My Bonjour

ΣΤΡΑΤΗΣ ΔΟΥΚΑΣ

Ο Στρατής Δούκας ήταν Έλληνας Μικρασιάτης συγγραφέας, κριτικός τέχνης και ζωγράφος.

Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1895 στα Μοσχονήσια του Αδραμυτινού κόλπου της Μικράς Ασίας, γιος του Κωσταντή Δούκα και της Αιμιλίας το γένος Χατζηαποστολή.

Είχε ένα μεγαλύτερο αδερφό τον Αλέκο.
Τέλειωσε το σχολαρχείο στη γενέτειρά του και το γυμνάσιο στο Αϊβαλί.

Το 1912 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγκατοίκησε με τον Φώτη Κόντογλου, με τον οποίο συνδεόταν φιλικά από τα γυμνασιακά χρόνια.
Διέκοψε τις σπουδές του μετά το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και επισκέφθηκε τη Λέσβο και το Άγιο Όρος.
Το 1913 οργάνωσε λαογραφικές μελέτες στη Μυτιλήνη από κοινού με τον Αντώνη Πρωτοπάτση και τρία χρόνια αργότερα κατετάγη εθελοντικά στην Εθνική Άμυνα. Πολέμησε στη Μακεδονία και τη Μικρά Ασία και τραυματίστηκε.

Αποστρατεύτηκε το 1923 και στράφηκε στην προσπάθεια διάδοσης της μικρασιατικής λαϊκής τέχνης και βιοτεχνίας (αγγειοπλαστική και ταπητουργία) στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα οργάνωσε εκθέσεις ζωγραφικής με έργα των Φώτη Κόντογλου και Σπύρου Παπαλουκά.
Με τους δυο τελευταίους υπήρξε επίσης συνιδρυτής του Συλλόγου Μουσικών Τεχνών της Μυτιλήνης (μαζί με τον Στράτη Μυριβήλη) και της Εταιρείας Διακοσμητικής Τέχνης της Αθήνας.
Υπήρξε επίσης βασικό στέλεχος των περιοδικών Φιλική Εταιρεία και Φραγγέλιο και καλλιτεχνικός διευθυντής της Εταιρείας Αγγειοπλαστικής της Κιουτάχειας. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Μακεδονία και Εφημερίς των Βαλκανίων (Θεσσαλονίκης) και Ελεύθερος Λόγος (Μυτιλήνης).

Μετά από μια σοβαρή ασθένεια το 1927 και ανάρρωσή του στη Θεσσαλονίκη, άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και περιόδευσε δύο φορές ανά τη μακεδονική επαρχία, εμπειρία που του έδωσε υλικό για δημοσιογραφική έρευνα που δημοσίευσε στην εφημερίδα Πρωία (σειρά ανταποκρίσεων με τον γενικό τίτλο «Η ορεινή Ελλάδα»), για κάποια εικαστικά έργα του, καθώς επίσης για το αφήγημα Ιστορία ενός αιχμαλώτου.

Από το 1929 άρχισε να συνεργάζεται με τις αθηναϊκές εφημερίδες Πρωία, Πολιτεία και Νέος Κόσμος ως δημοσιογράφος και παράλληλα δημοσίευσε λυρικά κείμενα στο περιοδικό Κύκλος.

Το 1931 ξεκίνησε η ενασχόλησή του με το έργο του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά και γνωρίστηκε με το Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη.
Το 1934 πήρε μέρος στην ίδρυση της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Συνεργάστηκε επίσης στην ίδρυση και την κυκλοφορία του περιοδικού Το Τρίτο Μάτι μαζί με τους Πικιώνη, Παπαλουκά, Χατζηκυριάκο-Γκίκα και Καραντινό 1935-1937) και το περιοδικό Νεολαία (1939-1940).
Από το 1937 ως το 1939 εργάστηκε ως γραμματέας της Τουριστικής Επιτροπής Θεσσαλονίκης και κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-41 υπηρέτησε ως αξιωματικός.

Το 1942 επέστρεψε στην Αθήνα και παντρεύτηκε τη Δήμητρα Μαγγανά που ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνία.
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ και εντάχθηκε στο ΚΚΕ.
Κακοποιήθηκε από τους Γερμανούς κατακτητές για τη δράση του.
Μετά την απελευθέρωση, υπηρέτησε στα ιατρεία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ελεύθερα Γράμματα (1949-1950 διευθυντής), Ο Αιώνας μας, Ποιητική Τέχνη και Ζυγός.
Υπήρξε σύμβουλος (1949-1953) και γενικός γραμματέας (1953-1960) της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Το 1962 έφυγε για να υποβληθεί σε εγχείρηση προστάτη στη Μόσχα.
Η εγχείρηση δεν έγινε τελικά και ο Δούκας πέρασε την υπόλοιπη ζωή του κατάκοιτος στο σπίτι του στην Αθήνα.
Συνεργάστηκε τότε με το περιοδικό Διαγώνιος της Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε τα λογοτεχνικά του έργα Οδοιπόρος και Ενώτια, καθώς και τα κείμενά του για τον Χαλεπά.
Διώχθηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Παπαδόπουλου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε γηροκομεία.

