My Bonjour

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Παρθένης ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, που με το έργο του έφερε σημαντική αλλαγή στα εικαστικά δρώμενα της Ελλάδας στις αρχές του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1878 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από πατέρα Έλληνα και μητέρα Ιταλίδα.

Και οι δύο γονείς του πέθαναν όταν εκείνος ήταν έφηβος.
Απέκτησε στέρεη παιδεία και ήταν πολύγλωσσος καθώς μιλούσε και έγραφε ιταλικά, γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά και ελληνικά.
Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική από πολύ νωρίς και το πρώτο γνωστό έργο του χρονολογείται το 1892.

Από το 1895 έως το 1903 σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, ένα από τα κέντρα του νεωτερισμού, κοντά στον Γερμανό ζωγράφο Καρλ Ντίφενμπαχ.
Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα μουσικής στο Ωδείο της πόλης.
Στη Βιέννη πραγματοποίησε την πρώτη έκθεση έργων του, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο (1900) εξέθεσε έργα του και στην Αθήνα.

Το 1903 ήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Πραγματοποίησε ταξίδια στην Καβάλα, την Κωνσταντινούπολη και τον Πόρο, όπου φιλοτέχνησε τις τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Νικολάου.
Το 1908 φιλοτέχνησε τις αγιογραφίες του ναού του Αγίου Γεωργίου στο Κάιρο.

Το 1909 παντρεύτηκε την Ιουλία Βαλσαμάκη.
Από το 1909 έως το 1914, έζησε στο Παρίσι, όπου μυήθηκε στον μεταϊμπρεσιονισμό για να διαμορφώσει τελικά το δικό του προσωπικό ύφος.

Το 1911 εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα όπου γνωρίστηκε με σημαντικούς Έλληνες διανοούμενους, όπως ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης και ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, ενώ αρχικά εμφανίζεται ως μέλος της Συντροφιάς των Εννιά.
Το 1917 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα και μαζί με τον Νικόλαο Λύτρα, τον Κωνσταντίνο Μαλέα, τον Θεόφραστο Τριανταφυλλίδη και άλλους ζωγράφους ίδρυσε την Ομάδα «Τέχνη», με στόχο την ανατροπή του συντηρητικού ακαδημαϊσμού που τότε εξακολουθούσε να επικρατεί στην αθηναϊκή καλλιτεχνική ζωή.
Η Ομάδα «Τέχνη» συνδέονταν με το Κόμμα Φιλελευθέρων, επειδή επρόκειτο για κίνημα εκσυγχρονιστικό.

Το 1919, ανατέθηκε στον Παρθένη η αγιογράφηση του ναού του Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο.
Το 1920 πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεγάλη έκθεσή του στο Ζάππειο με περισσότερους από 240 πίνακες.
Ένας από αυτούς, «Ο Θρήνος του Εσταυρωμένου», δωρήθηκε από τον ίδιο στην Εθνική Πινακοθήκη.
Η φήμη του είχε ήδη αρχίσει να μεγαλώνει και έτσι οι διακρίσεις άρχισαν να πολλαπλασιάζονται.

Στην οδό Ροβέρτου Γκάλι 40 στους πρόποδες της Ακρόπολης έκτισε το περίφημο σπίτι του, που σχεδίαζε με τον Δημήτρη Πικιώνη, σύμφωνα με τις αρχές του Μπάουχαους.

Στο εργαστήριό του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έσπευσαν να εγγραφούν φοιτητές σπουδαίοι μετέπειτα Έλληνες ζωγράφοι (Γιάννης Τσαρούχης, Νίκος Εγγονόπουλος, Διαμαντής Διαμαντόπουλος, Ρέα Λεονταρίτου, κ.ά.), με τους οποίους, καθώς και με όσους ακολούθησαν, ο Παρθένης δημιούργησε σχέση στενή στηριζόμενη στον βαθύ σεβασμό που ενέπνεε.

