My Bonjour

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Ο Κώστας Βάρναλης ήταν Έλληνας λογοτέχνης.

Γεννήθηκε  στις 26 Φεβρουαρίου 1884 στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας, το σημερινό Μπουργκάς της Βουλγαρίας, όπου βίωσε το κλίμα του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897.

Το επίθετό του, αν όχι καλλιτεχνικό, δηλώνει καταγωγή από τη Βάρνα όπου έμεναν πολλοί Έλληνες - το επίθετο του πατέρα του ήταν Μπουμπούς.

Το 1898 τέλειωσε το Ελληνικό Σχολείο και συνέχισε την εκπαίδευσή του στα Ζαρίφεια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης, και έπειτα με την υποστήριξη του Μητροπολίτη Αγχιάλου ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει φιλολογία και εκεί πήρε μέρος στη διαμάχη για το γλωσσικό ζήτημα ως υποστηρικτής των δημοτικιστών.
Το 1907 συμμετείχε στην ίδρυση του ποιητικού περιοδικού Ηγησώ, το οποίο κυκλοφόρησε δέκα τεύχη.
Το 1908 πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και άρχισε να εργάζεται στην εκπαίδευση, στην αρχή στο ελληνικό διδασκαλείο του Πύργου (Μπουργκάς), σε ηλικία δεκαοχτώ ετών, και στη συνέχεια στην Ελλάδα (στην Αμαλιάδα) και μεταξύ άλλων στην Ανωτάτη Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών. Διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ εργάστηκε για βιοποριστικούς λόγους και ως δημοσιογράφος.
Από το 1910 άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνική μετάφραση και ως το 1916 ολοκλήρωσε τους Ηρακλείδες του Ευριπίδη, τον Αίαντα του Σοφοκλή, τα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα και τον Πειρασμό του Αγίου Αντωνίου του Γκυστάβ Φλωμπέρ.

Μετά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, στον οποίο πήρε μέρος, φοίτησε στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης του Δημήτρη Γληνού.

Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και κοινωνιολογίας.
Τότε προσχώρησε στο μαρξισμό και το διαλεκτικό υλισμό, και αναθεώρησε τις προηγούμενες απόψεις του για την ποίηση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο.
Καρπός αυτής της στροφής στάθηκε το ποίημα «Προσκυνητής».
Το καλοκαίρι του 1921 έγραψε στην Αίγινα Το φως που καίει, που εξέδωσε ένα χρόνο αργότερα στην Αλεξάνδρεια με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας.
Το 1922 δημοσίευσε επίσης τους Μοιραίους στο περιοδικό Νεολαία και τη «Λευτεριά» στο περιοδικό Μούσα.
Το 1924 δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στην Παιδαγωγική Ακαδημία υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Γληνού.
Το 1926 παύθηκε από τη θέση του καθηγητή της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, με αφορμή ένα δημοσίευμα της Εστίας, που δημοσίευσε ένα απόσπασμα από Το φως που καίει.

Ο Βάρναλης στράφηκε στη δημοσιογραφία και έφυγε για τη Γαλλία ως ανταποκριτής της Προόδου.
Το 1927 τύπωσε τους Σκλάβους Πολιορκημένους.
Το 1929 νυμφεύθηκε την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου.
Το 1932 εξέδωσε την Αληθινή απολογία του Σωκράτη.
 Το 1935 πήρε μέρος ως αντιπρόσωπος των Ελλήνων συγγραφέων στο Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων στη Μόσχα και μετά εξορίστηκε στη Λέσβο και στον Άγιο Ευστράτιο.

Υπήρξε κομμουνιστής και στην Κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).

Το 1956 τιμήθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν.
Είχαν προηγηθεί μεταξύ άλλων εκδόσεις των έργων του Ζωντανοί άνθρωποι, Το Ημερολόγιο της Πηνελόπης, Ποιητικά, Διχτάτορες, Αισθητικά-Κριτικά (δύο τόμοι).
Το 1965 εκδόθηκε η τελευταία ποιητική συλλογή του με τίτλο Ελεύθερος κόσμος και το 1972 το θεατρικό έργο Άτταλος ο Γ΄.

Υπήρξε συνεργάτης σε πολλά περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες, μεταξύ των οποίων και στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια.

Πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου 1974.
Το ταφικό μνημείο του ποιητή, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, φιλοτέχνησε ο καλλιτέχνης Κοσμάς Ξενάκης το 1975.

ΝΙΚΟΣ ΓΚΙΚΑΣ

Ο Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, εικονογράφος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 1906.
Πατέρας του ήταν ο καταγόμενος από τα Ψαρά αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος.
Μητέρα του η Ελένη Γκίκα, της γνωστής οικογένειας Γκίκα, η οποία είχε εγκατασταθεί στην Ύδρα.
Ο μικρός Νίκος βρισκόταν κάθε καλοκαίρι στο νησί και αυτή η διαμονή του επηρέασε την καλλιτεχνική του δημιουργία.
Οι γονείς του, με την παραίνεση του σχολείου του, στο οποίο είχε απαλλαγεί από το μάθημα της ιχνογραφίας λόγω εξαίρετων επιδόσεων, αντιλαμβανόμενοι το ταλέντο του νεαρού τον έστειλαν να μαθητεύσει αρχικά κοντά στον Βασίλη Μαγιάση (1917) και, το 1921, στον Κωνσταντίνο Παρθένη.

Το 1922 ολοκληρώνει τις εγκύκλιες σπουδές του στο Λεόντειο Λύκειο και αρχικά εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1923 εγκαταλείπει τη Σχολή και την Αθήνα, μετοικώντας για σπουδές στο Παρίσι, όπου εγγράφεται στη Σορβόννη, παρακολουθώντας μαθήματα γαλλικής και ελληνικής φιλολογίας και αισθητικής.
Το 1923 συμμετέχει σε ομαδική έκθεση στη γκαλερί Salon des Independants.
Τον επόμενο χρόνο εγγράφεται στην Academie Ranson, όπου παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής, με καθηγητή τον Ροζέ Μπισιέρ (Roger Bissiere) και χαρακτικής με καθηγητή το Δημήτρη Γαλάνη, συμμετέχοντας παράλληλα σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις.
Η πρώτη ατομική του έκθεση οργανώνεται το 1927 στην Galerie Percier στο Παρίσι.
Το 1928 εκθέτει για πρώτη φορά στην Αθήνα, από κοινού με τον γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο στη γκαλερί "Στρατηγοπούλου".
Την ίδια χρονιά καλείται να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, την οποία ολοκληρώνει το 1929.
Όταν απολύεται νυμφεύεται την ποιήτρια Αντιγόνη Κοτζιά και αναχωρούν μαζί για το Παρίσι.

Το 1930 συμμετέχει στην έκθεση που οργανώνεται στο Salon des Surindépendants στο Παρίσι και στην έκθεση της ομάδας "Τέχνη 1930" στο Ζάππειο Μέγαρο της Αθήνας.
Στις εκθέσεις αυτές συμμετέχει και το 1931.
Το 1932 δημοσιεύει στο περιοδικό "Πολιτεία" άρθρο σχετικό με τα ιταλικά σχέδια του Μουσείου του Λούβρου.
Συμμετέχει εκ νέου στην έκθεση του Salon des Surindépendants.

Το 1933 διοργανώνει στην Αθήνα το 4ο Διεθνές Αρχιτεκτονικό Συμπόσιο, στο οποίο συμμετέχουν μεγάλα ονόματα του χώρου, όπως οι Λε Κορμπυζιέ, Φερνάν Λεζέ, Κριστιάν Ζερβός κ. ά. ενώ συμμετέχει με γραπτά του, σχετικά με την αισθητική, στο περιοδικό "Σήμερα", το οποίο εκδίδουν οι Μιχάλης Τόμπρος και Κώστας Ουράνης.
Το 1934 εκθέτει στην Gallerie des Cahiers d' Art του Παρισιού πίνακες και γλυπτά του, ενώ συμμετέχει σε διεθνείς εκθέσεις τόσο στο Παρίσι όσο και στη Βενετία. Το 1935 εκθέτει 61 πίνακές του στη Λέσχη των Καλλιτεχνών, μαζί με έργα του Τόμπρου και του Μιχαήλ Γουναρόπουλου.
Εκδίδεται από τον Ανατόλ Γιακοβσκί (Anatole Jakovski) λεύκωμα με έργα χαρακτικής 23 κορυφαίων καλλιτεχνών, όπως οι Πάμπλο Πικάσσο, Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, Αλμπέρτο Τζιακομέττι, Βασίλι Καντίνσκι κ. ά. στο οποίο περιλαμβάνει έργα του.

