My Bonjour

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης  ήταν Έλληνας ποιητής, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της σύγχρονης εποχής.

Γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια, όπου οι γονείς του εγκαταστάθηκαν εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη το 1850.

 Στην Αλεξάνδρεια, ο Καβάφης διδάχτηκε αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά με οικοδιδάσκαλο και συμπλήρωσε τη μόρφωσή του για ένα-δύο χρόνια στο Ελληνικό Εκπαιδευτήριο της Αλεξάνδρειας.

Μετά το θάνατο του πατέρα του και τη σταδιακή διάλυση της οικογενειακής επιχείρησης Καβάφης και Σία, η οικογένεια εγκαταστάθηκε το 1872 στο Λίβερπουλ και το 1874 στο Λονδίνο.

Το 1879, η οικογένεια Καβάφη έφυγε από την Αγγλία και εγκαταστάθηκε στο διαμέρισμα της οδού Ραμλίου.
Το 1881, ο Καβάφης φοίτησε στην εμπορική σχολή Λύκειο Ερμής του Κωνσταντίνου Παπαζή.
Το 1897, ο Καβάφης ταξίδεψε στο Παρίσι και το 1903 στην Αθήνα.
Άρχισε να εργάζεται, όχι ακόμη συστηματικά, αλλάζοντας διάφορα επαγγέλματα, όπως του δημοσιογράφου στην εφημερίδα Τηλέγραφος (1886), του μεσίτη στο Χρηματιστήριο Βάμβακος (1888) και του άμισθου γραμματέα στο Γραφείο Αρδεύσεων (1889-1892) όπου και θα προσληφθεί ως έκτακτος έμμισθος υπάλληλος το 1892 και θα εργαστεί μόνιμα εκεί επί τριάντα χρόνια, μέχρι το 1922, φτάνοντας στο βαθμό του υποτμηματάρχη.

Το 1932, ο Καβάφης, άρρωστος από καρκίνο του λάρυγγα, πήγε για θεραπεία στην Αθήνα, όπου παρέμεινε αρκετό διάστημα, εισπράττοντας μια θερμότατη συμπάθεια από το πλήθος των θαυμαστών του.
Επιστρέφοντας όμως στην Αλεξάνδρεια, η κατάστασή του χειροτέρεψε.
Εισήχθη στο Νοσοκομείο της Ελληνικής Κοινότητας, όπου και απεβίωσε την ημέρα των γενεθλίων του, στις 29 Απριλίου 1933.

Σήμερα η ποίησή του όχι μόνο έχει επικρατήσει στην Ελλάδα, αλλά και κατέλαβε μία εξέχουσα θέση στην όλη ευρωπαϊκή ποίηση, ύστερα από τις μεταφράσεις των ποιημάτων του αρχικά στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και κατόπιν σε πολλές άλλες γλώσσες.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Νικόλαος Επισκοπόπουλος ήταν Έλληνας πεζογράφος και κριτικός, που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Ελλάδα και συνέχισε στη Γαλλία, γράφοντας στα γαλλικά, με το ψευδώνυμο Νικολά Σεγκύρ (Nicolas Ségur).

Γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1874 και μεγάλωσε στη Ζάκυνθο.

Ο πατέρας του λεγόταν Διονύσιος Επισκοπόπουλος και η μητέρα του Αδριανή Σιγούρου (ήταν ξαδέλφη του ποιητή Μαρίνου Σιγούρου).
Υπήρξε αυτοδίδακτος, επειδή διέκοψε τη φοίτηση στο σχολείο μετά τη δεύτερη τάξη.
Ήταν μανιώδης αναγνώστης από παιδί και ήδη στα δεκαπέντε του εργαζόταν ως βοηθός φαρμακοποιού, ενώ σε ηλικία δεκαέξι ετών εξέδωσε ένα φιλολογικό ημερολόγιο για να δημοσιεύει εκεί τα λογοτεχνικά γραπτά του.

Το Μάιο του 1892 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην Αθήνα, όπου ο συμπατριώτης του Γρηγόριος Ξενόπουλος τον έθεσε υπό την προστασία του και προσπαθούσε να τον εισαγάγει στους λογοτεχνικούς κύκλους.
Τον πρώτο χρόνο οι προσπάθειές του δεν καρποφορούσαν και ο Επισκοπόπουλος εργαζόταν ως διεκπεραιωτής στο περιοδικό Διάπλασις των Παίδων και έγραφε άρθρα εκλαϊκευμένης ιατρικής για την εφημερίδα Το Άστυ.
Εκεί έγινε και η πρώτη του λογοτεχνική δημοσίευση στις 7 Δεκεμβρίου του 1893, με το διήγημα «Ut diese mineur».
Η επιτυχία του ήταν μεγάλη και τον καθιέρωσε απότομα στο αναγνωστικό κοινό και τους κύκλους των λογοτεχνών.
Ο Ξενόπουλος είχε επισημάνει χαρακτηριστικά ότι «αφ’ εσπέρας εκοιμήθη άγνωστος και την επομένην εξύπνησε προσωπικότης».
Αμέσως μετά την πρώτη δημοσίευση προσελήφθη ως αρθρογράφος στο Άστυ με τις στήλες «Εδώ κι Εκεί» και «Από ημέρας εις ημέραν».
Μέχρι το 1904 συνεργάστηκε με ημερολόγια και φιλολογικά περιοδικά γράφοντας διηγήματα, μεταφράσεις, κριτικά δοκίμια και χρονογραφήματα και σύχναζε στους φιλολογικούς κύκλους του Παλαμά, του Δροσίνη (την ξαδέρφη του οποίου παντρεύτηκε), του Σουρή και της Παρρέν.