Το 1937 τιμήθηκε με το χρυσό βραβείο της Διεθνούς Έκθεσης του Παρισιού για το έργο του Ο Ηρακλής μάχεται με τις Αμαζόνες. Τ
ο 1938, στην Μπιενάλε της Βενετίας, η κυβέρνηση της Ιταλίας αγόρασε έναν πίνακα του ζωγράφου με θέμα τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Τα χρόνια αυτά της άνετης, πολυτελούς και κοσμικής ζωής (ονομαστές έμειναν οι βεγγέρες στο σπίτι του Παρθένη) αλλά και δοσμένης στην τέχνη του και τη μουσική, την οποία αγαπούσε με πάθος, ακολούθησαν άλλα σκοτεινά και δύσκολα.

Παρά την αναγνώρισή του, ο Παρθένης οδηγήθηκε σταδιακά στην απομόνωση και τη σιωπή.
Το 1947 παραιτήθηκε από την καθηγητική έδρα μη μπορώντας να ανεχθεί τον συντηρητισμό της Σχολής και τον διαδέχτηκε ο Γιάννης Μόραλης.

Δεν επικοινωνούσε πλέον με κανένα. Αυτοέγκλειστος στην Ροβέρτου Γκάλι με τη γυναίκα του και την κόρη του αφοσιώθηκε στη ζωγραφική και στους στοχασμούς του.
Το 1948 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ζωγραφικής της Πανελλήνιας Έκθεσης αλλά δεν έγινε απονομή.
Το 1954 του απενεμήθηκε το παράσημο του Ταξιάρχη του Βασιλέως Γεωργίου Α’ και το 1965 το παράσημο του Χρυσού Ταξιάρχη του Φοίνικος.
Το 1966 οι πρώην μαθητές του οργάνωσαν στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο μεγάλη έκθεση έργων του, στην οποία όμως ο ίδιος δεν παρέστη.

Προς το τέλος της ζωής του, ο Παρθένης έπαθε παράλυση και σταμάτησε κάθε δραστηριότητα.
Τον Απρίλιο του 1967 -ένα χρόνο νωρίτερα είχε πεθάνει η γυναίκα του- το δικαστήριο έθεσε τον Παρθένη υπό δικαστική απαγόρευση.
Στις 25 Ιουλίου του 1967, άφησε την τελευταία του πνοή, σε συνθήκες ένδειας και απομόνωσης, ενώ η κόρη του Σοφία (1908-1982) και ο γιος του Νίκος (πεθ. 1999) είχαν ήδη εμπλακεί σε δικαστική διαμάχη για την κηδεμονία του παράλυτου πατέρα τους.
Η Σοφία μάλιστα πέθανε έπειτα από πυρκαγιά στο σπίτι που διέμενε, εντελώς μόνη, στις 8 Δεκεμβρίου 1982.
Είχε προηγηθεί και άλλη πυρκαγιά στο σπίτι της που την οδήγησε στην απόφαση να δωρίσει όλα τα έργα του πατέρα της στην Εθνική Πινακοθήκη.
 Ο Μαρίνος Καλλιγάς, διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, είπε μεταξύ άλλων στον επικήδειο που εκφώνησε: "Ο Παρθένης άνοιξε τα μάτια μας σε μια ακόμη -έως τότε άγνωστη- μορφή του τόπου μας. Απεκάλυψε μια κρυμμένη έκφρασή της. Άλλαξε την πορεία της καλλιτεχνικής μας όρασης. Σφράγισε με την προσωπικότητά του μια κρίσιμη εποχή".

Έργα του Παρθένη βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Τα τελευταία χρόνια, το ενδιαφέρον του κοινού για έργα του ζωγράφου έχει αναζωπυρωθεί και πίνακές του πωλήθηκαν σε πολύ υψηλές τιμές σε διεθνείς δημοπρασίες.

ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ

Ο Μάρκος Βαμβακάρης ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και οργανοπαίκτης, ιδιαίτερα σημαντικός μουσικός του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1905 στο συνοικισμό Σκαλί της Άνω Χώρας της Σύρου.
Λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του, ο Μάρκος αναγκάστηκε να αφήσει το σχολείο και να εργαστεί ως λούστρος, εφημεριδοπώλης, εργάτης σε κλωστήρια, βοηθός σε οπωροπωλεία, κ.ά.