Την ίδια χρονιά ξεκινά νέα δραστηριότητα: Μαζί με τους Δημήτρη Πικιώνη, Σωκράτη Καραντινό και Τ. Κ. Παπατσώνη, με τους οποίους συνδέεται φιλικά, εκδίδει το περιοδικό "Το Τρίτο Μάτι".
Ο Γκίκας την επόμενη τριετία ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, μεταξύ Αθήνας και Ύδρας.
Σχεδιάζει τα κοστούμια θεατρικών παραστάσεων, όπως του έργου "Όπως Αγαπάτε" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (Θέατρο "Κοτοπούλη") και του έργου "Η Ζήλια του Μπαρμπουγιέ" του Μολιέρου ("Νέα Δραματική Σχολή" Σ. Καραντινού, 1938). Άρθρα του σχετικά με την τέχνη και τη ζωγραφική εμφανίζονται σε ελληνικά περιοδικά (Τέχνη και Νέον Κράτος).
Το 1938 συμμετέχει στην Πανελλήνια Έκθεση Χαρακτικής στο Ζάππειο μέγαρο και το 1939 συμμετέχει σε έκθεση ζωγραφικής στον ίδιο χώρο με δύο έργα του, ένα από τα οποία είναι ο πολύ γνωστός πίνακάς του Το μεγάλο τοπίο της Ύδρας.

Ο Λώρενς Ντάρελ και ο Γιώργος Κατσίμπαλης τον φέρνουν σε επαφή με τον Χένρι Μίλερ.
Οι δύο άνδρες συνδέονται με στενή φιλία, ο Γκίκας φιλοξενεί τον Μίλερ στο σπίτι του στην Ύδρα και κάνουν μαζί εκδρομές στους Δελφούς και την Ελευσίνα.
Για τη σχέση αυτή θα εκδώσει, το 1991, το βιβλίο "Ν. Χ. Γκίκας – Χένρυ Μίλλερ. Χρονικό φιλίας".

Το 1940 με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου επιστρατεύεται και υπηρετεί στο Μηχανικό.
Με τη λήξη του πολέμου η Αρχιτεκτονική σχολή του ΕΜΠ προκηρύσσει θέση καθηγητή.
Ο Γκίκας θέτει υποψηφιότητα και το 1941 εκλέγεται καθηγητής της Σχολής.
Στη θέση αυτή παραμένει μέχρι το 1958.

Κατά τις δεκαετίες του 1950, του 1960, του 1970 και του 1980 πραγματοποιεί πολυάριθμες εκθέσεις στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Βελιγράδι, τη Στοκχόλμη, την Οττάβα, το Σινσινάτι, τη Νέα Υόρκη, την Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, το Σαιντ-Ετιέν και, φυσικά, την Αθήνα.
Εικονογραφεί βιβλία και σχεδιάζει κοστούμια για πολλές παραστάσεις.
Το 1970 η Ακαδημία Αθηνών του απονέμει το "Αριστείο Καλών Τεχνών" και το 1972 τον εκλέγει τακτικό της μέλος στην έδρα των Εικαστικών Τεχνών.
Το 1979 παρουσιάζεται στην British Academy of Film and TV International TV Festival ταινία του Βασίλη Μάρου, με θέμα τη ζωή του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα.
Στην Αθήνα κυκλοφορούν τα βιβλία του Ελληνικοί Προβληματισμοί (1982), Ανίχνευση της Ελληνικότητας (1984) και Γέννηση της Νέας Τέχνης (1987).
Το 1982 εκλέγεται επίτιμος διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το 1987 επίτιμο μέλος της βρετανικής "Royal Academy of Arts" και το 1991 επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνεχίζει να εκθέτει τόσο στην Αθήνα, όσο και στην Άνδρο, αλλά και στο εξωτερικό.
Τελευταία έκθεσή του το 1994 (μικρογλυπτική και κόσμημα).
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Απεβίωσε στην Αθήνα, στην οικία του της οδού Κριεζώτου, στις 3 Σεπτεμβρίου 1994.
 