Το 1904 έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Παρίσι και δραστηριοποιήθηκε ως λογοτέχνης με το ψευδώνυμο Nicolas Ségur (Ségur ήταν το όνομα της νορμανδικής οικογένειας κλάδος της οποίας εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο και από την οποία προέρχονταν οι Σιγούροι).
Εκεί είχε την υποστήριξη του Ανατόλ Φρανς, τον οποίο είχε γνωρίσει σε ένα ταξίδι του στην Αθήνα και ο οποίος τον σύστησε στα σημαντικότερα φιλολογικά περιοδικά.
Έγραψε μυθιστορήματα και κριτικά δοκίμια για λογοτεχνικά και φιλοσοφικά θέματα.

Πέθανε στο Παρίσι στις 22 Μαρτίου του 1944.
 

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΣ

Γρηγόρης Γιάνναρος ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ Εσωτερικού και εν συνεχεία του ενιαίου Συνασπισμού.

Γεννήθηκε στις 29 Απριλίου το 1936 στη Σαλμώνη Ηλείας, γιος του Κωνσταντίνου Γιάνναρου και της Γεωργούλας Ρούσσα.

Τελείωσε το τότε εξατάξιο Γυμνάσιο στον Πύργο και σπούδασε οικονομικά στην τότε ΑΣΟΕΕ.
Αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1960, έλαβε υποτροφία από τη Σοβιετική πρεσβεία στην Ελλάδα για να πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές και έρευνα στην Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας, όπου παρέμεινε από το 1966 έως το 1970.

Οργανώθηκε από τα μαθητικά του ήδη χρόνια στην Αριστερά.
Υπήρξε μέλος της παράνομης ΕΠΟΝ, ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας ΕΔΑ και ακολούθως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων «Γρηγόρης Λαμπράκης».

Οι εμπειρίες του στη Μόσχα τον οδήγησαν να απορρίψει το Σοβιετικό οικονομικοκοινωνικό πρότυπο και έτσι με τη διάσπαση του 1968 αποφάσισε να ενταχθεί στο ΚΚΕ Εσωτερικού, ωστόσο θεωρούσε πως σε διακρατικό επίπεδο η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να διατηρούν καλές πολιτικές και οικονομικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, κάτι που τον έκανε αποδεκτό συνομιλητή από το ΚΚΕ.

Από το 1977 έως το 1988 υπήρξε διευθυντής της εφημερίδας Αυγή καθώς και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΚΚΕ Εσωτερικού.
Ως διευθυντής της Αυγής ακολούθησε στάση «κριτικής υποστήριξης» προς την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, αν και από το 1986 και μετά ο αντιπολιτευτικός τόνος αυξήθηκε.
Παρέμεινε συμπαθής σε πολλά στελέχη και οπαδούς του ΠΑΣΟΚ παρά τα γεγονότα του 1989, καθώς διατήρησε ψύχραιμη στάση και απέφυγε τις προσωπικές επιθέσεις στον Ανδρέα Παπανδρέου κατά τη φορτισμένη εκείνη περίοδο.

Eξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου τρεις φορές.
Την πρώτη φορά συγκέντρωσε 21.855 ψήφους στη Β΄ Αθηνών ενώ την τρίτη συγκέντρωσε τους περισσότερους σταυρούς στη Β΄ Αθηνών από το κόμμα του.

Στην οικουμενική κυβέρνηση του Ζολώτα, το 1989, διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (ΥΒΕΤ), με υπουργό τον Αναστάσιο Πεπονή.
Είχε συγγράψει τα βιβλία: «Από τις αυταπάτες στην πραγματικότητα-Η Αριστερά μετά το ΄89» (1990), «Ευκαιρίες και παγίδες στο τέλος της μεταπολίτευσης» (1995), «Νέα Εποχή-Νέοι Στόχοι» κ.α.

Απεβίωσε στις  5 Αυγούστου 1997 από καρκίνο σε ηλικία 61 ετών στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ

Ο Γιάννης Καλατζής  ήταν Έλληνας τραγουδιστής, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του '60 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '70.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 29 Απριλίου το 1938.