Το 1979 διοργανώθηκε στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης συγκεντρωτική τιμητική έκθεση βιογραφικών του μαρτυριών και αναδρομική έκθεση ζωγραφικών έργων του της περιόδου 1924-1929, που αποτέλεσε το υλικό συγκρότησης του Μουσείου Στρατή Δούκα στο Πνευματικό Κέντρο "Βίλα Βουγά" του Δήμου Ζωγράφου με τον οργανωτικό σχεδιασμό και την επιμέλεια του ποιητή και τεχνοκρίτη Ευάγγελου Ανδρέου.

Πέθανε στην Αθήνα, στις  26 Νοεμβρίου 1983.  

Τη χρονιά του θανάτου του πρόλαβε να αναγορευτεί επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, επίτιμο μέλος του Pen Club και επίτιμος Δημότης Ζωγράφου.
Επίσης μετά το θάνατό του, το 1986, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EUARCE) διοργάνωσε τιμητικό αφιέρωμα με έκθεση ζωγραφικής της Αμαλίας (Παρασκευοπούλου) και τίτλο "Έβδομη ζωγραφική εκδοχή για τα γραπτά του Στρατή Δούκα".
 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΣΤΡΙΝΙΔΗΣ

Ο Νικόλαος Αστρινίδης  ήταν Ελληνορουμάνος συνθέτης, αρχιμουσικός, πιανίστας, και παιδαγωγός.

Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1921 και μεγάλωσε στο Άκερμαν της Βεσσαραβίας στη Ρουμανία.

Ο συνθέτης μεγάλωσε στην κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα της μεσοπολεμικής Ρουμανίας και ήδη από την εφηβική του ηλικία έδειξε σημαντική κλίση στη μουσική.
Ικανοποιώντας πατρικές επιθυμίες σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, ενώ ταυτόχρονα φοίτησε στο Ωδείο της ίδιας πόλης.
Καταλυτική για την καλλιτεχνική του ανάπτυξη υπήρξε η επιρροή του Ντίνου Λιπάτι, που μόλις είχε επιστρέψει από το Παρίσι, και τού πρόσφερε ιδιαίτερα μαθήματα στο πιάνο και τη σύνθεση.

Η έναρξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου έφερε σύντομα χάος και στη Ρουμανία. Η σοβιετική εισβολή του 1940 χώρισε την οικογένεια Αστρινίδη στα δύο.
Μετά από κινηματογραφικές περιπέτειες, ο συνθέτης και οι γονείς του κατάφεραν να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή.
Ο Αστρινίδης κατατάχθηκε στην Ελληνική Βασιλική Αεροπορία και υπηρέτησε στην 335η μοίρα καταδρομών υπό τον θρυλικό Βαρβαρέσο. Τα δύο χρόνια που πέρασε στο μέτωπο της Λιβύης υπήρξαν τα πλέον δραματικά για την έκβαση του πολέμου.
Ένας τραυματισμός στο πόδι και η ακόλουθη παρασημοφόρηση (Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων) έφεραν τον συνθέτη στο Κάιρο, την πλέον κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα του κόσμου.
Εκεί ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως πιανίστας και συνθέτης, δίνοντας περίπου 80 συναυλίες για τα ελληνικά και συμμαχικά στρατεύματα.

Μετά την αποστράτευσή του το 1947 πήγε στο Παρίσι, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Schola Cantorum παίρνοντας διπλώματα δεξιοτεχνίας πιάνου και σύνθεσης με βαθμό άριστα.
Σχεδόν αμέσως άρχισε συνεχείς περιοδείες ως πιανίστας σε όλο τον κόσμο δίνοντας περισσότερες από 3.000 συναυλίες είτε ως σολίστ είτε σε σύμπραξη με άλλους καλλιτέχνες.

Το 1949 ο μουσικός οίκος "Ricordi Ameri-cana" εξέδωσε έργα του για πιάνο.
Από το 1965 και ως το 1986 ήταν διευθυντής της Φιλαρμονικής και της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Τον επόμενο χρόνο (1966) παρουσίασε στα "Α' Δημήτρια" τα ορατόριά του "Άγιος Δημήτριος" και "Κύριλλος και Μεθόδιος".
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Μουσικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, ενώ διετέλεσε και μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Από το 1979 διήυθυνε τη Μαντολινάτα Θεσσαλονίκης και από το 1980 ήταν διευθυντής του Μακεδονικού Ωδείου Θεσσαλονίκης.