ΜΙΝΩΣ ΑΡΓΥΡΑΚΗΣ

Ο Μίνως Αργυράκης ήταν Έλληνας Μικρασιάτης ζωγράφος, σκιτσογράφος, σκηνογράφος του θεάτρου, δημοσιογράφος και λογοτέχνης.

Γεννήθηκε στο Αϊδίνι στις 28 Φεβρουαρίου το 1919.

Στη Μικρασιατική Καταστροφή, ο Αργυράκης βρέθηκε πρόσφυγας στον Βύρωνα μαζί με τη μητέρα του Γαλάτεια, και τον αδελφό του Φιλοκτήτη (τον νεότερο).

Με τη φροντίδα της Πηνελόπης Δέλτα, φοίτησε στο Κολέγιο του Ψυχικού. Προσπάθησε δύο φορές να γίνει δεκτός από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά χωρίς επιτυχία.
Αναγκαστικά, στράφηκε προς την Ανωτάτη Εμπορική Σχολή (σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών).

Μαθήευσε δίπλα στον Γιάννη Τσαρούχη, που ήταν προσωπικός του φίλος.
Ο ίδιος επίσης ισχυρίζονταν πως υπήρξε μαθητής του Φώτη Κόντογλου, του Θεόφιλου και του Κωνσταντίνου Παρθένη.
Έκανε παρέα με άλλους καλλιτέχνες όπως η Ναταλία Μελά, ο γλύπτης Takis, ο Γιάννης Μόραλης, ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Σπύρος Βασιλείου, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Νίκος Γκάτσος, ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Νάνος Βαλαωρίτης.

Παράλληλα με τη ζωγραφική, ασχολήθηκε από πολύ νωρίς και με το σκίτσο και τη δημοσιογραφία.
Το 1948 και το 1951, συμμετείχε στις πανελλήνιες εκθέσεις ζωγραφικής. Ταυτοχρόνως δημοσίευε κείμενα και σκίτσα σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής (Ελληνική Δημιουργία, Αυγή).
Υπήρξε μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός» από το 1949 έως το 1953 (χρονιά που ο Αρμός διέκοψε τη δράση του).

Το 1952 παντρεύεται την πρώτη του γυναίκα, την πιανίστα Ελένη Σαράντη, και γεννιέται η πρώτη κόρη του, Μαρία.
Το 1953 έκανε έκθεση στη γκαλερί Βήμα στην Αθήνα.
Το 1954 φεύγει για το Λονδίνο όπου εργάζεται για λίγο ως δημοσιογράφος στο BBC μαζί με τον Νάνο Βαλαωρίτη.
Το 1955 παντρεύεται τη δεύτερή του γυναίκα, τη ζωγράφο Jenny Tempest-Radford και γεννιέται η δεύτερη κόρη του, Madaleine.
Τον ίδιο χρόνο εκθέτει στην γκαλερί Μόνικα Πέιν στην Αθήνα, ενώ το 1957 συμμετέχει στο Διεθνές Φεστιβάλ Νεότητας της Μόσχας και στην Μπιενάλε Σχεδίου στο Ταλεντίνο της Ιταλίας.

Το 1956-57 συνεργάζεται με το Βασιλικό (Εθνικό) Θέατρο για τα σκηνικά του έργου Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι, του Τζορτζ Μπέρναρ Σω.
Το 1957 εξέδωσε το πρώτο του λεύκωμα με σκίτσα της περιόδου 1948-1957 με τίτλο Οδός Ονείρων, «μια αιχμηρή, καυστική, κοινωνική σάτιρα της Ελλάδας του '50, που περιέχει πολλά μυθολ03C8ογικά στοιχεία, αλλά αποπνέει και έναν έντονο λυρισμό».
Το 1959 εκθέτει στην Γκαλερί Iris Clert, στο Παρίσι.

Το 1960 στη Νέα Υόρκη γνωρίζει την τρίτη γυναίκα και σύντροφό του, την ποιήτρια και μεταφράστρια Αμυ Μιμς με την οποία αποκτά την τρίτη κόρη του, Ελένη-Μόιρα.

Το 1961 οργανώνει στην Librairie Anglaise στο Παρίσι το εικαστικό χάπενινγκ Necropsie Cantabile.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 συμμετείχε στην καλλιτεχνική «Ομάδα Τέχνης α». Ο Μάνος Χατζιδάκις, γοητευμένος από το λεύκωμα της Οδού Ονείρων, χρησιμοποίησε τον τίτλο του στην ομώνυμη μουσική επιθεώρηση Οδός Ονείρων, η οποία παρουσιάστηκε στο θέατρο «Μετροπόλιταν» της Αθήνας το 1962 με την συνεργασία του ίδιου του Αργυράκη (σκηνικά, κοστούμια, και στίχοι ενός τραγουδιού), του σκηνοθέτη Αλέξη Σολομού και του ηθοποιού Δημήτρη Χορν.
Το 1963 πραγματοποίησε έκθεση "Αθήνα Αγάπη μου" στην γκαλερί «Ζυγός», με κύριο θέμα την εισβολή των ξένων (τουριστών και μη) και την αλλαγή της κοινωνίας στην μεταπολεμική Ελλάδα.
Το ίδιο έτος υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη.
Το καλοκαίρι του 1963 ο Αργυράκης συνεργάζεται ως σκηνογράφος στη Μαγική Πόλη (Μάνος Χατζιδάκις - Μίκης Θεοδωράκης), στο θέατρο Παρκ.
Το 1964 εξέδωσε από τον εκδ. οίκο Γαλαξία μια συλλογή ταξιδιωτικών άρθρων και σκίτσων δημοσιευμένων στην εφ. Ελευθερία Ο Γύρος του Κόσμου, και από τις εκδόσεις Θεμέλιο του Δημήτρη Δεσποτίδη το λεύκωμα Η Πολιτεία έπλεε εις την Μελανόλευκον, ποιητικό και σκιτσογραφικό έργο του 1958, στο Λονδίνο. Επίσης εικονογράφησε μια σειρά βιβλίων ελληνικής λογοτεχνίας, όπως Ο κίτρινος φάκελος του Μ. Καραγάτση, Το πράσινο βιβλίο του Στράτη Μυριβήλη, Ο κήπος με τ' αγάλματα της Ελένης Σαραντίτη (1980), Amour Amour του Ανδρέα Εμπειρίκου, το Μαουτχάουζεν του Ιάκωβου Καμπανέλλη στην εφ. Ελευθερία (1965) , τα 18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας του Γιάννη Ρίτσου, και εξώφυλλα πολλών δίσκων του Μάνου Χατζιδάκι (Ελλάς η Χώρα των Ονείρων, Οδός Ονείρων κ.ά.).

Λίγο πριν από τη δικτατορία, δημιούργησε με τον Τσαρούχη και τον Ευγένιο Σπαθάρη την «Κιβωτό της Άμυ», έναν χώρο καλλιτεχνικού πειραματισμού, στην Πλάκα, όπου γίνονταν διάφορα χάπενινγκ με λόγους και μουσικοχορευτικά δρώμενα.

To 1967 συμμετέχει στα γυρίσματα της ταινίας Οιδίπους τύραννος (1968) του Φίλιπ Σαβίλ ως μέλος του χορού.

Η χούντα έκλεισε την «Κιβωτό της Άμυ» με την δικαιολογία πως δεν διέθετε άδεια «μετά μουσικών οργάνων», και ο Αργυράκης έφυγε εκτός Ελλάδας.

Σταθμοί του η Κύπρος, το Λονδίνο, το Παρίσι.
Το 1968 εκθέτει στη Walton Gallery, στο Λονδίνο, ενώ το 1969 εγκαθίσταται στην Κοπεγχάγη με την τέταρτη γυναίκα και σύντροφό του, νηπιαγωγό-ερασιτέχνη ηθοποιό Janne Sylvester.
Εκεί, τον ίδιο χρόνο, ανέβασε μια δική του σατιρική επιθεώρηση, το Sexagon, όπως και τις Θεσμοφοριάζουσες. Τ
ον ίδιο χρόνο έζησε για μερικούς μήνες στην Carboneras της Ισπανίας όπου και δημιούργησε μια σειρά ρηξικέλευθων σκίτσων EROS-SPACE-REVO, με τη χορηγία του γλύπτη Takis.
To 1970 εκθέτει στο Μουσείο του Odense, στη Δανία.
Το 1972 συνεργάστηκε για τα κοστούμια και τη σκηνογραφία στη Σαμία του Μένανδρου με τη σκηνοθέτη Εύη Γαβριηλίδη, για λογαριασμό της Κυπριακής Τηλεόρασης.