Η καριέρα του ως τραγουδιστή ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ως μέλος του μουσικού σχήματος Τρίο Μορένο, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη για να γίνει γνωστό στην Ελλάδα, ενώ έκανε και ένα δισκογραφικό πέρασμα από τις ΗΠΑ.
Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, κάπου στο 1966, ο Καλατζής ξεκίνησε την σόλο καριέρα του και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Εκεί ξεκίνησε συνεργασία με τον διάσημο συνθέτη Γιώργο Μητσάκη.
Η δημοτικότητά του άρχισε να αυξάνεται και είχε μια παραγωγική συνεργασία με μερικούς από τους πιο διάσημους Έλληνες συνθέτες.
Ο Καλατζής κατέγραψε επίσης συμμετοχές σε άλμπουμ με τραγουδιστές όπως ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρίζα Κωχ, η Λίτσα Διαμάντη και ο Κώστας Σμοκοβίτης, ενώ εμφανίστηκε και σε δέκα κινηματογραφικές ταινίες ερμηνεύοντας τραγούδια του.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970 συνεργάστηκε με τον συνθέτη Νίκο Καρβέλα.
Το 1981 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τραγούδια του Τόλη Βοσκόπουλου.
Το τελευταίο του άλμπουμ προτού αποσυρθεί από το ενεργό τραγούδι κυκλοφόρησε το 1984, ωστόσο το 1985 πήρε μέρος σε μια μεγάλη συναυλία αφιερωμένη στον συνθέτη Μάνο Λοΐζο που πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.
Το 2000 κυκλοφόρησε ένα διπλό CD, όπου το πρώτο περιείχε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σε νέες εκδόσεις και το δεύτερο αγαπημένα ελληνικά τραγούδια άλλων ερμηνευτών σε δική του απόδοση.
Ο Καλατζής θεωρείται ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές της εποχής του και αρκετά τραγούδια του έχουν ερμηνευθεί από νεότερους τραγουδιστές.

Το 2013 τιμήθηκε στην ελληνική εκδοχή του τηλεοπτικού προγράμματος Your Face Sounds Familiar που μεταδόθηκε από τον ΑΝΤ1 με τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Καζάκο να τον υποδύεται και να εκτελεί ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια του, το «Δελφίνι δελφινάκι».
Ο Γιάννης Καλατζής πέθανε στις 13 Ιουλίου 2017 σε ηλικία 79 ετών (σύμφωνα με το κηδειόσημό του).
 

ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ

 Σοφία Σακοράφα γεννήθηκε στα Τρίκαλα, στις 29 Απριλίου 1957 και είναι Ελληνίδα πολιτικός, πρώην βουλεύτρια, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ), πρώην ευρωβουλεύτρια και πρώην ακοντίστρια.

Άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε ηλικία 15 ετών, αγωνιζόμενη με τα χρώματα του Γ.Σ. Τρικάλων.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1982 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στα Χανιά, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 74,20 μέτρα.
Η επίδοση αυτή παρέμεινε πανελλήνιο ρεκόρ μέχρι την εισαγωγή του νέου τύπου ακοντίου, οπότε και όλα τα ρεκόρ μηδενίστηκαν.
Παρέμεινε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στον ανοιχτό στίβο ως και την 13η Ιουνίου του 1983 όταν στο Τάμπερε της Φινλανδίας η Τιίνα Λίλακ το κατέρριψε με επίδοση 74,76 μέτρα.

Συνολικά πέτυχε 17 φορές πανελλήνιο ρεκόρ, βελτιώνοντάς το συνολικά πάνω από 30 μέτρα.

Είναι απόφοιτη της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής Θεσσαλονίκης (σήμερα ΤΕΦΑΑ).

Όταν αποχώρησε από τον αθλητισμό ασχολήθηκε με την πολιτική.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθήνας (με 33.503 σταυρούς προτίμησης) στις εκλογές του 2007, καθώς και στις εκλογές του 2009.

Στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξήχθη στη 6 Μαΐου 2010 για το νομοσχέδιο σχετικά με το μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. και για τα έκτακτα μέτρα που πήρε η χώρα για να μη χρεοκοπήσει, διαγράφτηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, καθώς δήλωσε «παρών» μαζί με τον Γιάννη Δημαρά και τον Βασίλη Οικονόμου που επίσης δήλωσαν «παρών», ξεφεύγοντας από την κομματική γραμμή που είχε ορίσει ο αρχηγός του κόμματος Γιώργος Παπανδρέου.

Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 και του Ιουνίου του 2012, εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πρώτη σε σταυρούς (71.407) από τους υποψήφιους του κόμματος στην εν λόγω περιφέρεια.
Στις ευρωεκλογές του 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ίδιο κόμμα.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2015 ανακοίνωσε την ανεξαρτητοποίησή της από την ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2018 εντάχθηκε στο Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής (ΜέΡΑ25) του Γιάνη Βαρουφάκη, με το οποίο ήταν υποψήφια στις ευρωεκλογές του 2019.
 Εκλέχθηκε βουλευτής στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών στις εκλογές του 2019.