My Bonjour

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΙΚΕΛΑΣ

Ο Δημήτριος Βικέλας ήταν Έλληνας λόγιος, ποιητής και πεζογράφος.

Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1835 στην Ερμούπολη της Σύρου, αλλά από την ηλικία των τεσσάρων ετών εγκαταστάθηκε αρχικά στο Ναύπλιο και έπειτα στην Κωνσταντινούπολη.
Για ένα διάστημα εγκαταστάθηκε και οικογενειακά στην Οδησσό λόγω εμπορικών δραστηριοτήτων.

Λόγω των μετακινήσεων της οικογένειας αλλά και δικών του προβλημάτων υγείας, η φοίτησή του στα σχολεία δεν ήταν τακτική. Η μητέρα του, όμως, ήταν πολύ καλλιεργημένη και του προσέφερε αρκετά μαθήματα κατ' οίκον.
Ο ίδιος αργότερα ομολόγησε ότι σ' αυτήν όφειλε την κλίση του προς τα φιλολογικά ενδιαφέροντα.
Σε κάποια από τις πολλές μετακινήσεις της οικογένειάς του ξαναβρέθηκε στη Σύρο, όπου και φοίτησε στο Λύκειο του Χρήστου Ευαγγελίδη.
Εκεί, αυτός και ο συμμαθητής του Εμμανουήλ Ροΐδης, εξέδιδαν χειρόγραφη εφημερίδα, ενώ στα δεκαέξι του το 1851, παρουσιάζει την έμμετρη μετάφραση του έργου του Ζαν Ρασίν, Εσθήρ.

Το έργο αυτό ανέβηκε θεατρικά στο σχολείο της Ερμούπολης από τους συμμαθητές του.
Το 1852 μετέβη στο Λονδίνο για επαγγελματική εξάσκηση και εργάστηκε ως υπάλληλος και ως συνέταιρος στον εμπορικό οίκο των αδελφών Μελά. Παράλληλα σπούδασε Βοτανική και πήρε δίπλωμα (το μόνο μάθημα που μπορούσε να παρακολουθήσει, λόγω ωραρίου), αλλά τα ενδιαφέροντά του ήταν φιλολογικά και μ' αυτά ασχολήθηκε κυρίως (μελέτη και μεταφράσεις).
Από το 1855 έγραφε και ποιήματα, τα οποία δημοσίευε σε εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας ή υπέβαλλε στους ποιητικούς διαγωνισμούς του Πανεπιστημίου.
Το 1862 δημοσίευσε στο Λονδίνο την ποιητική του συλλογή με τον τίτλο Στίχοι και ακολούθησε στην συνέχεια το έργο του, περί Ελληνικής Φιλολογίας, περί Βυζαντινών κτλ.

Το 1876 η εταιρεία Μελά διαλύθηκε και αποφάσισε να επιστρέψει στην Αθήνα. Λόγω όμως των προβλημάτων υγείας της συζύγου του έζησε αναγκαστικά πολλά χρόνια στο Παρίσι.
Εκεί έγραψε και τον Λουκή Λάρα, το απομνημόνευμα ίσως το πιο σημαντικό για την επονείδιστη καταστροφή της Χίου, μάλιστα ο Λουκής Λάρας ως νουβέλα οριοθετεί το ηθογραφικό αφήγημα και τα έργα τραύματος στη νεοελληνική λογοτεχνία.
Επίσης στο Παρίσι έκανε πλήθος μεταφράσεων.
Παράλληλα βέβαια ταξίδευε συχνά στην Αθήνα και στις εφημερίδες δημοσίευε τα διηγήματά του.

Εν τω μεταξύ, η υγεία της συζύγου του επιδεινωνόταν και αναγκάστηκε να την εγκλείσει σε ψυχιατρική κλινική.
Αυτό του επέτρεψε να περνάει περισσότερο καιρό στην Ελλάδα και τελικά το 1897 να εγκατασταθεί οριστικά στην Αθήνα.
Εκτός από τα επιστημονικά του έργα, ασχολήθηκε με έργα κοινωφελή.
Το σημαντικότερο από αυτά είναι η ίδρυση του Συλλόγου πρὸς διάδοσιν Ὠφελίμων Βιβλίων (ΣΩΒ), το 1899, με γραμματέα τον Γεώργιο Δροσίνη, τον Οίκο των Τυφλών το 1898, την Σκοπευτική και Εργατική Σχολή το 1898 ενώ οργάνωσε και το Πρώτο Εκπαιδευτικό Συνέδριο το 1899.

