My Bonjour

ΜΑΡΙΚΑ ΚΡΕΒΒΑΤΑ

Η Μαρίκα Κρεββατά γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 1910 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Ήταν κόρη του Σταμάτη Κρεββατά (μουσικού) και της Σοφίας (επίσης ηθοποιού - στην Κωνσταντινούπολη, το γένος Παντελιάδη).
Σε ηλικία 2 ετών έχασε τον πατέρα της και τη μικρότερη αδελφή της, Θάλεια.
Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε πολύ φτωχά.
Έτσι, από πολύ νωρίς εμφανίζεται στο θέατρο περισσότερο για να μη μένει μόνη στο σπίτι.
Στην αρχή λάμβανε μέρος σε θιάσους που έκαναν τουρνέ στην ελληνική ύπαιθρο αλλά και σε παιδικές παραστάσεις όπως στη "Δασκαλίτσα" του Νικοντέμι κοντά στη Μαρίκα Κοτοπούλη.
Αργότερα εμφανίζεται στο θίασο οπερέτας του Γεωργίου Ξύδη, όμως η πρώτη ουσιαστικά επαγγελματική της εμφάνιση ήταν στο θίασο της Ροζαλίας Νίκα.

Η καλλιτεχνική της αναγνώριση υπήρξε γρήγορη.
Μετά από κάποιες ακόμη περιοδείες θιάσων όπως του Μάνου Φιλιππίδη, το όνομά της γίνεται γνωστό στα μουσικά θέατρα της τότε Αθήνας φθάνοντας πλέον να ερμηνεύει την Εύα στην ομώνυμη οπερέτα του Φραντς Λέχαρ.

Στην αρχή της δεκαετίας του '30 γνώρισε τον Άγγελο Μαυρόπουλο, πρωταγωνιστή της οπερέτας, τον οποίο τρεις μόλις μήνες μετά το γάμο της χωρίζει, ενώ έξι μήνες μετά γέννησε τη γνωστή μετέπειτα ηθοποιό Γκέλλυ Μαυροπούλου.
Στη συνέχεια υπήρξε σύζυγος του επίσης ηθοποιού Γιώργου Γαβριηλίδη (που πέθανε το 1982), τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη.
Ήταν μόνιμη κάτοικος Αθηνών και μιλούσε επίσης γαλλικά.

Η Μαρίκα Κρεβατά εγκατέλειψε τη θεατρική σκηνή το 1973.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, έπασχε από άνοια.

Πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1994 σε ηλικία 84 ετών σε Κλινική της Αθήνας. Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.
 

ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ντίνος (Κωνσταντίνος) Ηλιόπουλος ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1913 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς.

Ο έμπορος πατέρας του καταστρέφεται οικονομικά από το κραχ του 1929 και υποχρεώνεται να μετακομίσει μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του (δύο αγόρια και τρία κορίτσια) στη Μασσαλία, όπου ο μικρός Ντίνος γράφτηκε στο Δημοτικό και τελείωσε το σχολείο, πετυχαίνοντας με άριστα στις εξετάσεις για το απολυτήριο Λυκείου.
Για αυτόν τον λόγο είχε μεγαλύτερη ευχέρεια στη γαλλική, που είχε γίνει η πρώτη του γλώσσα.

Το 1935 επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ελλάδα και γράφτηκε στο Berkshire High Commercial School, που υπήρχε τότε στην Αθήνα, για να σπουδάσει εμπορικές επιστήμες και να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του.
Αφού πήρε το πτυχίο του και εκπλήρωσε την -παρατεταμένη λόγω πολέμου- στρατιωτική του θητεία, εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα σε μια αντιπροσωπία.
Αναζητώντας συνεχώς κάτι διαφορετικό, συνέχισε να αλλάζει δουλειές «σαν τα ξυραφάκια του» όπως έλεγε και ο ίδιος, μέχρι που ανακάλυψε την αγάπη και την κλίση του προς το θέατρο.

Η προσπάθειά του να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, δίνοντας εξετάσεις με ένα ποίημα του Καβάφη ήταν αποτυχημένη, αφού θεωρήθηκε ότι δεν διέθετε τον απαραίτητο για την εποχή στόμφο και το ανάλογο παράστημα.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος δεν απογοητεύτηκε, διέθετε πείσμα και υπομονή κι έτσι γράφτηκε στην ιδιωτική σχολή του διεθνούς φήμης διευθυντή του Θεάτρου Σάρα Μπερνάρ, Γιαννούλη Σαραντίδη.
Ο Σαραντίδης είχε έρθει στην Αθήνα πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να σκηνοθετήσει μερικά έργα της Μαρίκας Κοτοπούλη και να επιστρέψει πάλι στο Παρίσι, κάτι που το ξέσπασμα του πολέμου δεν του επέτρεψε κι έτσι παρέμεινε στην Αθήνα, ιδρύοντας τη δραματική σχολή «Γιαννούλη Σαραντίδη», όπου ο Ηλιόπουλος είχε την ευκαιρία να μαθητεύσει δίπλα στους Γιώργο Βακαλό, Θράσο Καστανάκη, Μ. Καραγάτση, Γιώργο Θεοτοκά, Γιάννη Σιδέρη, Αντώνη Γιαννίδη.