Το 1920 σε ηλικία 15 ετών έφυγε από τη Σύρο, αφού έριξε άθελά του ένα βράχο πάνω στη σκεπή ενός σπιτιού και πήγε στον Πειραιά, όπου αργότερα τον ακολούθησε και η οικογένειά του.
Εκεί ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα.

Στα 18 του έκανε τον πρώτο του γάμο. Παντρεύτηκε την Ελένη Μαυροειδή, τη «Ζιγκοάλα» όπως την αποκαλούσε.

Το 1933, φωνογράφησε το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο τραγούδι με μπουζούκι στην Ελλάδα, το «Καραντουζένι» ερμηνεύοντάς το ο ίδιος, παρ' όλες τις επιφυλάξεις που είχε για την ποιότητα της φωνής του.

Το καλοκαίρι του 1934 συμμετείχε μαζί με τον Γιώργο Μπάτη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Ανέστη Δελιά στο πρωτοποριακό -για την εποχή- μουσικό σχήμα «Η Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς» στο μαγαζί του Σαραντόπουλου στον Πειραιά.
Καθιέρωσε για πρώτη φορά την ορχήστρα με μπουζούκια και μπαγλαμάδες.

Μεταξύ άλλων, το 1935 έγραψε και φωνογράφησε τη «Φραγκοσυριανή» (το γνωστότερο ίσως τραγούδι του, το οποίο όμως έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία 25 χρόνια αργότερα με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση).

Ο Μάρκος Βαμβακάρης αποδείχτηκε ατυχέστατος στο γάμο του με την Ελένη Μαυροειδή, με το διαζύγιο να μην αργεί να εκδοθεί. Όμως και μετά το διαζύγιο, η «Ζιγκοάλα» εξακολουθούσε να έχει οικονομικές απαιτήσεις.
Για να αποφύγει την περίπτωση κατάσχεσης των πνευματικών του δικαιωμάτων λόγω της δικαστικής αντιπαράθεσης που είχε ξεκινήσει, χρησιμοποίησε ως ψευδώνυμο το όνομα του παππού του «Ρόκος», ενώ αρκετά τραγούδια του έχουν καταχωρηθεί σε ονόματα φίλων του.
Με αυτό τον τρόπο κατάφερε να μειώσει στο ελάχιστο το προσωπικό τεκμαρτό (κι όχι πραγματικό) εισόδημά του και η πρώτη σύζυγός του να μη λάβει καθόλου λεφτά.

Το 1937 συμβιβάζεται με τη λογοκρισία του καθεστώτος Μεταξά και προσαρμόζει τους στίχους του αφαιρώντας το βαρύ χασικλίδικο ύφος, κάτι που έπειτα από χρόνια αναγνωρίζει ο ίδιος πως ήταν μια δημιουργική μεταστροφή.

Ο Μάρκος Βαμβακάρης εκείνη την περίοδο ήταν τόσο δημοφιλής που στη μια από τις τρεις φορές που επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη και έδωσε συναυλία συγκεντρώθηκε 50.000 κόσμος για να τον ακούσει στην πλατεία του Λευκού Πύργου.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ο Μάρκος Βαμβακάρης, αφού κατάφερε να επιβιώσει, παντρεύτηκε το 1942 για δεύτερη φορά την Ευαγγελία

Μετά την απελευθέρωση και κατά την περίοδο 1948-1959, περνάει δύσκολες ώρες, καθώς η ελληνική μουσική βιομηχανία, τα ηνία της οποίας περνούν σε χέρια ανθρώπων που ο Μάρκος Βαμβακάρης είχε βοηθήσει να αναδειχτούν, φέρεται αχάριστα στον πρωτοπόρο του μπουζουκιού που θεωρείται πια «ξεπερασμένος».

