My Bonjour

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ 

Ο Γεώργιος Βιζυηνός (πραγματικό ονοματεπώνυμο Γεώργιος Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης), ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής και λόγιος.

Γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, το σημερινό Βιζέ της Τουρκίας, στις 8 Μαρτίου 1849, γιος πολύ φτωχικής οικογένειας.

Σε ηλικία 10 ετών οι παππούδες του τον στέλνουν στην Κωνσταντινούπολη κοντά σε ένα θείο του για να μάθει ραπτική.
Μετά όμως από 2-3 χρόνια πεθαίνει ο θείος του κι εγκαταλείπει τη ραπτική, επιστρέφοντας στο σχολείο προστατευόμενος από τον Κύπριο έμπορο, Γιάγκο Γεωργιάδη.
Παραμένει στην Πόλη μέχρι την ηλικία των 18 και τον Ιούλιο του 1868 ταξιδεύει ως προστατευόμενος του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Σωφρονίου Β΄ και ζει για τέσσερα χρόνια στην Κύπρο (Λευκωσία).

Εκεί φοιτά στην Ελληνική Σχολή Λευκωσίας, αριστεύει στα μαθήματα, ορίζεται “ευταξίας” (σχολικός επιμελητής), διαμένει στην Αρχιεπισκοπή, φορά ράσα και τελεί ιεροψάλτης (ο Σωφρόνιος τον προόριζε για την ιεροσύνη), ερωτεύεται όμως παράφορα τη νεαρή Ελένη Φυσεντζίδη και της γράφει ερωτικά ποιήματα, “παράπτωμα” για το οποίο τιμωρείται με επιτίμιο.
Η Φυσεντζίδη τον είχε ερωτευτεί τόσο που δεν παντρεύτηκε ώς τα 40 της, περιμένοντάς τον και πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του· το 1930, με άσπρα μαλλιά πλέον, διηγήθηκε από μνήμης σε δημοσιογράφο τα ποιήματα που της είχε γράψει.

Το 1872 ο Βιζυηνός επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη, βγάζει τα ράσα, θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του αλλά δεν έχει χρήματα.
Απευθύνεται στον Γεώργιο Χασιώτη, διευθυντή του Ελληνικού Λυκείου, που μεσολαβεί να γραφτεί ιεροσπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, χωρίς όμως την υποχρέωση να ιερωθεί ή να φορά ράσα.
Εκεί, το 1873 δημοσιεύει και την πρώτη του ποιητική συλλογή (Ποιητικά Πρωτόλεια).
Μεταξύ των καθηγητών του αναφέρεται και ο Κωνσταντινουπολίτης ποιητής Ηλίας Τανταλίδης, ο οποίος διέκρινε στον Βιζυηνό στοιχεία ιδιαίτερου ταλέντου και ευφυίας, ώστε τον σύστησε στην Ιφιγένεια Μαυροκορδάτου Συγγρού, σύζυγο του Ανδρέα Συγγρού, και στον πλούσιο τραπεζίτη κι εθνικό ευεργέτη Γεώργιο Ζαρίφη.

Το 1874 έρχεται στην Αθήνα και το επικό ποίημά του Κόδρος βραβεύεται στον Βουτσιναίο Ποιητικό Διαγωνισμό.
Στην Αθήνα συμμετέχει μαζί με τον συμφοιτητή του Νικόλαο Πολίτη στο φοιτητικό κίνημα που διεκδικεί καλύτερες φοιτητικές συνθήκες, δράση για την οποία συλλαμβάνονται και κρατούνται σε αστυνομικό τμήμα.
Την ίδια χρονιά εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά απογοητευμένος από την ποιότητα σπουδών, μαθαίνει γερμανικά και με δαπάνες του Γ. Ζαρίφη μεταβαίνει στη Γερμανία, στη Γοτίγγη, όπου το διάστημα 1875-1878 σπουδάζει φιλολογία και φιλοσοφία.
Το 1876 η επόμενη ποιητική συλλογή του Άραις μάραις κουκουνάραις (μετονομάστηκε σε Βοσπορίδες Αύραι) αποστέλλεται στην Αθήνα και βραβεύεται στον Βουτσιναίο Διαγωνισμό, στον οποίο, το 1877 η συλλογή του Εσπερίδες επαινείται.
Το 1881 τυπώνεται στη Λειψία η διδακτορική του διατριβή Das Kinderspiel in Bezug auf Psychologie und Paedagogik («Το παιδικό παιχνίδι υπό άποψη ψυχολογική και παιδαγωγική»).

Οι σπουδές του στη Γερμανία διεύρυναν σημαντικά τον πνευματικό του κόσμο και τον έφεραν σε επαφή με έναν χώρο που έστρεφε πλέον την πλάτη του στον ρομαντισμό και στον αποστεωμένο κλασικισμό και στρεφόταν στον εσωτερικό άνθρωπο.
Το τελευταίο αυτό στοιχείο ήταν καθοριστικό για το πεζογραφικό έργο του Βιζυηνού.
Στη Γερμανία υπήρξε, μεταξύ άλλων, μαθητής του φιλοσόφου Χέρμαν Λότζε (Hermann Lotze) αλλά και του θεμελιωτή της Πειραματικής Ψυχολογίας Βίλ(χ)ελμ Βουντ (Wilhelm Wundt).
Η ψυχογραφική ανάλυση των ηρώων του είναι εκείνη στην οποία προπάντων οφείλει την πρωτοποριακή θέση που κατέχει στα νεοελληνικά γράμματα.
Το 1882 ο Βιζυηνός επισκέπτεται το Παρίσι, όπου γνωρίζει τον Δημήτριο Βικέλα, τον Σαιντ-Ιλαίρ και τη Ζυλιέτ Αντάμ.
Περίπου ένα χρόνο μετά, το 1883, επισκέπτεται το Λονδίνο, όπου σχετίζεται με τον πρεσβευτή Πέτρο Βράιλα-Αρμένη.
Παράλληλα, δημοσιεύει την ποιητική συλλογή Ατθίδες αύραι.