Η διεθνής σταδιοδρομία του Αστρινίδη (1947-1964) υπήρξε εντυπωσιακότατη, περιλαμβάνοντας περίπου 3000 συναυλίες σε τέσσερις ηπείρους, συνεργασίες με κορυφαίους σολίστ (Jacques Thibaud, Henryk Szeryng) και πρεμιέρες σε σημαντικές αίθουσες και φεστιβάλ.

Για 21 χρόνια διετέλεσε αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Δήμου Θεσσαλονίκης.

Πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 2010.
 

ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ 

Η Ντόρα (Θεοδώρα) Μπακογιάννη είναι Ελληνίδα νομικός και πολιτικός, η οποία διατελεί βουλευτής Χανίων με τη Νέα Δημοκρατία.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου 1954, όπου και κατοικεί.

Αφού αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη Γερμανία και συνέχισε τις σπουδές της στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πέρα της μητρικής της, μιλάει αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

Το 1974 παντρεύτηκε τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Παύλο Μπακογιάννη (δολοφονηθέντα το 1989 από την οργάνωση 17 Νοέμβρη), με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά: τον Κώστα και την Αλεξία.
Το 1998 παντρεύτηκε τον ναυλομεσίτη και αθλητικό παράγοντα Ισίδωρο Κούβελο.

Από το 1984 έως το 1989 ήταν υπεύθυνη του Πολιτικού Γραφείου του τότε προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1989 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στη μονοεδρική περιφέρεια Ευρυτανίας.

Υπό την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, διετέλεσε ως υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ (1990-1992) και ως υπουργός Πολιτισμού (1992-1993).

Στις εκλογές του 1996 έβαλε υποψηφιότητα στην Α΄ εκλογική περιφέρεια Αθηνών, όπου και εξελέγη.

Στις 20 Οκτωβρίου του 2002 εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων.
Επί δημαρχίας της, πραγματοποιήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες το 2004.

Αποχώρησε πρόωρα, παραιτούμενη από τη δημαρχία της Αθήνας τον Φεβρουάριο του 2006, προκειμένου να αναλάβει το Υπουργείο Εξωτερικών, θέση την οποία συνέχισε να κατέχει και στην κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του 2007.
Τον Ιούνιο του 2008 η Ντόρα Μπακογιάννη εξελέγη ξένος εταίρος στη Γαλλική Ακαδημία Ανθρωπιστικών και Πολιτικών Επιστημών.

Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εξελέγη, πρώτη σε ψήφους, βουλευτής στην Α΄ Αθηνών.

Ήταν μία από τους τρεις υποψηφίους στις εκλογές της 29ης Νοεμβρίου 2009 για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, μετά από την ανακοίνωση της παραίτησης του τότε αρχηγού του κόμματος, Κώστα Καραμανλή, υπό το βάρος της εκλογικής ήττας της ΝΔ στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009.
 

ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Λάκης (Απόστολος) Λαζόπουλος  είναι Έλληνας κωμικός ηθοποιός, σεναριογράφος, παρουσιαστής, παραγωγός, συγγραφέας, αρθρογράφος, στιχουργός και ερμηνευτής τραγουδιών.

Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1956 στη Λάρισα.

Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του για μεταπτυχιακό στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Παρόλα αυτά ασχολήθηκε με το θέατρο, την ηθοποιία, την κωμωδία, την συγγραφή σεναρίων, την παραγωγή, την τηλεόραση, την στιχουργία, την ερμηνεία τραγουδιών, την αρθρογραφία και σχολιασμό επικαιρότητας, την συγγραφή βιβλίου και την παρουσίαση.

Συνεργάστηκε με πολλούς και επώνυμους καλλιτέχνες τόσο στο θέατρο, όσο και στην μουσική.

Το 2021 δημιούργησε την δική του σχολή, την Ανωτέρα Δραματική Σχολή με το όνομα "Τεχνών 100".
Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου» για τη σύζυγό του, Τασούλα Λαζοπούλου, που απεβίωσε το 2019.

Το Αλ Τσαντίρι Νιουζ έχει αναπτυχθεί σε ένα χώρο όπου καλεσμένοι του Λαζόπουλου - γνωστοί ηθοποιοί της τηλεόρασης και του θεάτρου - συμβάλλουν στο σόου.
Για παράδειγμα, ο μεγάλος κωμικός Χάρρυ Κλυνν εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο παρουσιάζοντας μέρος της δικής του κωμωδίας.

Οι Δέκα Μικροί Μήτσοι ήταν μια κωμική, κοινωνικού σχολιασμού, εκπομπή και ήταν η πρώτη μεγάλη παραγωγή του Λάκη Λαζόπουλου που στέφθηκε με επιτυχία.
Σε αυτήν είχαν λάβει μέρος ως guest star πολλοί σημαντικοί Έλληνες ηθοποιοί, όπως και τραγουδιστές.