Γίνεται προσπάθεια να αλλάξει ο χαρακτήρας της ελληνικής λαϊκής μουσικής εισάγοντας ρυθμούς από την Ινδία και τις χώρες της Ανατολής.
Οι δισκογραφικές εταιρίες παύουν να τον καλούν για ηχογραφήσεις και τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα τού αρνούνται τη συνεργασία.
Περνά σοβαρές περιπέτειες με την υγεία  και την οικονομική του κατάσταση, ενώ αφορίζεται από την Καθολική Εκκλησία γιατί παντρεύτηκε τη δεύτερη φορά με ορθόδοξο γάμο (ο αφορισμός αυτός ωστόσο ήρθη το 1966).

Ο Μάρκος Βαμβακάρης καταφέρνει να επιβιώσει αλλά και να αποκαταστήσει το πρόβλημα υγείας του πηγαίνοντας στα ιαματικά λουτρά της Ικαρίας.
Το 1954 επισκέφθηκε τη Σύρο όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό και παρέμεινε για έναν χρόνο.

Αυτά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν μετά από πρωτοβουλία του Τσιτσάνη, η δισκογραφική εταιρία Columbia αποφασίζει να κυκλοφορήσει παλιά και καινούρια τραγούδια του Βαμβακάρη, τραγουδισμένα από τον ίδιο και από καλλιτέχνες όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Καίτη Γκρέι, η Άντζελα Γκρέκα, κ.ά. Το 1960 αρχίζει η «δεύτερη καριέρα» του, όπως χαρακτηρίζεται από τον ίδιο.

Ο Μάρκος Βαμβακάρης απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου του 1972 σε ηλικία 66 ετών, στην Αθήνα, σε ένα διάδρομο του νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός» όπου είχε εισαχθεί για νοσηλεία, συνεπεία νεφρικής ανεπάρκειας που του δημιούργησε ο σακχαρώδης διαβήτης.
Την επόμενη μέρα του θανάτου του, κηδεύτηκε στο Γ' Νεκροταφείο Αθηνών στη Νίκαια.
 Όπως δήλωσε σε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή ο γιος του Μάρκου, Δομένικος, για την κηδεία του πατέρα του η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει σε δάνειο προκειμένου να καλύψει τα έξοδά της.
Το 2020, μέρος των οστών του ενταφιάστηκαν στο καθολικό κοιμητήριο της γενέτειρας του, της Σύρου.
 

ΜΕΝΙΟΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΩΡΓΑΣ

Ο Μένιος (Αγαμέμνων) Κουτσόγιωργας ήταν Έλληνας δικηγόρος, αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων και πολιτικός.

Γεννήθηκε στο χωριό Ροδινή του Νομού Αχαΐας στις 10  Μαϊου του 1922.

Το 1945 πήρε το πτυχίο του από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Την ίδια χρονιά κατατάχθηκε στο Σώμα της τότε Αστυνομίας Πόλεων.

Ως δικηγόρος, είχε το γραφείο του στην οδό Ξενίας στην Πλατεία Μαβίλη, σε τετραώροφο κτίριο δικής του ιδιοκτησίας.
Το 1957-58 πήγε στο Παρίσι, όπου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Δίκαιο.

Υπήρξε φίλος και προσωπικός δικηγόρος του Γεωργίου Παπανδρέου.
Ήταν νυμφευμένος με την Αλίκη Κουτσόγιωργα με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ με το οποίο και εκλεγόταν βουλευτής Αχαΐας συνεχώς από το 1974 έως το 1989.

Στις 11 Απριλίου, ο Κουτσόγιωργας κατέρρευσε μέσα στη δικαστική αίθουσα κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, καθώς υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ εξέταζε τον μάρτυρα Στάθη Παπαγεωργίου.

Μία εβδομάδα αργότερα, στις 18 Απριλίου 1991, ώρα 11:15 π.μ, απεβίωσε.
Την κηδεία του παρακολούθησε πλήθος πολιτών και πήρε τη μορφή μαζικής διαμαρτυρίας για τη δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο και τη χρήση αυτής για την εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων.
 