Με την πτώση της χούντας, επέστρεψε στην Ελλάδα.
Εκθέτει στην Αίθουσα Τέχνης, στην Αθήνα.
Το 1974 συνεργάστηκε με το ΕΙΡΤ στα σκηνικά της τηλεοπτικής σειράς Λούνα Πάρκ.
Το 1975 εικονογράφησε έναν αγγλικό ταξιδιωτικό οδηγό για την Ελλάδα (Fodor's Greece 1975) και εργάστηκε για τα σκηνικά και τα κοστούμια της όπερας Καμπανέλο του Γκαετάνο Ντονιτσέττι, σε σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδουλάκη και μουσική διεύθυνση Μάνου Χατζιδάκι, στη Λυρική Σκηνή.

Το 1976 εκθέτει στη Γκαλερί Γιάννη Σταθά του Λεωνίδα Χρηστάκη.
Το 1977 πρωταγωνιστεί στην ταινία Οι άρχοντες του Μανούσου Μανουσάκη.
Το 1978 συνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο για τα σκηνικά και τα κοστούμια του θεατρικού Νέα από τον κόσμο που ανακαλύφτηκε στο φεγγάρι, της σπονδυλωτής παράστασης Μάσκες του Μπεν Τζόνσον, σε σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδουλάκη.
Το 1979 αφιερώνει μια έκθεση έργων στη μητέρα του Γαλάτεια, στην Γκαλερί Ευγένη.
Το 1981 συνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο για τα κοστούμια και τα σκηνικά στο παιδικό έργο Το Αυγό της Κότας.
Το 1982 εκδίδεται μια σειρά από σκίτσα για τον Μουσικό Αύγουστο '81, του Μάνου Χατζιδάκι (εκδ. Άγρα 1982).
Τον ίδιο χρόνο επιμελήθηκε τα σκηνικά των Β' Αγώνων Ελληνικού Τραγουδιού, Κέρκυρα '82, του Μάνου Χατζιδάκι.
Το 1982-83 συνεργάστηκε για τελευταία φορά με τον Χατζιδάκι, στα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης Πορνογραφία, την οποία πάντα ο ίδιος ο Αργυράκης ανέφερε ως "Ερωτική Πορνογραφία".
Τη δεκαετία του '80 ξεκινάει η σταθερή συνεργασία του με την εφ. Έθνος και σποραδικά με το περιοδικό Ταχυδρόμος, ενώ παράλληλα εκθέτει κατά καιρούς στην Γκαλερί Βουρκαριανή του Νίκου Δαλαρέτου, στην Τζια.

Το 1983 εκθέτει έργα από το Colombo, Ινδία, στο Athens Center, στο Μετς.
Το 1984 κυκλοφόρησε μια συλλογή άρθρων και σκίτσων, Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Το 1986 εκθέτει τα σκίτσα της σειράς EROS-SPACE-REVO (1969) μαζί με τους φίλους του Ραϋμόνδο και Takis, στην γκαλερί Medusa της Μαρίας Δημητριάδη. Έκτοτε έκανε μερικές ακόμη ατομικές εκθέσεις για τις οποίες δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία.

Η υγεία του κλονίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Έπαψε να ζωγραφίζει και να συμμετέχει ενεργά στην καλλιτεχνική ζωή.
Το 1992 ο ΟΕΔΒ εκδίδει το αναγνωστικό της ΣΤ' Δημοτικού με εικονογράφηση του Μίνου Αργυράκη.
Από τον Απρίλιο του 1997 ήταν τρόφιμος στο Γηροκομείo Αθηνών.
Ο Takis φρόντισε να γίνει μια έκθεση με έργα του Αργυράκη στην Γκαλερί Diana & Yuliα, στη γειτονιά της Βαρβακείου Αγοράς.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 26 Μαΐου 1998, πριν προλάβει να υλοποιηθεί η υπόσχεση του τότε Υπουργού Πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου για μια αναδρομική έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη.