Την ίδια χρονιά (1883), μετά από προτροπή του φίλου του, πια, Δημήτριου Βικέλλα που είχε δημοσιεύσει το 1879 το Λουκής Λάρας, συγγράφει και δημοσιεύει στην Εστία το πρώτο μεγάλο διήγημά του, Το αμάρτημα της μητρός μου.

Ο Βικέλλας συνεχίζει να τον προτρέπει να γράψει και στέλνει τα γραπτά στον εκδότη της Εστίας Γ. Κασδόνη· έτσι δημοσιεύονται επίσης το Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως και το αριστούργημά του Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου.
Γράφοντας σε πλούσια καθαρεύουσα διανθισμένη με ζωντανούς διαλόγους στη δημοτική και φωτίζοντας με ανθρωπιά και ευαισθησία τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων του, τα διηγήματά του εγκαινίασαν το ψυχογραφικό είδος στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Το 1884, λόγω του θανάτου τού χρηματοδότη του Γ. Ζαρίφη, υποχρεώνεται να επιστρέψει στην Αθήνα και αρχικά διορίζεται καθηγητής στο Βαρβάκειο Γυμνάσιο, όπου όμως δεν έμεινε πολύ.
 Ένα χρόνο αργότερα εκλέγεται υφηγητής στην έδρα της Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με την επί υφηγεσία διατριβή «Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω».
Ωστόσο δεν καταφέρνει να κερδίσει την έδρα καθηγητή στο πανεπιστήμιο, ούτε και τον μισθό που τη συνόδευε, κάτι που τον φέρνει πια σε δεινή οικονομική κατάσταση.
Παράλληλα δημοσιεύονται τα διηγήματά του Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας και Το μόνον της ζωής του ταξείδιον.
Εκείνη την εποχή για να βιοποριστεί αρχίζει να ασχολείται με ένα μεταλλείο στο θρακικό χωριό Σαμάκοβο.
Το 1886 γράφει το Ο Μοσκώβ-Σελήμ που διαδραματίζεται στη Θράκη.
Τελικά εγκαταλείπει την Αθήνα κι εγκαθίσταται μόνιμα στη γενέτειρά του.

Το 1890 αρχίζουν να τον ταλαιπωρούν πόνοι από νόσημα του μυελού των οστών που του φέρνουν αϋπνίες, τον καθιστούν ανίκανο να εργαστεί και τον αντλούν σωματικά και οικονομικά.
Έπειτα από σύσταση γιατρού μεταβαίνει το καλοκαίρι του ίδιου έτους σε θερμές, ιαματικές πηγές στο Μπαντ Γκαστάιν (Bad Gastein) της Αυστρίας.
Όλες οι θεραπείες αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Το 1892 το νόσημα εξελίσσεται σε φρενική νόσο και καταλήγει έγκλειστος στις 14 Απριλίου 1892 στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο.
Εκεί ζει βυθισμένος σε ουτοπικές εμμονές του για την εκμετάλλευση του μεταλλείου στην πατρίδα του και στο παραληρηματικό πάθος του για τη νεαρή Μπετίνα Φραβασίλη (14 ετών), μαθήτριά του στο Ωδείο Αθηνών, την οποία επιθυμούσε να νυμφευθεί.

Ύστερα από τέσσερα χρόνια εγκλεισμού, πεθαίνει στις 15 Απριλίου 1896, σε ηλικία 47 ετών.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ

Ο Γεώργιος Χρηστάκης - Ζωγράφος ή Γεώργιος Ζωγράφος γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 8 Μαρτίου 1863 και ήταν Έλληνας πολιτικός.

Καταγόταν από το Κεστοράτιο, χωριό βόρεια του Αργυροκάστρου και ήταν ο γιος του ευεργέτη Χρηστάκη Ζωγράφου.

Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι και το Μόναχο.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε εντατικά με την βελτίωση των καλλιεργειών στα μεγάλα πατρικά κτήματα που διέθετε στην περιοχή της Θεσσαλίας.
Ταυτόχρονα, υποστήριζε την εκούσια απαλλοτρίωση των μεγάλων περιουσιών και ο ίδιος μάλιστα πούλησε σε ακτήμονες, σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές, μέρος των κτημάτων του.
Το 1905 εισήλθε στον πολιτικό στίβο, εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας, ως δηλιγιαννικός, ενώ το 1906 επανεξελέγη, ως ραλλικός.
Το 1909 υπήρξε Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη (7 Ιουλίου - 15 Αυγούστου).

Με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων (1913) ορίστηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο γενικός κυβερνήτης της απελευθερωμένης από τον ελληνικό στρατό Ηπείρου.
Υπηρέτησε ως Κυβερνήτης το διάστημα 29 Μαρτίου-31 Δεκεμβρίου 1913.

Όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις επιδίκασαν τη Βόρεια Ήπειρο στο νεοσυσταθέν κράτος της Αλβανίας, οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου σχημάτισαν υπό την Προεδρία του προσωρινή Κυβέρνηση στις 16 Φεβρουαρίου 1914, ανακηρύσσοντας την αυτονομία της περιοχής.
Την επόμενη ημέρα ανακηρύχτηκε επισήμως η αυτονομία και σε συγκινητική τελετή στο Αργυρόκαστρο πραγματοποιήθηκε η υποστολή της ελληνικής σημαίας και η έπαρση της σημαίας της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου.

Μετά τις στρατιωτικές επιτυχίες του βορειοηπειρώτικου στρατού των αυτονομιστών κατά των Αλβανών, την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας και την επανείσοδο του ελληνικού στρατού στην περιοχή (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), ο Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος αποσύρθηκε από τη Βόρεια Ήπειρο, παραδίδοντας τη διοίκηση της περιοχής στις ελληνικές αρχές. Ακολούθως, επανεκλέχθηκε βουλευτής και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Παραιτήθηκε από το αξίωμα αυτό και λίγο αργότερα (Δεκέμβριος 1914) εκλέχθηκε συνδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, θέση που διατήρησε ως το Σεπτέμβριο του 1917, με ολιγόμηνη διακοπή.
Κατά το διάστημα της διακοπής αυτής (25 Φεβρουαρίου-10 Αυγούστου 1915) διατέλεσε και πάλι Υπουργός Εξωτερικών σε κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη. Αγωνίστηκε σε αυτό το διάστημα για την είσοδο της χώρας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, καθώς θεώρησε ότι αυτή η κίνηση θα ωφελούσε σημαντικά τα εθνικά συμφέροντα.
Όμως δεν εισακούστηκε και αποχώρησε από την κυβέρνηση.