Ο Βικέλας ήταν από το 1897 μέλος της Εθνικής Εταιρείας, στην οποία προσχώρησε έπειτα από παραίνεση του συγγενή του, Παύλου Μελά.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του 1897 οργάνωσε πλωτό νοσοκομείο για την περίθαλψη των τραυματιών του μετώπου της Ηπείρου και προσπάθησε να κινητοποιήσει την διεθνή γνώμη υπέρ της κρητικής επανάστασης.
Αργότερα διαχώρισε τη θέση του από εκείνη της οργάνωσης σχετικά με το Κρητικό Ζήτημα.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ασχολήθηκε με τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του, τα οποία και εκδόθηκαν το 1908, υπό τον τίτλο Η ζωή μου: Παιδικαί αναμνήσεις - Νεανικοί χρόνοι.

Ο θάνατος τον βρήκε στην Κηφισιά. Πέθανε στις 20 Ιουλίου 1908.

Μετά το θάνατό του κληροδότησε την πλούσια βιβλιοθήκη του στον Δήμο Ηρακλείου Κρήτης, ο οποίος ονόμασε τη βιβλιοθήκη του προς τιμήν του «Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη».
 

ΜΠΑΜΠΗΣ ΤΣΕΤΙΝΗΣ

Ο Μπάμπης Τσετίνης ήταν Έλληνας τραγουδιστής από τη Μακεδονία, ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους γνησιότερους και αντιπροσωπευτικότερους εκπροσώπους του λαϊκού τραγουδιού.

Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1941 στη Δράμα και έζησε στη Θεσσαλονίκη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '60.
Την ίδια περίοδο ανέβηκε για πρώτη φορά στο πάλκο.

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη δισκογραφία με το τραγούδι «Το κορίτσι μου χορεύει» του Βασίλη Καραπατάκη σε στίχους Χρήστου Κολοκοτρώνη.

Τα επόμενα χρόνια γνώρισε την επιτυχία με τραγούδια όπως «Ο Βρεγμένος Βροχή Δεν Φοβάται» Στίχοι: Ευάγγελος Ατραΐδης, Μουσική: Νίκος Μεϊμάρης, Φωνητικά: Λίτσα Διαμάντη, «Ίσως», «Μπορεί», «Αμφιβολία», «Κι ενώ το ήξερα» των Δερβενιώτη και Βίρβου, «Στο παλιό το μονοπάτι» του Βαρτάνη, «Ό,τι αρχίζει ωραίο» του Σπύρου Σκορδίλη, «Με ποιο δικαίωμα» των Βασιλειάδη-Πυθαγόρα, «Να χαρείς τα μάτια σου, καλέ», «Η φτωχολογιά θα ζήσει».

Συνεργάστηκε επίσης με τον Χρήστο Λεοντή, τον Γιώργο Κατσαρό, τον Μητσάκη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, στο πάλκο με τον Μάνο Παπαδάκη και την Καίτη Γκρέι και τη Λίτσα Διαμάντη.

Ηχογράφησε γύρω στα 200 τραγούδια και εμφανιζόταν σε μαγαζιά ακόμα και τα τελευταία χρόνια της καριέρας του.

Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από προβλήματα υγείας.
Το 2005 έγινε συναυλία για οικονομική βοήθεια προς τον ασθενή τότε Τσετίνη.

Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2007 σε ηλικία 66 ετών και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο του Βύρωνα.
 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ

Ο Γιάννης Αποστολίδης γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Γιάννης Φλωρινιώτης, ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και καλλιτέχνης.

Γεννήθηκε στη Φλώρινα, στις 15 Φεβρουαρίου 1947.

Ξεκίνησε να τραγουδάει σε ηλικία 14 ετών και αργότερα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου τραγούδησε δίπλα σε μεγάλους ρεμπέτες, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Γιώργος Λαύκας, ο Πρόδρομος Τσαουσάκης, ο Θ. Πολυκανδριώτης και η Ρίτα Σακελλαρίου.

Την περίοδο 1970-1971 επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Αθήνα.
Δούλεψε σε διάφορα κέντρα, όπου τραγουδούσε και χόρευε, ντυμένος εκκεντρικά.
Όπου εμφανιζόταν έκανε μεγάλη επιτυχία, αλλά δεχόταν και σκληρή κριτική.

Στη δισκογραφία έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τον δίσκο «Τώρα Θέλω Τώρα», που αμέσως έγινε χρυσός.

Ήταν νυμφευμένος με τη Μάχη Φλωρινιώτη, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: τον Σάββα, την Άννα και τον Νίκο.

Απεβίωσε από πνευμονικό οίδημα στις 6 Ιουνίου 2023, έπειτα από νοσηλεία μίας εβδομάδας στο Νοσοκομείο Σωτηρία.