My Bonjour

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ

Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας ήταν Έλληνας πεζογράφος,

Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1865 στα Λεχαινά Hλείας.

Ήταν το μεγαλύτερο από τα έντεκα παιδιά του ρουμελιώτη Δημητρίου Καρκαβίτσα και της ντόπιας Άννας Σκαλτσά.
Έμαθε τα πρώτα γράμματα στη γενέτειρά του και δεκατριών χρόνων πήγε στην Πάτρα για γυμνασιακές σπουδές.
Την περίοδο αυτή χρονολογείται ο άτυχος έρωτάς του για την Ιολάνθη Βασιλειάδη, από τη μορφή της οποίας θεωρείται πως εμπνεύστηκε για την ηρωίδα της Λυγερής (1896).

Το 1883 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε τον Δεκέμβριο του 1888.
Στην Αθήνα σχετίστηκε με τον Κωστή Παλαμά, τον Κωνσταντίνο Χατζόπουλο και τον Γρηγόριο Ξενόπουλο.
Η προκήρυξη του διαγωνισμού διηγήματος της Εστίας τον ώθησε στο χώρο της ηθογραφίας και ταξίδεψε σε χωριά της Ρούμελης για να συλλέξει λαογραφικά και ιστορικά στοιχεία, τα οποία χρησιμοποίησε στα πρώτα έργα του.
Το 1889 στρατεύτηκε και κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Μεσολόγγι γνώρισε τις άθλιες συνθήκες ζωής της ελληνικής υπαίθρου.
Τις εντυπώσεις του κατέγραψε σε μια σειρά οδοιπορικών σημειώσεων, που αξιοποίησε στη νουβέλα του Ο ζητιάνος (1897).

Μετά τη λήξη της στρατιωτικής του θητείας το 1891 δούλεψε ως γιατρός στο ατμόπλοιο Αθήναι, με το οποίο ταξίδεψε στη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα, τα παράλια της Μικράς Ασίας και τον Ελλήσποντο.
Οι εμπειρίες του από την περίοδο αυτή της ζωής του περιέχονται στο ταξιδιωτικό ημερολόγιο Σ’ Ανατολή και Δύση και αξιοποιήθηκαν στην περίφημη συλλογή διηγημάτων του Λόγια της πλώρης (1899).

Από τον Αύγουστο του 1896 και ως το 1921 υπήρξε μόνιμος αξιωματικός του ελληνικού στρατού, φθάνοντας ως το βαθμό του γενικού αρχίατρου (συνταγματάρχη).
Από τη θέση αυτή συνέχισε να ταξιδεύει με συνεχείς μεταθέσεις, που επιδίωκε ο ίδιος (την έντονη αυτή επιθυμία του για τα ταξίδια ονόμαζε «αειφυγία»).

Υπήρξε μέλος της «Εθνικής Εταιρίας», που προωθούσε τη «Μεγάλη Ιδέα» και η ήττα του 1897 στάθηκε για τον Καρκαβίτσα πολύ μεγάλη απογοήτευση.
Μέλος του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» το 1909, συμμετείχε στο κίνημα στου Γουδή, στράφηκε όμως στη συνέχεια εναντίον του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως στρατιωτικός γιατρός και το 1916 αντιτάχτηκε στο βενιζελικό κίνημα της «Εθνικής Αμύνης», με αποτέλεσμα να τεθεί σε περιορισμό και να εξοριστεί στη συνέχεια στη Μυτιλήνη.
Στο στράτευμα επανήλθε το 1920 και αποστρατεύτηκε δυο χρόνια αργότερα με δική του αίτηση.

Οι κακουχίες της εξορίας συνέβαλαν στον κλονισμό της υγείας του.

Στις 22 Οκτωβρίου του 1922 άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στο Μαρούσι από φυματίωση του λάρυγγα.

Σύντροφός του στα τελευταία χρόνια της ζωής του στάθηκε η Δέσποινα Σωτηρίου, την οποία εγκατέστησε γενική κληρονόμο του, με διαθήκη που συνέταξε τέσσερις ημέρες πριν από τον θάνατό του.
 

ΛΥΣΙΜΑΧΟΣ ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ

Ο Λυσίμαχος Γρηγ. Σαραφιανός ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός.
Ήταν κλινικάρχης και βουλευτής Χαλκιδικής.

Γεννήθηκε  στις 12 Μαρτίου 1916 στην Αρναία Χαλκιδικής και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Το 1956 ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη την ιδιωτική κλινική που φέρει το όνομά του, με στόχο τη φροντίδα των αρρώστων "με ανθρώπινο πρόσωπο", σε ένα περιβάλλον με υψηλή τεχνογνωσία.

Κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1946 με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) και πήρε 1093 ψήφους χωρίς να εκλεγεί.

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου το 1950 και με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952.
Επανεξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956, του 1958 και του 1961.

Απεβίωσε στις 8 Οκτωβρίου 2002.

Ήταν παντρεμένος με τη Χρυσάνθη Πολυμέρη και είχαν 1 γιο και 1 κόρη.
 

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος.

Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1938 και μεγάλωσε στην Ερμούπολη της Σύρου.

Ο πατέρας του ήταν ναυτικός. Σε ηλικία 14 ετών μετακόμισε με την οικογένειά του από τη Σύρο στην Αθήνα και τα πρώτα επτά χρόνια κατοικούν στο Χαλάνδρι. Το 1960 μετακόμισαν οικογενειακώς στο Νέο Ψυχικό.
Το 1955 γνωρίστηκε με τον Άγγελο Τερζάκη ο οποίος τον ώθησε να παρακολουθήσει μαθήματα στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως ακροατής.
Το 1956 γράφτηκε στο τμήμα θεάτρου της Σχολής Σταυράκου με καθηγητές τον Χρήστο Βαχλιώτη, τον Γιώργο Θεοδοσιάδη και τον Γρηγόρη Γρηγορίου.
Το 1960 στα Ιωάννινα, όπου βρέθηκε για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, άρχισε να γράφει θεατρικά έργα και ποιήματα.