Κατά την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία (1945-1989), ο Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος όπως και ο πατέρας του, θεωρήθηκαν από το επίσημο κράτος ως εχθροί.
Αυτό είχε ως συνέπεια όσοι έφεραν το επώνυμο «Ζωγράφος» (είτε συγγενείς είτε όχι) να εκδιωχθούν από το Κεστοράτιο.

Μετά το 1989 όμως το γεγονός αυτό αποτέλεσε παρελθόν και σήμερα το «Ζωγράφειο Διδασκαλείο» Κεστορατίου, που είχε ιδρύσει ο Χρηστάκης-Ζωγράφος και είχε πάψει να λειτουργεί εδώ και δεκαετίες, ανακαινίσθηκε και μετατράπηκε σε μουσείο.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 24 Ιουνίου 1920.
 

ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Η Γαλάτεια Καζαντζάκη  ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 8 Μαρτίου 1881 και το πατρικό της επίθετο ήταν Αλεξίου.
Ήταν η πρωτότοκη κόρη του τυπογράφου, εκδότη και λόγιου Στυλιανού Αλεξίου. Σπούδασε στη «Γαλλική Σχολή Ηρακλείου», το καθολικό σχολείο των καλογραιών του Αγίου Ιωσήφ, όπου μεταξύ άλλων έμαθε άπταιστα τη γαλλική γλώσσα. Αδέλφια της ήταν η συγγραφέας Έλλη Αλεξίου, ο ποιητής και φιλόλογος Λευτέρης Αλεξίου και ο Ραδάμανθυς Αλεξίου (παππούς του μουσικού Παύλου Σιδηρόπουλου).

Ήταν η πρώτη σύζυγος του Νίκου Καζαντζάκη, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1901 και παντρεύτηκε τον Οκτώβριο του 1911 στο εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου, στο Ηράκλειο της Κρήτης, παρά τη θέληση του πατέρα του Καζαντζάκη, Μιχάλη.
Τον περισσότερο καιρό μαζί του το πέρναγε στο ορεινό χωριό Κράσι στο Ηράκλειο της Κρήτης, το οποίο ήταν το χωριό της οικογένειας Αλεξίου.

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Αθήνα.
Χώρισαν το 1926, αλλά, για να συναινέσει στην έκδοση του διαζυγίου, η Γαλάτεια έθεσε ως όρο να κρατήσει το επώνυμο του Καζαντζάκη, με το οποίο και συνέχισε τη συγγραφική της πορεία.
Από το 1926 θα συμβιώσει με τον διανοούμενο της Αριστεράς, ποιητή και κριτικό, Μάρκο Αυγέρη, τον οποίο παντρεύτηκε το 1933.

Ιδεολογικά, ανήκε στον χώρο της Αριστεράς, με ριζοσπαστικές και φεμινιστικές απόψεις.
Πολιτικά, υπήρξε στρατευμένη στα κομμουνιστικά ιδανικά της με ενεργή συμμετοχή στην Εργατική Βοήθεια του ΚΚΕ, αλλά και στο περιοδικό Πρωτοπόροι και συνέδεσε τη λογοτεχνία της με διάφορες πτυχές του ελληνικού βίου της εποχής.
Κατά τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά διώχτηκε από το μεταξικό καθεστώς, που τη συνέλαβε το 1938 και της απαγόρευσε να ‘δημοσιεύει ενυπόγραφα’.

Απεβίωσε στις 17 Νοεμβρίου 1962 στην Αθήνα, έπειτα από αυτοκινητιστικό δυστύχημα, σε ηλικία 81 ετών.

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ

Ο Νίκος Σκαλκώτας ήταν Έλληνας συνθέτης της σύγχρονης κλασικής μουσικής και βιολονίστας.

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα στις 8 Μαρτίου 1904.

Από την ηλικία των πέντε ετών άρχισε να μαθαίνει βιολί με τον θείο του και το 1910 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα για να του προσφέρει την ευκαιρία πληρέστερης μουσικής μόρφωσης.
Γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών και το 1918 αποφοίτησε με την ανώτατη διάκριση («Χρυσό Μετάλλιο») για την ερμηνεία του στο «Κοντσέρτο για βιολί» του Μπετόβεν.
Τα επόμενα χρόνια έπαιζε βιολί σε διάφορες εκδηλώσεις, ενώ ποιήματά του δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Νουμάς».

Το 1921 λαμβάνει υποτροφία από το Ίδρυμα Αβέρωφ για ανώτερες σπουδές βιολιού στο Βερολίνο. Γρήγορα, όμως, θα προσανατολιστεί στη σύνθεση, με δασκάλους τον Κουρτ Βάιλ, τον Φίλιπ Γιάρναχ και τον «πάπα της πρωτοπορίας» Άρνολντ Σένμπεργκ, ο οποίος τον εκτιμούσε ιδιαίτερα.
Μαζί του έμεινε ως το 1931, χάρη σε νέα υποτροφία που του προσέφερε ο Εμμανουήλ Μπενάκης.
Παράλληλα, έπαιζε βιολί σε ελαφρές ορχήστρες για να συμπληρώνει το εισόδημά του.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Βερολίνο έγραψε πάνω από 70 έργα, τα περισσότερα από τα οποία χάθηκαν.
Το 1931, μια έντονη συναισθηματική κρίση προκάλεσε τη διακοπή της σχέσης του με τη Γερμανίδα σύντροφό του, τη βιολονίστρια Ματίλντε Τέμκο, με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά, την Άρτεμη και ένα βρέφος που χάθηκε στη γέννα. Ακολούθησε η δημιουργική κρίση, που κράτησε έως το 1935.