ΧΑΡΗΣ ΣΩΖΟΣ

Ο Χάρης Σώζος είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1954 στην Αθήνα και το 1976 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης - Κάρολος Κουν.

Ξεκίνησε από τη δεκατεία του '70 να εμφανίζεται στο θέατρο και του '80 στον κινηματογράφο, ωστόσο έγινε ευρέως γνωστός το 1993 μέσω της τηλεοπτικής σειράς Το δις εξαμαρτείν.
Έχει διδάξει υποκριτική σε διάφορες δραματικές σχολές.

Το 2014 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Βύρωνα με την παράταξη του Γρηγόρη Κατωπόδη και το 2017 ανεξαρτητοποιήθηκε και παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 2019.
Το 2015 έπαιξε σε σποτ της νεολαίας ΣΥ.ΡΙΖ.Α., το οποίο, όπως δήλωσε, το έκανε αφιλοκερδώς.

Ο γιος του είναι ο μουσικός Λεωνίδας Σώζος.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΕΡΒΑΣ

Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 61ός δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το 2019 μέχρι το 2023.

Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου το 1964 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, απόγονος της ιστορικής σουλιώτικης φάρας των Ζερβαίων.

Ο πατέρας του, Βασίλης Ζέρβας, ήταν πολιτικός μηχανικός και ένας από τους δημιουργούς του ποδοσφαιρικού σταδίου της Τούμπας και η μητέρα του, Λιλίκα Ωρολογά-Ζέρβα, ήταν φιλόλογος.

Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές ως υπότροφος στο Πανεπιστήμιο Μπράουν στις ΗΠΑ.

Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας το 1990, ο Ζέρβας ζει και εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας στη Θεσσαλονίκη.

Σε γενικές γραμμές η διοίκηση του Ζερβά έχει δεχθεί κριτική για κακή οικονομική διαχείριση με αποτέλεσμα τα ταμεία του Δήμου μέχρι το τέλος της θητείας του να έχουν αρνητικό ισολογισμό δεκάδων εκατομμύριων ευρώ, για επικοινωνιακό χάσμα της διοίκησης του με τις οργάνωσεις της ΚτΠ, για προβληματική διαχείριση στην καθαριότητα της πόλης και για το γεγονός ότι επί των ημέρων του δεν έγινε η κατασκευή κάποιου μεγάλου έργου στην πόλη.
Όλα αυτά οδήγησαν στην εκλογική ήττα του με μεγάλο ποσοστό από τον Στέλιο Αγγελούδη στις δημοτικές εκλογές το 2023.
 

ΗΛΙΑΣ  ΔΗΜΗΤΡΕΛΟΣ

Ο Ηλίας Δημητρέλος ήταν Έλληνας αγιογράφος.

Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1966 στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας.

Το 1976 σε ηλικία 10 ετών γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών.
Το 1980 και για τρία έτη μαθήτευσε στον Αγιορείτη Μοναχό, π. Δοσίθεο Παρασκευαΐδη, βαθύ γνώστη της Βυζαντινής Μουσικής.
Το 1984 εισήχθη με τις Πανελλήνιες στη Νομική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Μυήθηκε στις Καλές Τέχνες από τον ζωγράφο-αγιογράφο Χρήστο Λιόνδα, με παράλληλες σπουδές στην ΑΣΚΤ και στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Μετσόβειου Πολυτεχνείου ως ακροατής.
Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στα τεθωρακισμένα.
Η ανεξάρτητη πορεία στον επαγγελματικό στίβο οριοθετήθηκε το 1992.
Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων, Otis Art Institute-USA.
Πρόεδρος της Εφορείας Διακοσμητικής του Επιμελητηρίου και Ταμίας από το 2006 έως το 2010.

Από τον Μάϊο του 2010 μέχρι τις 14 Μαρτίου 2012 (την ημέρα θανάτου του) υπήρξε Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων.