My Bonjour

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

Η Μαρία Πολυδούρη γεννήθηκε στην Καλαμάτα, στην 1 Απριλίου 1902 και - ήταν Ελληνίδα ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής.

Ήταν κόρη του εξαίρετου φιλολόγου Ευγένιου Πολυδούρη, από τη Μικρομάνη, και της Κυριακής Μαρκάτου, μιας γυναίκας με πρώιμες φεμινιστικές αντιλήψεις. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην Καλαμάτα, ενώ είχε φοιτήσει σε σχολεία του Γυθείου και των Φιλιατρών, αλλά και στο Αρσάκειο της Αθήνας για δύο χρόνια.

Η Μαρία Πολυδούρη ανήκει στη γενιά του 1920, που καλλιέργησε το αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής.
Ο έρωτας και ο θάνατος είναι οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ποίησή της.
Είναι μεστή από πηγαίο λυρισμό που ξεσπά σε βαθιά θλίψη και κάποτε σε σπαραγμό, με εμφανείς επιδράσεις από τον έρωτα της ζωής της, Κώστα Καρυωτάκη, αλλά και τα μανιάτικα μοιρολόγια.
Οι συναισθηματικές και συγκινησιακές εξάρσεις της Πολυδούρη καλύπτουν συχνά κάποιες τεχνικές αδυναμίες και στιχουργικές ευκολίες του έργου της.

Το 1928 κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Οι τρίλλιες που σβήνουν» και το 1929 τη δεύτερη, με τίτλο «Ηχώ στο Χάος».

Το πρώτο άρθρο για την Μαρία Πολυδούρη που βασίζεται στο αρχείο της και το ημερολόγιό της ανήκει στη Βασιλική Μπόμπου-Σταμάτη και είναι δημοσιευμένο στην Ελληνική Δημιουργία 7(1954), σ. 617-624.
Τα Άπαντα της Μαρίας Πολυδούρη κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά την δεκαετία του 1960 από τις Εκδόσεις Εστία, με επιμέλεια της Λιλής Ζωγράφου.
Έκτοτε επανακυκλοφόρησαν από διάφορους εκδοτικούς οίκους.
Ο συγγραφέας και ποιητής Κωστής Γκιμοσούλης έχει γράψει μία μυθιστορηματική βιογραφία της με τον τίτλο Βρέχει φως.
Ποιήματά της έχουν μελοποιήσει Έλληνες συνθέτες, κλασικοί, έντεχνοι και ροκ — ανάμεσά τους οι Μενέλαος Παλλάντιος (Το ποίημα: «Στον τραγουδιστή», παρόλο που στον 45 στροφών δίσκο γράφει ποίηση Μαρία Π. Πολυδούρη (και ενώ το πατρώνυμο ήταν Ευγένιος), ανήκει στην Μαρίκα Πίπιζα Μαντζούνη.
Έχει δημοσιευθεί στο ετήσιο ημερολόγιο «Ποικίλη Στοά» για το έτος 1912.

Πέθανε στην Αθήνα,  στις 29 Απριλίου 1930.
 

ΜΕΜΟΣ ΜΑΚΡΗΣ

Ο Μέμος Μακρής  ήταν Έλληνας γλύπτης του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στην Πάτρα, στην 1 Απριλίου 1913 όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Το 1919, η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα.
Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα με δασκάλους τους Μιχάλη Τόμπρο, Επαμ. Θωμόπουλο και Κ. Δημητριάδη.
Αναμίχθηκε γρήγορα στην καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή της δεκαετίας του '30. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Μακρής πήρε μέρος με έντονη δράση στην Εθνική Αντίσταση.
Μετά την απελευθέρωση συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι.
Απελάθηκε από τη Γαλλία το 1950, λόγω των αριστερών πολιτικών πεποιθήσεών του και βρήκε πολιτικό άσυλο στην Ουγγαρία.
Στην Ουγγαρία δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην καλλιτεχνική, πολιτική και πολιτιστική κίνηση της χώρας, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους γλύπτες που εξέφραζαν την επίσημη αισθητική του κράτους με συνθέσεις μέσα στο πνεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Το 1964 του αφαιρέθηκε η ελληνική υπηκοότητα, την οποία επανέκτησε το 1975 μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Το 1978 στην Εθνική Πινακοθήκη, πραγματοποιήθηκε η πρώτη αναδρομική έκθεσή του στην Ελλάδα .

Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνουν το μνημειώδες γλυπτό που αφιερώνεται στα θύματα του ναζιστικού στρατόπεδου συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν στην Αυστρία, το μνημείο στους Ούγγρους εθελοντές του Ισπανικού Εμφύλιου στη Βουδαπέστη, το μνημείο της απελευθέρωσης στο Πετς. Πολλά άλλα έργα του κοσμούν πλατείες και κτήρια σε όλη την Ουγγαρία.

Στην Κύπρο ξεχωρίζει για το εμβληματικό άγαλμα του Αρχιεπισκόπου Μακάριου φιλοτεχνημένο το 1987 στο προεδρικό μέγαρο στη Λευκωσία.
Στην Ελλάδα είναι περισσότερο γνωστός για το γλυπτό του με τη μορφή του κεφαλιού του καθηγητή Νίκου Σβορώνου που βρίσκεται στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, προς τιμήν των θυμάτων αγώνων απανταχού φοιτητών.

Το 2001, επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου, τοποθετήθηκε ανδριάντας του Αρχιεπισκόπου και Εθνάρχη Κύπρου Μακαρίου στην Αθήνα στην συνοικία των Αμπελοκήπων.
Το γλυπτό, φιλοτεχνημένο σε ορείχαλκο και ύψους 3.13μ., είναι δωρεά της Ιεράς Μονής Κύκκου προς το δήμο Αθηναίων και αποτελεί αντίγραφο του ανδριάντα που βρίσκεται στο Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου.

Επίσης, μπροστά στο Δημαρχείο Αμαρουσίου Αττικής, έχει στηθεί ολόσωμο άγαλμα από ορείχαλκο του ζωγράφου Γιάννη Τσαρούχη (1910 - 1989), έργο του Μέμου Μακρή, όπου ο Τσαρούχης απεικονίζεται με φουλάρι στο λαιμό και παλέτα στο χέρι του.

Στην Ιεράπετρα της Κρήτης στον πεζόδρομο της πόλης, βρίσκεται το γλυπτό του που απεικονίζει την κόρη του με τίτλο "Η κόρη μου η Κλειώ" (1972).
Επίσης στην πλατεία των Γιάννη και Μέμου Μακρή στο νέο σχέδιο πόλης τοποθετήθηκε το άγαλμα «οι τρεις Κόρες» πάνω σε ψηφιδωτό της Ζιζής Λουίζας Μακρή σε αρχιτεκτονική μελέτη της Γεωργίας Μετινίδου.
 Τα δυο αγάλματα είναι προσφορά του Γιάννη Μακρή στην Ιεράπετρα.

Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στην Αθήνα στις 2 τα ξημερώματα της 25 προς 26 Μαΐου 1993 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ

Ο Νικήτας Κακλαμάνης είναι Έλληνας πολιτικός, ιατρός και πανεπιστημιακός.

Γεννήθηκε στην Άνδρο τη 1η Απριλίου 1946.

Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1971 και ειδικεύτηκε στον τομέα της ακτινοθεραπείας και ογκολογίας.
Το 1981 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και το 1989 εξελέγη ομόφωνα επίκουρος καθηγητής της ίδιας Σχολής.
Από το 1975 έως το 2008 υπηρέτησε στο Νοσοκομείο «Αρεταίειο».[1]

Ασχολήθηκε ενεργά με συνδικαλισμό από το 1965 και εξελέγη δις στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου.
Το 1986 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας και το 1987 εξελέγη μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία το 1990 στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών, της οποίας διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος.
Το 1993 αποχώρησε και συνίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά, με την οποία επανεξελέγη βουλευτής στην Α΄ Αθηνών και στη συνέχεια ευρωβουλευτής.

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διετέλεσε αντιπρόεδρος της Επιτροπής Μεταφορών και Τουρισμού, τακτικό μέλος της Επιτροπής Προϋπολογισμού και τακτικό μέλος των μεικτών επιτροπών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με την Τουρκία και την Κύπρο.

Το 2000 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη ΝΔ και ανέλαβε τον Τομέα Υγείας – Πρόνοιας του κόμματος.
Στις 11 Ιουλίου 2001 εξελέγη συντονιστής της ΟΔΕ Κοινωνικών Υποθέσεων της ΝΔ.
Στις 7 Μαρτίου 2004 επανεξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία. Στις 10 Μαρτίου 2004 ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης έως τις 14 Φεβρουαρίου 2006.

Τον Απρίλιο του 2006 έλαβε το χρίσμα του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας ως επίσημος υποψήφιος του κόμματος για το αξίωμα του δημάρχου Αθηναίων με κύριους εκλογικούς αντιπάλους τον Κώστα Σκανδαλίδη (ΠΑΣΟΚ), τον Αλέξη Τσίπρα (Συνασπισμός) και τον Σπύρο Χαλβατζή (ΚΚΕ).
Κατά τις εκλογές της 15ης Οκτωβρίου 2006 εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων συγκεντρώνοντας το 46,05% των ψήφων.
Ανέλαβε τα καθήκοντα του δημάρχου την 1η Ιανουαρίου 2007.