Τον Μάιο του 1933 επέστρεψε στην Ελλάδα, τον ίδιο ακριβώς μήνα που ο δάσκαλός του Άρνολντ Σένμπεργκ έπαιρνε τον δρόμο της εξορίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μη αντέχοντας την καταπίεση των Ναζί.
Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην πατρίδα αντιμετώπισε τον φθόνο και την καχυποψία του μουσικού κυκλώματος (Φιλοκτήτης Οικονομίδης, Μανώλης Καλομοίρης, Δημήτρης Μητρόπουλος, Σπύρος Φαραντάτος), παρότι ήταν γνωστή η αξία του.

Όλες οι πόρτες ήταν κλειστές για τον Σκαλκώτα.
Για να ζήσει καταδέχεται να παίξει βιολί σε ένα από τα τελευταία αναλόγια της Κρατικής Ορχήστρας και αργότερα στις Ορχήστρες της Λυρικής και της Ραδιοφωνίας, παρά την αναμφισβήτητη αξία του ως βιολονίστα.
Ως αντίδοτο, άρχισε να συνθέτει πυρετωδώς: Από το 1935 και ως το 1945 είχε γράψει πάνω 100 έργα.
Κλεισμένος στον δικό του κόσμο και αποκομμένος εντελώς από τις ευρωπαϊκές τάσεις ανέπτυξε ένα δικό του, εντελώς προσωπικό ύφος.

Το 1946 παντρεύτηκε την πιανίστρια Μαρία Παγκαλή κι ένα χρόνο αργότερα ήρθε στη ζωή ο γιος τους Αλέκος, που διακρίθηκε ως ζωγράφος.
Ακολούθησε μια νέα περίοδος δημιουργικής σιωπής, αλλά από το 1949 άρχισε να συνθέτει με τους παλιούς του ρυθμούς νέα έργα και να ενορχηστρώνει παλιότερα.

Πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου 1949 από επιπλοκές που προκάλεσε η αμελημένη περισφιγμένη κήλη του.
Δύο ημέρες αργότερα γεννήθηκε ο δεύτερος γιος του, Νίκος, γνωστός ως πρωταθλητής Ελλάδας στο σκάκι.
 

Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής

Κορυφαίος έλληνας πολιτικός, με καθοριστική συμβολή στον οικονομικό και πολιτικό εκσυγχρονισμό της χώρας. Τ
ο σπουδαιότερο επίτευγμά του είναι η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1907 στο Κιούπκιοϊ (σήμερα Πρώτη), μια κωμόπολη κοντά στις Σέρρες, που τότε ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Έζησε ως μαθητής, διαδοχικά, στην Πρώτη, τη Νέα Ζίχνη, τις Σέρρες και τελικά στην Αθήνα, όπου μετά την αποπεράτωση των γυμνασιακών του σπουδών, εγγράφηκε στη Νομική Σχολή, από την οποία αποφοίτησε το 1929.

Το 1930 υπηρέτησε επί τετράμηνο τη στρατιωτική του θητεία, ως προστάτης πολύτεκνης οικογένειας.
Στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος στις Σέρρες, μέχρις ότου εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής το 1935 με το αντιβενιζελικό Λαϊκό Κόμμα.
Επανεξελέγη βουλευτής το 1936, στις τελευταίες εκλογές πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με την έκρηξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, ο Καραμανλής παρουσιάστηκε για να στρατευθεί στο Σιδηρόκαστρο, αλλά κρίθηκε ανίκανος να υπηρετήσει λόγω βαρηκοΐας.
Στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη δικηγορία. Επανήλθε στην ενεργό πολιτική το 1946, όταν έλαβε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαρτίου ως υποψήφιος του Λαϊκού Κόμματος στις Σέρρες και εξελέγη πρώτος σε ψήφους βουλευτής.

Το όνομά του θα γίνει γνωστό στο πανελλήνιο από τη θητεία του ως Υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Παπάγου (1952-1955).
Θα επιτελέσει σπουδαίο έργο, με την κατασκευή βασικών έργων υποδομής (εγγειοβελτιωτικά έργα, οδικές αρτηρίες, ενεργειακές μονάδες, έργα ύδρευσης κ.ά.).
Ο δυναμισμός και η αποφασιστικότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά και η απήχηση του έργου του στην κοινή γνώμη, αποτέλεσε ισχυρό πρόκριμα για την ανάδειξή του στην πρωθυπουργία, μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπάγου.
Η πρωτοβουλία του βασιλέα Παύλου να του αναθέσει τον σχηματισμό της κυβέρνησης, στις 5 Οκτωβρίου 1955, εξέπληξε τους πάντες, αφού επικρατέστεροι για τη διαδοχή ήταν οι αντιπρόεδροι της κυβέρνησης Παπάγου, Στέφανος Στεφανόπουλος και Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Ο Καραμανλής, από την πρώτη μέρα της πρωθυπουργίας του, θέλησε να βάλει τη δική του σφραγίδα στην πολιτική ζωή της χώρας.
Ίδρυσε νέο κόμμα, την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ) και προσέφυγε στις κάλπες τον Φεβρουάριο του 1956.
Τις κέρδισε, παρότι το κόμμα του ήλθε δεύτερο σε ψήφους, χάρις στο «τριφασικό» εκλογικό σύστημα.
Η επικράτηση στην πρώτη αυτή και στη συνέχεια σε δύο ακόμη εκλογικές αναμετρήσεις, το 1958 και το 1961, του επέτρεψε να διατηρήσει αδιάλειπτα την εξουσία για μία οκταετία (1955-1963), ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο στην πολιτική ιστορία της χώρας.

Πρωταρχική φροντίδα του Καραμανλή ήταν ο σχεδιασμός και η εφαρμογή ενός προγράμματος ταχύρρυθμης οικονομικής ανάπτυξης, σε μια χώρα που βίωνε ακόμη τις συνέπειες του καταστροφικού εμφύλιου πολέμου.
Όραμά του υπήρξε μια Ελλάδα απαλλαγμένη από τα σύνδρομα της δυσπραγίας και της φτώχειας.