Το 1962, σε ηλικία μόλις 24 ετών, δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Συνοικισμός, με δικά του χρήματα, αλλά δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία.
Την ίδια εποχή στα Ιωάννινα έγραψε τους πρώτους στίχους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και «Το τρένο φεύγει στις 8:00», τους οποίους αργότερα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Τον Οκτώβριο του 1963 ξεκίνησε να εργάζεται στο Reader's Digest όπου και παρέμεινε για τα επόμενα δεκαέξι χρόνια.
Στο μεταξύ, κυκλοφόρησαν τα δύο πρώτα του βιβλία με διηγήματα, Το διευθυντήριο (1964) και Η σφαγή (1965), για τα οποία γράφτηκαν εξαιρετικές κριτικές.

Το 1964 εμφανίστηκε στην ελληνική δισκογραφία.
Συνεργάστηκε με τον συνθέτη Χρήστο Λεοντή και με τον Μίκη Θεοδωράκη (1967), με τον οποίο η συνεργασία διακόπηκε εξαιτίας της Δικτατορίας.
Τα συγκεκριμένα τραγούδια πρωτοκυκλοφόρησαν το 1970 στο Παρίσι.

Συνεργάστηκε επίσης με τον Δήμο Μούτση (Άγιος Φεβρουάριος, 1971) και με τον Γιάννη Μαρκόπουλο στο δίσκο Θητεία, του οποίου η ηχογράφηση ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1973, διακόπηκε από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και τελικά κυκλοφόρησε το 1974 με τη Μεταπολίτευση.

Κατά καιρούς συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους Έλληνες συνθέτες, όπως με τον συνθέτη Σταύρο Κουγιουμτζή και τον τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα καθώς και με τον Θανάση Γκαϊφύλλια στην Ατέλειωτη εκδρομή (1975), τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Αντώνη Βαρδή και άλλους.

Παράλληλα έγραψε και εικονογράφησε παραμύθια για παιδιά, ενώ επιμελήθηκε την έκδοση λευκωμάτων με θέμα τη Σύρο: Ενθύμιον Σύρας, Θέατρο στην Ερμούπολη κ.ά.
Τη δεκαετία του '90 αρθρογραφούσε και έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές στον Αθήνα 9,84 και στο Δεύτερο Πρόγραμμα.

Το 1994 εξέδωσε τη πρώτη του νουβέλα με τίτλο Το άγγιγμα του χρόνου.
Το 2004 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Ο καιρός των χρυσανθέμων, η οποία τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας το 2005.

Το 2013 βραβεύθηκε για τη συνολική προσφορά του από την Ακαδημία Αθηνών.

Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στο Νοσοκομείο Σωτηρία στις 22 Ιουλίου 2018, σε ηλικία 80 ετών.
 σορός του αποτεφρώθηκε.
 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Ο Δημήτρης Τερζάκης είναι Έλληνας, από το 1985 πολιτογραφημένος Γερμανός συνθέτης σύγχρονης μουσικής και καθηγητής.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 12 Μαρτίου 1938.

Είναι γιος του συγγραφέα Άγγελου Τερζάκη.
Σπούδασε αρχικά ανώτερα θωρητικά στο Ωδείο Αθηνών με τον Γεώργιο Σκλάβο και έπειτα μουσική σύνθεση με τον Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου (1915-2000) στο Ελληνικό Ωδείο.
Στη συνέχεια μετέβη στη Γερμανία (στην Κολωνία) για περαιτέρω σπουδές σύνθεσης κοντά στον συνθέτη Μπέρντ Αλόις Τσίμερμαν και ηλεκτρονικής μουσικής με τον Χέρμπερτ Άιμερτ.

O Tερζάκης το 1970 δημιούργησε διεθνή αίσθηση με το έργο του «Οίκος», σε κείμενο του Ρωμανού του Μελωδού, του οποίου η πρεμιέρα δώθηκε στο Φεστιβάλ στης Βασιλείας, και χαρακτηρίστηκε από τον γερμανικό μουσικό τύπο ως η σπουδαιότερη αποκάλυψη της διοργάνωσης.
Δίδαξε σύνθεση στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Ντίσελντορφ, στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου και στο Ωδείο της Βέρνης.
Είναι τακτικός καθηγητής της Ανώτατης Μουσικής Ακαδημίας «Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντι» της Λειψίας.

Διαμένει μόνιμα στη Λειψία, επισκεπτόμενος τακτικά την Ελλάδα, διατηρώντας ουσιαστική σχέση με αυτήν.
Τον Μάρτιο του 2015 εκλέχτηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Στη δημόσια συνεδρία της υποδοχής του, την 3η Νοεμβρίου 2015, ο τιμώμενος συνθέτης εκφώνησε ομιλία με θέμα «Γιατί είναι η ελαφρά μουσική ελαφρά;».

Το συνθετικό έργο του Δημήτρη Τερζάκη κινείται «μεταξύ δύο κόσμων», πάνω σε μια προσωπική μουσική γλώσσα με βάση την Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο, με την οποία μπολιάζεται το Δυτικοευρωπαϊκό μουσικό ιδίωμα.