Έργα του Μίνου Αργυράκη βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές καθώς και στο Μουσείο Μπενάκη - Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου-Γκίκα.
 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΧΤΙΤΣΗΣ

Ο Νίκος Καχτίτσης γεννήθηκε στη Γαστούνη Ηλείας, στις 26 Φεβρουαρίου 1926.  

Από πολύ νέος βρήκε καταφυγή στη λογοτεχνία και έφηβος ακόμα, το 1941, δημοσίευσε κείμενό του σε περιοδικό.
Η Κατοχή και ο Εμφύλιος στην Πάτρα και η θητεία του στον στρατό (1949-1952) σφράγισαν ανεξίτηλα τον ψυχισμό του και επέτειναν την τάση φυγής που διαρκώς τον διακατείχε.
Την περίοδο 1953-1955 μετανάστευσε στην Αφρική, όπου εργάστηκε σε εμπορική εταιρεία.
Το 1956 εγκαθίσταται μόνιμα στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπου θα αποκτήσει οικογένεια και θα βιοποριστεί ασκώντας διάφορα επαγγέλματα.
Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του επιδίδεται με πάθος στα δύο εκείνα πράγματα που κατεξοχήν τον τρέφουν: τη λογοτεχνία και την αλληλογραφία με τους φίλους του.

Χτυπημένος από οξεία λευχαιμία, αναχωρεί για το στερνό ταξίδι, το πρώτο στην Ελλάδα μετά από δεκατέσσερα χρόνια, στις 16 Μαΐου 1970.
Θα εκπνεύσει, στην Πάτρα, στις 25 Μαΐου 1970 εννέα ημέρες αργότερα.
Ο ενταφιασμός του στον οικογενειακό τάφο θα γίνει στις 26 Μαΐου με την παρουσία λίγων φίλων.
 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ

Ο Μανώλης Μητσιάς γεννήθηκε  στη Δουμπιά Χαλκιδικής στις  26 Φεβρουαρίου 1946 και είναι Έλληνας τραγουδιστής.

Η πρώτη του επαφή με το τραγούδι και τη μουσική στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ήταν ψάλτης στην εκκλησία του χωριού του.
Αργότερα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές, κι εκεί έγινε μέλος της χορωδίας Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος.
Την πρώτη δημόσια εμφάνιση την έκανε στα "Σκαμνιά", ένα ζαχαροπλαστείο που ήταν δίπλα στον κινηματογράφο "Ναβαρίνο" στην πλατεία Ναβαρίνου, και είχε διαμορφώσει τον πίσω χώρο του σε μπουάτ.
Σ' αυτήν την μπουάτ πρωτοεμφανίστηκε ο Μανώλης Μητσιάς με αρχιμουσικό στο πιάνο τον Ανδρέα Πρέζα.
Ο πρώτος του μικρός δίσκος 45 στροφών ήταν δυο συνθέσεις του Ανδρέα Πρέζα, η μία που έγινε και μικρή επιτυχία "Της Ευτυχίας το νερό".
Εγκατέλειψε τα "Σκαμνιά", για να συνεχίσει στη μπουάτ "107", στην πολυκατοικία της οδύ Εγνατίας αριθμός 107.
Τη δεκαετία του 1960, ο Δήμος Μούτσης τον είχε καλέσει στο σπίτι του για να κάνουν πρόβα τα τραγούδια "Μ' Ένα Παράπονο" και "Αύριο Πάλι", που τελικά τα ερμήνευσε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Η στροφή στην καριέρα του έγινε το 1969, με πρώτη του επιτυχία το τραγούδι Στην Ελευσίνα μια φορά σε μουσική του Δήμου Μούτση και στίχους του Βασίλη Ανδρεόπουλου.

Έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες.
Έχει εμφανιστεί σε συναυλίες στην Ελλάδα και την Κύπρο και τραγούδησε για τους Έλληνες του εξωτερικού.
Το καλοκαίρι του 2009 γιόρτασε 40 χρόνια παρουσίας στο ελληνικό τραγούδι.
Έχει ηχογραφήσει περισσότερους από 35 προσωπικούς δίσκους και έχει συμμετάσχει και σε δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΛΑΒΙΔΑ

Η Χριστιάνα Λαβίδα ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 1953.