Η ανοδική πορεία της οικονομίας θα του δώσει τη δυνατότητα να στραφεί, με την πάροδο του χρόνου, προς την ενίσχυση της παιδείας, του πολιτισμού και, για πρώτη ουσιαστικά φορά, του αθλητισμού, με τη θεσμοθέτηση του ΠΡΟ-ΠΟ (1959).
Ακόμη, αύξησε τη χρηματοδότηση του κοινωνικού τομέα κι έλαβε θεσμικά μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα, με κορυφαίο γεγονός τη σύσταση του ΟΓΑ (1961).
Όμως, παρά τις προσπάθειές του, ο εκσυγχρονισμός στο πολιτικό πεδίο κινούνταν με χαμηλές ταχύτητες, λόγω των εμφυλιοπολεμικών συνδρόμων, που παρέμειναν ισχυρά στην Ελληνική Δεξιά.

Το διεθνές περιβάλλον ήταν αρνητικό για την άσκηση πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, λόγω του Ψυχρού Πολέμου και της πρόσδεσης της χώρας στο άρμα των ΗΠΑ.
Έτσι, ήταν φυσικό για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να αναζητήσει ερείσματα για την κατοχύρωση της ασφάλειας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας στους κόλπους του ΝΑΤΟ.
Εν τούτοις, με αρκετή δόση αποτελεσματικότητας, κατόρθωσε να προαγάγει τις σχέσεις με τον Τρίτο Κόσμο, ιδιαίτερα με τις αραβικές χώρες, προτάσσοντας, οσάκις χρειαζόταν, τα περιφερειακά συμφέροντα της Ελλάδας.

Το 1959 υπέγραψε τις Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου, με τις οποίες τερματίστηκε η βρετανική κυριαρχία επί της Κύπρου και ιδρύθηκε ανεξάρτητο Κυπριακό κράτος, με εγγυήτριες δυνάμεις την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Μεγάλη Βρετανία με δικαίωμα στρατιωτικής παρέμβασης.
Ο Καραμανλής δέχθηκε αυστηρή κριτική για τις συμφωνίες αυτές, που κατοχύρωναν ως ισότιμο εταίρο στη μεγαλόνησο την Τουρκία.

Η καίρια τομή στην εξωτερική πολιτική του εντοπίζεται στην προσπάθεια για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πίστευε ότι η ΕΟΚ δεν αποτελούσε «απλώς οικονομικήν κοινοπραξίαν, αλλά οντότητα με ευρυτέραν πολιτικήν αποστολήν και σημασίαν».
Έπειτα από επίπονες διαπραγματεύσεις διετούς διάρκειας, η Ελλάδα θα γίνει δεκτή στην αρχική ομάδα των Έξι, ως πρώτο συνδεδεμένο μέλος, στις 9 Ιουλίου 1961.

Η πρώτη κυβερνητική οκταετία του Κωνσταντίνου Καραμανλή διακόπηκε απρόβλεπτα, με την παραίτησή του, τον Ιούνιο του 1963, ύστερα από διαφωνία με τον βασιλέα Παύλο, η οποία σηματοδότησε τη ρήξη του με τα Ανάκτορα.
Η κρίση δεν ήταν ανεξάρτητη από το κλίμα πολιτικής έντασης εκείνης της εποχής. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος της «Ενώσεως Κέντρου» Γεώργιος Παπανδρέου είχε κηρύξει τον ανένδοτο αγώνα, κατηγορώντας τον Καραμανλή ότι είχε κερδίσει τις εκλογές του 1961 με βία και νοθεία, ενώ η δολοφονία Λαμπράκη από παρακρατικούς στη Θεσσαλονίκη είχε ρίξει βαριά τη σκιά της στη χώρα. («Ποιος επιτέλους κυβερνά αυτό τον τόπο» είχε πει ο Καραμανλής).

Στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 ηγήθηκε της ΕΡΕ, αλλά υπό το βάρος των καταγγελιών της αντιπολίτευσης, ηττήθηκε από την «Ένωση Κέντρου» του Γεωργίου Παπανδρέου.
Τότε, ο Καραμανλής παραιτήθηκε από την ηγεσία της ΕΡΕ κι έφυγε μυστικά για το Παρίσι με το ψευδώνυμο «Τριανταφυλλίδης», όπου ιδιώτευσε επί 11 χρόνια μέχρι τη Μεταπολίτευση.

Στις 24 Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επανήλθε θριαμβευτικά στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση της δικτατορίας υπό το βάρος του άφρονος πραξικοπήματος στην Κύπρο και της τουρκικής εισβολής στη μεγαλόνησο. Επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας», κατόρθωσε με συνετές και αποφασιστικές κινήσεις να αποκαταστήσει πλήρως τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα.
Νομιμοποίησε το ΚΚΕ έπειτα από 26 χρόνια παρανομίας, ενώ προχώρησε στην αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ ως αντίδραση για την άρνηση της Συμμαχίας να αντιταχθεί στην προέλαση των Τούρκων στην Κύπρο (Αττίλας 2) και αντικατέστησε τη χουντική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Στις πρώτες ελεύθερες εκλογές (17 Νοεμβρίου 1974) επικράτησε με το επιβλητικό 54,2% των ψήφων.
Η άνετη νίκη του και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση (Νοέμβριος 1977), θα του επιτρέψει να παραμείνει αδιάλειπτα στην εξουσία για μία εξαετία, επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας, ενός νεοσύστατου σχηματισμού, που εντάσσεται στον κεντροδεξιό χώρο, με ιδεολογικό στίγμα τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό.
Η διενέργεια δημοψηφίσματος, στις 8 Δεκεμβρίου 1974, τερμάτισε τη μακρά διένεξη για το πολιτειακό, με την οριστική εγκαθίδρυση της αβασίλευτης δημοκρατίας.

Η εκπόνηση και η ψήφιση νέου και προοδευτικού Συντάγματος, τον Ιούνιο του 1975, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την εμβάθυνση και την παγίωση της Δημοκρατίας.
Η επικράτηση ήπιου πολιτικού κλίματος, η αναβάθμιση των πολιτικών ηθών και της κοινοβουλευτικής πρακτικής και γενικότερα η κατοχύρωση του δημοκρατικού διαλόγου και των ατομικών ελευθεριών, καταγράφονται έκτοτε ως επιτεύγματά του. Όπως και η λύση του χρονίζοντος γλωσσικού ζητήματος, με την καθιέρωση της δημοτικής, ως επίσημης γλώσσας του κράτους.