Το ξεκίνημά του στο θεατρικό σανίδι έγινε το 1944 με το θίασο της "κυρίας Κατερίνας", στο έργο του Λέο Λεντς Κυρία, σας αγαπώ.
Αργότερα έπαιξε στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χορν κ.ά. αποκομίζοντας πάντα θετικά σχόλια για τις ερμηνείες του. Χαρακτηριστικά, ο σπουδαίος ηθοποιός της εποχής Βασίλης Λογοθετίδης είχε πει για τον νεαρό τότε Ηλιόπουλο: "Τι σπουδαίος! Τι φανταστικός κλόουν! Αυτό θα πει θέατρο!".

Η πρώτη από τις πολλές κινηματογραφικές συμμετοχές του Ηλιόπουλου έγινε το 1948 με την ταινία Εκατό χιλιάδες λίρες.
Το κινηματογραφικό κοινό πολύ γρήγορα τον αγκάλιασε και η αναγνωρισιμότητά του τού επέτρεψε να ηγηθεί από το 1953 θεατρικού θιάσου (με επιχειρηματία τον Χέλμη) στο Θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ, όπου παρουσίασε την κωμωδία: Θανασάκης ο πολιτευόμενος, με συμπρωταγωνίστρια την Άννα Συνοδινού.

Οι περιοδείες του σε όλη την Ελλάδα και οι ταινίες του, που γυρίζονταν η μία μετά την άλλη, γνώρισαν τεράστια επιτυχία και έτσι το 1963 δημιούργησε τη δική του θεατρική στέγη στο Θέατρο Γκλόρια, ως επιχειρηματίας και θιασάρχης.
Ανέβασε κωμωδίες Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, που έγιναν μεγάλες θεατρικές επιτυχίες και μεταφέρθηκαν και στον κινηματογράφο, όπως τα Ξύπνα Βασίλη, Θανασάκης ο πολιτευόμενος, Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος, Εξοχικόν κέντρον "Ο Έρως", Ζητείται ψεύτης, Έκτο πάτωμα κ.ά..
Μέσα από τον θίασό του αναδείχθηκαν καινούριες πρωταγωνίστριες, που διέπρεψαν και καθιερώθηκαν στη συνείδηση του θεατρόφιλου κοινού σαν σπουδαίες ερμηνεύτριες, όπως η Άννα Φόνσου και η Μάρω Κοντού.
Κάποιο διάστημα υπήρξε συνθιασάρχης με τον Μίμη Φωτόπουλο, σε ένα θεατρικό «πάντρεμα» δυο μεγάλων καλλιτεχνών, που ανέβασαν, προς τέρψη του κοινού τους, έργα υψηλού επιπέδου.

Κατά τη στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.

Παράλληλα με τις θιασαρχικές του δραστηριότητες ο Ντίνος Ηλιόπουλος έπαιξε με το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο, έργα του κλασικού ρεπερτορίου. Επίσης συνεργάστηκε με τον Αλέξη Σολομό στο «Προσκήνιο».
Το 1972 συμπρωταγωνίστησε με την Έλλη Λαμπέτη στο μιούζικαλ Γλυκιά Ίρμα (Είχε προϋπάρξει κι’ άλλη συνεργασία με το θίασο Λαμπέτη-Χορν, με το έργο: Ένα ζευγάρι παπούτσια).

Το 1974 έκανε μια περιοδεία σε 60 πόλεις των ΗΠΑ και του Καναδά, με τα έργα: Ζητείται ψεύτης, του Δημήτρη Ψαθά και Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη.
Η περιοδεία κράτησε ενάμιση χρόνο, πρωτοφανές διάστημα για ελληνικό θίασο.

Ανάμεσα στα πολλά του ταλέντα είχε και γόνιμη θεατρική φαντασία.
Έγραψε το μουσικό έργο Κοντσέρτο για τρομπόνι (διασκευή από τους «Μέναιχμους» του Πλαύτου) και Γιάννης Τζόνι και Ιβάν (διασκευή από το έργο του Γκολντόνι Υπηρέτης δύο αφεντάδων), καθώς και τα σατιρικά δοκίμια: Προσδεθείτε και Ο Ντίνος στη χώρα των θαυμάτων.
Επίσης συνέταξε την αυτοβιογραφία του με τίτλο: Ένας Ηλιόπουλος ονόματι Ντίνος.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος διήρκησε ελάχιστους μήνες, ενώ από τον δεύτερο, που τελέστηκε το 1963, με την Χίλντεγκαρντ Βύντσερ (1941–2008), αυστριακής καταγωγής, απέκτησαν δύο κόρες, την Εβίτα και τη Χίλντα, η οποία είναι ηθοποιός και έχει τρία εγγόνια, την Νικίτα της Εβίτας (ηθοποιό), την Έλλη και τον Ντίνο, της Χίλντας.