Ήταν αδελφή της επίσης τραγουδίστριας Βασιλικής Λαβίνα, χήρας του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου και εξαδέλφη της Ελένης Βιτάλη, κόρης του συνθέτη Τάκη Λαβίδα και της τραγουδίστριας Λούσης Καραγεωργίου.

Η καριέρα της στη δισκογραφία ξεκινάει με συμμετοχές σε δίσκους 45 στροφών κάνοντας δεύτερη φωνή στο Γιάννη Βογιατζή, στη Μαίρη Λίντα, στο Γιώργο Κοινούση, ενώ παράλληλα τραγουδάει και δικά της τραγούδια, στα περισσότερα από τα οποία είχε γράψει μουσική ο Νάκης Πετρίδης και στίχους η Σέβη Τηλιακού και ο Ηλίας Λυμπερόπουλος.

Το 1973 συμμετείχε με το Δημήτρη Μητροπάνο στο δίσκο Ο Δρόμος για τα Κύθηρα (Γιώργου Κατσαρού-Ηλία Λυμπερόπουλου).

Η συνεργασία με το Δημήτρη Μητροπάνο θα επαναληφθεί μετά από δύο χρόνια στο δίσκο Σκόρπια φύλλα, του 1975, των Απόστολου Καλδάρα-Σώτιας Τσώτου.

Μία χρονιά νωρίτερα, το 1974, θα κάνει μια μεγάλη επιτυχία το "Έβγα τελάλη μου" (Νίκου Ιγνατιάδη-Φίλιππου Νικολάου) τραγούδι με στοιχεία φολκλόρ, ενώ την επόμενη χρονιά, 1975, ετοιμάζει τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο Χριστιάνα.

Αυτή την περίοδο τραγουδάει τραγούδια των Γιώργου Χατζηνάσιου, Γιώργου Μανίκα, Νίκου Ιγνατιάδη, Θανάση Πολυκανδριώτη, Στέλιου Ζαφειρίου, Χρήστου Νικολόπουλου, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Κριμιζάκη κ.ά.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και αρχές της δεκαετίας του 1980 επιχείρησε μια στροφή στη δισκογραφία πλάι σε μουσικούς όπως ο Νίκος Ιγνατιάδης (συνεργάτης από την προηγούμενη δεκαετία), ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος, ο Κώστας Τουρνάς, ο Λάκης Παπαδόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Δημήτρης Λέκκας και αργότερα ο Θανάσης Καργίδης και ο Νίκος Παραστατίδης.
Η αλλαγή στη δισκογραφία σε ύφος περισσότερο ποπ, μελωδικό με επιρροές από τη ντίσκο και την ευρωπαϊκή μουσική, αποτυπώθηκε και στις εμφανίσεις της στη νυχτερινή Αθήνα, πρώτα με την Καίτη Μπελίντα το 1979 και την επόμενη χρονιά με το Γιώργο Μαρίνο στη Μέδουσα.

Ανάμεσα στις επιτυχίες της είναι: "Μίλα μου" (του Ρόμπερτ Ουίλιαμς το οποίο τραγούδησε μαζί με το Δάκη), "Τελειώσαμε λοιπόν", "Τι να μας κάνει η νύχτα", "Η νύχτα θέλει", "Μην ακούς που τραγουδώ", "Η Κάρμεν", "Τα μάτια σου", "Γιαρέμ", "Ξέχασέ με", "Φώτα κι άλλα φώτα", "Χόρεψέ με ένα ταγκό", "Κάποιος να βάλει μουσική", "Το καπώ" κ.ά.

Συμμετείχε στην ταινία Ένα σενάριο είναι η ζωή μας, 1985, του Ντίνου Μαυροειδή.

Υπήρξε σύζυγος του πρώην βουλευτή Δημήτρη Ι. Σταμάτη με τον οποίο είχε αποκτήσει δύο παιδιά.

Τα τελευταία της χρόνια έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ και από καρκίνο.

Απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 2021, σε ηλικία 68 ετών.
Κηδεύτηκε σε στενό κύκλο στο Κοιμητήριο Μελισσίων.