Την εξαετία 1974-1980 και παρά τη διεθνή ενεργειακή κρίση, που έπληξε και τη χώρα μας, το εθνικό εισόδημα αυξανόταν με ρυθμούς 5% ετησίως, ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα σημείωσε αύξηση 50%.
Ο Καραμανλής δεν δίστασε να εθνικοποιήσει μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα (Ολυμπιακή, Εμπορική), όταν οι περιστάσεις το επέβαλαν, με αποτέλεσμα κάποιοι κύκλοι των βιομηχάνων να τον κατηγορήσουν για σοσιαλμανία.
Στην εξωτερική πολιτική, η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, τα διπλωματικά ανοίγματα τις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες και τη Μόσχα καταγράφονται στο ενεργητικό του.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εγκατέλειψε την ενεργό πολιτική το 1980, μετά την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ.
Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γεώργιος Ράλλης.
Στις 5 Μαΐου 1980 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου βρισκόταν προ των πυλών της εξουσίας.
Η αυστηρή προσήλωση στην τήρηση των συνταγματικών κανόνων και η συνεπής τοποθέτηση πάνω από τις κομματικές διαμάχες, η εξασφάλιση της ομαλής διαδοχής των κομμάτων στην εξουσία, η συμβολή στην εκτόνωση των πολιτικών παθών και η συνεισφορά του στην εμπέδωση της εθνικής ενότητας, συνέθεσαν τις κύριες παραμέτρους της παρουσίας του στο ύπατο αξίωμα, σε συνδυασμό και με την ενίσχυση του διεθνούς κύρους της χώρας.

Το 1985 ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου αθετεί την υπόσχεση του προς τον Καραμανλή για δεύτερη θητεία και προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον αρεοπαγίτη Χρήστο Σαρτζετάκη.
Ο Καραμανλής αποχωρεί πικραμένος.
Επανεξελέγη στο ύπατο αξίωμα της χώρας την πενταετία 1990-1995, οπότε αποχώρησε οριστικά από την πολιτική.
Είχε συμπληρώσει 60 χρόνια στο πολιτικό προσκήνιο: 8 χρόνια ως υπουργός, 14 ως πρωθυπουργός και 10 ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών, στις 23 Απριλίου 1998.
Δεν άφησε απογόνους από το γάμο του με την Αμαλία Μεγαπάνου (1952), που διαλύθηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΕΝΙΔΗΣ

Ο Σταύρος Ξενίδης  ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Μαρτίου 1923 από Μικρασιάτες γονείς.

Η μητέρα του ήταν από την Καισάρεια και ο πατέρας του από την Άγκυρα της Μικράς Ασίας.
Ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Φιλαδέλφεια. Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν και έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1944.
Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες, σχεδόν πάντα σε δεύτερους ρόλους και συνήθως στο πλευρό κωμικών ηθοποιών, με πρώτη Το τραγούδι του πόνου (1953) και τελευταία το Γραφείο ιδεών (1989).

Ο Σταύρος Ξενίδης συνέδεσε τη θεατρική πορεία με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη με το οποίο συνεργάστηκε και πρωταγωνίστησε για περισσότερο από δύο δεκαετίες (δεκαετίες '50 και '60). "
Εμφανίστηκε και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές από τη δεκαετία του 1970 και μετά, με πιο χαρακτηριστικό το ρόλο του αστυνόμου Μπέκα του Γιάννη Μαρή, τον οποίο ενσάρκωσε 3 φορές: το 1987 στο Θάνατο του Τιμόθεου Κώνστα (ΕΤ2), το 1991 στο Μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη (Mega) και το 1992 στο Μια γυναίκα από το παρελθόν (ΑΝΤ1).

Από τις 27 Μαΐου 2008 ο Σταύρος Ξενίδης (καθώς και η σύζυγός του) φιλοξενείτο στο Γηροκομείο Αθηνών, έχοντας σοβαρά προβλήματα υγείας που του προκάλεσαν αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια.

Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 2008.
 

ΔΙΟΝΥΣΗΣ   ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Διονύσης Σιμόπουλος ήταν επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου.

Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου στα Ιωάννινα το 1943, με καταγωγή από τον Γρύλλο Ηλείας, αλλά μεγάλωσε στην Πάτρα.

Σπούδασε Πολιτική Επικοινωνία και Επικοινωνία της Αστροφυσικής (Ιαν. 1963 - Δεκ. 1972) στο Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα (ΗΠΑ) στο Μπατόν Ρουζ, ΗΠΑ.
Την ίδια περίοδο του απενεμήθησαν διάφορα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις σε θέματα ομιλιών και επικοινωνίας.
Ήταν παντρεμένος (1968) με την Κάρεν-Λουϊζα Πήτερσον, με την οποία απέκτησε μία κόρη (1974) και δύο γιους (1976, 1978).

Άρχισε να εργάζεται τον Ιανουάριο του 1968.
Τον Οκτώβριο του 1972 προσκλήθηκε στην Αθήνα από το Ίδρυμα Ευγενίδου όπου εργάστηκε ως Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου (Απρ. 1973-Απρ. 2014).

Πέθανε στην Αθήνα, στις 7 Αυγούστου 2022.
 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ

Γιάννης Πάριος είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Βαρθακούρη, διακεκριμένου Έλληνα λαϊκού τραγουδιστή, συνθέτη και στιχουργού, που θεωρείται ένας από τους δημοφιλέστερους ερμηνευτές των τελευταίων δεκαετιών στο ελληνικό τραγούδι.

Εμφανίστηκε το 1969 και έχει συνεργαστεί με γνωστούς Έλληνες συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές της λαϊκής, δημοτικής και έντεχνης μουσικής.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 συνέβαλλε αποφασιστικά στην αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη μουσική παράδοση του Αιγαίου αρχικά με το διπλό δίσκο "Τα Νησιώτικα" (1982) σημειώνοντας ρεκόρ πωλήσεων 800.000 αντιτύπων, ενώ αργότερα προέβαλλε την ελληνική μουσική παραγωγή των δυτικότροπων τραγουδιών της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου με το δίσκο "Τα Ερωτικά του '50" (1988).