Απεβίωσε στις 7.15 μ.μ. της 4ης Ιουνίου 2001, μετά από 53 ημερών νοσηλεία στην εντατική της Κεντρικής Κλινικής Αθηνών και αγώνα με το αναπνευστικό του σύστημα, με εγχείρηση μετά από ειλεό και καρδιακές ανακοπές, σε ηλικία 87 ετών.]

Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στις 6 Ιουνίου 2001 στο Α΄ Νεκροταφείο και στο μνήμα του υπάρχει μια πλάκα, που γράφει κατ' απαίτησή του: «Με συγχωρείτε κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ».

Για την μεγάλη του προσφορά στο θέατρο τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'. Επίσης του απονεμήθηκε το 1999 το Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών από τον Δήμο Αθηναίων, όπως και τιμητική πλακέτα το 2000 από τον Δήμο Πειραιά.
 

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΕΝΕΠΕΚΙΔΗΣ

Ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης ήταν Έλληνας ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1917 στην Αμισό του Πόντου.

 Σπούδασε φιλολογία και ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Μετεκπαιδεύθηκε στα Πανεπιστήμια των Παρισίων και της Βιέννης, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας, αναλαμβάνοντας αργότερα υφηγητής και το 1960 Καθηγητής στην έδρα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βιέννης, όπου από το 1974 έως το 1992, που συνταξιοδοτήθηκε, ήταν προΐστάμενος του Ινστιτούτου Βυζαντινών Σπουδών.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορική έρευνα σε αρχεία και βιβλιοθήκες της Αυστρίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ελλάδας, της Ελβετίας, της Ιταλίας, της Βρετανίας και της Ουγγαρίας.

Συνεργάστηκε με γνωστά έντυπα στην Ελλάδα, κυρίως με τις εφημερίδες Το Βήμα, Η Καθημερινή και Μακεδονία.

 Πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 2014.
Από το 1955 ήταν μέλος της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στη Βιέννη.
 

ΠΕΤΡΟΣ ΜΟΛΥΒΙΑΤΗΣ

Ο Πέτρος Μολυβιάτης ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.

Γεννήθηκε στη Χίο στις 12 Ιουνίου 1928.

Η μητέρα του Αγάπη ήταν αδελφή του συγγραφέα Ηλία Βενέζη και καταγόταν από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας.

Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθησε καριέρα στο διπλωματικό σώμα, με θητεία σε καίριες θέσεις: στις μόνιμες αντιπροσωπείες της Ελλάδας στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη και την έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, καθώς και στις ελληνικές πρεσβείες της Μόσχας, της Άγκυρας και της Πρετόριας.

Από το 1974 ως το 1980 ήταν γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή και στη συνέχεια για δύο πενταετίες χρημάτισε γενικός γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Από το 1996 μέχρι το 2004 εκλέγεται βουλευτής επικρατείας με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας.
Το 2004 στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών, όπου παρέμεινε μέχρι και τις 14 Φεβρουαρίου του 2006.
Επίσης είναι πρόεδρος του ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής».

Ήταν παντρεμένος με τη Νιόβη Χριστάκη και έχει δύο παιδιά, μία κόρη και ένα γιο.

Απεβίωσε στις 4 Μαΐου 2025 στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός της Αθήνας από επιπλοκές αναπνευστικής ανεπάρκειας, σε ηλικία 96 ετών.[
Κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο Κηφισιάς στις 6 Μαΐου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΗΜΕΛΛΟΣ

Ο Δημήτρης Ήμελλος ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στην Κυψέλη της Αθήνας στις 12 Ιουνίου το 1967.

Αποφοίτησε από την Πρότυπη Σχολή Αναβρύτων το 1985.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Νομική Σχολή Αθηνών, εντάχθηκε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και έπειτα στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη, απ’ όπου και αποφοίτησε.
Σπούδασε επίσης στην Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας (ΓΚΙΤΙΣ) στο σκηνοθετικό τμήμα του Λεονίντ Χέιφιτς.

Από το 2001 έως το 2007 υπήρξε μέλος της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου υπό τη διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού, με τον οποίο ο ηθοποιός συνεργαζόταν στενά.
Επίσης δίδαξε στο Εργαστήρι Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής καθώς και στις δραματικές σχολές Ίασμος και Δήλος.

Μετά από πολύμηνη νοσηλεία συνεπεία επιπλοκών καρκίνου από τον οποίο έπασχε για δύο χρόνια, απεβίωσε στις 16 Δεκεμβρίου 2024, σε ηλικία 57 ετών.
Ενταφιάστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 19 Δεκεμβρίου.