Το Μάιο του 2007 εξελέγη Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων-Κοινοτήτων Ελλάδας, θέση που κράτησε έως τον Οκτώβριο του 2011.

Το 2010 έθεσε ξανά υποψηφιότητα για τον δήμο της Αθήνας, αλλά ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο από τον Γιώργο Καμίνη συγκεντρώνοντας 48,05% των ψήφων.
Στις 14 Ιουνίου 2012 επανεξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.

Στις 3 Ιουλίου 2012 απέστειλε επιστολή του στον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά και τον ενημέρωσε για την απόφασή του να είναι υποψήφιος για την κενή θέση του γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής του Κόμματος.
Στην ψηφοφορία απέτυχε να εκλεγεί συγκεντρώνοντας 186 ψήφους έναντι 301 του εκλεγέντα Μανώλη Κεφαλογιάννη.

Στις δημοτικές εκλογές του 2014 έθεσε και πάλι υποψηφιότητα στο Δήμο Αθηναίων, ως ανεξάρτητος (υποψήφιος για τη Νέα Δημοκρατία ήταν ο Άρης Σπηλιωτόπουλος) καταφέρνοντας να συγκεντρώσει το 7,10% των ψήφων.

Στις 31 Μαρτίου 2014 διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, διότι ψήφισε «παρών» στο πρώτο άρθρο πολυνομοσχεδίου με μέτρα για την οικονομία, δηλώνοντας αντίθετος με τις επιπτώσεις που πίστευε πως θα έχουν στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Στις 9 Οκτωβρίου 2014 επανεντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2015 εξελέγη Δ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής.
Επανεξελέγη με τη νέα σύνθεση της Βουλής μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, Επανεξελέγη Α' Αντιπρόεδρος της Βουλής μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2019.

Μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Τασούλα, εξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, στις 22 Ιανουαρίου 2025.
 

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΠΥΡΑΚΗ

Η Χριστίνα Σπυράκη ήταν Ελληνίδα ιατρός και βουλευτής. Υπηρέτησε ως υφυπουργός.

Γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1947 στο Μαρκόπουλο Αττικής.

Ήταν ιατρός, καθηγήτρια Φαρμακολογίας, αρχικά στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και από το 2000 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ήταν η πρώτη γυναίκα πρύτανης ελληνικού Πανεπιστημίου.

Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2000 και διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας στην κυβέρνηση Σημίτη.
Χρημάτισε πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης (1996-1999), αποκτώντας τον τίτλο της πρώτης γυναίκας που κατέλαβε αυτή τη θέση σε ελληνικό πανεπιστήμιο.
Διετέλεσε ακόμη μέλος της Επιτροπής του Εθνικού Συνταγολογίου Φαρμάκων και του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ.
Υπήρξε μέλος διεθνών και ελληνικών επιστημονικών εταιρειών.

Πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 2006, από καρκίνο.
 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΒΒΙΔΑΚΗΣ

Ο Γιάννης Σαββιδάκης είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και ηθοποιός.

Έχει καταγωγή από τη Σητεία της Κρήτης.
Γεννήθηκε την 1η Απριλίου του 1963 στο προάστιο του Ζωγράφου στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν δημοτικός υπάλληλος και η μητέρα του καθηγήτρια.

Από μικρός έδειξε το πάθος του για τη μουσική.
Στα 12 του χρόνια ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας και βιολιού.
Καθώς έδειχνε ιδιαίτερη ικανότητα στο να αποστηθίζει τον ρυθμό και τους στίχους των τραγουδιών, η οικογένειά του υπήρξε το πρώτο του ακροατήριο σε κάθε ανάλογη περίσταση.

Αποφοίτησε από τη Γυμναστική Ακαδημία και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για μεταπτυχιακές σπουδές.
Το 1987 μετακομίζει στην Ολλανδία, όπου δημιουργεί το μουσικό σχήμα Just Us. Αργότερα επέστρεψε στα πάτρια εδάφη.

Η πρώτη του εμφάνιση στο ευρύ κοινό ήταν στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision τo 1989 με τη Μύρινα, γνωστή φωνή της εποχής.
Εκπροσωπώντας την Κύπρο έλαβαν, μαζί με τη Φανή Πολυμέρη, την 11η θέση με το τραγούδι «Απόψε Ας Βρεθούμε».