Από το 2000 κι έπειτα, ασχολήθηκε με την προαγωγή του έργου μεγάλων δημιουργών. Έχει τραγουδήσει σε μεγάλους συναυλιακούς χώρους της Ελλάδας και του εξωτερικού, περιοδεύοντας σε τρεις ηπείρους.

Σημαντικός εκτελεστής παραδοσιακών νησιώτικων τραγουδιών και είναι επίσης συνθέτης και στιχουργός σε αρκετά ελληνικά τραγούδια που έχουν γίνει επιτυχίες.
Έχει συνθέσει μουσική για περίπου 180 τραγούδια και στίχους για 360,τα οποία ερμήνευσε ο ίδιος αλλά και πολλοί άλλοι τραγουδιστές.

Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1946 στην Πάρο.

Έχει παντρευτεί δύο φορές. Την πρώτη φορά με τη Ντίνα Μαρκοπούλου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον τραγουδιστή, συνθέτη, στιχουργό και παρουσιαστή Χάρη Βαρθακούρη και τον Θανάση Βαρθακούρη.
Τη δεύτερη φορά με την ηθοποιό Σοφία Αλιμπέρτη, με την οποία έχει δύο παιδιά, τον Μιχαήλ-Άγγελο και τον Νικόλα Βαρθακούρη (Good Job Nicky), μουσικό καλλιτέχνη.

Διαχρονικώς συμμετέχει σε δράσεις για εθνικούς και κοινωφελείς σκοπούς. Ενδεικτικά, το 1982 διέθεσε τα έσοδα από το δημοφιλέστερο ελληνικό δίσκο της δεκαετίας («Τα Νησιώτικα», 1982) στο Δήμο Πάρου για την κατασκευή υποδομών.

Τον Ιανουάριο 2021 και ενώ το υγειονομικό σύστημα της χώρας αντιμετώπιζε προβλήματα λόγω της πανδημίας COVID-19, ο Γιάννης Πάριος προχώρησε στη δωρεά δύο κλινών ΜΕΘ στο Νοσοκομείο Μεταξά του Πειραιά, επισημαίνοντας ότι είναι ευαισθητοποιημένος σε θέματα υγείας, καθώς και η αδερφή του την ίδια περίοδο αντιμετωπίζει προβλήματα.
Ανακοίνωσε ότι τα έσοδα από το νέο CD θα διατεθούν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

ΠΟΠΗ ΑΣΤΕΡΙΑΔΗ

Η Πόπη Αστεριάδη είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, από τις γνωστότερες εκπροσώπους της γενιάς του λεγόμενου Νέου Κύματος στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1948 και μεγάλωσε στην Καλλιθέα Αττικής, σε μια πολύτεκνη οικογένεια.

Ήταν η μικρότερη από τα υπόλοιπα αδέλφια της - τέσσερα αγόρια - και ο πατέρας της, Φιλόστρατος Αστεριάδης, έκανε δύο δουλειές για να τα καταφέρει.
Το 1973 μετακόμισε στην περιοχή Ευαγγελίστρια στον Πειραιά, όπου ζει έκτοτε με τις δύο κόρες της.

Ξεκίνησε την καριέρα της στα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Το όνομά της συνδέθηκε άμεσα με το Νέο Κύμα του Ελληνικού Τραγουδιού, μιας και υπήρξε μεταξύ των βασικών ερμηνευτριών του.
Τραγούδησε για χρόνια σε μπουάτ της Πλάκας.
 

ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ

Ο Μπάμπης Στόκας είναι Έλληνας τραγουδιστής, τραγουδοποιός και μουσικός.

Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου του 1968 στο Βούπερταλ της Γερμανίας και ήρθε πολύ μικρός στην Ελλάδα, όπου έζησε στην Καλαμάτα μέχρι τα 11 χρόνια του. Μεγάλωσε στο Μενίδι.

Μαζί με τον Φίλιππο Πλιάτσικα, αλλά και τον Μάνο Ξυδού στη συνέχεια, έρχεται μια περίοδος αναγνωρισιμότητας για τον Μπάμπη Στόκα, με την είσοδό των Πυξ Λαξ στην δισκογραφία με το άλμπουμ "Τι άλλο να πεις πιο απλά", όπου κατακτούν σχεδόν αμέσως το ελληνικό κοινό.
Ακολουθεί μια δεκαετία μεγάλων επιτυχιών, στις οποίες συγκαταλέγονται τραγούδια που ερμήνευσε και ο ίδιος.
Το 2004 με μια συναυλία στο Λυκαβηττό κλείνει για αυτόν το κεφάλαιο της συνεργασίας του με το σχήμα των Πυξ Λαξ.

Τον Μάρτιο του 2001, ενώ ακόμη οι Πυξ Λαξ συνέχιζαν την κοινή τους πορεία, ο Μπάμπης Στόκας κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο "Πουλιά της νύχτας".
Υπέγραψε τους στίχους και τη μουσική στα 13 τραγούδια του δίσκου, που περιλαμβάνει και ένα ορχηστικό θέμα, το οποίο έδωσε και το όνομα στο άλμπουμ.
Το 2003 κυκλοφόρησε το CD-Single με τίτλο "Τα Νησιά Της Ειρήνης", στο οποίο συμμετείχε ο Πάνος Κατσιμίχας.
Μετά τη διάλυση των Πυξ Λαξ ο Μπάμπης Στόκας έκανε ένα χρόνο να τραγουδήσει σε σκηνή.
Το 2005 επέστρεψε με το νέο του συγκρότημα, το οποίο και ονόμασε "Το Σχέδιο Γάμμα".
Μαζί με τους «Σχέδιο Γάμμα» κυκλοφόρησε στις αρχές Φεβρουαρίου του 2006 τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Στην Άκρη της Γιορτής".

Το 2008 κυκλοφόρησε το διπλό live άλμπουμ "Τραγουδήστε, μην ντρέπεστε".
Το 2010 κυκλοφόρησε το τρίτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Βόλτα", από το οποίο ξεχωρίζουν τα τραγούδια "Κι έμεινα εδώ" και "Συνήθεια".

