της Κύπρου.

Ασχολήθηκε με τη μουσική από τα μαθητικά του χρόνια, γράφοντας τραγούδια για τις παραστάσεις στο σχολείο και τις παρέες του.
Βαθύτατα πολιτικοποιημένος, ο Μάριος Τόκας άρχισε να γυρίζει από πόλη σε πόλη κάνοντας συναυλίες για να εμψυχώσει τούς συμπατριώτες του και να μαζέψει χρήματα για την ανακούφιση των προσφύγων.

Μετά από θητεία 38 μηνών, ο Μάριος Τόκας απολύεται από το στρατό και τον Σεπτέμβριο τού 1975 συνεχίζει τις σπουδές του στο Εθνικό Ωδείο και τη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Γράφει τραγούδια και προσπαθεί στις δισκογραφικές εταιρίες να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο.
Τελικά αυτό συνέβη το 1978, όταν ο Μανώλης Μητσιάς λέει τα πρώτα του λαϊκά τραγούδια στον δίσκο Τα τραγούδια της παρέας.
Σταθμός στη διαδρομή του υπήρξε η γνωριμία του με τον Γιάννη Ρίτσο, που του εμπιστεύθηκε ανέκδοτα ποιήματά του με γενικό τίτλο Πικραμένη μου γενιά, δίσκο που κυκλοφόρησε το 1981.
Ακολουθούν και άλλα μουσικά έργα. Σημαντική είναι η παρουσία του και στη μουσική επένδυση πολλών θεατρικών και κινηματογραφικών έργων, όπως τα έργα «Δόνα Ροζίτα» και «Γέρμα» τού Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και στις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη.

Το 1980, γράφει ένα παιδικό δίσκο. Η δουλειά αυτή σε στίχους Φώντα Λάδη τραγουδήθηκε από την Τάνια Τσανακλίδου.
Χαρακτηριστικό δείγμα το τραγούδι με τίτλο «Τα στρατιωτάκια».

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι επιτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη και η μουσική του απλώνεται όπου υπάρχουν Έλληνες.

Η κορυφαία στιγμή στην καριέρα του είναι το 1996, όταν ο Τόκας πηγαίνει στο Άγιον Όρος και εκεί, συγκλονισμένος από τα χειρόγραφα που βρήκε και μελέτησε, έγραψε το συμφωνικό έργο Θεογεννήτωρ Μαρία, το οποίο παρουσιάστηκε και στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου της Βιέννης (2002).
Ο Τόκας θεωρεί εκείνη την ημέρα ως την κορυφαία στιγμή στην καριέρα του.

Ο Μάριος Τόκας βραβεύτηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκο Κληρίδη (2001) με το «μετάλλιο εξαίρετης προσφοράς στην πατρίδα» που αποτελεί την ύψιστη τιμή της κυπριακής πολιτείας.
Μεταξύ άλλων διακρίσεων, πήρε και το βραβείο «Γιάννος Κρανιδιώτης» (2002).

Πέθανε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου του 2008, έπειτα από πολύμηνη θεραπεία για καρκίνο.
Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρόντος του προέδρου της, Δημήτρη Χριστόφια, την Τετάρτη του Πάσχα, από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α' Νεκροταφείου Αθηνών παρουσία χιλιάδων πολιτών.

Ο Μάριος Τόκας ήταν νυμφευμένος με την Αμαλία Πετσοπούλου με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, τη Χαρά, τον Κωστή και τον Άγγελο.

ΚΑΙΤΗ ΓΑΡΜΠΗ

Η Καίτη Γαρμπή γεννήθηκε στον Κορυδαλλό Αττικής, στις 8 Ιουνίου 1961 και είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια.
 

Μετράει πάνω από 35 χρόνια επιτυχημένης παρουσίας στην ελληνική δισκογραφία, αποτελώντας μία από τις πιο εμπορικές ερμηνεύτριες στην Ελλάδα με πάνω από 2.000.000 πωλήσεις δίσκων.

Είναι παντρεμένη από το 1997 με τον τραγουδιστή Διονύση Σχοινά και έχουν έναν γιο, τον Δημήτρη, που γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1999.

Η πρόταση γάμου του τραγουδιστή στη τραγουδίστρια έλαβε χώρα στον αέρα της τηλεοπτικής εκπομπής του Mega Channel, Μπράβο, με παρουσιάστρια τη Ρούλα Κορομηλά την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1997.

Έχοντας συνεργαστεί με πολλούς δημιουργούς έχει δεκάδες επιτυχίες στο ενεργητικό της, ενώ είναι η μόνη Ελληνίδα καλλιτέχνιδα που έχει περισσότερα από 30 ντουέτα στη δισκογραφία.
Χαρακτηρισμοί που της έχουν αποδοθεί από το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ είναι "διαχρονική τραγουδίστρια", "αυθεντική σταρ", "φωνή της καρδιάς μας", "Ελληνίδα ντίβα" και "πρώτη μούσα του Φοίβου".
Ανήκει στο δυναμικό της Panik Platinum από το 2015.