To 2012 κυκλοφόρησε ο τέταρτος δίσκος του Στόκα "Η Αυλή των Τρελών" σε μουσική του ίδιου και σε στίχους του Άλκη Αλκαίου, που αποτέλεσε και το "κύκνειο άσμα" του στιχουργού με τραγούδια όπως ο "Υπνόσακος" και οι "Δρόμοι της πέστροφας".

Το 2017, κυκλοφόρησε με τον Γιώργο Νταλάρα το άλμπουμ «Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας» σε στίχους Ελεάννας Βραχάλη και μουσική Γιώργου Σαμπάνη.

Το 2019, κυκλοφόρησε το κομμάτι «Αδιόρθωτη» των Πάνου Δημητρακόπουλου και Λεωνίδα Μπαλάφα.

Στις 28 Μαρτίου του 2020, κυκλοφόρησε το 8ο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο «Απλά».

Ο Μπάμπης Στόκας έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες.

Τον Δεκέμβριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι με αφορμή τα 30 χρόνια του συγκροτήματος, θα γινόταν περιοδεία το καλοκαίρι του 2018.
Η περιοδεία με τίτλο Πυξ Λαξ: 30 Χρόνια ξεκίνησε στο Ολυμπιακό Στάδιο.
Στις 25 Μαΐου του ίδιου έτους, οι Πυξ Λαξ επέστρεψαν και δισκογραφικά με το άλμπουμ Μια Μέρα Πριν Τον Χειμώνα, που περιλαμβάνει 14 κομμάτια και κυκλοφόρησε από την Panik Oxygen.

Τον Μάιο του 2019, το συγκρότημα κυκλοφόρησε ένα νέο τραγούδι με τίτλο Κόντρα στου Χρόνου τη Σκουριά σε στίχους Μπάμπη Στόκα και Φίλιππου Πλιάτσικα και σε μουσική του δεύτερου.
Στις 18 Ιουνίου του ίδιου έτους, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το ομώνυμο ΕP Single που περιλαμβάνει έξι τραγούδια, από την Panik Oxygen.

Από τις 6 Ιουνίου στο Κηποθέατρο Λεμεσού, πραγματοποίησαν μία απ' τις μεγαλύτερες περιοδείες τους σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, όπου γιόρτασαν μαζί με τους χιλιάδες οπαδούς τους.

Στις 6 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, ξεκίνησαν τις εμφανίσεις τους στη μουσική σκηνή «Οδός Λυσίου» με πολλά αγαπημένα τραγούδια σ' ένα τρίωρο πρόγραμμα.

Στις 11 Δεκεμβρίου, κυκλοφόρησαν σε διασκευή, το τραγούδι του Τάσου Λειβαδίτη και του Μίκη Θεοδωράκη «Την Πόρτα Ανοίγω Το Βράδυ» που πρωτοκυκλοφόρησε το 1978.
 

ΠΕΓΚΥ ΖΗΝΑ 

Η Πέγκυ Ζήνα (πραγματικό όνομα: Καλλιόπη Ζήνα), είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια.

Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1975 στην Αθήνα, με καταγωγή από την Σιταριά Ιωαννίνων.

Είναι κόρη της τραγουδίστριας Στέλλας Χρυσικοπούλου και του Γιώργου Ζήνα. Έχει σπουδάσει πιάνο και χορό ενώ μετά το σχολείο ξεκίνησε να δουλεύει στο θέατρο.
Παράλληλα έκανε τα πρώτα της βήματα στο τραγούδι.

Το 1996 ξεκίνησε τη σχέση της με τον επιχειρηματία Γιώργο Λύρα. Παντρεύτηκαν στις 10 Ιουνίου 2007 και απέκτησαν μια κόρη, την Ηλέκτρα (γενν. 2011).

Έχει δεκαπέντε προσωπικούς δίσκους στο ενεργητικό της.
Έχει συνεργαστεί με πολλά ονόματα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού όπως o Νότης Σφακιανάκης, ο Πασχάλης Τερζής, ο Στέλιος Ρόκκος, ο Λευτέρης Πανταζής, ο Αντώνης Ρέμος, ο Σάκης Ρουβάς, ο Νίκος Κουρκούλης, ο Γιάννης Πλούταρχος, ο Νίκος Βέρτης, ο Νίκος Μακρόπουλος και άλλους. Η κορυφαία της συνεργασία ήρθε το 2009 όπου συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Μητροπανο.

Το 2005 το άλμπουμ "Ματώνω" τιμήθηκε με το βραβείο "Αρίων".
Το χειμώνα 2009-2010 συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Μητροπάνο στην Ιερά Οδό, στη συνέχεια εμφανίστηκαν στη Θεσσαλονίκη στο Odeon με μεγάλη επιτυχία και ξανασυνεργάστηκαν για δεύτερο συνεχόμενο χειμώνα στην Αθήνα, 2010-2011. Την άνοιξη του 2012 τραγούδησε με τη Πάολα στο νυχτερινό κέντρο Θέα.
Το χειμώνα του 2012-2013 εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Δήμο Αναστασιάδη στο STAGE by night.
Την άνοιξη του 2013 συνεργάστηκε ξανά 14 χρόνια μετά με τον Γιάννη Πλούταρχο.
Το χειμώνα 2013-2014 εμφανίζεται στη Πύλη Αξιού στη Θεσσαλονίκη με τον Τάκη Ζαχαράτο σε ένα ανατρεπτικό show.
Την άνοιξη του 2014 εμφανίζεται στο Θέα με τον Νίκο Οικονομόπουλο όπου σημειώνουν μεγάλη επιτυχία.
Τον χειμώνα 2014-2015 συνεργάζεται ξανά με τον Νότη Σφακιανάκη στο Φωταέριο ενώ κυκλοφορεί το νέο της τραγούδι "Με τη πλάτη στον τοίχο" σε μουσική και στίχους του Θάνου Παπανικολάου.
Την άνοιξη του 2015 ξεκίνησε εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη με τον Νίκο Μακρόπουλο στο Club Vogue.
Αργότερα, συμμετείχε ως κριτής στην επιτροπή του talent show The X-Factor (Ελλάδα) στο κανάλι του ΣΚΑΙ.
Το 2018 κυκλοφόρησε ο πολυσυλλεκτικός της δίσκος Έλα.